Þrotabú G ehf. höfðaði mál til heimtu eftirstöðva kaupsamnings vegna kaupa V á fasteign af G ehf. en V taldi að hún ætti hærri skaðabótakröfu til skuldajafnaðar vegna afhendingardráttar og galla á eigninni. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á gagnkröfu V að verulegu leyti og þrotabúi G ehf. gert að greiða henni 500.000 krónur auk nánar tiltekinna dráttarvaxta, gegn útgáfu afsals fyrir eigninni. Í dómi Landsréttar var rakið að með hinum áfrýjaða dómi hefðu skaðabætur samkvæmt gagnkröfu V verið að nokkru leyti ákvarðaðar að álitum. Utan lögmæltra tilvika væri beiting slíkrar aðferðar við ákvörðun bóta almennt bundin skilyrðum um að tjónþoli sýndi fram á tjón en að aðstæður væru þannig að fjárhæð þess yrði ekki sönnuð nákvæmlega og tjónþoli gert það sem í hans valdi stæði til að tefla fram þeim sönnunargögnum sem hann mögulega gæti til að fullnægja sönnunarkröfum. Við mat á því hvaða kröfur yrðu gerðar til V um að leitast við að sýna fram á nákvæma fjárhæð tjóns síns taldi Landsréttur óhjákvæmilegt að horfa til þeirrar sérstöku stöðu sem uppi hefði verið, en legið hefði fyrir að seljandi fasteignarinnar hefði verið á leið í gjaldþrot og hann lýst því yfir að ekki yrði unnt að verða við kröfum um afslátt eða skaðabætur. Væri við þessar aðstæður ljóst að eini möguleiki V til að fá bætur vegna afhendingardráttar og þess sem hún taldi áfátt varðandi fasteignina hefði legið í þeirri fjárhæð sem hún átti eftir að greiða samkvæmt kaupsamningnum og frekari kostnaður við að staðreyna tjónið hefði gengið beint til skerðingar á þeirri fjárhæð. Að þessu gættu ásamt fyrirliggjandi gögnum taldi dómurinn að skilyrði væru til að dæma bætur að álitum en gæta yrði hófs við ákvörðun á þeirri fjárhæð. Einnig taldi Landsréttur engin efni til að telja að V hefði á grundvelli 48. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup glatað rétti til að bera fyrir sig þær vanefndir sem hún byggði á til varnar. Meðal annars að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
Málsaðilar deildu um það hvort stefnda bæri að greiða stefnanda skaðabætur vegna afhendingardráttar og annarra nánar tilgreindra vanefnda í tengslum við samning frá 15. febrúar 2018 um kaup á stálgrindarhúsi, samlokuklæðningum ásamt uppsetningu hússins og klæðningarinnar á lóð stefnanda í Reykjavík. Dómurinn féllst ekki á að afhendingardráttur hefði verið fyrir hendi en dæmdi stefnda til að greiða stefnanda minni háttar skaðabætur vegna afhendingar á röngum boltasettum.
Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Stefndi dæmdur til greiðslu samningsbundinna dagsekta vegna afhendingardráttar seldrar fasteignar. Ekki var fallist á að krafan væri ekki orðin gjaldkræf né að með samningsákvæðum um dagsektir hafi verið brotið gegn 33. eða 36. gr. laga nr. 7/1936. Þá var ekki fallist á að með veitingu veðleyfis í fasteigninni hafi falist ígildi afhendingar fasteignarinnar. Að auki var fallist á kyrrsetningu í tilgreindum eignum stefnda fyrir hinum áföllnu dagsektum enda töldust skilyrði 5. gr. laga nr. 31/1990 uppfyllt og ekki var fallist á að í kaupsamningi aðila fælist næg trygging fyrir stefnanda fyrir greiðslu dagsektanna.
Stefnandi krafði stefndu um greiðslu þess sem eftir stóð af umsömdu kaupverði fasteignar. Fallist var á að stefnda ætti gagnkröfu til skuldajafnaðar gegn stærstum hluta kröfunnar vegna afhendingardráttar og galla á fasteigninni. Því var einungis fallist á kröfu stefnanda að hluta.
