Með úrskurði kærunefndar jafnréttismála var komist að þeirri niðurstöðu að B hefði brotið á rétti A samkvæmt 1. mgr. 26. gr. þágildandi laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla með því að ráða tiltekna konu í starf í stað A. Í féllst á að skilyrði bótaréttar A væru fyrir hendi og snerist deila aðila því eingöngu um fjárhæð bóta og vexti. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um greiðslu bóta að álitum 5.000.000 króna vegna fjártjóns og 700.000 króna miskabóta, auk vaxta.
Málið varðaði skaðabótakröfu A vegna miðlunar stefnda E á persónuupplýsingum um hann til samtakanna B. Í dómi Landsréttar var talið að umrædd miðlun persónuupplýsinga hefði hvorki getað byggst á rétti B til þeirra á grundvelli upplýsingalaga né hefði vinnsla þeirra verið nauðsynleg til að fullnægja lagaskyldu í skilningi 3. tölul. 9. gr. laga um persónuvernd og vinnslu persónuupplýsinga. Varð það niðurstaða Landsréttar að vinnslan hefði farið fram í andstöðu við lög nr. 90/2018 og almennu persónuverndarreglugerðina. Við mat á því hvort A hefði hlotið tjón vegna miðlunarinnar leit Landsréttur til þess að undir ófjárhagslegt tjón í skilningi almennu persónuverndarreglugerðarinnar gæti fallið ótti þess sem upplýsingarnar lúta að, meðal annars við mögulega hagnýtingu eða misnotkun þriðja aðila á þeim. Var talið að slíkt ætti við í málinu og að hin ólögmæta miðlun persónuupplýsinga hefði því valdið A tjóni, og að stefndu hefði ekki tekist að afsanna að sú miðlun hefði verið á ábyrgð E í skilningi 3. mgr. 82. gr. almennu persónuverndarreglugerðarinnar. Ekki var talið að áfrýjandi hefði sýnt fram á að umfjöllun í fjölmiðlun ætti rætur að rekja til hinnar ólögmætu miðlunar upplýsinga, en á hinn bóginn lá fyrir að samtökin B miðluðu upplýsingunum áfram og með því var neikvæðri opinberri umræðu um störf A viðhaldið. Var stefndu því gert að greiða áfrýjanda 800.000 krónur í miskabætur.
Krafa gerð um geymslugjöld vegna bifreiðar sem flutt var inn til landsins en ekki leyst út úr tolli og var því fyrir tilstuðlan flutningsaðilans fargað. Málástæðu um aðildarskort stefndu hafnað en einungis fallist að litlu leyti á kröfur flutningsaðila og málskostnaður felldur niður.
Ágreiningur málsaðila átti rætur að rekja til málshöfðunar B ehf. gegn H ehf. og I A/S til greiðslu skaðabóta vegna gallaðra glugga sem B ehf. keypti af H ehf. og I A/S framleiddi. Aðilar gerðu dómsátt undir rekstri málsins í héraði en lögðu ágreining um málskostnað í úrskurð héraðsdóms sem felldi málskostnað niður og sneri ágreiningurinn fyrir Landsrétti einvörðungu að þeirri niðurstöðu. Landsréttur leit meðal annars til þess að með dómsátt málsaðila hefði B ehf. fengið um 77% af upphaflegri höfuðstólskröfu sinni greidd. Þá hefðu H ehf. og I A/S hafnað greiðsluskyldu frá upphafi og B ehf. því verið nauðugur sá kostur að höfða dómsmál til að sækja kröfu sína, en í málinu hefðu H ehf. og I A/S haldið uppi fullum vörnum allt þar til sættir tókust, eftir að B ehf. hafði aflað yfirmatsgerðar. Var H ehf. og I A/S því gert að greiða B ehf. málskostnað en við ákvörðun hans var talið að sú tímaskráning sem B ehf. byggði málskostnaðarreikning sinn á væri úr hófi. Var málskostnaður því ákvarðaður eftir mati dómsins, sbr. 3. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991.
M höfðaði mál gegn B og krafðist þess að ógiltur yrði kaupsamningur M og B um allt hlutafé í einkahlutafélaginu Skientia ehf. og að B greiddi M 5.500.000 krónur auk dráttarvaxta. Til vara krafðist M þess að staðfest yrði riftun fyrrgreinds kaupsamnings og að B yrði gert að greiða M 5.500.000 krónur, auk dráttarvaxta. Í gagnsök krafðist B sýknu af kröfum M en til vara verulegrar lækkunar á þeim. Þá krafðist B þess að M yrði, í samræmi við framangreindan kaupsamning, gert að greiða henni 19.089.743 krónur auk dráttarvaxta, að frádreginni innborgun að fjárhæð 5.500.000 krónur. Með hinum áfrýjaða dómi var B sýknuð af kröfum M í aðalsök og fallist á fjárkröfu hennar í gagnsök. Hinn áfrýjaði dómur var staðfestur með vísan til forsendna hans.
E og K tókust á hendur sjálfskuldarábyrgð á yfirdráttarheimild V ehf. á veltureikningi félagsins hjá Í hf. Gerði E skuldina upp við Í hf. og höfðaði mál þetta til heimtu helmings þess sem hún greiddi Í hf., 2.650.000 krónur ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var að þessu leyti í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að með vísan til skilmála ábyrgðaryfirlýsingarinnar, almennra reglna kröfuréttar, fyrirliggjandi dómafordæma um rétt ábyrgðarmanns til endurkröfu á hendur meðábyrgðarmanni og þess að ósannað væri að E og K hefðu gert sérstakt samkomulag um þessa ábyrgð, yrði að fallast á kröfu E um að K bæri að standa henni skil á helmingi þeirrar fjárhæðar sem hún hefði þurft að standa Í hf. skil á. Þá var með dómi Landsréttar fallist á að K yrði gert að greiða E nánar tilgreinda dráttarvexti.
Stefnandi, sem hafði fengið kröfur framseldar frá farþegum í flugi stefnda, krafði stefnda um greiðslu skaðabóta vegna tafa á nánar tilgreindu flugi. Eftir málshöfðun greiddi stefndi höfuðstól bótanna en stefnandi krafði stefnda um dráttarvexti frá þeim tímapunkti sem kröfubréf stefnanda hafði upphaflega verið sent með tölvubréfi. Í dómi héraðsdóms kom fram að stefndi hefði svarað tölvubréfinu með sjálfvirku tölvubréfi þar sem stefnanda var bent á að fylla út sérstakt eyðublað vegna kröfunnar. Stefnda hefði verið heimilt að gera kröfu um að farþegar beindu kröfu sinni að félaginu með tilteknum hætti og hefði stefnandi ekki beint kröfunni í þann farveg. Því yrði ekki slegið föstu að stefndi hafi haldið að sér höndum með greiðslu bóta með því að greiða ekki stefnanda í kjölfar þess að hann sendi nefnt tölvubréf. Þá var ekki fallist á það með stefnanda að stefnda bæri að greiða málskostnað hans á þeim forsendum að málshöfðun hefði verið nauðsynleg og til þess vísað að krafa stefnanda hefði verið óumdeild en hann ekki orðið við tilmælum stefnda um hvernig henni var beint að félaginu. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Fallist var á kröfu þrotabús einkahlutafélags um að tvær greiðslur félagsins fyrir gjaldþrotið til stjórnarmanns félagsins teldust ólögmæt lánveiting sem honum bæri að endurgreiða með dráttarvöxtum.
