Stefndi sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda vegna ætlaðs afhendingardráttar á fasteign.
Í málinu deildu aðilar um það hvort B bs. hafi á fundi fyrirsvarsmanna B bs. og SK ehf., gefið SK ehf. skuldbindandi loforð um greiðslur umfram það sem kveðið var á um í þjónustusamningi aðila frá 18. september 2013 þannig að B bs. myndi greiða allar skuldir vegna tapreksturs SK ehf. frá árinu 2016 til 30. apríl 2019. Í dómi Landsréttar var talið að SK ehf. hefði ekki sýnt fram á að fyrirsvarsmenn B bs. hefðu á framangreindum fundi gefið fyrirsvarsmanni SK ehf. loforð um greiðslu skulda og jafnframt að líta bæri til þess að af samþykktum B bs. leiddi að stjórnarmennirnir tveir sem á fundinum voru hefðu ekki verið bærir til að gefa slíkt loforð. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
K, umboðsfyrirtæki hljómsveitarinnar S, höfðaði mál vegna kröfu um greiðslu skuldar vegna tónlistarflutnings hljómsveitarinnar á tónlistarhátíðinni SS sumarið 2018. K hafði áður höfðað mál til heimtu kröfunnar á hendur SP ehf., félaginu sem hélt tónlistarhátíðina, og fyrirsvarsmanni þess félags, FÓ. Félagið var síðar úrskurðað gjaldþrota og lauk skiptum á búinu án þess að krafan fengist greidd. Máli K gegn FÓ lyktaði á hinn bóginn með því að FÓ var gert að greiða K fjárkröfuna sem um ræðir á grundvelli ábyrgðaryfirlýsingar. K taldi LE ehf. greiðsluskylt gagnvart sér á grundvelli ábyrgðaryfirlýsingar framkvæmdastjóra félagsins í fjölmiðlum. Krafa K gagnvart L ehf., LV ehf. og G byggði á því að verðmætum hafi með saknæmum og ólögmætum hætti verið ráðstafað frá SP ehf. áður en það félag var tekið til gjaldþrotaskipta. Hafi þær ráðstafanir verið til hagsbóta fyrir framangreinda aðila svo að það varðaði þá skaðabótaábyrgð en vegna náinna eigna- og stjórnunartengsla félaganna yrði að samsama þá með SP ehf. á grundvelli reglna félagaréttar þar um. Til vara byggði K á því að L ehf., LV ehf. og G væru bundnir af framangreindri ábyrgðaryfirlýsingu framkvæmdastjóra LE ehf. Í dómi Landsréttar er vísað til þess að við mat á því hvort framkvæmdastjórinn hafi gefið skuldbindandi loforð um að LE ehf. myndi greiða kröfu K um greiðslu skuldar SP ehf. yrði m.a. litið til þess að um var að ræða ummæli sem höfð voru eftir honum í fjölmiðlum, í þeim fólst almenn yfirlýsing og báru þau ekki með sér ótvíræðan vilja til loforðsgjafar, auk þess sem þau voru í andstöðu við fyrri ummæli G stjórnarmanns félagsins. Var því ekki fallist á að framkvæmdastjóri LE ehf. hefði gefið skuldbindandi ábyrgðaryfirlýsingu um að félagið myndi greiða fjárkröfu K og var því LE ehf. sýknaður af kröfum K í málinu. Að því er varðaði kröfu K um greiðslu skaðabóta úr hendi L ehf., LV ehf. og G rakti Landsréttur að fyrir liggi endanlegur dómur þar sem FÓ var gert að greiða K fjárkröfuna sem um ræðir. K hafi fengið löggeymslu í íbúð í eigu FÓ til tryggingar kröfunni og krafist nauðungarsölu íbúðarinnar til fullnustu hennar. Væri því ekki fullreynt hvort fjárkrafa K fengist greidd úr hendi FÓ og því ókominn sá tími sem L ehf., LV ehf. og G yrðu krafðir um efndir hennar. Voru þeir því sýknaðir af kröfum K að svo stöddu.
