Dómstólaleit

Með dómi Hæstaréttar 2013 var J dæmdur til skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og greiðslu nánar tiltekinnar sektar vegna skattalagabrota. Eftir endurupptöku málsins var það dæmt að nýju í Hæstarétti 2022. Lyktir málsins urðu þær að hluta sakargifta var vísað frá héraðsdómi en ákærði sakfelldur fyrir meiri háttar skattalagabrot. Í dómsorði var kveðið á um að J væri ekki gerð sérstök refsing. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um umfang endurgreiðslu þeirrar sektar sem J hafði greitt til Í á grundvelli dómsins frá 2013 og vexti af endurgreiðslunni, auk þess sem J krafðist miskabóta úr hendi Í. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að J hefði ekki tekist að sanna að hann ætti rétt á frekari endurgreiðslu en hann hefði fengið og hið sama gilti um kröfu J um frekari greiðslu í formi vaxta af endurgreiðslukröfunni. Þá var Í sýknað af miskabótakröfu J. Í dómi Landsréttar var áréttuð sú niðurstaða héraðsdóms að um væri að ræða almennt einkamál sem um færi eftir lögum um meðferð einkamála en lyti ekki að innheimtu sektar samkvæmt dómi Hæstaréttar frá 2022. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.

Með dómi Hæstaréttar 2013 var T dæmdur til skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og greiðslu nánar tiltekinnar sektar vegna skattalagabrota. Eftir endurupptöku málsins var það dæmt að nýju í Hæstarétti 2022. Lyktir málsins urðu þær að hluta sakargifta var vísað frá héraðsdómi en ákærði sakfelldur fyrir skattalagabrot. Í dómsorði var kveðið á um að T væri ekki gerð sérstök refsing. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um umfang endurgreiðslu þeirrar sektar sem T hafði greitt til Í á grundvelli dómsins frá 2013 og vexti af endurgreiðslunni, auk þess sem T krafðist miskabóta úr hendi Í. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að T hefði ekki tekist að sanna að hann ætti rétt á frekari endurgreiðslu en hann hefði fengið og hið sama gilti um kröfu T um frekari greiðslu í formi vaxta af endurgreiðslukröfunni. Þá var Í sýknað af miskabótakröfu T. Í dómi Landsréttar var áréttuð sú niðurstaða héraðsdóms að um væri að ræða almennt einkamál sem um færi eftir lögum um meðferð einkamála en lyti ekki að innheimtu sektar samkvæmt dómi Hæstaréttar frá 2022. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.

Ágreiningur málsins laut að því hvort rifta skyldi greiðslu hins gjaldþrota félags T ehf. á virðisaukaskatti til Í að fjárhæð 14.084.356 krónur, sem fram fór 31. mars 2023 og hvort Í skyldi gert að endurgreiða þrotabúi T ehf. sömu fjárhæð ásamt vöxtum. Fyrir lá að gjalddagi kröfunnar var 5. apríl 2023. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna að þessu leyti var komist að þeirri niðurstöðu að greiðslan hafi átt sér stað fyrr en eðlilegt var. Þá var rakið að meðan félagið hefði verið í rekstri hefðu greiðslur af þessu tagi venjulega verið greiddar á gjalddaga eða eftir hann, þótt finna mætti einstök dæmi um annað. Yrði því ekki séð að það hefði virst venjulegt eftir atvikum í skilningi 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. að greiða fyrir gjalddaga þá skuld sem um væri deilt í málinu. Var því fallist á riftun hinnar umdeildu greiðslu og að Í bæri að endurgreiða þrotabúi T ehf. umkrafða fjárhæð með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Aftur á móti var með dómi Landsréttar ekki fallist á að lagaskilyrði stæðu til að dæma Í til greiðslu vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, enda ekki um tjónsbætur að ræða. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um annað en greiðslu vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001.

L ehf. krafðist skaðabóta úr hendi Í vegna ákvörðunar Minjastofnunar Íslands 8. janúar 2019 um að skyndifriða þann hluta Víkurkirkjugarðs, sem var innan byggingarreits L ehf. á Landsímareit í miðbæ Reykjavíkur. Deildu aðilar um það hvort ákvörðunin hefði verið háð annmarka er leiddi til bótaábyrgðar og hvort L ehf. hefði orðið fyrir tjóni vegna hennar. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að heimild 1. mgr. 20. gr. laga nr. 80/2012 um menningarminjar yrði ekki beitt til að friða stað, sem þegar nyti lögbundinnar friðunar, til að hindra að framkvæmdir, sem heimilaðar hefðu verið innan hins friðaða svæðis, rýrðu gildi menningarminja utan þess. Til þess að ná slíkum markmiðum hefði Minjastofnun getað beitt öðru nánar tilgreindu úrræði samkvæmt sömu lögum. Féllst Landsréttur því á að ekki hefði staðið lagaheimild til skyndifriðunar þess hluta hins forna kirkjugarðs, sem var innan byggingarreits L ehf. og að með þeirri ákvörðun hefði verið brotið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Taldi rétturinn að skilyrði bótaábyrgðar á grundvelli sakarreglunnar um ólögmæti og saknæmi væru uppfyllt. Með vísan til matsgerðar dómkvaddra matsmanna var lagt til grundvallar að L ehf. hafi vegna skyndifriðunarinnar orðið af töpuðum leigugreiðslum í [...] daga og að sú fjárhæð næmi 19.726.024 krónum. Ekki var á það fallist að L ehf. hefði sýnt af sér eigin sök er leiddi til niðurfellingar eða takmörkunar á bótaábyrgð Í. Var Í því gert að greiða L ehf. 19.726.024 krónur ásamt tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.