S krafðist riftunar á kaupsamningi um innflutt einingahús vegna verulegrar vanefndar félagsins SFC. Þá krafðist S endurgreiðslu þess kaupverðs sem hann hafði greitt, óskipt úr hendi félagsins og stefndu KMK og SFH, sem voru eigendur og stjórnarmenn félagsins. Talið var að um verulegan afhendingardrátt hefði verið að ræða og samningurinn hefði með því verið vanefndur af hinu stefnda félagi. Eins og atvikum var háttað, var fallist á með stefnanda að stefndu KMK og SFH hefðu bakað sér persónulega bótaábyrgð á vanefndunum með saknæmri háttsemi í störfum sínum fyrir félagið. Fallist var á riftunarkröfu S og kröfu um endurgreiðslu kaupverðsins óskipt úr hendi allra stefndu.
Stefndi sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda vegna ætlaðs afhendingardráttar á fasteign.
Stefnandi byggði raðhús í Hafnarfirði og fól fasteignasölu að selja eignirnar á byggingarstigi. Stefndi var meðal kaupenda. Afhending eignarinnar dróst í um 18 mánuði og gerðu aðilar með sér samkomulag um greiðslu tafabóta. Haustið 2020 átti stefndi enn ógreiddar 9.000.000 krónur af umsömdu kaupsamningsverði en vildi að til frádráttar kæmu 5.400.000 króna tafabætur. Þá bar stefndi fyrir sig ýmsa galla á smíði og frágangi húss og lóðar. Fór svo að stefnandi höfðaði mál til heimtu ógreidds kaupverðs. Stefndi tók til varna og krafðist sýknu á grundvelli skuldajafnaðar enda ætti hann mun hærri kröfu á hendur stefnanda en sem næmi ógreiddum 9.000.000 króna eftirstöðvum kaupverðs. Fjölskipaður héraðsdómur féllst á sjónarmið stefnda, m.a. á grundvelli matsgerðar dómkvadds sérfræðings, og sýknaði stefnda af öllum dómkröfum stefnanda. Jafnframt var stefnandi dæmdur til að greiða stefnda 3.000.000 krónur í málskostnað.
Fallist á kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu stefnda vegna afhendingardráttar og endurgreiðslu tiltekinnar fjárhæðar á grundvelli samnings aðila.
Fallist var á kröfu um afhendingu fasteignar, sem og að fasteign skyldi afhent að viðlögðum dagsektum. Þá var fallist á kröfu um viðurkenningu skaðabótaskyldu vegna afhendingardráttar. Öðrum kröfum stefnanda var vísað frá dómi.
Deilt var um uppgjör vegna fasteignakaupa.
Ekki var fallist á með kaupanda að hin keypta íbúð væri haldin galla eða að um afhendingardrátt væri að ræða.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda ógreidda reikninga vegna efnissölu á stáli sem stefndi lét reisa fyrir þriðja aðila.
Kaupandi var skuldbundinn kaupsamningi sem hann hafði undirritað f.h. einkahlutafélags þrátt fyrir að meiri hluti stjórnar hafði ekki ritað firmað.
Verktakafyrirtæki gert að greiða efnissala vegna ógreiddra reikninga.
I ehf. höfðaði mál gegn Í hf. og krafðist greiðslu reikninga vegna verks sem I ehf. hafði unnið sem undirverktaki Í hf. í kjölfar útboðs. Umræddir reikningar voru til komnir vegna verka sem I ehf. taldi viðbótar- og aukaverk. Á hinn bóginn krafðist Í hf. greiðslu reikninga fyrir úrbætur á verki I ehf. sem Í hf. hélt fram að hefði þurft að vinna. Þá krafðist Í hf. skaðabóta vegna galla og tafabóta. Greiðsluskylda Í hf. vegna ýmissa reikninga var óumdeild. Var Í hf. dæmt til að greiða þá reikninga sem og hluta þeirra reikninga sem I ehf. taldi að væru til komnir vegna viðbótar- og aukaverka. Meðal annars var vísað til þess að sannað þótti að Í hf. hefði beðið I ehf. um að vinna tiltekin verk og afhenda efni sem ekki var talið að I ehf. hefði verið skylt að gera samkvæmt samningi aðila. Þótti sýnt fram á að samskipti aðila á verktímanum hefðu verið óformleg og að Í hf. hefði vikið frá þeim formlegu kröfum samnings aðila um að allar beiðnir um viðbótar- og aukaverk skyldu gerðar skriflega. Ekki var fallist á hluta þeirra reikninga sem Í hf. gaf út vegna úrbóta. Ýmist var vísað til þess að Í hefði ekki sýnt fram á að ágallar hefðu verið á