Ágreiningur var um lögmæti riftunar á ráðningarsamningi vegna brota á samkeppnisákvæði. Fallist var á að riftun hefði verið lögmæt en að tímamark hennar miðaðist við þegar riftunaryfirlýsingin barst til aðalstefnanda. Fallist var á kröfur aðalstefnanda um laun til þess dags ásamt orlofi, auk leiðréttingar á orlofsgreiðslum, desemberuppbót og vangreiddir orlofsuppbót. Hins vegar var miskabótakröfu hafnað. Fallist var á kröfu gagnstefnanda um févíti að álitum en ákvæðum ráðningarsamningsins um févíti var vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 sem þóttu ósanngjörn og úr hófi. Litið var á að gagnstefnandi hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá staðfesta riftun eftir að búið var að leysa úr því í aðalsök að riftunin væri lögmæt og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Hins vegar var ekki fallist á að dráttarvaxtakrafa væri of óskýr þrátt fyrir að láðst hefði að tiltaka að hún tæki til greiðsludags, enda var upphafsdagur hennar skýr. Loks var fallist á skuldajafnaðarkröfur og nam mismunurinn 150.691 kr. sem aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda.
Í aðalsök serist ágreiningur í málinu einkum um dráttarvexti. Deildu málsaðilar um hvenær kaupsamningsgreiðslur hefðu komið á gjalddaga og heimilt hefði verið að innheimta af þeim dráttarvexti. Þá deildu þeir um hvort krafa um dráttarvexti hefði komið fram nægilega snemma af hálfu aðalstefnanda eða hvort hann hefði sýnt af sér tómlæti. Í gagnsök var að meginstefnu deilt um hvort gagnstefnandi ætti gagnkröfur á hendur gagnstefnda vegna ófullnægjandi afhendingar á hinu selda, þ.m.t. vegna galla og úrbóta sem ráðast hafi þurft í. Fallist var á það með gagnstefnanda að krafa aðalstefnanda um dráttaarvexti hefði fallið niður fyrir tómlæti. Þá var ekki fallist á meginhluta krafna gagnstefnanda í gangsök.
A og I ehf. greindi á um hvort A hefði verið mismunað með ólögmætum hætti við starfslok hjá I ehf. Starfslok A áttu rætur að rekja til þess að starfslokaaldur var færður í 67 ár með reglum Isavia samstæðunnar en áður hafði verið miðað við að almennir starfsmenn létu af störfum við 70 ára aldur. Fram kom í dómi Landsréttar að ákvörðun um starfslok A hefði eingöngu byggst á aldri hans og var lagt til grundvallar að um hefði verið að ræða beina mismunun á grundvelli aldurs sem teldist óheimil, sbr. 1. mgr. 7. gr. og 1. mgr. 8. gr. laga nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði, en að virtum lögskýringargögnum bæri við túlkun laganna að líta til dóma Evrópudómstólsins sem lytu að skýringu á tilskipun 2000/78/EB. Við mat á því hvort sú mismunun teldist réttlætanleg samkvæmt 12. gr. laganna taldi Landsréttur að ekki yrði annað ráðið af framlögðum gögnum en að ákvörðun stjórnar I ohf. um lækkun starfslokaaldurs yrði rakin til þeirra neikvæðu fjárhagslegu áhrifa sem leiddu af Covid-19 faraldrinum. Eins og málið lá fyrir taldi Landsréttur ekki unnt að fallast á að félagsleg stefnumótun hefði legið til grundvallar ákvörðuninni. Þá var ekki talið að I ehf. hefði lagt fullnægjandi mat á þá ólíku hagsmuni sem vógust á eða kannað hvort unnt væri að beita vægari úrræðum. Með vísan til framangreinds var I ehf. ekki talið hafa sýnt fram á að ákvörðun um starfslok A hefði verið réttlætanleg á grundvelli 12. gr. laganna. Var I ehf. talið bera skaðabótaábyrgð gagnvart A og voru bætur vegna fjárhagslegs tjóns metnar að álitum og I ehf. jafnframt gert að greiða honum miskabætur.
A og I ehf. greindi á um hvort A hefði verið mismunað með ólögmætum hætti við starfslok hjá I ehf. Starfslok A áttu rætur að rekja til þess að starfslokaaldur var færður í 67 ár með reglum Isavia samstæðunnar en áður hafði verið miðað við að almennir starfsmenn létu af störfum við 70 ára aldur. Fram kom í dómi Landsréttar að ákvörðun um starfslok A hefði eingöngu byggst á aldri hans og var lagt til grundvallar að um hefði verið að ræða beina mismunun á grundvelli aldurs sem teldist óheimil, sbr. 1. mgr. 7. gr. og 1. mgr. 8. gr. laga nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði, en að virtum lögskýringargögnum bæri við túlkun laganna að líta til dóma Evrópudómstólsins sem lytu að skýringu á tilskipun 2000/78/EB. Við mat á því hvort sú mismunun teldist réttlætanleg samkvæmt 12. gr. laganna taldi Landsréttur að ekki yrði annað ráðið af framlögðum gögnum en að ákvörðun stjórnar I ohf. um lækkun starfslokaaldurs yrði rakin til þeirra neikvæðu fjárhagslegu áhrifa sem leiddu af Covid-19 faraldrinum. Eins og málið lá fyrir taldi Landsréttur ekki unnt að fallast á að félagsleg stefnumótun hefði legið til grundvallar ákvörðuninni. Þá var ekki talið að I ehf. hefði lagt fullnægjandi mat á þá ólíku hagsmuni sem vógust á eða kannað hvort unnt væri að beita vægari úrræðum. Með vísan til framangreinds var I ehf. ekki talið hafa sýnt fram á að ákvörðun um starfslok A hefði verið réttlætanleg á grundvelli 12. gr. laganna. Var I ehf. talið bera skaðabótaábyrgð gagnvart A og voru bætur vegna fjárhagslegs tjóns metnar að álitum og I ehf. jafnframt gert að greiða honum miskabætur.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Fallist var á launakröfu stefnanda að hluta, með vísan til þess að þrátt fyrir ákvæði kjarasamninga og ráðningarsamninga um fasta yfirvinnu stefnanda, þá hafi þó sannanlega um nokkurn tíma komist á það fyrirkomulag, með vilja og vitund næsta yfirmanns stefnanda, sem hélt utan um vinnu stefnanda af hálfu stefndu, að stefnandi gat nýtt sér skráða umframtíma til frítöku með samþykki yfirmannsins og taldist stefnandi því hafa haft réttmætar væntingar til þess að fá þá uppsöfnuðu umframvinnu þannig greidda. Var þó fallist á röksemdir stefndu varðandi það hvernig reikna bæri út launakröfuna, m.t.t. þess að umræddir umframtímar stefnanda voru þá jafnan einungis notaðir þannig í frítöku á móti dagvinnutímum og féllu auk þess til á mismunandi tímabilum m.t.t. launataflna.
Stefnda gert að greiða stefnanda skuld vegna lögfræðiþjónustu.
Mál þetta varðar uppgjör á verksamningi milli aðila, en lokareikningur vegna verksins var gefinn út í apríl 2023. Af gögnum málsins má ráða að stefndi hafi átti í viðvarandi greiðsluerfiðleikum sem hafi leitt til þess að stefnandi veitti ítrekað greiðslufresti. Skriflegt samkomulag komst hins vegar ekki á fyrr en stefnandi hafði sent innheimtuviðvörun í janúar 2024. Það samkomulag vanefndi stefndi og var samið um uppgjör að nýju, án þess að fjárhæðir væru nákvæmlega tilgreindar. Stefnandi sendi stefnda drög að stefnu þar sem stefnukrafan var sundurliðuð. Stefndi gerði engar athugasemdir við forsendur útreikninga stefnanda að öðru leyti en því að ekki væri að öllu leyti tekið tillit til innborgana. Stefndi greiddi síðan eftirstöðar án dráttarvaxta og kostnaðar að teknu tilliti til innborgana. Fallist var á að stefnandi hefði geta krafist íslenskra dráttarvaxta af upphæðinni og því hafnað að útgáfa stefnunnar hefði verið þarflaus. Var stefnda gert að greiða stefnukröfuna auk dráttarvaxta og málskostnað. Sama dag og málið var dómtekið var bú stefnda tekið til gjaldþrotaskipta og var málið endurupptekið þar sem þrotabúið tók við aðildinni.