Í málinu var deilt um hvaða tekjuviðmið bæri að leggja til grundvallar við ákvörðun bóta til A vegna slyss sem hann varð fyrir árið 2017. Aðilar voru sammála um að árslaun til ákvörðunar bóta skyldu metin sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en greindi á um hvert árslaunaviðmiðið skyldi vera. S hf. hafði þegar greitt A bætur í samræmi við uppgjörstillögu félagsins, þ.e. að útreikningur á varanlegri örorku tæki mið af tekjum A á tímabilinu 2016 til 2020, uppreiknuðum miðað við fullt starf. A byggði á hinn bóginn á því aðallega að miða skyldi við meðaltekjur iðnlærðra rafvirkja en til vara meðaltekjur rafvirkja á árinu 2017. Í dómi Landsréttar kom fram að aðalkrafa A miðaði við meðaltekjur fólks með sömu menntun og hann. A hefði lokið sveinsprófi í rafvirkjun þegar hann lenti í umræddu slysi og sinnt störfum sem rafvirki um rúmlega árs skeið. Hefði hann þannig mótað starfsvettvang sinn til framtíðar. Þar sem A hefði nýlega lokið námi þegar slysið varð var talið líklegt að laun hans, eins og þau voru fyrstu ár í starfi, hefðu hækkað eftir því sem hann aflaði sér lengri starfsreynslu en í matsgerð sem lá fyrir í málinu var höfð hliðsjón af þessum atriðum. Var fallist á með A að honum hefði tekist sú sönnun að rétt væri að miða við þau meðallaun sem hann byggði á í aðalkröfu sinni og var sjónarmiðum S hf. um að annar mælikvarði væri réttur hafnað. Í ljósi þess var S hf. gert að greiða A 7.840.718 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.

L stefndi H til innheimtu á tveimur óuppgerðum lánum, númer 8876 og 8878, frá árinu 2007, en um var að ræða fjölmyntalán sem reyndust vera með ólögmætri gengistryggingu. Í kjölfarið höfðaði H mál á hendur L og krafðist annars vegar viðurkenningar á því að tveir samningar númer SFL 018341 og SFL 018421 hefðu falið í sér lán með ólögmætri gengistryggingu en ekki erlend lán. Hins vegar hafði H uppi fjárkröfu á hendur L á þeim grunni að hann ætti inneign hjá L vegna þess að verðmat vinnuvéla sem L leysti til sín við uppgjör á 13 lánssamningum hefði verið of lágt. Voru málin sameinuð í héraðsdómi. Í niðurstöðu Landsréttar um kröfu L í aðalsök kom fram að ekki yrði annað ráðið en að endurútreikningar L á lánum númer 8876 og 8878 hefðu verið í samræmi við ákvæði 5. mgr. 18. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Var því fallist á fjárkröfu L í aðalsök. Um fyrri dómkröfu H í gagnsök var rakið að samningarnir tveir væru meðal þeirra 13 sem fjárkrafa H samkvæmt síðari dómkröfu hans byggði á. Væri fyrri dómkrafan því í reynd málsástæða fyrir þeirri síðari og hefði H því ekki lögvarða hagsmuni af úrlausn hennar. Var kröfunni því sjálfkrafa vísað frá héraðsdómi. Síðari dómkröfu sína í gagnsök byggði H meðal annars á því að ekki hefðu verið skilyrði til riftunar umræddra lánssamninga, að verðmat sem forveri L hefði aflað í tengslum við riftunina hefði verið of lágt og að við uppgjör samninganna hefði verið byggt á lægri fjárhæð en sem næmi verðmæti vélanna samkvæmt umræddu verðmati. Hefði enn fremur við endurútreikning 11 samninganna árið 2014 verið miðað við enn lægri fjárhæð. Greindi aðila á um hvort verðmæti vinnuvéla sem kom til frádráttar skuld H við endurútreikning árið 2014 hefði verið rétt metið, en L taldi fjárkröfu H í gagnsök vera endurútreikningnum óviðkomandi og að krafan hefði verið fyrnd samkvæmt 3. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu þegar mál H var höfðað. Í niðurstöðu Landsréttar var ekki fallist á með H að óheimilt hefði verið að rifta umræddum lánssamningum, þvert á móti þótti sýnt fram á að skilyrði hefðu verið til riftunar þeirra, einkum í ljósi vanskila og síðar greiðslufalls H frá og með haustinu 2008. Þá var talið að verðmatið, sem forveri L aflaði um vinnuvélarnar við uppgjör vegna riftunar umræddra 13 samninga, hefði gefið góða mynd af verðmæti vélanna; eðlilegt hefði verið að taka mið af markaðsaðstæðum á þeim tíma sem vélarnar voru innleystar, en í matsspurningunum hafði á hinn bóginn sérstaklega verið tekið fram að við verðmat skyldi litið framhjá þeim sérstöku aðstæðum sem voru á markaði með vinnuvélar og tæki á árunum 2009 og 2010. Loks var rakið að við endurútreikning lánssamninganna hefði L verðmetið tækin og þar með afborganir H með öðrum hætti en við eldra uppgjör og hafði sú breyting bein áhrif á fjárhæð kröfunnar. Var því litið svo á að fjárkrafa H hefði verið uppgjörskrafa í skilningi 18. gr. og bráðabirgðaákvæðis XIV með lögum nr. 38/2001 og teldist hún ófyrnd samkvæmt því. Ekki var heldur unnt að telja hana niður fallna fyrir tómlæti. Á hinn bóginn var fjárkrafa H fyrnd vegna samninganna SFL 018341 og SFL 018421, þar sem lagt var til grundvallar að þeir hefðu ekki falið í sér ólögmæta gengistryggingu og voru þeir ekki endurreiknaðir árið 2014. Var það loks mat réttarins að við útreikning eftirstöðva lánssamninganna 11 skyldi miða við framreiknaða stöðu þeirra samkvæmt endurútreikningi stefnda árið 2014, en ekki stöðu á riftunardegi eins og H byggði á. Þótt óútskýrður munur hefði verið á verðmæti vélanna frá riftunardegi og við endurútreikning hefði H ekki sýnt fram á að hann ætti kröfu á hendur L. Var hann þvert á móti enn í skuld við L á því tímamarki þótt verðmat L hefði verið lagt til grundvallar við uppgjörið. Var L því sýknað af kröfum H í gagnsök.