verki I ehf. eða að vinnan sem unnin hefði verið af hálfu Í hf. hefði verið til komin vegna slíkra ágalla. Þá var krafa Í hf. að hluta til vanreifuð. Talið var að Í hf. hefði hvorki sýnt fram á að fyrirtækið hefði orðið fyrir tjóni vegna of stórra glerja sem I ehf. hafði sett í glugga né hvert umfang þess tjóns hefði verið. Var I ehf. því sýknað af skaðabótakröfu Í hf. þar að lútandi. Þá þótti skaðabótakrafa Í hf. er laut að skorti á glerábyrgð vanreifuð og var henni vísað frá héraðsdómi. Á hinn bóginn var fallist á kröfu Í hf. um tafabætur. Vísað var til þess að I ehf. hefði ekki óskað eftir viðbótarfresti á skilum sinna verkþátta í samræmi við ákvæði ÍST 30:2003. Þótt Í hf. hefði ekki greitt tiltekna reikninga meðan á framkvæmdum stóð hefði það ekki getað réttlætt að I ehf. stöðvaði vinnu við verkið, enda hafði I ehf. ekki veitt Í hf. frest til að greiða reikningana eins og áskilið var í ÍST 30:2003. Var Í hf. gert að greiða I ehf. þann hluta af dómkröfu I ehf. sem fallist var á að frádreginni þeirri fjárhæð sem fallist var á að I ehf. skyldi greiða Í hf.
H ehf. keypti stálgrindarhús af L ehf. og tók L ehf. jafnframt að sér að setja það upp. Deildu aðilar annars vegar um það hvort fasteignin hefði verið haldin göllum og hins vegar hvort dráttur á afhendingu hennar hefði valdið H ehf. fjártjóni. Var talið að L ehf. bæri ábyrgð á hluta þeirra galla sem H ehf. taldi vera á fasteigninni. Hins vegar var ekki fallist á það með H ehf. að um hefði verið að ræða afhendingardrátt á fasteigninni sem bótaskyldur væri samkvæmt samningi aðila. Var H ehf. því gert að greiða L ehf. eftirstöðvar kaupverðsins að frádreginni fjárhæð bóta vegna galla á fasteigninni.
B hf. og Þ hf. gerðu samkomulag um kaup Þ hf. á fasteignum B hf. í Borgarbyggð og á Seltjarnarnesi. Meginskyldur aðila komu fram í sölutilboði B hf. 18. september 2005 sem Þ hf. samþykkti 14. október sama ár en samkomulaginu fylgdi skjal með heitinu „Stutt lýsing á nýbyggingu“ sem dagsett var 22. ágúst 2005. Jafnframt undirrituðu aðilar yfirlýsingu 14. október 2005 þar sem nokkur atriði samkomulagsins voru áréttuð. Til viðbótar greiðslu í peningum skyldi Þ hf. kaupa af þriðja aðila fasteignina að Völuteig 31 í Mosfellsbæ ásamt tilheyrandi athafna- og iðnaðarlóð, sækja um stækkun lóðarinnar, reisa þar nýbyggingu sem skyldi verða Völuteigur 31a og afhenda hana B hf. til fullrar eignar. Dráttur varð á afhendingu nýbyggingarinnar og auk þess taldi B hf. fasteignina gallaða þar sem fjölmörgum verkliðum í tengslum við hana væri ýmist ólokið eða frágangur þeirra ekki í samræmi við samning aðila og almennar reglur í fasteignakaupum. Höfðaði B hf. mál á hendur Þ hf. til heimtu greiðslu úr hendi þess síðarnefnda. Í aðalsök snerist ágreiningurinn fyrst og fremst um rétt B hf. til skaðabóta vegna ástands nýbyggingarinnar. Hæstiréttur vísaði frá héraðsdómi kröfum B hf. um galla vegna nánar tilgreindra 29 verkliða þar sem B hf. hefði ekki, hvað þá varðaði, lagt þann grundvöll að málsókn sinni sem áskilinn væri í e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að Þ hf. skyldi greiða B hf. dagsektir vegna dráttar á afhendingu nýbyggingarinnar og bætur vegna dráttar á afhendingu lóðarinnar að Völuteig 31 með fullnægjandi frágangi. Í gagnsök deildu aðilar m.a. um greiðslu kostnaðar vegna þess að nýbyggingin varð stærri en upphaflega hafði verið gengið út frá. Taldi Hæstiréttur að um aukaverk væri að ræða í skilningi sölutilboðsins og sameiginlegrar yfirlýsingar aðila. Fallist var á með B hf. að matsgerð gæti ekki haft sönnunargildi um fjárhæð kröfu samkvæmt þessum lið þar sem í henni væri ekki stuðst við réttan matsgrundvöll. Var B hf. dæmdur til að greiða þá fjárhæð sem hann hafði viðurkennt að sér bæri vegna stækkunarinnar að viðbættum hönnunar- og umsjónarkostnaði.
Aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda eftirstöðvar vegna samnings um kaup á stálgrindarhúsi og uppsetningu þess, en til frádráttar komu bætur vegna galla.
D krafði K og H um greiðslu eftirstöðva kaupverðs ásamt dráttarvöxtum vegna sölu fasteignar. Í kaupsamningi var kveðið á um að kaupverð skyldi greiða í þremur hlutum, en deila aðila stóð um greiðslu síðasta hluta þess. Í samningnum var kveðið á um að greiðsluna skyldi inna af hendi við sölu á annarri fasteign í eigu K og H þó eigi síðar en nánar tiltekinn dag. Var talið að K og H hefði borið að inna af hendi greiðsluna í síðasta lagi þann dag. Óumdeilt var í málinu að D afhenti fasteignina ekki fyrr en eftir umsaminn afhendingardag. Í dómi Hæstaréttar segir að K og H hafi verið heimilt að neyta stöðvunarréttar, með vísan til 35. gr. laga nr. 40/2002, og að við mat á því hve miklu kaupverði þau máttu halda eftir yrði að líta til þess að um var að ræða vanefnd D á aðalskyldu sinni um afhendingu hins selda og einnig þess að þau höfðu á tímabilinu fram að afhendingu greitt mestan hluta þess sem ógreitt var af kaupverðinu. Því hefði ekki legið fyrir í málinu að K og H hefðu haldið eftir hærri fjárhæð en þeim var heimilt. Við afhendingu fasteignarinnar hefðu K og H ekki haft frumkvæði að því að bjóða fram greiðslu þess sem ógreitt var eins og þeim var skylt og því yrði fallist á kröfu D um greiðslu eftirstöðva kaupverðs og dráttarvaxta miðað við það tímamark er afhending fasteignarinnar fór fram.
Aðalstefnandi krafðist skaðabóta eða afsláttar af kaupverði nýbyggingar vegna ófullnægjandi frágangs og meintra vanefnda af hálfu aðalstefnda. Einnig krafðist hann dagsekta og tafabóta svo og endurgreiðslu vegna verkliða sem voru felldir niður. Í gagnsök var krafist greiðslu vegna aukaverka og viðbótarkostnaðar. Kröfur í aðalsök og gagnsök voru að hluta teknar til greina.
Plåtteknik i Kumla AB (Garðar Briem hrl.) Árið 2004 gerði S samninga við A, nú P, um kaup á tilgreindum vörum. Vegna þessara viðskipta gaf A út sex reikninga og einn inneignarreikning. S greiddi fyrsta reikninginn og hluta af næsta. P höfðaði síðar mál og krafði G og H, forsvarsmenn S, um greiðslu á því sem félagið taldi vangoldið samkvæmt útgefnum reikningum, samtals að fjárhæð 1.187.778 sænskar krónur. G og L kröfðust sýknu og töldu meðal annars að hluti varanna hefði verið gallaður, þeir hefðu ekki fengið allar vörur sem reikningar hefðu verið gerðir fyrir og að um afhendingardrátt hefði verið að ræða af hálfu A. Fallist var á að verulegur afhendingardráttur hefði orðið af hálfu A. Hins vegar var talið að verulega skorti á að G og H hefðu sett fram kröfu vegna tjóns af þessum sökum með fullnægjandi og skýrum hætti og að hún væri studd nauðsynlegum sönnunargögnum. Þá var einnig talið að hluti varanna hefði verið gallaður og hluti þeirra hefði skemmst í flutningi. G og H hefðu þó ekki tryggt sér sönnun fyrir tjóni sínu og orsökum þess og auk þess fengið greiddar tryggingarbætur vegna þessa. Samkvæmt framansögðu var því hafnað að krafa P yrði lækkuð vegna tjóns G og H. Hins vegar var talið að P hefði ekki skýrt síðasta reikninginn á fullnægjandi hátt, en hann var gefinn út allnokkru eftir að viðskiptasambandi aðila lauk. Var því talið ósannað að P hefði afhent þær vörur sem þar greinir og niðurstaða miðuð við kaupverð þeirra vara sem viðurkennd var móttaka á. Ekki var fallist á að P hefði glatað kröfu sinni fyrir tómlæti. Var G og H gert að greiða P 486.849 sænskar krónur.