Fallist var á kröfu stefnanda ábyrgðarmanns á hendur stefnda meðábyrgðarmanni samkvæmt almennum reglum fjármunaréttar, en þeir höfðu saman gengist óskipt undir sjálfskuldarábyrgð í þágu fyrirtækis vegna yfirdráttar hjá banka, sem síðar innheimti svo alla kröfuna hjá stefnanda. Ekki var þó fallist á dráttarvaxtakröfu stefnanda þar sem að hún taldist vera vanreifuð.
Þrotabú D ehf. höfðaði mál á hendur fyrrum eigendum sínum, B og C, og A, sambýliskonu C, og krafðist aðallega skaðabóta vegna tjóns sem næmi þeirri fjárhæð sem þrotabúið taldi að A, B og C hefðu dregið sér úr rekstri D ehf. með ólögmætum hætti. Til vara byggði þrotabú D ehf. á því að A, B og C hefðu fengið ólögmæt lán hjá D ehf. sem þeim bæri að endurgreiða þrotabúinu. Með dómi héraðsdóms voru A, B og C sýknuð af aðalkröfu þrotabús D ehf. en varakröfur þrotabúsins voru teknar til greina. Héraðsdómur vísaði til þess að A, B og C hefðu tekið út reiðufé í samræmi við varakröfur þrotabús D ehf. gagnvart hverju þeirra. Taldi dómurinn að A, B og C bæru sönnunarbyrði fyrir þeim fullyrðingum þeirra að þessar úttektir hefðu verið hagnýttar í þágu D ehf. Yrðu þau að bera ábyrgð á því að hafa hagað rekstri D ehf. með slíkum hætti að þau gætu ekki sýnt fram á eða gert líklegt að um lögmæt útgjöld hefði verið að ræða í þágu félagsins. Var á það fallist með þrotabúi D ehf. að úttektir A, B og C af bankareikningi D ehf. hefðu farið í bága við 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Var það niðurstaða héraðsdóms að A, B og C hefðu með þessum framgangsmáta valdið þrotabúi D ehf. skaðabótaskyldu tjóni. Voru varakröfur þrotabús D ehf. því teknar til greina, að öðru leyti en því að dráttarvextir voru að hluta taldir fyrndir. Þá var kyrrsetningargerð sýslumanns staðfest þannig að fallist var á kyrrsetningu í fasteign A fyrir þeirri fjárhæð sem hún var dæmd til að greiða þrotabúi D ehf. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að A, B og C hefðu ekki lagt fram fullnægjandi gögn eða vísað í vitnisburði sem staðfestu að það reiðufé sem þau tóku á móti hafi runnið til greiðslu lögmætra krafna á hendur D ehf. Með vísan til þessa staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að A, B og C bæru hallann af því að hafa ekki getað sannað að reiðuféð hefði verið notað í þágu rekstrar D ehf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
T ehf. höfðaði mál á hendur TH og krafðist greiðslu að fjárhæð 2.900.000 krónur ásamt dráttarvöxtum fyrir vinnu við fasteign sem TH átti með N, þáverandi eiginkonu sinni. Þegar nálgast fór verklok óskaði T ehf. eftir að TH greiddi inn á verkið. Féllst TH á innborgun með því skilyrði að reikningar yrðu gefnir út á hann og N í jöfnum hlutföllum en þau stóðu þá í skilnaði. Í kjölfar þessa hvarf T ehf. frá verkinu með vísan til fyrirsjáanlegra vanefnda. Í samræmi við meginreglur kröfuréttar, og eins og á stóð, taldi Landsréttur að T ehf. hefði með réttu mátt hafa uppi kröfu um greiðslu fyrir þann verkhluta sem hefði verið lokið sem og hverfa frá framkvæmdum á þeim grundvelli að samningsskuldbindingar yrðu ekki efndar að öllu leyti. Þá taldi Landsréttur, með hliðsjón af aðdraganda þess hvernig samningssambandi aðila lauk og með skírskotun til þeirra undirstöðuraka sem byggju að baki 22. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup, að T ehf. ætti rétt á greiðslu fyrir þann hluta verksins sem hann hefði sannanlega lokið. Var TH því gert að greiða T ehf. sem næmi 79% af samningsfjárhæð aðila, að teknu tilliti til 1.000.000 króna innborgunar, eða 2.713.000 krónur. Dráttarvaxtakröfu T ehf. var á hinn bóginn vísað frá héraðsdómi án kröfu enda hefði í kröfugerð T ehf. hvorki verið vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu né hundraðshluta dráttarvaxta.
Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og J gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju J um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að J hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að J yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða J nánar tiltekna fjárhæð.
Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og G gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju G um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að G hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að G yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða G nánar tiltekna fjárhæð.
Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og B gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju B um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að B hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að B yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða B nánar tiltekna fjárhæð.
Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og A gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju A um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að A hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að A yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða A nánar tiltekna fjárhæð.
Endurtekinn þjófnaður og umferðarlagabrot.
Málsaðilar áttu saman einkahlutafélag. Stefnandi fór með 5% hlut en stefnda 95% hlut. Stefnandi hafði krafist innlausnar, þ.e. að stefnda myndi leysa til sín eignarhlut stefnanda í félaginu. Stefnda mótmælti ekki innlausnarskyldu en aðila greindi á um dráttarvexti og kostnað. Stefndu var gert að greiða stefnanda dráttarvexti af innlausnarverði frá því er matsgerð dómkvaddra matsmanna var kynnt stefndu. Þá var stefndu gert að greiða stefnanda málskostnað, þ.e. kostnað af vinnu dómkvaddra matsmanna við ákvörðun innlausnarverðs auk lögmannskostnaðar.
Í málinu var deilt um hvaða tekjuviðmið bæri að leggja til grundvallar við ákvörðun bóta til A vegna slyss sem hann varð fyrir árið 2017. Aðilar voru sammála um að árslaun til ákvörðunar bóta skyldu metin sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en greindi á um hvert árslaunaviðmiðið skyldi vera. S hf. hafði þegar greitt A bætur í samræmi við uppgjörstillögu félagsins, þ.e. að útreikningur á varanlegri örorku tæki mið af tekjum A á tímabilinu 2016 til 2020, uppreiknuðum miðað við fullt starf. A byggði á hinn bóginn á því aðallega að miða skyldi við meðaltekjur iðnlærðra rafvirkja en til vara meðaltekjur rafvirkja á árinu 2017. Í dómi Landsréttar kom fram að aðalkrafa A miðaði við meðaltekjur fólks með sömu menntun og hann. A hefði lokið sveinsprófi í rafvirkjun þegar hann lenti í umræddu slysi og sinnt störfum sem rafvirki um rúmlega árs skeið. Hefði hann þannig mótað starfsvettvang sinn til framtíðar. Þar sem A hefði nýlega lokið námi þegar slysið varð var talið líklegt að laun hans, eins og þau voru fyrstu ár í starfi, hefðu hækkað eftir því sem hann aflaði sér lengri starfsreynslu en í matsgerð sem lá fyrir í málinu var höfð hliðsjón af þessum atriðum. Var fallist á með A að honum hefði tekist sú sönnun að rétt væri að miða við þau meðallaun sem hann byggði á í aðalkröfu sinni og var sjónarmiðum S hf. um að annar mælikvarði væri réttur hafnað. Í ljósi þess var S hf. gert að greiða A 7.840.718 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.