A höfðaði mál gegn S og H ohf. til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í starfi hjá S. Ágreiningur aðila afmarkaðist við það hvort draga skyldi frá skaðabótakröfu A 40% af reiknuðu eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris sem hann naut frá lífeyrissjóði, sbr. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, hvort vextir fyrir 10. maí 2015 af kröfu A gagnvart S væru fyrndir og við upphafstíma dráttarvaxta. Með dómi Landsréttar var fallist á að 40% af reikuðu eingreiðsluvirði örorkulífeyris skyldi koma til frádráttar kröfu A, enda yrði ekki annað ráðið af mati læknis á orkutapi A en að hann fengi greiddan örorkulífeyrinn vegna sama slyss og bótakrafa hans væri reist á. Fyrir Landsrétt voru lögð fram ný gögn um útreikning tryggingastærðfræðings á eingreiðsluvirði örorkulífeyris en miðað við þann útreikning hafði eingreiðsluvirði örorkulífeyrisins lækkað. Fram kom í dómi Landsréttar að til þess væri að líta að þótt réttur A til frambúðar til örorkulífeyris frá lífeyrissjóði gæti tekið breytingum frá einum tíma til annars þann tíma sem útreikningur eingreiðsluvirðis örorkulífeyris tæki til yrði að leggja til grundvallar að þetta mat myndi ekki breytast í þeim mæli í framtíðinni að efni væru til að miða við aðrar forsendur en fyrri útreikningur tryggingastærðfræðingsins hefði tekið mið af og málsaðilar hefðu komið sér saman um að miða við samkvæmt nánar tilgreindri bókun A við meðferð málsins í héraði. Skyldi fyrri útreikningur tryggingastærðfræðingsins því koma til frádráttar bótagreiðslum A miðað við stöðugleikapunkt 1. júní 2014. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að vextir af kröfu A fyrir 10. maí 2015 væru fyrndir. Loks vísaði Landsréttur til þess að ekki væri unnt að miða upphafstíma dráttarvaxta við fyrra tímamark en það þegar útreikningar um eingreiðsluvirði greiðslna til A frá lífeyrissjóði hefðu verið lagðir fram. Með vísan til framangreinds og að virtum innborgunum S og H ohf. á kröfu A taldist tjón hans að fullu bætt. Var dómur héraðsdóms um sýknu S og H ohf. því staðfestur.