Stefndi dæmdur til að greiða 15.000.000 króna eftirstöðvar kaupverðs fasteignar.
Með kaupsamningi 30. maí 2007 keypti E ehf. alla hluti af H ehf. og K ehf. í tveimur einkahlutafélögum sem voru í sameign seljenda. Kaupverðið skyldi greitt með nánar tilgreindum fjölda hluta í E ehf. Samkvæmt samningnum skyldi greiðsla kaupverðsins fara fram þegar E ehf. hefði lokið skoðun sem mælt var fyrir um í 4. gr. hans. Var talið að gjalddagi þessarar greiðslu hefði samkvæmt samningnum verið 30. dögum eftir gerð hans. E ehf. afhenti ekki hina umsömdu hluti á gjalddaga og með bréfi 20. desember 2007 sama ár rifti E ehf. kaupsamningi aðila. Deildu málsaðilar meðal annars um lögmæti riftunarinnar og höfðaði E ehf. mál þar sem félagið krafðist þess að riftunin yrði staðfest. Byggði E ehf. meðal annars á því að veruleg frávik hefðu verið frá þeim upplýsingum sem legið höfðu fyrir við gerð kaupsamnings um rekstur og efnahag hins selda. Talið var að með fyrrgreindum kaupsamningi hefðu aðilar samið svo um að E ehf. afsalaði sér rétti til að hafa uppi vanefndaúrræði ef einungis minni háttar frávik væru frá veittum upplýsingum og ef þau væru veruleg skyldu vanefndaúrræði hans takmörkuð við afslátt af kaupverði. Með þessu hefði E ehf. afsalað sér rétti til riftunar og samkvæmt þessu var riftun hans frá 20. desember 2007 talin ólögmæt. Auk þess þótti riftunin of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 39. gr. laga nr. 50/2000. Þá var ekki talið að aðrar málsástæður eða hugsanlegar vanefndir af hálfu seljanda sem E ehf. byggði riftun sína á gæti orðið grundvöllur riftunar. Kröfu E ehf. um riftun kaupsamningsins var því hafnað. H ehf. og K ehf. áfrýjuðu fyrir sitt leyti og kröfðust þess aðallega að E ehf. yrði gert að greiða þeim kaupverð hlutanna í peningum. Reistu þeir kröfu sína á þeirri málsástæðu að hlutir þeir í E ehf., sem fyrirtækið skyldi afhenda til greiðslu á kaupverðinu, væru ekki lengur til reiðu í því formi sem þeir voru við samningsgerð og E ehf. því ókleift að afhenda þá. Til vara gerðu þeir þá kröfu að E ehf. yrði gert að greiða þeim skaðabætur sömu fjárhæðar. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að ekki hafi verið um það deilt í málinu að E ehf. hafi ekki afhent hluti þá er H ehf. og K ehf. skyldu fá sem greiðslu fyrir hið selda. Talið var að H ehf. og K ehf. væri heimilt að breyta kröfu um afhendingu muna í peningakröfu en þeir hefðu á hinn bóginn ekki réttmæta hagsmuni af því að hafa uppi slíka kröfu samhliða skaðabótakröfu að sömu fjárhæð. Í báðum tilvikum væri um að ræða sömu kröfuna, þótt málsástæður væru ekki hinar sömu. H ehf. og K ehf. hefðu ekki sjálfstæða hagsmuni af því að tekin yrði afstaða til þeirra málsástæðu sem aðalkrafa þeirra var reist á í ljósi þerrar afstöðu sem tekin yrði til skaðabótakröfunnar, sem væri lögbundið vanefndaúrræði samkvæmt 1. mgr. 22. gr. laga nr. 50/2000. Fallist var á varakröfu H ehf. og K ehf. um skaðabætur en ekkert þótti fram komið í málinu sem þótti renna sérstökum stoðum undir að verðmæti hlutanna í E ehf. hefði verið annað og minna en kaupsamningur miðaði við.