Stefnandi og stefndi gerðu með sér samning um kaup á hjólagröfu. Eftir kaupin kom í ljós að raðnúmer gröfunnar var ekki til hjá framleiðanda hennar og krafðist stefnandi riftunar á kaupunum og til vara skaðbóta eða afsláttar. Riftunarkröfu var hafnað með vísan til þess að stefnandi hélt áfram að nota gröfuna þrátt fyrir að hafa lýst yfir riftun. Hins vegar var ekki falllist á að réttur stefnanda væri fallin niður fyrir tómlæti. Talið var að stefndi hefði vitað af því að eitthvað væri athugavert við raðnúmer vélarinnar, en ekki upplýst um það við kaupin. Þá var talið að sú staðreynd að umrætt raðnúmer hefði aldrei verið framleitt hefði áhrif á kaup- og endursöluverð vélarinnar. Það var hins vegar ekki fallist á að grafan væri verðlaus. Voru stefnanda dæmdar 4.000.000 skaðabætur að álitum sem báru dráttarvexti frá dómsuppsögu.
Viðurkenndur var réttur stefnanda til skaðabóta fyrir varanlega örorku vegna gæsluvarðhalds og annarra þvingunarráðstafana sem hann mátti sæta af hálfu lögreglu.Ágreiningur málsaðila laut að því hvernig reikna ætti út árslaun stefnanda skv. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, hvaða hlutfall um framlag vinnuveitanda í lífeyrissjóð ætti að miða við útreikning á tekjum og hvort bifreiðahlunnindi væru hluti atvinnutekna. Þá var deilt um vexti og dráttarvexti. Fallist var á að aðstæður stefnanda hafi verið óvenjulegar og að réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur fengist með því að miða við þær launatekjur sem stefnandi hafði á tjónsdegi, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Þá lá fyrir að vinnuveitandi stefnanda greiddi í raun 10% framlag í lífeyrissjóð og var það hlutfall lagt til grundvallar útreikningi á tekjum hans. Bifreiðahlunnindi stefnanda voru talin hluti launakjara hans og því ætti að taka tillit til þeirra við útreikning viðmiðunarlauna. Ekki var fallist á að vaxtakrafa væri fyrnd né að upphafstími dráttarvaxta væri rangur.
Ágreiningur stefnanda og stefnda laut að því að hvort stefnandi hefði unnið það verk sem óskað var eftir og við hvern hefði verið samið. Þá var deilt um hvort reikningsfjárhæðin væri of há og um upphafstíma dráttarvaxta. Með hlíðsjón af öllum atvikum og framburði stefnda sjálfs fyrir dómi var ekki fallist á að stefnandi hefði ekki unnið það verk sem hann var beðinn um að inna af hendi. Þá var hvorki talið að reikningsfjárhæðin gæti talist ósanngjörn í skilningi meginreglu 28. gr. laga nr. 42/2000 né að hún ætti að sæta lækkun með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936. Var krafa stefnanda því tekin til greina. .
Ágreiningur málsins átti rætur að rekja til þess að J sagði upp störfum hjá M ehf. á fundi 26. janúar 2022. J hafði starfað sem sjóntækjafræðingur í gleraugnaverslun M ehf. í Reykjanesbæ um árabil og upplýsti að hún hygðist koma á fót gleraugnaverslun í bænum. Með bréfi M ehf. 3. febrúar 2022 var J tilkynnt að ráðningarsambandinu væri rift fyrirvaralaust og að ekki yrðu greidd laun í uppsagnarfresti. Höfðaði J mál þetta og krafðist þess að M ehf. yrði gert að greiða henni nánar tilgreinda fjárhæð vegna launa í febrúar og mars 2022 auk orlofs og uppbóta. Byggði M ehf. á því að honum hefði verið heimilt að rifta ráðningarsambandi aðila vegna alvarlegs trúnaðarbrots J og ætti hún því ekki rétt á greiðslu launa í uppsagnarfresti. Í dómi Landsréttar var rakið að fyrir riftun M ehf. á ráðningarsamningi aðila hefði J stofnað einkahlutafélag í því skyni að hefja atvinnurekstur í samkeppni við M ehf. og leitað að húsnæði fyrir þá starfsemi sem hún hugðist koma á fót. Félagið hefði aftur á móti ekki hafið starfsemi fyrr en fjórum mánuðum eftir að ráðningarsambandið leið undir lok. Yrði því ekki fallist á að framangreind háttsemi J gæti, ein og sér, talist brot á trúnaðarskyldu hennar, þannig að réttlætt gæti riftun ráðningarsambands aðila. Landsréttur féllst ekki á málsástæður M ehf. um að J hefði boðið starfsfólki M ehf. vinnu í þeirri verslun sem hún hugðist koma á fót, á meðan á ráðningarsambandi aðila stóð. Að sama skapi hefði M ehf. ekki fært fram gögn til stuðnings því að J hefði leitast við að koma á samningssambandi við viðskiptamenn hans meðan hún var þar í starfi eða viðhaft aðrar sambærilegar ráðstafanir sem gætu talist andstæðar hagsmunum hans. M ehf. hefði því ekki sýnt fram á að J hefði brugðist trúnaðarskyldu sinni með þeim hætti að réttmætt hefði verið að rifta ráðningarsammningi og stöðva launagreiðslur til hennar. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um greiðsluskyldu M ehf., en ekki var ágreiningur um fjárhæð kröfunnar.
Stefnandi krafði lögmann um endurgreiðslu hluta af þóknun hans vegna vinnu í þágu stefnanda. Stefndi gerði ekki ágreining um endurgreiðsluna en fallist var á kröfu hans um lægri dráttarvexti en krafist var. Með hliðsjón af atvikum og tildrögum málsins var hvorum aðila gert að bera sinn hluta málskostnaðar.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda ógreitt orlof á yfirvinnulaun.
A lenti í tveimur umferðarslysum árið 2017. Höfðaði A mál þetta til heimtu skaðabóta úr hendi V hf. vegna síðara slyssins er bifreið, sem tryggð var hjá V hf. var ekið aftan á hennar bifreið. Undir meðferð málsins fyrir Landsrétti voru dómkvaddir tveir matsmenn til að leggja mat á afleiðingar seinna umferðarslyssins en þegar lá fyrir matsgerð sem aflað hafði verið utan réttar. Ágreiningur aðila fyrir Landsrétti laut að því hvort leggja ætti niðurstöðu matsgerðarinnar sem aflað hafði verið utan réttar til grundvallar um tjón A eða matsgerð dómkvaddra matsmanna. Aðilar voru sammála um að árslaun til ákvörðunar bóta skyldu metin sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en greindi á um hver skyldu vera viðmiðunarlaun. Í dómi Landsréttar kom fram að gegn andmælum V hf. yrði sú matsgerð sem aflað hafði verið utan réttar, ekki lögð að jöfnu við matsgerð hinna tveggja dómkvöddu manna til sönnunar um afleiðingar slyssins á heilsufar A og gæti enn síður gengið henni framar. Þeirri matsgerð hefði ekki verið hnekkt með yfirmati og yrði hún því lögð til grundvallar við úrlausn málsins. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að bætur vegna varanlegrar örorku tækju mið af launum A á árinu 2014, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, en ekki var talið að meðallaun við sölu- og þjónustustörf 2017 væru réttari grundvöllur að virtri starfsþróun A og námi hennar. Í samræmi við framangreint voru A dæmdar nánar tilgreindar bætur.
Ágreiningur var um hvort stefnandi ætti rétt til dánarbóta úr tryggingu hjá stefnda en eiginmaður hennar sem var flugmaður lést þegar að flugvél sem hann stýrði brotlenti skömmu eftir flugtak. Ágreiningur var um hvort flugmaðurinn hefði sýnt af sér gáleysi eða stórfellt gáleysi í umrætt sinn og þá hvaða afleiðingar slíkt ætti að hafa, þ.e. hvort slíkt leiði til niðurfellingar bótaréttar í heild sinni eða aðeins skerðingar á bótarétti að hluta. Sú háttsemi flugmannsins að kanna hvorki stjórntæki vélarinnar við fyrirflugskoðun né rétt áður en tekið var á loft var metinn honum til stórfellds gáleysis. Ekki var fallist á að stórfellt gáleysi félli utan vátryggingarverndar, enda óheimilt, samkvæmt 3. gr. laga nr. 30/2004, að víkja frá ákvæðum laga um vátryggingarsamninga með samningi ef það leiðir til lakari stöðu þess sem öðlast kröfu á hendur félaginu. Ábyrgð vátryggingafélags samkvæmt 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004 fellur ekki fortakslaust niður við það að vátryggingaratburði sé valdið af stórkostlegu gáleysi en getur orðið til þess að réttur tryggingartaka til bóta úr vátryggingunni verði skertur að hluta eða í heild sinni vegna háttsemi hans. Var réttur stefnanda til dánarbóta skertur um þriðjung og stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 7.600.000 kr. auk dráttarvaxta.
