Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu M ehf. um að dómkvaddur yrði matsmaður til að framkvæma mat samkvæmt matsbeiðni þess. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, kom fram að þótt fallist yrði á það með I ehf. o.fl. að matsspurning M ehf. tæki að sínu leyti til lagalegra atriða yrði ekki fram hjá því litið að matsspurningin, eins og hún væri úr garði gerð, útheimti einnig sérfræðilegt mat á því hvort rétt hefði verið staðið að gerð uppgjörsreiknings sem taka skyldi mið af við ákvörðun kaupverðs. Þá væri til þess að líta að niðurstaða matsgerðar myndi, að því marki sem hún kynni að taka til matsþátta sem öðrum þræði væru lagalegir, ekki binda hendur dómsins við úrlausn málsins. Í ljósi þessa yrði M ehf., sem bæri hallann af þýðingu og sönnunargildi matsgerðarinnar við úrlausn málsins, ekki meinað að afla matsgerðar og væri krafa þess því tekin til greina.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L ehf. um dómkvaðningu tveggja matsmanna til að framkvæma mat samkvæmt matsbeiðni þess. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með öflun matsgerðar um þau atriði sem matsbeiðnin tæki til væri L ehf. að leitast við að renna stoðum undir mögulega dómkröfu á hendur P ehf. og S ehf. um staðfestingu riftunar eða um afslátt og/eða skaðabætur. Eins og aðstæðum væri háttað í málinu féllst Landsréttur á með héraðsdómi að fært væri að leysa úr matsbeiðninni á grundvelli XII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá tók Landsréttur fram að það leiddi meðal annars af 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 að efni matsspurninga mætti ekki vera með þeim hætti að matsmönnum væri ómögulegt að svara þeim. Þótt óvissa kynni að vera uppi um hvort matsmenn gætu að öllu leyti svarað því sem beðið væri um í matsbeiðninni yrði ekki talið að staðan væri með þeim hætti í málinu. Að þessu gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu F hf. um dómkvaðningu matsmanns. Aðila greindi einkum á um hljóðvist og hljóðeinangrun milli G sem var í eigu F hf. og H 8-10 þar sem IP ehf. rak hótel. Í málinu lágu fyrir bæði undir- og yfirmatsgerð þar sem meðal annars var lagt mat á hljómburð og hljóðeinangrun í tilteknum herbergjum hótelsins við H 8-10 vegna hljóða sem borist gætu frá G og hvort hljóðeinangrun fullnægði kröfum sem gerðar hefðu verið á þeim tíma sem starfsemi í húsinu var breytt í hótel. Þá höfðu aðilar lagt fram ýmsar sérfræðiskýrslur sem vörðuðu sakarefni málsins. Ágreiningur aðila laut að því hvort heimila ætti F hf. að afla nýs undirmats, meðal annars í þeim tilgangi að meta hversu mikið vægi hægt væri að veita yfirmatsgerð í málinu. Í úrskurði Landsréttar var ekki fallist á með F hf. að tilefni til að óska svara við þeim spurningum sem getið var í matsbeiðni hefði fyrst gefist eftir að yfirmatsgerð lá fyrir. Þá var litið til þess að þegar yfirmatsgerð var lögð fram í desember 2024 voru sjö ár liðin frá því að málið var þingfest í héraði og hafði F hf. ekki nýtt þann langa tíma sem gefist hafði til að afla mats um þau atriði sem greindi í matsbeiðninni. Var talið að öflun nýrrar matsgerðar myndi hafa í för með sér fyrirsjáanlegar tafir á meðferð málsins sem væru úr hófi, að teknu tilliti til meginreglunnar um hraða málsmeðferð og rétt annarra málsaðila samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og kröfu F hf. um dómkvaðningu matsmanns hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A um að dómari ákvæði á grundvelli 4. mgr. 42. gr. barnalaga nr. 76/2003 að ríkissjóður bæri kostnað af öflun matsgerðar samkvæmt matsbeiðni A var hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að krafa A lyti að atriði sem dómara bæri að taka afstöðu til með ákvörðun, sbr. 4. mgr. 42. gr. barnalaga og síðari málslið 1. mgr. 112. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Yrði Landsrétti ekki gert að mæla fyrir um hvort ríkissjóður skyldi bera kostnað af öflun matsgerðar samkvæmt matsbeiðni A og gilti einu þótt héraðsdómur hefði kveðið upp úrskurð um þetta atriði. Að þessu virtu var málinu var málinu vísað frá Landsrétti af sjálfsdáðum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Þ um dómkvaðningu matsmanns til að meta hvort finna mætti persónuupplýsingar um Þ, eftir atvikum viðkvæmar persónuupplýsingar, á þremur hörðum diskum sem voru í vörslum embættis héraðssaksóknara og innihéldu afrit af gögnum sem SÍ lagði hald á við húsleit hjá S hf. árið 2012. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að þrátt fyrir að með matsbeiðninni væri meðal annars leitað álits á þáttum sem öðrum þræði snertu lagaleg atriði, sbr. 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991, þá myndi niðurstaða þar um í matsgerð ekki binda hendur dómara eða þrengja svigrúm hans eða skyldu til að meta þau endanlega sjálfur. Jafnframt var talið að leit að upplýsingum á diskunum hlyti að kalla á sérstaka tæknikunnáttu sem dómari byggi tæplega yfir og ætti það við um allar matsspurningar. Auk þess var ekki talið að þau atriði sem Þ vildi sanna með matsbeiðninni skiptu ekki máli eða væru tilgangslaus til sönnunar og þá bæri matsbeiðandi áhættu af því að sönnunarfærslan nýttist honum í málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að dómkveðja matsmann í samræmi við beiðni Þ með þeirri breytingu að felldur var brott áskilnaður í matsbeiðni um að SÍ fengi ekki aðgang að þeim gögnum sem matsmaður kynni að afla, enda væri sá áskilnaður í andstöðu við 2. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni A um dómkvaðningu matsmanna. Í matsbeiðninni voru settar fram sex spurningar og svöruðu þrjár þeirra efnislega til tilgreindra spurninga sem svarað hafði verið í fyrri matsgerð. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að héraðsdómur hefði áður úrskurðað að matsmönnum bæri að endurskoða fyrri matsgerð, sem þeir hefðu ekki gert. Var ekki talið að A hefði dregið það úr hömlu að óska á ný eftir matsgerð til að svara matsspurningum sem svarað var í fyrri matsgerðinni. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi hvað þær spurningar varðaði. Á hinn bóginn var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að synja um mat á öðrum þeim spurningum sem settar voru fram í hinni umdeildu matsbeiðni.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni A ehf. um dómkvaðningu matsmanns. Með matsbeiðninni leitaði A ehf. svara við því hvert væri áætlað hlutfallslegt söluvirði jarðarinnar C annars vegar og D hins vegar af heildarkaupverði í samþykktu gagntilboði, svo og hvert væri hlutfallslegt söluvirði greiðslumarks mjólkur og sauðfjár af heildarkaupverði í sama gagntilboði. Jafnframt óskaði A ehf. eftir svari við áætluðu tapi á árlegum tekjum matsbeiðanda við að verða af greiðslum fyrir námugröft úr árfarvegi í landi jarðanna og af greiðslum fyrir útleigu lands og mannvirkja á jörðunum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ágreiningur um hlutfallslegt verðmæti jarðanna og ætlað tekjutap A ehf. af landi og gæðum jarðanna væri ekki meðal þeirra ágreiningsefna sem skiptastjóri hefði beint til héraðsdóms til úrlausnar. Væri sú matsgerð sem A ehf. hygðist afla því bersýnilega tilgangslaus til sönnunar í málinu, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en eins og á stæði hefði ekki verið leyst úr ágreiningi um ætlaðan forkaupsrétt B að jörðinni C. Var því staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að hafna kröfu A ehf. um dómkvaðningu matsmanna samkvæmt matsbeiðni hans.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu R ehf. um að dómkvaddur yrði matsmaður til að leggja mat á þau atriði sem greinir í matsbeiðni sem lögð var fram í héraði. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, kom fram að uppfyllt væri það skilyrði 1. mgr. 77. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að umbeðin dómkvaðning væri ætlað að staðreyna ætlaða kröfu R ehf. eða sanna atvik að baki henni. Efnislegur ágreiningur á milli aðila um réttmæti ætlaðra krafna R ehf. stæði því ekki í vegi að fallist yrði á matsbeiðnina, enda bæri R ehf. alla áhættu af endanlegu notagildi matsgerðarinnar til sönnunar sem og kostnaði af öflun hennar. Loks var hvorki fallist á að einstakar matsspurningar lytu að atriðum sem dómari leggur sjálfur mat á samkvæmt 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991 né að 3. mgr. 46. gr. laganna stæði dómkvaðningu í vegi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni E ehf. um yfirmat. Ekki var fallist á að E ehf. hefði með málflutningsyfirlýsingu eða með öðrum hætti afmarkað málatilbúnað sinn við ætlaða bótaskylda háttsemi A, T, Í, L og R á tímabilinu 2007-2009 í samræmi við ákvörðun Samkeppniseftirlitsins nr. 8/2015. Af málatilbúnaði E ehf. mátti ráða að félagið hyggðist færa á það sönnur með öðrum sönnunargögnum en áðurgreindri ákvörðun að háttsemi A, T, Í, L og R hefði varað allan þann tíma sem kröfugerð hans tæki mið af. Var hvorki fallist á að matsbeiðnin væri tilgangslaus til sönnunar né að hún væri óskýr. Matsgerða væri aflað á ábyrgð og áhættu matsbeiðanda og bæri hann kostnaðinn af öflun þeirra. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að fallast á beiðni E ehf. um yfirmat.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Byggði varnaraðili meðal annars á því að aðstoðarmanni dómara hafi brostið heimild að lögum til að úrskurða í málinu þar sem fyrir lá að varnaraðili neitaði sök. Í úrskurði Landsréttar kom fram að af orðalagi 2. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla leiði að aðstoðarmenn dómara hafi heimild til þess að fara með önnur dómstörf í sakamáli en að leysa úr því eftir að það kemur til aðalmeðferðar. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu F sf. um að dómkvaddir yrðu tveir hæfir, sérfróðir og óvilhallir matsmenn í samræmi við matsbeiðni F sf. til að skoða og meta sannvirði tilgreindra húsa í eigu S hf. sem stóðu á lóð F sf. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna hans, kom fram að F sf. hefði ótvírætt lögvarða hagsmuni, sbr. 1. mgr. 77. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, af því að afla matsgerðar um virði húsa á lóðinni, eins og hann krafðist, til að geta uppfyllt skyldu sína samkvæmt lóðarleigusamningi, milli S hf. og F sf., til greiðslu sannvirðis þeirra við lok leigutímans, enda lægi ekkert samkomulag fyrir um verðmat þeirra. Þá væri leigutíminn sannarlega útrunninn samkvæmt skýru ákvæði samningsins. Jafnframt var ekki á það fallist að matsbeiðnin og þær spurningar sem í henni væru fólgnar væru bersýnilega þýðingarlausar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Var því fallist á matsbeiðni F sf. eins og hún var fram sett, sbr. 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu D og E um að dómkvaddir yrðu matsmenn til að leggja mat á þau atriði sem greinir í matsbeiðni sem lögð hafði verið fram. A, B og C ehf. töldu sönnunarfærsluna þýðingarlausa og að matsspurningar væru ekki nægilega skýrar. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna hans, kom fram að málsaðilar hafi forræði á sönnunarfærslu og er játaður víðtækur réttur til að afla matsgerða til að færa sönnur á staðhæfingar sínar innan marka reglna einkamálaréttarfars. Ekki var talið að E og D hefðu dregið úr hófi að leggja matsbeiðnina fram né að óskað væri eftir á atriðum sem áður hafa verið metin í tengslum við fyrri málarekstur. Þá taldi dómurinn að ekki væri hægt að slá því föstu að matsmenn gætu ekki lagt mat á ákveða þætti er vörðuðu móðir aðila vegna þess að hún væri látin. Jafnframt voru matsspurningar nægilega skýrar að mati dómsins og bent á að D og E bæru hallann af því ef matsmenn geti ekki svarað tilteknum spurningum auk þess að bera kostnað af matinu. Var því fallist á dómkvaðningu matsmanna samkvæmt matsbeiðni D og E.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem beiðni X um dómkvaðningu matsmanns var hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með matinu leitaðist X við að sanna atriði, sem bersýnilega skiptu ekki máli við úrlausn málsins og umbeðið mat væri því tilgangslaust til sönnunar í málinu. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni X, Y og Æ um dómkvaðningu matsmanna. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að samkvæmt 2. mgr. 133. gr. laga nr. 88/2008 leggi dómari mat á sönnunargildi matsgerðar þegar að öðru leyti er leyst úr máli. Við úrlausn á því hvort fallast eigi á beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna geti dómurinn ekki litið til efnishliðar málsins. Á þessu stigi málsins geti dómurinn því einungis hafnað matsbeiðninni á þeim grundvelli að matsgerð sé þýðingarlaus. Við úrlausn á ágreiningi aðila var til þess að líta að játa yrði sökuðum manni ríkt svigrúm til að afla sönnunargagna í sakamáli og ekki verði útilokað á þessu stigi hvort eða hvaða sönnunargildi slíkt sönnunargagna hafi við efnismeðferð málsins. Þá var einnig litið til þess að X, Y og Æ beri hallann af því reynist matsgerðin þýðingarlaus við úrlausn um efnishlið málsins. Sakarefni málsins og möguleg refsing þeirra, verði þeir sakfelldir, fái þessu ekki breytt. Var því orðið við kröfu X, Y og Æ um dómkvaðningu matsmanna.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni L ehf. um dómkvaðningu tveggja matsmanna í máli sem félagið rekur gegn P ehf.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni H um dómkvaðningu matsmanns á grundvelli laga nr. 134/1994 um einkahlutafélög. Í úrskurði Landsréttar kom fram að H gæti krafist þess á grundvelli 18. gr. laga nr. 138/1994 að K innleysti hluti hans í félaginu S ehf. og að um þá kröfu giltu ákvæði 4. mgr. 14. gr. og 2. málsliðar 3. mgr. 16. gr. sömu laga, eftir því sem við gæti átt. Þar sem ekki væri kveðið á um reikningsgrundvöll kaupverðs hlutanna í samþykktum félagsins og ekki hefði náðst samkomulag milli málsaðila um verðið skyldi það ákveðið af dómkvöddum matsmönnum, sbr. fyrri málslið 4. mgr. 14. gr. laga nr. 138/1994. Í matsbeiðni H væri óskað eftir því að dómkvaddur yrði „sérfróður og óvilhallur matsmaður“ en samkvæmt því lægi fyrir að beiðnin samræmdist ekki þeim áskilnaði 4. mgr. 14. gr. laganna að dómkvaddir yrðu matsmenn til að framkvæma matið. Gæti fyrirhuguð matsgerð því ekki orðið grundvöllur innlausnar samkvæmt 18. gr. laganna, sbr. 4. mgr. 14. gr. og 2. málslið 3. mgr. 16. gr. þeirra. Þá væri til þess að líta að H gæti ekki í matsbeiðni sem reist væri á síðastnefndu ákvæði gefið sérstök fyrirmæli, svo sem gert væri í matsbeiðni, um hvernig matsmenn skyldu haga framkvæmd þess en um það færi eftir almennum fyrirmælum IX. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

W hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu SM, LB, HHH og DM um dómkvaðningu matsmanna til þess að svara fjórum spurningum samkvæmt framlagðri matsbeiðni. W hf. hafði áður sjálfur aflað mats dómkvadds matsmanns sem ætlað var að sýna fram á ógjaldfærni W hf. þegar nánar tilgreindar greiðslur voru inntar af hendi. Í úrskurði Landsréttar var talið að fyrstu tvær matsspurningarnar í beiðni SM, LB, HHH og DM féllu í raun saman við mat á saknæmi í skaðabótamáli því sem W hf. hefði höfðað á hendur SM, LB, HHH og DM. Lytu þær þannig að mati á lagalegum atriðum sem með réttu væri í höndum dómara. Að því gættu, og þar sem þriðju matsspurningunni yrði ekki svarað nema í tengslum við aðra matsspurningu, var beiðni SM, LB, HHH og DM um að dómkvaddur yrði matsmaður til að svara þremur tilteknum matsspurningum hafnað. Að virtri beiðni SM, LB, HHH og DM og samkvæmt atvikum málsins var aftur á móti heimiluð dómkvaðning matsmanns til þess að svara spurningu um notkunarvirði fjögurra tiltekinna flugvéla, enda væri í lögum ekki girt fyrir að til viðbótar við fyrirliggjandi matsgerð væri aflað nýrrar matsgerðar sem tæki að einhverju leyti til annarra atriða en sú fyrri.