E gaf út skuldabréf til móðurfélags síns í nóvember 2012 í tengslum við fjárfestingarleið Seðlabanka Íslands og dró vexti sem greiddir voru af skuldabréfinu frá skattskyldum tekjum rekstraráranna 2014 til 2018. Með úrskurði ríkisskattstjóra var þeim frádrætti hafnað með vísan til 1. töluliðar 1. mgr. 31. gr., sbr. 49. gr. og 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og tekjuskattstofn E hækkaður sem vöxtunum nam. Byggði stofnunin á því að lántakan hefði verið verulega frábrugðin því sem almennt hefði gerst í viðskiptum ótengdra aðila, meðal annars á þeim grundvelli að lántaka hefði verið óþörf fyrir E að virtri fjárhagsstöðu félagsins og að tilgangur viðskiptanna hefði verið að skapa móðurfélagi E gjaldeyrishagnað. E höfðaði því mál á hendur Í og krafðist þess að ákvörðun ríkisskattstjóra yrði felld úr gildi. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 31. gr. laga nr. 90/2003 mætti draga frá tekjum lögaðila þau gjöld sem ættu á ári að ganga til að afla tekna, tryggja þær og halda þeim við, þar á meðal vexti af skuldum. Væri óumdeilt að andvirði skuldabréfsins hefði gengið til reksturs E og báru gögn málsins með sér fjárfestingar E á fyrrnefndum árum og niðurgreiðslu skulda. Þóttu því engin efni til að leggja annað til grundvallar en að um frádráttarbæran rekstrarkostnað hefði verið að ræða. Við mat á því hvort skilyrði fyrir beitingu 1. mgr. 57. gr. laganna hefðu verið uppfyllt var litið til þess að félögum í atvinnurekstri er almennt í sjálfsvald sett að taka ákvarðanir um fjármögnun sína. Þótti ekki sýnt fram á að sú ákvörðun að taka lán að umræddri fjárhæð hefði vikið svo frá því sem eðlilegt gat talist fyrir E að hún hefði verið verulega frábrugðin því sem almennt gerðist í ákvörðunum félaga í atvinnurekstri um fjármögnun sína. Þá lá ekkert fyrir um að viðskiptakjör lánsins, sem miðuðust við skilmála Seðlabanka Íslands, hefðu verið verulega frábrugðin því sem almennt gerðist. Loks var óhjákvæmilegt að líta til þess að við endurákvörðun ríkisskattstjóra var gengið eins langt og frekast var unnt miðað við þær forsendur sem lagðar voru til grundvallar og horft framhjá láninu að öllu leyti. Var úrskurður ríkisskattstjóra því felldur úr gildi.

B höfðaði mál gegn L og krafðist viðurkenningar á því að L væri skylt að endurreikna lán vegna tveggja nánar tilgreindra skuldabréfa sem gefin voru út árið 2002 og 2008, með hliðsjón af því að vextir og verðbætur afborgana sem hefðu verið eldri en fjögurra ára á nánar tilgreindum dögum í desember 2016 væru fyrndar. B hafði fengið samþykkt frumvarp að nauðasamningi til greiðsluaðlögunar í janúar 2010 sem eldra skuldabréfið féll undir. Þá komst á tímabundin greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna í febrúar 2010 sem yngra skuldabréfið féll undir. Þegar umrædd úrræði komust á voru engar afborganir skuldabréfanna fallnar í gjalddaga. Fékk L greitt samkvæmt nauðasamningi til greiðsluaðlögunar vegna eldra skuldabréfsins til 1. nóvember 2011 en engar greiðslur bárust vegna yngra skuldabréfsins frá því tímabundin greiðsluaðlögun komst á. B var veitt heimilt til að leita greiðsluaðlögunar í mars 2012 en með úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála í nóvember 2016 var ákvörðun umboðsmanns skuldara um að fella niður greiðsluaðlögunarumleitanirnar staðfest. Þá reiknaði L upp lán B og hóf hann að greiða af lánunum að nýju í janúar 2017. Í dómi Landsréttar kom fram að nauðasamningur til greiðsluaðlögunar vegna eldra skuldabréfsins og tímabundin greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna vegna yngra skuldabréfsins hefðu verið í gildi þegar B var veitt heimild til að leita greiðsluaðlögunar. Því var skuld B ekki gjaldkræf þegar heimildin var veitt, þrátt fyrir að greiðslufall samkvæmt umræddum nauðasamningi vegna eldra skuldabréfsins hefði orðið eftir 1. nóvember 2011 og ekkert hefði fengist greitt upp í yngra skuldabréfið frá gildistöku samningsins. Þegar umboðsmaður skuldara veitti B heimild til að leita greiðsluaðlögunar í mars 2012 hófst tímabundin frestun greiðslna þar sem L var samkvæmt a-lið 1. mgr. 11. gr. laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga óheimilt að krefjast eða taka við greiðslu á kröfum sínum. Strax í kjölfar þess að greiðsluaðlögunarumleitanir B voru felldar niður var skuld hans reiknuð út og honum kynnt staða hennar ásamt vöxtum og verðbótum en B hóf greiðslu hennar í janúar 2017. Með þessum afborgunum og beinum viðurkenningum á skuldastöðu sinni rauf B fyrningu krafna um vexti og verðbætur. Var L því sýknaður af kröfum B.