A höfðaði mál gegn S og H ohf. til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í starfi hjá S. Ágreiningur aðila afmarkaðist við það hvort draga skyldi frá skaðabótakröfu A 40% af reiknuðu eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris sem hann naut frá lífeyrissjóði, sbr. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, hvort vextir fyrir 10. maí 2015 af kröfu A gagnvart S væru fyrndir og við upphafstíma dráttarvaxta. Með dómi Landsréttar var fallist á að 40% af reikuðu eingreiðsluvirði örorkulífeyris skyldi koma til frádráttar kröfu A, enda yrði ekki annað ráðið af mati læknis á orkutapi A en að hann fengi greiddan örorkulífeyrinn vegna sama slyss og bótakrafa hans væri reist á. Fyrir Landsrétt voru lögð fram ný gögn um útreikning tryggingastærðfræðings á eingreiðsluvirði örorkulífeyris en miðað við þann útreikning hafði eingreiðsluvirði örorkulífeyrisins lækkað. Fram kom í dómi Landsréttar að til þess væri að líta að þótt réttur A til frambúðar til örorkulífeyris frá lífeyrissjóði gæti tekið breytingum frá einum tíma til annars þann tíma sem útreikningur eingreiðsluvirðis örorkulífeyris tæki til yrði að leggja til grundvallar að þetta mat myndi ekki breytast í þeim mæli í framtíðinni að efni væru til að miða við aðrar forsendur en fyrri útreikningur tryggingastærðfræðingsins hefði tekið mið af og málsaðilar hefðu komið sér saman um að miða við samkvæmt nánar tilgreindri bókun A við meðferð málsins í héraði. Skyldi fyrri útreikningur tryggingastærðfræðingsins því koma til frádráttar bótagreiðslum A miðað við stöðugleikapunkt 1. júní 2014. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að vextir af kröfu A fyrir 10. maí 2015 væru fyrndir. Loks vísaði Landsréttur til þess að ekki væri unnt að miða upphafstíma dráttarvaxta við fyrra tímamark en það þegar útreikningar um eingreiðsluvirði greiðslna til A frá lífeyrissjóði hefðu verið lagðir fram. Með vísan til framangreinds og að virtum innborgunum S og H ohf. á kröfu A taldist tjón hans að fullu bætt. Var dómur héraðsdóms um sýknu S og H ohf. því staðfestur.
Sóknaraðili krafðist hjá sýslumanni fjárnáms hjá varnaraðila fyrir áföllnum dagsektum samkvæmt 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 og dómi Landsréttar, auk “áfallandi dráttarvaxta”. Sýslumaður ákvað að stöðva gerðina eftir að varnaraðili greiddi höfuðstól hinna áföllnu dagsekta. Vísaði sóknaraðili þeirri ákvörðun til héraðsdóms, krafðist þess að hún yrði ómerkt og að lagt yrði fyrir sýslumann að halda áfram gerðinni. Var þeirri kröfu hafnað og ákvörðun sýslumanns staðfest.
A höfðaði mál gegn S og krafðist viðurkenningar á því að S hafi frá og með 1. janúar 2015 verið óheimilt að skerða örorkulífeyrisgreiðslur til stefnanda með því að telja A til tekna barnalífeyri frá Tryggingastofnun ríkisins. Deildu aðilar um það hvort S hafi frá árinu 2015 verið heimilt að skerða þannig örorkulífeyrisgreiðslur til A og laut ágreiningur þeirra bæði að því hvort fullnægt væri efnislegum og formlegum skilyrðum fyrir breyttri framkvæmd að þessu leyti. Fram kom í dómi Landsréttar að allan þann tíma sem S og forveri hans hafi greitt A örorku- og barnalífeyri hafi í samþykktum sjóðanna verið kveðið á um að samanlagður örorkulífeyrir og barnalífeyrir sem sjóðirnir greiddu skyldi ekki vera hærri en sem næmi sannanlegum tekjumissi sjóðfélaga vegna örorkunnar. Með breytingum á samþykktum forvera S árið 2006 hafi verið sett ítarlegri fyrirmæli í grein 19.3 um takmörk örorkulífeyris að þessu leyti og tekið fram að tekjur af lífeyris- og bótagreiðslum frá almannatryggingum teldust til heildartekna. Í ákvæðinu hafi einnig komið fram að í úrskurði um lífeyri skyldi greina hvaða heildartekjur væru lagðar til grundvallar útreikningi. Í framlögðum gögnum kæmi fram að ákveðið hafi verið á ársfundi Greiðslustofu lífeyrissjóða 19. mars 2015 að barnalífeyrir almannatrygginga yrði tekinn með í tekjuathugun frá og með 1. janúar 2015. Á stjórnarfundi S 14. mars 2016 hafi stjórn S staðfest fyrrgreinda ákvörðun greiðslustofunnar. Landsréttur tók fram að lífeyrissjóðum væri með lögum veitt umtalsvert svigrúm til að ákveða í samþykktum sínum hvernig greiðslu lífeyris og útreiknings skyldi hagað. Væri það eðlilegt í ljósi þeirrar skyldu lífeyrissjóðs að tryggja hverju sinni að hann geti staðið við skuldbindingar sínar. Af því leiddi að sjóðfélagi í lífeyrissjóði gæti ekki vænst þess að réttindi hans héldust að öllu leyti óbreytt þótt hann væri byrjaður að fá greiddan lífeyri úr sjóðnum. Taldi Landsréttur að skerðing á lífeyrisgreiðslum A frá september 2015 til nóvember 2017 ætti sér skýra stoð í grein 19.3 í samþykktum S eins og hún hafi hljóðað allt frá árinu 2007. Ekki var á það fallist að börn A hafi með breytingunni 2015 verið svipt þeirri lögbundnu vernd sem ákvæði um barnalífeyri í lögum nr. 100/2007 um almannatryggingar hafi veitt þeim. Þá var hvorki fallist á að sú lækkun, sem varð á lífeyrisgreiðslum til A á framangreindum tíma, hafi byggst á ómálefnalegum ástæðum, né að með henni hafi verið brotið gegn jafnræðisreglu stjórnskipunarréttar. Ekki hafi heldur verið færð viðhlítandi rök fyrir því að með þeirri lækkun hafi verið gengið lengra en þörf væri á til að mæta því lögmæta markmiði að tryggja að réttur sjóðfélaga til örorkulífeyris yrði ekki meiri en sem næmi þeirri tekjuskerðingu sem hann hafi orðið fyrir af völdum orkutapsins. Stæðu ekki rök til þess að gera greinarmun á tekjum sjóðfélaga vegna barnalífeyris og tekjum vegna annarra lífeyris- og bótagreiðslna. Þá hafi umrædd lækkun átt sér stoð í 15. gr. laga nr. 129/1997, sbr. 27. gr. sömu laga. Hvorki var á það fallist að umrædd skerðing hafi gengið gegn 1. mgr. 72. gr. né 1. mgr. 76. gr. stjórnarskrárinnar. Á hinn bóginn var talið að Greiðslustofa lífeyrissjóða hafi ekki haft heimild til að taka efnislega ákvörðun um breyttar forsendur fyrir útreikningi lífeyrisgreiðslna sjóðfélaga S sem leiddu til skerðingar á réttindum þeirra. Ákvörðun greiðslustofunnar 19. mars 2015 hafi því ekki getað haft áhrif til skerðingar á réttindum A. Stjórn S hafi aftur á móti staðfest þessa ákvörðun 14. mars 2016 og yrði að líta svo á að frá og með þeim tíma hafi lögmæt ákvörðun legið fyrir. Allt til þess dags hafi sú skerðing sem A sætti á greiðslu örorkulífeyris því verið óheimil. Var því fallist á kröfu A um viðurkenningu á því að S hafi til 14. mars 2016 verið óheimilt að skerða örorkulífeyrisgreiðslur til A með því að telja honum til tekna barnalífeyri sem hann fékk greiddan frá Tryggingastofnun ríkisins. Einnig var viðurkennt að A ætti kröfu um að S greiddi honum vangoldnar örorkulífeyrisgreiðslur til þess dags og að krafan bæri dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá og með gjalddögum hverrar vangoldinnar greiðslu. Kröfu A um viðurkenningu á fyrningarslitum kröfu hans var á hinn bóginn vísað frá héraðsdómi.