Ásgeir Guðmundsson og Gróa Friðgeirsdóttir (
Ásgeir Þór Árnason hrl)
gegn
þrotabúi Palla ehf, til réttargæslu, Stefáni Hrafni Stefánssyni og Frjálsa fjárfestingarbankanum hf
Fallist var á að kröfu stefnenda um riftun á kaupsamningi um fasteign.
F og G sömdu við V ehf. um kaup á dráttarvél og heyvinnuvélum. Eftir afhendingu vélanna komu fram gallar. F og G héldu eftir hluta kaupverðsins þrátt fyrir úrbætur og aðrar ráðstafanir seljanda. Voru F og G dæmdir til að greiða eftirstöðvar kaupverðsins.
A lenti í umferðarslysi í mars 1995 og varð fyrir varanlegu líkamstjóni. Óumdeilt var tryggingafélagið S hf. bæri að bæta honum tjónið úr slysatryggingu ökumanns en aðilar höfðu deilt um fjárhæð bótanna. S hf. greiddi inn á kröfuna og gerði síðan upp við A 14. febrúar 2002 samkvæmt yfirmatsgerð sem þá lá fyrir. A höfðaði mál 14. mars 2005 og krafðist hærri bóta. Héraðsdómur féllst á það og dæmdi S hf. til að greiða A eftirstöðvar bótanna með vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga frá 24. apríl 1997 til 24. maí 2001 og dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags. S hf. greiddi A fjárhæðina ásamt vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga frá 14. mars 2001 til 14. mars 2005 en áfrýjaði svo málinu. Taldi félagið að vextir fyrir þann tíma væru fyrndir og að miða ætti upphafstíma dráttarvaxta við annað tímamark en samkvæmt héraðsdómi. Talið var að A hefði við uppgjörið 14. febrúar 2002 þurft að gera fyrirvara ef hann vildi viðhalda rétti til að ráðstafa eldri innborgunum inna á elstu áfallna vexti af þeim hluta kröfunnar sem hann þá taldi ógreiddan. Vextir sem fallið höfðu á kröfuna fyrir 14. mars 2001 voru taldir fyrndir samkvæmt 2. tl. 3. gr., sbr. 11. gr. laga nr. 14/1905. Í ljósi þess að meira en þrjú ár liðu frá uppgjörinu 14. febrúar 2002 og þar til málið var höfðað þótti rétt að beita heimild í niðurlagi 9. gr. laga nr. 38/2001 og hafna kröfu A um dráttarvexti fyrir þetta tímabil. Hins vegar var ekki fallist á að tafir á meðferð málsins í héraði vegna álitsumleitunar til læknaráðs ættu að hafa áhrif á upphafstíma dráttarvaxtakröfunnar. Samkvæmt þessu var S hf. var gert að greiða A dráttarvexti af þegar greiddum eftirstöðvum bótanna frá því að málið var höfðað og til greiðsludags.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu skv. reikningi fyrir lagningu rafmagns. Fallist var á kröfu stefnanda.
Stefnendum dæmdar tafabætur í samræmi við samning aðila þar um en stefndi afhenti of seint hús sem hann byggði fyrir þau.
Dæmt um uppgjör vegna kostnaðar við afhendingu húsgagna í Heimavist M.A. meðal annars vegna aðstæðna á afhendingarstað, en byggingaframkvæmdir stóðu yfir.
G var dæmt skylt til að gefa út afsal til I og A vegna fasteignar, sem I og A höfðu keypt af G í byggingu. G var jafnframt dæmt til greiðslu skaðabóta vegna galla, afhendingardráttar og tapaðra leigutekna.