J AS höfðaði mál gegn A ehf. og krafðist endurgreiðslu kaupverðs ljósavélar og skaðabóta vegna viðgerða á henni sem ekki skiluðu tilætluðum árangri. A ehf. seldi ljósavélina en þegar vélin hafði verið keyrð í alls um 200 klukkutíma stöðvaðist hún og ekki tókst að koma henni aftur í gang. Við bilanagreiningu á vélinni kom í ljós að hún hafði verið framleidd átta árum fyrir sölu. Ágreiningur málsins laut að því hvað hefði valdið biluninni og hvort ljósavélina hefði skort þá eiginleika sem hefði mátt leiða af samningi aðila eða sem J AS hefði mátt vænta af henni. Í dómi Landsréttar kom fram að J AS hefði haft réttmæta ástæðu til að ætla að ljósavélin væri ný en ekki átta ára og hefði fengið þá meðferð við geymslu sem framleiðandi hennar mælti fyrir um. Talið var að það hefði staðið A ehf. nær en J AS að upplýsa um málsatvik að þessu leyti og yrði A ehf. af þessari ástæðu látinn bera hallann af þeirri óvissu sem uppi væri um ástæðu þess að ljósavélin bilaði. Þá yrði A ehf. látinn bera hallann af sönnunarskorti um að bilunina væri ekki að rekja til aldurs vélarinnar og þess að hún hefði staðið óhreyfð og án gangsetningar frá framleiðslu eða eftir atvikum ekki verið geymd á lager í þeim umbúðum sem kveðið væri á um í upplýsingum frá framleiðanda vélarinnar. Í ljósi þess að A ehf. hefði ekki lagt fram nein haldbær gögn um framangreint yrði við það að miða að ljósavélin hefði við afhendingu ekki fullnægt þeim kröfum sem J AS hefði mátt gera til hennar, sbr. 1. og 2. mgr. 17. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og hefði því verið gölluð í skilningi laganna, sbr. einnig 1. mgr. 18. gr. Mat Landsréttur vanefndina verulega í skilningi 1. mgr. 39. gr. laga nr. 50/2000 enda væri fram komið að vélin nýttist ekki J AS eftir að árangurslaus tilraun hafði verið gerð til að gera við hana. Taldi Landsréttur því að J AS hefði verið heimilt að rifta kaupunum. Fallist var á kröfu áfrýjanda um endurgreiðslu á kaupverði ljósavélarinnar og skaðabætur vegna viðgerða á henni sem ekki skiluðu tilætluðum árangri. Landsréttur vísaði frá kröfu J AS um vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu en féllst á að krafan skyldi bera dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga, sbr. 9. gr. laganna.

Málið á rót sína að rekja til samkomulags sem A og F A/S gerðu með sér 7. mars 2006. Samkvæmt samkomulaginu, sem ritað var á dönsku, viðurkenndi A að skulda F A/S 623.280,74 danskar krónur. Í samkomulaginu fólst að krafan skyldi greidd með 120.000 dönskum krónum sem A bæri að standa skil á með 120 mánaðarlegum afborgunum að fjárhæð 1.000 danskar krónur fyrsta dag hvers mánaðar. Þegar allar afborganir hefðu verið greiddar með samtals 120.000 dönskum krónum skyldi bankinn senda fullnaðarkvittun fyrir eftirstöðvunum. A stóð skil á greiðslum samkvæmt samkomulaginu fram til apríl 2009 en frá þeim tíma urðu afborganir stopular og féllu alveg niður frá og með 21. janúar 2014. Krafan var framseld í apríl 2010 til N A/S en L A/S fékk kröfuna svo framselda í júní 2014. Með dómi héraðsdóms var talið ósannað að L A/S hefði fengið framselt annað og meira en 68.561 danska krónu. Fyrir Landsrétti laut ágreiningur aðila aðallega að fjárhæð kröfu L A/S á hendur A, en A hélt því aðallega fram að fallið hefði verið frá frekari kröfum á hendur henni en tilgreindum eftirstöðvum kröfu að fjárhæð 120.000 danskar krónur í kjölfar kröfuframsals í apríl 2010. Í niðurstöðu Landsréttar kom fram að af gögnum sem lágu fyrir um framsal kröfunnar yrði með engu móti ráðið að það hafi verið bundið takmörkunum með tilliti til samkomulagsins frá 7. mars 2006. Samkvæmt því var fallist á að L A/S hefði með framsalinu í júní 2014 fengið í hendur allar þær heimildir sem upphaflegur framseljandi naut og samkomulagið fól í sér. Fjárkrafa L A/S var því að fullu tekin til greina.

B slasaðist í umferðarslysi árið 2009 og var tjón hans gert upp árið 2011 við V hf., vátryggingafélag A, eiganda bifreiðarinnar sem slysinu olli „með fyrirvara um varanlegar afleiðingar slyssins“. Árið 2019 höfðaði B mál gegn V hf. og A til greiðslu frekari bóta úr ábyrgðartryggingu hjá V hf. vegna versnandi heilsu hans. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var komist að þeirri niðurstöðu að af matsgerðum sem B aflaði árin 2017 og 2018 og gögnum málsins að öðru leyti leiddi að þær breytingar sem urðu á heilsufari B frá því að mat á heilsu hans lá fyrir árið 2011, hafi verið ófyrirsjáanlegar og væru orsök umferðarslyssins. Að mati héraðsdóms leiddi af hinum samningsbundna fyrirvara að B þyrfti ekki að sæta því að endurupptaka bótaákvörðunar væri háð því að ófyrirsjáanlegar breytingar leiddu til þess að miska- eða örorkustig yrði verulega hærra en áður var talið. B hafi því átt rétt á því að fá ákvörðun um bætur tekna upp að nýju. Talið var að fyrningarfrestur fjárkröfu B hafi byrjað að líða við lok ársins 2017 en það ár hafi B fengið staðfestingu þess að varanlegar afleiðingar slyssins fyrir hann væru meiri en áður var talið. Krafa hans var því talin ófyrnd er málið var höfðað. Að þessu gættu var fallist á kröfu B.