A höfðaði mál á hendur tryggingafélögunum V hf. og T hf. og krafðist skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann lenti í slysi á vínveitinga- og skemmtistað árið 2016. Slysið varð með þeim hætti að A féll er hann var að ganga niður stiga og skall í kjölfarið með höfuðið á steyptu gólfi í anddyri staðarins. Deildu aðilar um hvort slysið yrði rakið til saknæmrar háttsemi eiganda fasteignarinnar og rekstraraðila staðarins þannig að A ætti rétt á bótum úr ábyrgðartryggingu þeirra. V hf. og T hf. töldu að um óhappatilvik hefði verið að ræða og að slysið mætti einnig rekja til eigin sakar A. Jafnframt deildu aðilar um einstaka liði bótakröfu A. Í málinu byggði A á því að aðbúnaður stigans hefði verið alls ófullnægjandi og að stiginn hefði meðal annars ekki uppfyllt áskilnað byggingarsamþykktar fyrir Reykjavík frá árinu 1945, sem í gildi hefði verið á byggingartíma stigans. Undir rekstri málsins í héraði var aflað matsgerðar byggingafræðings um ástand stigans. Á grundvelli mælinga matsmanns sló Landsréttur því föstu að stiginn hefði frá öndverðu farið í bága við ákvæði fyrrgreindrar byggingarsamþykktar en einnig ákvæði síðari reglugerða. Taldi Landsréttur að sá annmarki á stiganum, auk ófullnægjandi lýsingar, hefði verið megin orsök slyss A. Enn fremur var talið í ljós leitt að rekstraraðili skemmtistaðarins hefði búið yfir vitneskju um að stiginn væri varhugaverður. Eigandi fasteignarinnar og rekstraraðili staðarins voru samkvæmt framansögðu taldir bera bótaábyrgð gagnvart A og var V hf. og T hf. því gert að greiða honum bætur.
S bs. auglýsti árið 2009 eftir þátttakendum í lokuðu útboði um akstur almenningsvagna. T ehf. var meðal þeirra sem bauð í aksturinn. Að útboðinu loknu gekk S bs. til samninga við H hf. og K ehf. Höfðaði T ehf. í kjölfarið mál á hendur S bs. og krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur félagsins til skaðabóta vegna missis hagnaðar sem það hefði notið ef tilboði þess hefði ekki verið hafnað. Með dómi Hæstaréttar 1. júní 2017 í máli nr. 485/2016 var fallist á kröfu T ehf. um viðurkenningu á bótaskyldu S bs. Í málinu staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um greiðslu skaðabóta til T ehf. að því undanskildu að upphafstíma dráttarvaxtakröfu var breytt auk þess sem fjárhæð kröfu T ehf. var lækkuð til samræmis við leiðrétta undirmatsgerð sem niðurstaða um fjárhæð bóta byggði að hluta til á.
A slasaðist 16 desember 2019 þegar hann var við störf í starfsstöð X og var varanleg örorka hans vegna slyssins metin 5%. Stefndi viðurkenndi bótaskyldu vegna slyssins en ágreiningur reis um viðmið árslauna við mat á útreikningi bóta vegna varanlegrar örorku. Stefnandi var rétt tæplega átján ára gamall og starfaði hjá X samhliða námi þegar slysið varð. Hann hélt áfram að starfa hjá X eftir slysið eins og fyrirætlanir hans stóðu til sem voru staðfestar af yfirmanni hans og starfsmannastjóra. Þrátt fyrir að hann hefði takmarkaða tekjusögu á vinnumarkaði, voru heildarlaun hans á árinu 2019 talsvert rífleg laun fyrir námsmann í hlutastarfi sem styðja þann framburð að hann hafi sóst eftir starfi hjá félaginu og verði tilbúinn til að leggja talsvert á sig í þeim efnum. Í ljósi þessa og þess sem síðar raungerðist var lagt til grundvallar að stefnandi hefði verið búinn að móta sér starfsvettvang sem verkamaður og í náinni framtíð við störf hjá X. Var því fallist á að aðstæður hans hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993. Við mat á því hvort annar mælikvarði sé réttari en lágmarkslaun var horft til takmarkaðra varanlegra afleiðinga slyssins, launatekna á árinu 2019 sem voru rétt hærri en lágmarkslaun og launatekjur á árinu 2020 sem voru þó nokkuð hærri en lágmarkslaun en lægri en meðal heildarlaun karlkyns verkafólks enda var stefnandi í menntaskólanámi á þessum tíma. Launatekjur stefnanda voru langt umfram lágmarkslaun á árinu 2021 og 2022 en ekki lágu fyrir gögn um meðaltal heildarlauna karlkyns verkafólks á þessum tíma. Ekki var talið hægt að slá því föstu að meðallaun verkafólks væru réttasti mælikvarðinn á framtíðartekjur stefnanda, hins vegar var með vísan til dómaframkvæmdar talið tækt að líta til eiginlegra árslauna fyrsta heila árið eftir tjónsatburð eins og þrautavarakrafa stefnanda hljóðaði á um, að öðru leyti en því að dráttarvextir voru miðaðir við dómsuppsögu.
E ehf. höfðaði mál á hendur K hf. og krafðist þess aðallega að félaginu yrðu afhendir fjármunir sem það hefði lagt inn á reikning K hf. á árinu 2007 auk dráttarvaxta. Til vara krafðist E ehf. að K hf. endurgreiddi félaginu sömu fjármuni auk dráttarvaxta. Mál þetta var rakið til yfirlýsingar sem gefin var út af G, þáverandi meðeiganda og stjórnarformanni E ehf., 21. júlí 2008. Staðfesti G í yfirlýsingunni að tilteknar greiðslur, sem samsvöruðu stefnufjárhæð málsins, til tryggingar viðskiptum félagsins V ehf. við V hf., sem lagðar voru inn til V hf. í nafni G, hefðu átt að vera lagðar inn í nafni E ehf. og væru eign þess félags, sem lánaði V ehf. peningana sem veð fyrir viðskiptum V ehf. til V hf. Félagið V hf. sameinaðist K ehf. 18. nóvember 2017 og tók K hf. þá yfir réttindi og skyldur þess félags. Þáverandi fyrirsvarsmenn E ehf. leituðu á árinu 2018 til K hf. um upplýsingar um afdrif fjármunanna en ítarleg leit K hf. að slíkum upplýsingum bar ekki árangur. Í ljósi grundvallarreglu í réttarfari um að sá sem heldur fram staðhæfingu um atvik máls, gegn mótmælum gagnaðila, beri sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni var E ehf. látið bera hallann af sönnunarskorti um atvik málsins og fallist á með K hf. að honum bæri ekki skylda til að geyma upplýsingar um uppgerð viðskipti lengur en í sjö ár frá lokum viðkomandi reikningsárs, sbr. 1. mgr. 20. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald. Benti allt til þess að umræddir fjármunir hefðu verið lánaðir til V ehf., af E ehf. eða eftir atvikum af G sjálfum, og að lántakinn hefði sem veðsali veðsett þá veðhafanum V hf. til tryggingar í viðskiptum þeirra. Á því tímamarki sem lánsfé væri afhent teldist lánveitandi ekki lengur eigandi hinna eiginlegu fjármuna, heldur eignaðist hann við lögskiptin samsvarandi kröfu á hendur lántaka. Var því fallist á með K hf. að E ehf. hefði hvorki sýnt fram á að hann væri rétthafi fjármuna sem K hf. bæri að afhenda honum né hefði hann sýnt fram á að stofnast hefði til kröfuréttarsambands á milli aðila málsins vegna meðferðar umræddra fjármuna. Var K hf. því sýknað sökum aðildarskorts E ehf.