Stefnandi hafði uppi kröfur um riftun kaupa og skaðabætur á grundvelli þess að vél í bát hafði verið gölluð. Stefnanda tókst ekki sönnun þess og var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
A tók að sér að flytja ferska ýsu fyrir G til Hull. Skipið lét úr höfn sama dag og aflanum var landað föstudaginn 15. apríl. G kvaðst hafa ætlað að setja fiskinn í sölu á uppboðsmarkað í Hull fyrri hluta næstu viku er í hönd fór 17.-23. apríl. Ósannað er að afhendingardagur vörunnar hafi verið umsaminn. Skipið sigldi framhjá Immingham þar sem átti að afferma fiskinn, og fór til Vlisssingen í Hollandi þar sem gámurinn var settur á vöruflutningabifreið 23. apríl sem átti að aka gámnum til Hull. Ferðin tók lengri tíma en ætlað var, þar sem vöruflutningabifreiðastjórinn var skylt að taka sér lögboðna hvíld. Gámurinn kom til Hull þriðjudaginn 26. apríl. Var fiskurinn kominn á mörkum geymsluþols, 14-16 daga gamall með áberandi skemmdareinkenni. Að mati dómsins var ekki raunhæft að ætla að fiskurinn næði á markað í Hull fyrr en í fyrsta lagi miðvikudaginn 20. apríl. Hafi skipið hreppt vont veður og seinkað eins og A bar, var orðið tæpt með að ná síðasta uppboði vikunnar í Hull sem var á fimmtudeginum 21. apríl. Næsti uppsboðsdagur var mánudagur 25. apríl og var fiskurinn þá orðinn 13-15 daga gamall. Fiskurinn seldist á uppboði 26. og 27. apríl á lægra verði en hefði fengist fyrir yngri fisk. TM greiddi G bætur á grundvelli vátryggingasamnings. Ekki var fallist á með TM að tafir á afhendingu vöru um einn sólarhring sem flutt er sjóleiðis, teljist veruleg seinkun sem baki farmflytjanda bótaábyrgð skv. 48. gr. siglingalaga. Umfang tjóns var talið ósannað skv. 1. mgr. 70. gr. siglingalaga. A var því sýknað af öllum kröfum TM. TM var dæmt til að greiða A málskostnað.
Fasteignakaup. Afhendingardráttur. Vanheimild. Stöðvunarréttur. Dráttarvextir. Sýkna að svo stöddu. H og L keyptu íbúðarhúsnæði í byggingu af AR í ágúst 2000 en AR hafði gert kaupsamning um eignina í júlí s.á. Var íbúðin ekki afhent þeim á umsömdum tíma, auk þess sem H og L töldu verulegar vanefndir hafa orðið á framkvæmd verksins. Af þeim sökum héldu þau að sér höndum með nánar tilteknar kaupsamningsgreiðslur. Fór svo að AR höfðaði mál gegn þeim H og L til greiðslu eftirstöðva kaupverðsins en framseldi síðar kröfu sína til Á, sem tók við aðild málsins fyrir Hæstarétti. H og L kröfðust aðallega sýknu, til vara sýknu að svo stöddu, en að því frágengnu lækkunar á dómkröfum. Óumdeilt var að H og L höfðu greitt 1.000.000 krónur inn á þá skuld sem málið var höfðað um og kom sú fjárhæð því til frádráttar kröfu Á á hendur þeim. Þá stóð óhögguð niðurstaða héraðsdóms um viðurkenningu skuldajafnaðar tiltekins hluta kröfu þeirra H og L, við kröfu Á, og heimild þeirra til að halda þeirri greiðslu eftir, en héraðsdómi var ekki gagnáfrýjað. Voru H og L að öðru leyti sýknuð að svo stöddu af kröfum Á.
B og M, sem keypt höfðu íbúð af B, töldu sér óskylt að inna af hendi síðustu útborgun samkvæmt kaupsamningi þar eð þau ættu gagnkröfur vegna afhendingardráttar á íbúðinni og margs kyns galla. Með því að m.a. þótti sýnt að kaupendur hefðu fengið íbúðina afhenta á umsömdum tíma og frestun tiltekinna verkþátta verið til komin að beiðni þeirra sjálfra var skaðabótakröfu vegna afhendingardráttar hafnað. Hins vegar var þeim dæmdur afsláttur vegna nánar tilgreindra galla á fasteigninni og kom hann til frádráttar kaupverðinu samkvæmt skuldajöfnuði. Greiðsluskylda kaupendanna var skilyrt við það að samtímis yrði aflétt tryggingarbréfi S, sem hvíldi á íbúðinni.