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni E ehf. um að aflað yrði matsgerðar dómkvaddra matsmanna og ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins í máli sem E ehf. hafði höfðað á hendur A hf., S hf., Í hf., L hf. og V hf. Í hinum kærða úrskurði var rakið að kröfur varnaraðila um frávísun málsins lytu að margvíslegum atriðum sem vörðuðu bæði form og efni málsins. Var talið alls óvíst eins og málið lægi fyrir að matsgerð gæti bætt úr þeim annmörkum sem varnaraðilar hefðu borið við að væru á málatilbúnaði E ehf. Yrði málið því flutt fyrst um frávísunarkröfu varnaraðila áður en tekin yrði afstaða til matsbeiðni E ehf. Þá taldi héraðsdómur ekkert fram komið í málinu sem benti til þess að skýringar EES-réttar væri þörf fyrir niðurstöðu málsins áður en það yrði flutt um frávísunarkröfu varnaraðila. Var kröfu E ehf. um að dómurinn leitaði ráðgefandi álits áður en málið yrði flutt um frávísunarkröfu varnaraðila því hafnað. Landsréttur féllst á þessa niðurstöðu héraðsdóms og tók fram að í hinum kærða úrskurði hefði ekki verið tekin önnur afstaða til beiðna E ehf. en að fyrst bæri að fjalla um frávísunarkröfur varnaraðila áður en þær kæmu til álita.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um dómkvaðningu matsmanns. Beiðnin hafði verið sett fram vegna hugsanlegar áfrýjunar dóms Landsréttar, þar sem X hafði verið sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, til Hæstaréttar eða eftir atvikum vegna meðferðar málsins fyrir Endurupptökudómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að Hæstiréttur hefði hafnað beiðni X um áfrýjunarleyfi og því kæmi ekki til frekari skoðunar hvort skilyrði kynni að vera til að fallast á beiðnina á þeim grundvelli að matsgerð væri ætlað að styðja við beiðni X um áfrýjunarleyfi til Hæstaréttar. X hefði enga lögvarða hagsmuni af því lengur. Þá vísaði Landsréttur til þess að samkvæmt 3. mgr. 230. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 geti dómfelldi krafist þess að gagna verði aflað fyrir Endurupptökudómi við meðferð beiðni um endurupptöku. Lögin geri ekki ráð fyrir því að héraðsdómur mæli fyrir um öflun sönnunargagna til framlagningar í máli sem aðeins verði rekið fyrir Endurupptökudómi. Matsbeiðni X hefði því átt að beina til Endurupptökudóms. Af þeim sökum var málinu vísað frá héraðsdómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni þrotabús W hf. um dómkvaðningu matsmanns. Beiðnin var sett fram undir rekstri dómsmáls þrotabúsins á hendur J og fleirum þar sem meðal annars var krafist riftunar á nánar tilgreindri greiðslu W hf. til J. Af hálfu J var á því byggt að matsbeiðnin væri í andstöðu við 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, svör við spurningum matsbeiðninnar væru bersýnilega tilgangslaus til sönnunar í málinu, sbr. 3. mgr. 46. gr. sömu laga, auk þess sem þær væru óljósar og óskýrar, fælu í sér viðbót við málatilbúnað þrotabús W hf. samkvæmt stefnu og leiddu til óviðunandi tafa á rekstri málsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt lögum nr. 91/1991 ættu aðilar að meginstefnu til rétt á því að afla þeirra sönnunargagna sem þeir teldu þörf á. Það væri því hvorki á valdi gagnaðila né dómstóla að aftra því nema með stoð í lögum. Tilgangur fyrirhugaðrar matsgerðar væri meðal annars að sýna fram á ógjaldfærni W hf. þegar félagið innti af hendi þá greiðslu sem krafist er riftunar á í fyrrgreindu máli. Ekki var fallist á að þær málsástæður sem byggt var á af hálfu J leiddu til þess að hafna bæri beiðni þrotabús W hf. um dómkvaðningu matsmanns. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni þrotabús W hf. um dómkvaðningu matsmanns. Beiðnin var sett fram undir rekstri dómsmáls þrotabúsins á hendur A og fleirum þar sem meðal annars var krafist riftunar á nánar tilgreindum greiðslum W hf. til A. Af hálfu A var á því byggt að matsbeiðnin væri í andstöðu við 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, svör við spurningum matsbeiðninnar væru bersýnilega tilgangslaus til sönnunar í málinu, sbr. 3. mgr. 46. gr. sömu laga, auk þess sem þær væru óljósar og óskýrar, fælu í sér viðbót við málatilbúnað þrotabús W hf. samkvæmt stefnu og leiddu til óviðunandi tafa á rekstri málsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt lögum nr. 91/1991 ættu aðilar að meginstefnu til rétt á því að afla þeirra sönnunargagna sem þeir teldu þörf á. Það væri því hvorki á valdi gagnaðila né dómstóla að aftra því nema með stoð í lögum. Tilgangur fyrirhugaðrar matsgerðar væri meðal annars að sýna fram á ógjaldfærni W hf. þegar félagið innti af hendi þá greiðslu sem krafist er riftunar á í fyrrgreindu máli. Ekki var fallist á að þær málsástæður sem byggt var á af hálfu A leiddu til þess að hafna bæri beiðni þrotabús W hf. um dómkvaðningu matsmanns. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni þrotabús W hf. um dómkvaðningu matsmanns. Beiðnin var sett fram undir rekstri dómsmáls þrotabúsins á hendur S og fleirum þar sem meðal annars var krafist riftunar á nánar tilgreindri greiðslu W hf. til S. Af hálfu S var á því byggt að matsbeiðnin væri í andstöðu við 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, svör við spurningum matsbeiðninnar væru bersýnilega tilgangslaus til sönnunar í málinu, sbr. 3. mgr. 46. gr. sömu laga, auk þess sem þær væru óljósar og óskýrar, fælu í sér viðbót við málatilbúnað þrotabús W hf. samkvæmt stefnu og leiddu til óviðunandi tafa á rekstri málsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt lögum nr. 91/1991 ættu aðilar að meginstefnu til rétt á því að afla þeirra sönnunargagna sem þeir teldu þörf á. Það væri því hvorki á valdi gagnaðila né dómstóla að aftra því nema með stoð í lögum. Tilgangur fyrirhugaðrar matsgerðar væri meðal annars að sýna fram á ógjaldfærni W hf. þegar félagið innti af hendi þá greiðslu sem krafist er riftunar á í fyrrgreindu máli. Ekki var fallist á að þær málsástæður sem byggt var á af hálfu S leiddu til þess að hafna bæri beiðni þrotabús W hf. um dómkvaðningu matsmanns. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni þrotabús W hf. um dómkvaðningu matsmanns. Beiðnin var sett fram undir rekstri dómsmáls þrotabúsins á hendur R og fleirum þar sem meðal annars var krafist riftunar á nánar tilgreindri greiðslu W hf. til R. Af hálfu R var á því byggt að matsbeiðnin væri í andstöðu við 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, svör við spurningum matsbeiðninnar væru bersýnilega tilgangslaus til sönnunar í málinu, sbr. 3. mgr. 46. gr. sömu laga, auk þess sem þær væru óljósar og óskýrar, fælu í sér viðbót við málatilbúnað þrotabús W hf. samkvæmt stefnu og leiddu til óviðunandi tafa á rekstri málsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt lögum nr. 91/1991 ættu aðilar að meginstefnu til rétt á því að afla þeirra sönnunargagna sem þeir teldu þörf á. Það væri því hvorki á valdi gagnaðila né dómstóla að aftra því nema með stoð í lögum. Tilgangur fyrirhugaðrar matsgerðar væri meðal annars að sýna fram á ógjaldfærni W hf. þegar félagið innti af hendi þá greiðslu sem krafist er riftunar á í fyrrgreindu máli. Ekki var fallist á að þær málsástæður sem byggt var á af hálfu R leiddu til þess að hafna bæri beiðni þrotabús W hf. um dómkvaðningu matsmanns. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni þrotabús W hf. um dómkvaðningu matsmanns. Beiðnin var sett fram undir rekstri dómsmáls þrotabúsins á hendur E og fleirum þar sem meðal annars var krafist riftunar á nánar tilgreindri greiðslu W hf. til E. Af hálfu E var á því byggt að matsbeiðnin væri í andstöðu við 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, svör við spurningum matsbeiðninnar væru bersýnilega tilgangslaus til sönnunar í málinu, sbr. 3. mgr. 46. gr. sömu laga, auk þess sem þær væru óljósar og óskýrar, fælu í sér viðbót við málatilbúnað þrotabús W hf. samkvæmt stefnu og leiddu til óviðunandi tafa á rekstri málsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt lögum nr. 91/1991 ættu aðilar að meginstefnu til rétt á því að afla þeirra sönnunargagna sem þeir teldu þörf á. Það væri því hvorki á valdi gagnaðila né dómstóla að aftra því nema með stoð í lögum. Tilgangur fyrirhugaðrar matsgerðar væri meðal annars að sýna fram á ógjaldfærni W hf. þegar félagið innti af hendi þá greiðslu sem krafist er riftunar á í fyrrgreindu máli. Ekki var fallist á að þær málsástæður sem byggt var á af hálfu E leiddu til þess að hafna bæri beiðni þrotabús W hf. um dómkvaðningu matsmanns. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um dómkvaðningu matsmanna til að svara tilteknum spurningum um skiptingu jarðarinnar K. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að G yrði ekki meinað að afla matsgerðar um þau matsatriði sem beiðni hans lyti að enda bæri hann sjálfur bæði kostnað af henni og áhættu af því hvort hún nýttist honum. Þá væru matsspurningar G í matsbeiðni ekki svo óskýrar að óljóst væri hvað ætti að meta auk þess sem þær vörðuðu ekki atriði sem dómari metur á grundvelli almennrar þekkingar og menntunar eða lagaþekkingar, sbr. 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991. Þá var ekki fallist á að matsspurningar væru bersýnilega þýðingarlausar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að dómkveðja matsmenn til að svara spurningum samkvæmt matsbeiðni G.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni R um dómkvaðningu matsmanns. Í úrskurði Landsréttar kom fram að hinn kærði úrskurður hefði verið kveðinn upp af aðstoðarmanni dómara sem jafnframt stýrði öllum þinghöldum í málinu. Samkvæmt 2. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla gæti dómstjóri falið aðstoðarmanni önnur dómstörf en þau að fara með og leysa að efni til úr hvers konar einkamálum þar sem vörnum væri haldið uppi. Þar sem matsbeiðninni hefði verið mótmælt af hálfu H við meðferð málsins í héraði hefði aðstoðarmann dómara brostið vald til þess að leysa efnislega úr málinu. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L ehf. og H ehf. um dómkvaðningu matsmanns til að meta með nánar tilgreindum hætti umhverfisáhrif af fyrirhuguðu svínabúi. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að þrátt fyrir að með matsbeiðninni væri meðal annars leitað álits á þáttum sem öðrum þræði snertu lagaleg atriði, sbr. 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991, þá myndi niðurstaða þar um í matsgerð ekki binda hendur dómara eða þrengja svigrúm hans eða skyldu til að meta þau endanlega sjálfur. Auk þess bæri matsbeiðandi hallann af þýðingu matsgerðar og þá því ef sönnunargildi hennar yrði rýrara en ella. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að dómkveðja matsmann í samræmi við beiðni L ehf. og H ehf.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni L ehf. um dómkvaðningu matsmanna. Í úrskurði Landsréttar var talið að samþykkt matsbeiðninnar í því horfi sem hún var fæli í sér að dómkvöddum matsmönnum yrði falið að svara spurningum, sem væru að talsverðu leyti þrungnar lagalegum álitaefnum, á grundvelli óljósra forsendna. Var beiðni L ehf. um dómkvaðningu matsmanna því hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að leggja fyrir dómkvaddan matsmann nánar tilgreindar matsspurningar. Jafnframt hafnaði héraðsdómur því að dómkvöddum matsmanni yrði gert að svara tilteknum spurningum sem þóttu vera of víðtækar, fela í sér lögfræðilegt mat sem heyri undir dómara, óskýrar, ekki samræmast hlutverki matsmanna eða vera tilgangslausar. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að leggja fyrir dómkvaddan matsmann nánar tilgreindar matsspurningar. Þá var jafnframt fallist á að leggja nánar tilgreinda matsspurningu fyrir hinn dómkvadda matsmann sem héraðsdómur hafði hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa G o.fl. um dómkvaðningu þriggja yfirmatsmanna og tveggja matsmanna til að svara viðbótarspurningum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með fyrstu matsspurningu leituðu matsbeiðendur endurskoðunar á forsendum sem matsmenn lögðu til grundvallar niðurstöðum sínum um raka í inn- og útveggjum tiltekinna fasteigna og þar með á atriðum sem undirmatsgerð hefði tekið til. Þá hefði G o.fl. verið heimilt með bókun í þingbók að hverfa frá því að aðrar matspurningar fælu í sér beiðni um yfirmat en óska þess í stað eftir nýju mati. Var hinn kærði úrskurður staðfestur, þó þannig að G o.fl. höfðu fallið frá því fyrir Landsrétti að óska eftir matsgerð um aðra af tveimur viðbótarspurningum.