Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Ágreiningur um laun og launatengd gjöld. Skriflegur málflutningur.
Stefndi var sýknaður af kröfu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu gagnvart stefnanda vegna útboðs á innheimtuþjónustu bílastæðagjalda í þjóðgarðinum á Þingvöllum. Talið var að staðið hefði verið með réttum hætti að útboði á þessari þjónustu af hálfu Ríkiskaupa fyrir hönd þjóðgarðsins og að tilboð lægstbjóðanda hefði ekki verið ógilt. Því væru ekki forsendur til að fallast á bótaskyldu gagnvart stefnanda sem átti næst hagstæðasta tilboðið.
Aðilar í máli þessu gerðu samning um að stefnandi leggði þurrsteypugólf á iðnaðarhúsnæði í eigu stefnda. Ágreiningur var um hvort stefnandi hefði slípað gólfið samkvæmt valkvæðu ákvæði í samningi aðila og einnig hvort stefnandi hefði skilað gólfinu í ásættanlegu ástandi. Dómkvaddur matsmaður mat vinnu stefnanda svo að það þyrfti að endurvinna gólfið og að það uppfyllti ekki skilyrði í verksamning aðila. Var stefndi því sýknaður af öllum kröfum stefnanda og stefnanda gert að greiða stefnda allan málskostnað.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um að greidd yrði viðbótargreiðsla vegna verksamnings um vegagerð sem byggði á þeim grunni að líta ætti framhjá lækkun vísitölu byggingarkostnaðar í maí 2020 sem verðbætur samnings aðila miðaðist við. Vísitalan hafði lækkað um 3,1% þegar sett voru lög nr. 25/2020 til að bregðast við efnhagslegum áhrifum af heimsfaraldri kórónarveiru meðal annars með því að endurgreiðsluhlutfall virðisaukaskatts af byggingarkostnaði var hækkað upp í 100% sem hafði þau áhrif á byggingavísitala lækkaði. Ekki var fallist á að stefnandi ætti rétt á að inntaki samnings aðila yrði breytt af þessu tilefni.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna meintra brota á skilmálum útboðs vegna snjómoksturs og hálkuvarna á Akureyri 2019 - 2022, en stefnandi taldi stefnda hafa hyglt tilteknum aðilum útboðsins á sinn kostnað. Stefnandi var ekki talinn hafa sýnt fram á skilyrði bótaskyldu og var stefndi sýknaður og stefnanda gert að greiða honum málskostnað.
Stefnandi krafði stefnda um fjölda reikninga vegna vinnu og efnistúttekta allt frá árinu 2017. Var stefndi sýknaður, m.a. vegna fyrningar, tómlætis eða sönnunarskorts. Þá voru gerðar athugasemdir við málatilbúnað stefnanda sem krafði stefnda um fjölda reikninga sem þegar höfðu verið greiddir að fullu. Var stefnandi látinn bera málskostnað að fullu m.a. vegna þessa.
Stefndu voru dæmdir til að greiða stefnendum ógreidda reikninga.
Stefnda gert að greiða stefnanda dómkröfu,málsins. Byggir niðurstaða málsins á því að komist hafa á samningur um tiltekið vinnuframlag, og um endurgjald þeirrar vinnu, sem greiða skyldi sem verktakagreiðslur.
Verktaki krafðist viðbótargreiðslna af verkkaupa vegna tjóns sem hann hefði orðið fyrir annars vegar vegna tafa og aukins umfangs vegna mengunar í jarðvegi og hins vegar annarra tafa sem verkkaupi bæri ábyrgð á.
Stefnandi og stefndi undirrituðu verksamning um uppsteypu og frágang utanhúss á nýju hóteli við Hafnarstræti. Ágreiningur var um ýmis atriði varðandi verkframkvæmdina, verktímann, tafabætur, hönnunargögn og vanhönnun, aukaverk, meinta galla á verki, upphafstíma dráttarvaxta og greiðslu framvindureikninga. Stefnukrafan var lækkuð verulega vegna ýmissa atvika sem stefnandi, sem verktaki, var talinn ber ábyrgð á. Hins vegar var ekki fallist á kröfu um greiðslu tafabóta og málskostnaður felldur niður.
Ágreiningur var um það hvort starfsmaður stefnda hafi verið launþegi eða verktaki. Stefndi bar hallan af því að hafa ekki gert ráðningasamning við stefnanda en óumdeilt var að stefnandi hafði unnið í þágu stefnda um nokkurra mánaða skeið. Þá var sannað að réttarsambandið var á milli stefnanda og stefnda en ekki milli stefnda og sambýliskonu stefnanda eins og stefndi hélt fram. Var stefndi dæmdur til að greiða stefnanda eftirstöðvar launa samkvæmt tímaskýrslu stefnanda.
Stefnandi reisti stálgrindarhús fyrir stefnda. Hann höfðaði málið til þess að fá greidda lokagreiðslu skv. samningi. Talið var að stefndi hefði glatað rétti til tafabóta vegna tómlætis. Stefnandi var hins vegar talinn hafa sýnt fram á að hann ætti rétt til greiðslu fyrir viðbótarverk. Stefndi var því dæmdur til þess að greiða stefnanda lokagreiðslu skv. samningi svo og fyrir viðbótarverkið.