Stefnda gert að greiða stefnanda reikning vegna smíðavinnu sem fram fór á fasteign.
Í dómi Hæstaréttar 23. maí 2023 í máli 45/2022 var komist að þeirri niðurstöðu að fjárgildi beins eignarréttar að jörðinni Vatnsenda væri ekkert en að óbeinu eignarréttindin sem ábúandi færi með á hverjum tíma samkvæmt ákvæðum erfðaskrárinnar frá 1938, fælu í sér að hann fari einn með umráða-, hagnýtingar- og ráðstöfunarrétt yfir Vatnsenda samkvæmt erfðaskránni, með þeim takmörkunum sem hún setur. Ábúanda beri einnig allar bætur fyrir landspjöll sem kunni að verða á jörðinni samkvæmt erfðaskránni sem einnig hafi mælt fyrir um rétt hans til að leita til handhafa opinbers valds til verndar eigninni, hvort heldur vegna eiginlegra landspjalla eða eignarnáms. Var sá dómur talinn vera bindandi í þessu tiltekna máli, sbr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Var því lagt til grundvallar í málinu að núverandi stefnandi og ábúandi á jörðinni Vatnsenda, sem tók við aðild málsins að mestu leyti ásamt dánarbúi upphaflegs stefnanda, sem lést í desember 2018, ætti rétt á bótum samkvæmt sáttargerðinni. Á grundvelli heimildar umhverfisráðherra 10. janúar 2007 tók stefndi 23. sama mánaðar eignarnámi 864 ha af landi jarðarinnar Vatnsenda. Þann 30. janúar 2007 undirrituð málsaðilar sáttargerð vegna eignarnámsins. Þar var samið um að stefndi greiddi vegna eignarnámsins peningagreiðslu að fjárhæð rúmlega 2,2 milljarðar króna auk þess að taka að sér að skipuleggja að lágmarki 300 lóðir undir sérbýli á landsvæði við Elliðavatn sem ekki var tekið eignarnámi og var því í umráðum stefnanda. Hið eignarnumda landsvæði var ekki verðmetið en í úrskurði matsnefndar eignarnámsbóta um málskostnað vegna sáttarinnar kom fram að verðmæti sáttargerðarinnar væri á bilinu 6,5 – 8 milljarðar króna. Hið eignarnumda landsvæði og landsvæðið sem til stóð að skipuleggja var innan vatnsverndarmarka á þessum tíma og því óheimilt að byggja þar. Stefndi gaf fyrirvaralaust loforð um að afhenda stefnanda svæðinu fullbúnu eigi síðar en í júní 2008. Vatnsverndarmörk fengust ekki færð fyrr en árið 2015 og þá aðeins á 2/3 hins umsamda landsvæðis en 1/3 var áfram innan vatnsverndar og því óheimilt að reisa þar mannvirki. Stefndi byggði á því að stefnandi hefði tekið á sig ábyrgð á því að fá vatnsverndarmörkum breytt og að ómöguleiki sem stefnandi bæri ábyrgð á hefði valdið því að ekki var unnt að efna sáttina með vísan til greinar 2.2.1. Þá hefði málshöfðun stefnanda sem fer með mjög víðtæk óbein eignarréttindi í krafti erfðaskrár frá 1938 og hluta erfingja í dánarbúi Sigurðar Kristjáns Lárussonar Hjaltested, sem fer með beinan eignarrétt að jörðinni Vatnsenda, einnig komið í veg fyrir efndir á grundvelli ómöguleika því báðir aðilar hafi talið sig eiga tilkall til eignarnámsbótanna samkvæmt sáttargerðinni 30. janúar 2007. Var talið að grein 2.2.1 hafi aðeins getað falið í sér að stefnandi bæri kostnað og ábyrgð vegna einkaréttarlegra kvaða sem tengdust framkvæmd skipulagsins svo sem t.d. lóðarleigusamningum. Stefndi var talinn hafa borið ábyrgð á því að fá vatnsverndarmörkum breytt og ábyrgst það með fyrirvaralausu loforði um afhendingu í síðasta lagi í júní 2008. Stefndi hafi því borið ábyrgð á því að ekki var unnt að efna sáttina en eftirfarandi dómsmál hefðu engu breytt um það. Var talið unnt að leggja matsgerð þar sem markaðsvirði fullbúinna byggingarlóða eftir skipulag var metið, til grundvallar fjárhæð bóta vegna 1/3 hluta landsvæðisins sem ekki má byggja á sökum vatnsverndar. Hins vegar bæri stefnanda aðeins bætur sem næmu kostnaði vegna skyldu stefnda til að skipuleggja byggingarlóðir vegna 2/3 hluta landsvæðisins utan vatnsverndarmarka, en í matsgerð væri ekki fjallað um það og ekki væri lagaheimild til að meta bætur að því leyti að álitum. Var stefndi því sýknaður að svo stöddu að því leyti. Einnig var fallist á viðurkenningarkröfu stefnanda um skaðabótaskyldu stefnda vegna missis leigutekna af 300 byggingarlóðum. Fallist var á að stefnda bæri að greiða vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 9. janúar 2013 þar sem hann hafi rofið fyrningu með birtingu stefnu í meðalgöngusök þann 9. janúar 2017. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um frávísun meðalgöngusakar þann 7. desember 2017 og höfðaði stefnandi mál þetta með birtingu stefnu þann 28. maí 2018, sem að mati dómsins varðaði sama sakarefni og í meðalgöngusök. Dómsmáli því sem erfingjar í dánarbúi Sigurðar Kristjáns Lárussonar Hjaltested höfðuðu á árinu 2014 á hendur stefnda þar sem gerð var krafa um að eignarnámsbætur samkvæmt sáttargerð frá 30. janúar 2007 tilheyrðu dánarbúinu, lauk ekki fyrr en með fyrrgreindum dómi Hæstaréttar 23. maí 2023. Var því talið að 1. málsliður 7. gr. laga nr. 38/2001 ætti við í málinu og því dæmdir dráttarvextir frá dómsuppsögudegi.
Með dómi héraðsdóms var fallist á að A ætti rétt til bóta úr hendi Í vegna varanlegs miska, tímabundins atvinnutjóns og þjáninga, sem voru raktar til aðgerða lögreglu á árinu 2010, einkum vegna handtöku og gæsluvarðhalds sem A sætti. Fyrir Landsrétti laut ágreiningur aðila eingöngu að upphafstíma dráttarvaxta af kröfu A vegna tímabundins atvinnutjóns. Í dómi Landsréttar var miðað við að nægjanlegar upplýsingar um tjónsatvik hefðu legið fyrir 16. mars 2017 þegar Hæstiréttur hefði með dómi slegið því föstu að A ætti rétt á miskabótum úr hendi Í vegna þeirra aðgerða sem um ræddi. Þá var lagt til grundvallar að nægjanlegar upplýsingar hefðu legið fyrir um fjárhæð bóta vegna tímabundins atvinnutjóns A þegar krafa hans, sem var reist á yfirmatsgerð, var send Í 2. október 2017 enda hefði A þá lagt fram upplýsingar um hvernig krafan væri reiknuð og um frádráttarliði. Það gæti ekki breytt þeirri niðurstöðu þótt Í hefði síðar fallist á að draga ætti nánar tilgreinda greiðslu til A frá kröfunni eða þótt viðhlítandi skýringar á ólíkri afstöðu yfirmatsmanna og matsmanna til tiltekins frádráttarliðar kynnu ekki að hafa fengist fyrr en við aðalmeðferð málsins, enda réði úrlausn um réttmæti frádráttarliða ekki upphafsdegi dráttarvaxta. Var því fallist á að krafa A vegna tímabundins atvinnutjóns, að undanskildum þætti er varðaði bifreiðahlunnindi, bæri dráttarvexti frá því mánuður var liðinn frá þeim tíma sem kröfubréfið var sent. Þá var jafnframt fallist á að krafa hans vegna bifreiðahlunninda, sem fyrst var sett fram 30. mars 2020, bæri dráttarvexti þegar mánuður væri liðinn frá þeim degi.