Fasteignakaup. Gallar. Afhendingardráttur. Óðalsréttur. Áfrýjunarheimild. Vanreifun. Gagnkröfur. Frávísun máls frá héraðsdómi. T og Á keyptu fasteign af Ó. Samkvæmt kaupsamningi 11. júní 1998 skyldu T og Á greiða 3.000.000 kr. við undirritun samningsins, 3.548.199 krónur ekki síðar en 1. maí 1999 og taka að sér greiðslu sex veðskulda samtals að fjárhæð 7.451.800 kr. Í kauptilboði T og Á var að auki tekið fram að Ó bæri að fá eignina leysta undan kvöð um óðalsréttindi. Eignina átti að afhenda ekki síðar en 1. júlí 1998. Nokkrar tafir urðu á því að T og Á fengju eignina afhenta. Þegar kom að umsamdri greiðslu 1. maí 1999 töldu þau að eignin væri haldin ýmsum annmörkum. Greiddu þau því aðeins hluta af síðari greiðslunni samkvæmt kaupsamningnum inn á bankareikning í nafni Ó. Í framhaldi af því stefndi Ó þeim T og Á þar sem hann krafðist þess að þeim yrði gert annars vegar að greiða sér 4.986.447 kr. og hins vegar að gefa út til sín skuldabréf með veði í eigninni að fjárhæð 501.062 kr. Samanstóð fjárkrafan í fyrsta lagi af síðari greiðslu T og Á samkvæmt kaupsamningnum, í öðru lagi lægri skuldum samkvæmt skuldabréfunum en ráðgert hafði verið, í þriðja lagi vöxtum af skuldabréfunum sem Ó hafði innt af hendi eftir afhendingu eignarinnar og í fjórða lagi ábyrgð Ó á einu skuldabréfanna. Að því er snerti síðasta liðinn tók Ó fram að hann bæri ábyrgð á greiðslu skuldabréfsins, sem væri í vanskilum, og því væri honum nauðsynlegt að krefja T og Á um greiðslu skuldarinnar til að standa við ábyrgð sína. Kröfuna um útgáfu skuldabréfsins kvað hann byggjast á kaupsamningnum. Héraðsdómur vísaði frá dómi kröfu Ó um útgáfu skuldabéfsins og öðrum og þriðja lið í fjárkröfu hans, en dæmdi T og Á til að greiða honum 3.787.677 kr. að teknu tilliti til afsláttar að fjárhæð 1.124.000 kr. vegna afhendingardráttar og galla á eigninni. Fyrir Hæstarétti gerði Ó sömu fjárkröfu og í héraði með þeirri breytingu að frá kröfunni yrðu dregnar 934.277 kr. sem T og Á höfðu innt af hendi vegna fjórða liðar kröfu hans. Í dómi Hæstaréttar segir að Ó hafi ekki gætt þess að kæra til Hæstaréttar niðurstöðu héraðsdóms um að vísa frá öðrum og þriðja lið í fjárkröfu hans. Gætu þeir því ekki komið til álita fyrir Hæstarétti. Að því er snerti fjórða lið fjárkröfunnar tók Hæstiréttur fram að umræddur liður hefði verið verulega vanreifaður í héraði og að Ó bæri nú fyrir sig gerbreyttar málsástæður frá þeim, sem hann hélt fram fyrir héraðsdómi. Gætu þær engu breytt um það að með réttu hefði borið að vísa þessum kröfulið frá dómi vegna vanreifunar. Þá vísaði Hæstiréttur til þess að gagnkrafa T og Á virtist ekki hafa verið gerð fyrr en við munnlegan flutning málsins í héraði. Samkvæmt því hefði ekki verið fullnægt skilyrðum til að koma henni að í málinu, sbr. 1. mgr., sbr. 3. mgr. 28. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Ennfremur lægju engin gögn fyrir í málinu til að leggja mat á málsástæður Ó sem lytu að því að ákvæði VII. kafla jarðalaga um óðalsjarðir ættu ekki við um fasteignina. Ó yrði að bera sönnunarbyrðina fyrir getu sinni til að efna kaupin að þessu leyti og leggja fram viðhlítandi gögn því til stuðnings. Taldi Hæstiréttur slíka annmarka vera á reifun málsins að óhjákvæmilegt væri að vísa því í heild frá héraðsdómi.