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa án samþykkis haft samræði við A með því að beita hana nánar tilgreindu ofbeldi og ólögmætri nauðung svo að hún hlaut áverka af. Í dómi Landsréttar kom fram að A hefði farið á neyðarmóttöku daginn eftir umrætt atvik þar sem teknar voru myndir af áverkum sem hún hafði. Þá lægju fyrir í gögnum málsins samskipti milli X og A þar sem X hefði gengist við því að hafa beitt A ofbeldi. Þótt X hefði staðfastlega neitað því að hafa beitt A ofbeldi og ólögmætri nauðung í umrætt sinn yrði ekki horft fram hjá áðurnefndum samskiptum við mat á trúverðugleika framburðar hans. Voru gögnin talin veita framburði A aukið vægi. Þá voru framburðir nánar tilgreindra vitna fyrir dómi taldir auka trúverðugleika framburðar A en draga um leið úr trúverðugleika framburðar X. Hefði A frá upphafi verið samkvæm sjálfri sér um meginatriði málsins og var framburður hennar fyrir dómi, sem fengið hefði stoð í nánar tilgreindum gögnum málsins, metinn trúverðugur um þá háttsemi sem X var gefin að sök. Bæri því að leggja frásögn A um atvik í umrætt sinn til grundvallar í málinu. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár. Með vísan til þess að X yrði ekki kennt um að ríflega 13 ár væru liðin síðan brot hans átti sér stað og að hann hefði ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi þótti rétt að fresta fullnustu refsingarinnar að öllu leyti skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var X dæmdur til að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

Áfrýjendur og stefndi áttu land í óskiptri sameign á svokölluðu Geysissvæði í Haukadal. Þann 7. október 2016 sömdu áfrýjendur og stefndi um kaup stefnda á eignarhlut áfrýjenda og stóð hann stefnda til ráðstöfunar frá þeim degi. Í kaupsamningnum var ákveðið að leggja það í mat matsmanna að meta sanngjarnt kaupverð landspildunnar. Skyldi niðurstaða matsmanna vera endanlega bindandi um kaupverð og yrði ekki endurskoðað. Samkvæmt yfirmatsgerð 17. apríl 2019 komst meirihluti yfirmatsmanna að þeirri niðurstöðu að sanngjarnt kaupverð fyrir matsandlagið væri 1.009.278.000 krónur miðað við 7. október 2016. Í niðurstöðukafla matsgerðarinnar sagði að ef kaupverðið væri framreiknað miðað við breytingu á byggingarvísitölu frá kaupsamningsdegi til dagsetningar yfirmats næmi kaupverðið alls 1.100.113.020 krónum. Þá kom þar fram að kaupverðið skyldi bera almenna vexti samkvæmt II. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá kaupsamningsdegi til greiðsludags. Áfrýjendur byggðu málatilbúnað sinn á því að í niðurstöðu meirihluta yfirmatsmanna fælist að kaupverð landspildunnar skyldi verðbætt og vaxtareiknað með framangreindum hætti. Væri stefndi bundinn við þá niðurstöðu samkvæmt ákvæðum kaupsamningsins. Í dómi Landsréttar kom fram að af reglu samningaréttar um samningsfrelsi leiddi meðal annars að samningsaðili gæti að meginstefnu til ekki fengið atbeina dómstóla til að knýja á um efndir skyldu sem ekki væri kveðið á um í samningi. Kom fram að í kaupsamningi aðila hefði ekki verið kveðið á um greiðslu vaxta eða verðbóta af kaupverði en fyrirsjáanlegt hefði verið við frágang kaupsamningsins að umtalsverður tími kynni að líða þar til endanleg matsgerð lægi fyrir. Var talið að ef áfrýjendur teldu sig eiga rétt til greiðslu verðbóta eða vaxta hefði þeim borið að eiga frumkvæði að því að kveðið yrði á um það í samningnum. Hið sama var talið gilda um viðmiðunartíma verðmatsins ef þeir teldu að hann ætti að vera annar en afhendingartími landspildunnar. Eins og atvikum málsins væri háttað hefði verið alls óvíst hvort samkomulag um slíkt hefði náðst ef á það hefði reynt. Þar sem skylda stefnda til greiðslu vaxta eða verðbóta á kaupverðið var ekki talin verða leidd af kaupsamningnum, lögum eða venju var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu stefnda staðfest.