Stefnandi slasaðist þegar hann féll niður stiga við vinnu sína um borð í frystitogara sem var í tímabundum sérverkefnum í tengslum við verkefni fyrir erlenda hafrannsóknarstofnun. Ágreiningur reis um óvinnufærni stefnanda, hversu lengi hún hefði staðið yfir og hvort hana mætti rekja til vinnuslyssins eða fyrra heilsufars. Þá var deilt um við hvaða laun ætti að miða og hvort stefnandi hefði fyrirgert rétti sínum vegna tómlætis. Talið að stefnandi hefði sýnt fram á óvinnufærni í þrjá mánuði frá slysinu sem ætti rót sína að rekja til þessa slyss. Kröfu stefnanda um staðgengilslaun sem miðuðust við aflahlut var hafnað, enda væru þau í ósamræmi við það starf sem hann var ráðinn til að sinna og þau ráðningakjör sem hann samdi um. Hafnað var að réttur hans væri fallin niður fyrir tómlæti Var stefnda gert að greiða stefnanda tveggja mánaða staðgengilslaun miðað við umsamið dagvinnukaup auk eins mánaða kauptryggingu.
Fallist var á dómkröfur stefnanda að hluta til, en deilt var um inntak munnlegs samkomulags málsaðila sem laut að því að stefnandi taldi hafa komist á samkomulag þeirra um tiltekna ráðgjarfarvinnu stefnanda í þágu stefnda, sem unnið hafi verið eftir, auk þess sem deilt var um reikninga sem stefnandi gerði stefnda.
Fallist á kröfu stefnanda um greiðslu miskabóta vegna líkamsárásar.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um greiðslu dráttarvaxta.
T höfðaði málið meðal annars gegn M ehf. til heimtu skaðabóta að fjárhæð 34.152.011 krónur með nánar tilgreindum vöxtum, vegna vanefnda á verksamningi sem aðilar gerðu með sér. Byggði T á því að ísetning M ehf. á gluggum í fjöleignarhúsi hefði verið ófullnægjandi á ýmsan hátt og gluggarnir haldnir göllum. Með dómi héraðsdóms var M ehf. gert að greiða T 33.395.212 krónur með nánar tilgreindum vöxtum. Var M ehf. sýknað af hluta kröfunnar vegna aðildarskorts, þar sem sá hluti varðaði séreignarhluta tiltekins íbúa og ekki lá fyrir undirritað framsal kröfunnar til T. Í dómi Landsréttar kom fram að með vísan til niðurstaðna dómkvadds matsmanns, sem M ehf. hefði ekki hnekkt, yrði á það fallist með héraðsdómi að T hefði sýnt nægilega fram á að frágangur, ísetning og gerð hinna umdeildu glugga, sem M ehf. setti í húsið, hefði verið óforsvaranlegur og ekki í samræmi við samning aðila og þær kröfur sem gerðar væru til slíkrar framkvæmdar. Með því hefði M ehf. bakað sér skaðabótaskyldu. Jafnframt var fallist á með héraðsdómi að með matsgerðum dómkvadds matsmanns hefði T fært á það sönnur að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna þess frágangs sem þar væri lýst. Taldi Landsréttur að krafan hefði ekki verið fyrnd þegar T höfðaði málið gegn M ehf. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sýknu að hluta þar sem yfirlýsing um framsal kröfunnar til T, sem dagsett var 4. maí 2020, og lögð fram fyrir Landsrétti þótti of seint fram komin. Varð af þeim sökum ekki á henni byggt í málinu gegn mótmælum M ehf. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um fjárhæð skaðabóta en vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum dráttarvaxtakröfu T þar sem sú krafa hefði hvorki verið mörkuð með því að tilgreina ákveðinn vaxtafót né með vísun til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.
L ehf. og SAV ehf., sem var í eigu S, gerðu með sér verksamning þar sem L ehf. tók að sér að framleiða og reisa forsteyptar einingar í hótelbyggingu að Hverfisgötu 103 í Reykjavík. Vegna ágreinings aðila krafðist L ehf. kyrrsetningar hjá SAV ehf. til tryggingar kröfu að fjárhæð 94.346.645 krónur. Sýslumaður varð við þeirri beiðni og kyrrsetti réttindi SAV ehf. yfir fasteigninni að Hverfisgötu 103 og að auki hlutabréf í H ehf. að því marki sem kaupsamningsgreiðsla vegna eignarinnar hrykki ekki upp í kröfur L ehf. Með dómi héraðsdóms í máli L ehf. til staðfestingar á gerðinni var fallist á kröfu hans að fjárhæð 56.986.195 krónur að viðbættum dráttarvöxtum og að frádreginni tilgreindri innborgun. Hafði H ehf. þá tekið við skyldum SAV ehf. eftir samruna félaganna. L ehf. fékk ekki greiddar nema 3.082.073 krónur af hinni dæmdu fjárhæð og höfðaði mál á hendur S til heimtu skaðabóta. Byggði L ehf. á því að S hefði með saknæmum og ólögmætum hætti gert ráðstafanir til að tæma SAV ehf. og H ehf. og spilla gildi kyrrsetningargerðarinnar. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á að S hefði brugðist skyldum sínum sem stjórnarmaður í SAV ehf. við innheimtu söluandvirðis Hverfisgötu 103 eða að honum hefði sem stjórnarmanni í SAV ehf. og H ehf. borið að leita gjaldþrotaskipta á búi félaganna. Þá var L ehf. ekki talinn hafa sýnt fram á að hann hefði fengið kröfu sína greidda ef ekki hefði komið til tilgreindrar háttsemi S við innheimtu LB hf. á kröfu þess síðastnefnda eða að samruni SAV ehf. og H ehf. hefði sem slíkur valdið honum tjóni. Á hinn bóginn benti Landsréttur á að uppsetning félaga S hefði leitt til þess að allir stjórnunarþræðir SAV ehf., H ehf. og SAB ehf. hefðu legið hjá S sjálfum og skipti það máli við mat á því hvort saknæm háttsemi hefði falist í sölu fasteignar H ehf., svokallaðs Landsbankareits, til SAB ehf. Rakti Landsréttur þær skyldur sem fylgja kyrrsetningu samkvæmt lögum nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og efni matsgerða dómkvaddra manna. Komst rétturinn að þeirri niðurstöðu að Landsbankareiturinn hefði verið seldur á undirverði út úr H ehf. Með því hefði S vikið með saknæmum hætti frá þeim kröfum sem gera hafi mátt til hans og rýrt gildi kyrrsetningarinnar. Eðlileg sala reitsins hefði aukið verulega möguleika H ehf. til að standa við skuldbindingar sínar, þar á meðal gagnvart L ehf., og gögn málsins bæru með sér að L ehf. hefði að minnsta kosti að verulegu leyti notið þeirra viðbótarfjármuna sem runnið hefðu inn í H ehf. við eðlilega sölu. Var S því dæmdur til að greiða L ehf. skaðabætur sem ákveðnar voru að álitum 45.000.000 króna.