A krafði Í um bætur samkvæmt skaðabótalögum nr. 50/1993 vegna „varanlegs miska“, tímabundins atvinnutjóns og þjáninga sem A kvaðst hafa orðið fyrir vegna aðgerða lögreglu sem beindust að honum í apríl 2010 við rannsókn á sakamáli. Með hinum áfrýjaða dómi var kröfu A í héraði um bætur vegna „varanlegs miska“ og þjáningabóta vísað frá dómi en Í gert að greiða A 5.643.212 krónur í bætur fyrir tímabundið tekjutap „með vöxtum frá 21. apríl 2010 samkvæmt 16. gr. laga nr. 38/2001 og dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá 15. apríl 2018 til greiðsludags.“ Þá skyldi allur málskostnaður A greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans. Í dómi Landsréttar kom fram að í forsendum hins áfrýjaða dóms væri hvorki leyst úr ágreiningi aðila um upphafstíma vaxta né tekin afstaða til málsástæðu Í um að vextir væru fyrndir að hluta. Þá kom fram að skorti á að héraðsdómur hefði fjallað um þá málsástæðu Í og mótmæli við því að bifreiðahlunnindi væru ekki að réttu lagi hluti af tímabundnu atvinnutjóni A. Jafnframt var í hinum áfrýjaða dómi ekki tekin afstaða til krafna um málskostnað sem hvor aðila gerði á hendur hinum. Því voru slíkir annmarkar á hinum áfrýjaða dómi að ekki yrði komist hjá því að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á að A ætti rétt til hærri bóta fyrir varanlegan miska og tímabundið atvinnutjón en lagt var til grundvallar í uppgjöri hennar og V hf. vegna umferðarslyss. Engu að síður var niðurstaða héraðsdóms sú að krafa A væri þegar að fullu greidd. Í dómi Landsréttar kom fram að dómkröfur A hafi skýrlega innihaldið kröfur um vexti og dráttarvexti. Í úrlausn héraðsdóms hefði á hinn bóginn ekki verið tekin afstaða til vaxta- og dráttarvaxtakrafna A sem deilt var um að hluta í málinu. Þannig hefði verið horft fram hjá vaxtakröfum A er dómkrafa hennar og innborganir V hf. voru látnar mætast og krafa A þegar af þeirri ástæðu talin að fullu greidd. Samkvæmt því og með vísan til f-liðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var hinn áfrýjaði dómur ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Þegar Tryggingasjóður vegna byggingagalla var lagður niður árið 1999 hafði stjórn Í tekið við og varðveitt sérstaklega framlög annarra framkvæmdaraðila en sveitarfélaga sem runnið höfðu til sjóðsins. B, sem greitt hafði framlög í sjóðinn, krafði Í um greiðslu vaxta af framlögum hans í sjóðinn við uppgjör sem fram fór í febrúar 2018 vegna slita sjóðsins. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var af Landsrétti, kom fram að ekki yrði annað séð en að uppgjöri sjóðsins hefði verið hagað með þeim hætti sem gert væri ráð fyrir í 3. mgr. 53. gr. laga nr. 44/1998 og að fjármunir sem eftir stóðu hefðu verið endurgreiddir framkvæmdaraðilum í hlutfalli við framlög þeirra til sjóðsins. Þá kom fram í dómi Landsréttar að Í hefði greitt B verðbætur við uppgjörið og ekki lægi fyrir að sú ávöxtun hefði átt að vera önnur á grundvelli laga, venju eða samninga. Var Í því sýknaður af kröfum B.

S hf. krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að stöðva nánar tiltekna aðfarargerð og að gerðinni yrði fram haldið. Ágreiningur aðila var sprottinn af dómi Landsréttar 20. desember 2019 í máli nr. 934/2018 þar sem A hf. var dæmdur til að greiða S hf. nánar tilgreindar skaðabætur vegna brota forvera A hf. gegn samkeppnislögum. Áður en S hf. höfðaði áðurgreint dómsmál á árinu 2011 hafði forveri A hf. fengið með úrskurði 1. júlí 2009 heimild til að leita nauðasamnings samkvæmt lögum nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var nauðasamningurinn staðfestur með úrskurði 28. ágúst sama ár. Að gegnum fyrrgreindum dómi Landsréttar efndi A hf. tildæmda skaðabótakröfu S hf. með framsali hlutabréfa í E hf. í samræmi við ákvæði nauðasamningsins. S hf. krafðist hins vegar fjárnáms hjá A hf. til tryggingar greiðslu vaxta og dráttarvaxta af tildæmdri bótafjárhæð. Hélt S hf. því fram að vaxtakrafan hefði stofnast 4. október 2009 eða eftir að úrskurður gekk um heimild forvera A hf. til að leita nauðasamnings og því tæki nauðasamningurinn ekki til hennar. Laut ágreiningur aðila að því hvort nauðasamningurinn tæki til vaxtakröfunnar og ef svo væri að hvaða leyti hann hefði áhrif á efndir hennar. Ekki var fallist á að S hf. ætti kröfu á hendur A hf. um greiðslu vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Á hinn bóginn féllu dráttarvextir á samningskröfur eftir almennum reglum ef vanefndir yrðu á honum. Líta yrði svo á að 30 daga frestur til efnda samkvæmt nauðasamningnum hefði byrjað að líða þegar endanlegur dómur í máli aðila var kveðinn upp í Landsrétti 20. desember 2019. Ekki yrði hins vegar krafist dráttarvaxta af kröfu um annað en peningagreiðslu, sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 38/2001. Með nauðasamningnum hefði kröfu S hf. verið breytt í hlutafé og hefðu efndir kröfunnar verið fólgnar í afhendingu hlutafjárins 20. febrúar 2020. Gæti S hf. ekki leitað skaðabóta vegna ætlaðs afhendingardráttar A hf. með því að krefjast dráttarvaxta af andvirði þess sem hann teldi A hf. ekki hafa staðið réttilega skil á. Loks þóttu engin rök hníga til þess að eftir að efndafresti samkvæmt nauðasamningi lauk hafi stofnast sjálfstæð krafa S hf. til handa um vexti og dráttarvexti af tilgreindu andvirði sem nauðasamningurinn tæki ekki til og lyti því ekki réttaráhrifum hans. Þvert á móti leiddi nauðasamningur til þess samkvæmt 3. mgr. 28. gr., sbr. 114. gr., laga nr. 21/1991 að kröfur um vexti, sem féllu til eftir að heimild hefði verið veitt til að leita nauðasamnings, félli niður. Var kröfu S hf. því hafnað.

L hf. krafði S um greiðslu skuldar vegna yfirdráttar á tékkareikningi. S hélt því meðal annars fram að hann hefði hvorki stofnað umræddan tékkareikning né stofnað til yfirdráttar á honum, heldur hefði eiginkona hans gert það án nokkurrar heimildar. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki hefði verið fortakslaust skilyrði að gerður væri skriflegur samningur til stofnunar yfirdráttarláns eins og um ræddi í málinu. Þá var tekið fram að andvirði yfirdráttarlánsins hefði gengið til atvinnurekstrar og heimilishalds S, honum hefði verið kunnugt um að fyrir hendi væri lán hjá L hf. og tugir tilkynninga um stöðu reiknings hefðu verið sendar á lögheimili S án nokkurra athugasemda af hans hálfu. Var því talið að S stæði í skuld við L hf. sem yfirdrættinum næmi. Þá var því hafnað að krafa L hf. væri fallin niður fyrir fyrningu eða vegna tómlætis L hf., eða að L hf. hefði fyrirgert rétti sínum með því að leggja ekki fram gögn og upplýsingar um yfirdráttarskuld S í tengslum við lögreglurannsókn á tilteknum fölsunarbrotum. Var S því dæmdur til að greiða L hf. höfuðstól kröfunnar með dráttarvöxtum frá nánar tilgreindu tímamarki, en kröfu L hf. um yfirdráttarvexti var hafnað.

A hf. krafði H um greiðslu skuldar vegna notkunar yfirdráttarheimildar á tilgreindum bankareikningi sem var upphaflega stofnaður við B samkvæmt umsókn H en A hf. tók síðar yfir. Landsréttur féllst ekki á það með H að málið væri vanreifað þannig að varðaði frávísun þess frá héraðsdómi. Til vara krafðist H þess að hann yrði dæmdur til að greiða A hf. aðra og lægri fjárhæð og byggði á því að draga bæri frá stefnufjárhæðinni tilgreinda fjárhæð sem væru fyrndir vextir. Landsréttur tók fram að kröfur byggðar á peningalánum fyrndust á tíu árum en fyrningarfrestur vaxta af peningalánum væri hins vegar fjögur ár. Heimild 1. mgr. 12. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu til að leggja vexti við höfuðstól og reikna því næst vexti af samanlagðri fjárhæð breytti engu í því sambandi. Fyrningu skuldarinnar hafi fyrst verið slitið við höfðun málsins og væru óuppgerðir vextir sem lagðir voru á yfirdráttinn til 30. desember 2014 fyrndir. Var H gert að greiða A hf. þá fjárhæð sem fram kom í varakröfu hans.

V krafðist þess meðal annars að viðurkennt yrði að félagsmenn hans, sem urðu fyrir því að atvinnuleysisbætur til þeirra voru skertar með óheimilum hætti á grundvelli 14. gr., sbr. e-lið 30. gr. laga nr. 125/2014, frá og með 1. janúar 2015, ættu kröfu til dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af hinum vangoldnu bótagreiðslum. Í málinu gerði J jafnframt fjárkröfu á sama grundvelli. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt orðalagi 5. mgr. 39. gr. laga nr. 54/2006 og lögskýringargögnum með ákvæðinu yrði ályktað að sú vaxtaregla sem þar kæmi fram tæki til allra tilvika þar sem hinum tryggða hefði ekki verið greiddar allar þær bætur sem hann átti rétt á samkvæmt lögunum, hver svo sem ástæða þess væri. Efni ákvæðisins væri skýrt að þessu leyti og gengi það sem sérregla framar ákvæðum laga nr. 38/2001. Var því hvorki fallist á fjárkröfu J né viðurkenningarkröfu V og þegar af þeirri ástæðu var jafnframt hafnað kröfu V um viðurkenningu á því að með málsókninni væri fyrningu slíkra dráttarvaxtarkrafna gagnvart viðkomandi félagsmönnum V slitið.