K2, umboðsfyrirtæki hljómsveitarinnar Slayer í Evrópu, höfðaði mál á hendur F, fyrirsvarsmanni fyrirtækisins S ehf., sem hélt tónlistarhátíðina Secret Solstice í Reykjavík sumarið 2018 þar sem hljómsveitin Slayer kom fram. K2 krafðist greiðslu eftirstandandi samningsfjárhæðar fyrir hönd hljómsveitarinnar, annars vegar úr hendi S ehf. á grundvelli samningssambands og hins vegar úr hendi F á grundvelli ábyrgðaryfirlýsingar. Útivist varð bæði af hálfu S ehf. og F í héraði og var stefna árituð um aðfararhæfi 11. júní 2019. F óskaði eftir endurupptöku málsins innan frests samkvæmt 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var orðið við þeirri ósk. S ehf. óskaði ekki eftir endurupptöku og var málið á hendur félaginu því leitt til lykta með framangreindri áritun stefnu um aðfararhæfi. Í dómi Landsréttar kom fram að héraðsdómsstefnu hafi borið að birta á hendur F, sem bjó í Bretlandi, eftir þarlendum birtingarreglum og samkvæmt gögnum málsins hafi það verið gert. F var hins vegar ekki talinn hafa hnekkt birtingarvottorðinu, sbr. 3. mgr. 87. gr. laga nr. 91/1991 og ekki talinn hafa sýnt fram á að útivist hans hafi verið afsakanleg í skilningi a-liðar 2. mgr. 141. gr. laga nr. 91/1991. Þá var hann ekki talinn hafa rökstutt með hvaða hætti það myndi valda honum réttarspjöllum í skilningi b-liðar sömu greinar ef ekki yrði tekið tillit til krafna, málsástæðna og sönnunargagna sem hann færði fram í málinu. Í ljósi andmæla K2 bar því að dæma málið eins og það lá fyrir héraðsdómara við þingfestingu þess, sbr. 1. mgr. 96. gr. sömu laga. Því næst rakti Landsréttur að í gögnum málsins lægi fyrir tölvupóstur F þar sem hann lýsti yfir persónulegri ábyrgð á greiðslu eftirstandandi samningsfjárhæðar. Í tölvupóstinum var talið felast greiðsluloforð F sem beint var til K2 sem var bært til að taka við því sem umboðsaðili hljómsveitarinnar. Þótt fjárhæð kröfunnar sem loforðið náði til kæmi ekki fram í tölvupóstinum var talið ljóst af gögnum málsins að það næði til kröfu sömu fjárhæðar og dómkrafa K2. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
A krafðist ógildingar fjárnámsgerðar er byggði á veðskuldabréfi útgefnu af A og fyrrum sambýlismanni hennar til handa forvera L hf. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ritað undir veðskuldabréfið þar sem hún hefði verið skýrlega tilgreind skuldari. Þá staðfestu gögn málsins að veðskuldabréfið hefði verið gefið út eftir að gert hafði verið greiðslumat á A og þáverandi sambýlismanni hennar. Hefði A ekki getað dulist að með undirritun sinni undir veðskuldabréfið hefði hún gengist undir gagnvart forvera varnaraðila, sem annar af tveimur aðalskuldurum, að greiða það lán sem var tilefni þess að veðskuldabréfið hefði verið gefið út. Gilti þá einu þótt A hefði ekki í upphafi staðið að lánsumsókn með samskuldara sínum samkvæmt bréfinu Að þessu virtu hafi ekki hallað á A gagnvart forvera L hf. þannig að ósanngjarnt teldist og andstætt góðri viðskiptavenju að bera lánssamninginn fyrir sig í skilningi 1. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936. Var kröfu A því hafnað.
Stefnandi höfðaði mál til greiðslu eftirstöðva samnings. Fallist var á að frumstefndi hefði ábyrgst greiðslu eftirstöðvanna með yfirlýsingu í fjölmiðlum. Jafnframt var fallist á að sakaukastefndu bæru skaðabótaábyrgð á greiðslu kröfunnar á grundvelli reglna félagaréttar um bótaábyrgð og samsömun.
Stefnandi krafðist greiðslu úr hendi stefnda vegna lífeyrissjóðsláns sem stefnandi var lántaki að. Byggði stefnandi á því að með munnlegu samkomulagi hefði stefndi ábyrgst gagnvart sér að taka yfir skuldbindingu samkvæmt láninu og halda því í skilum. Það hefði hann ekki gert, lánið farið í vanskil og stefnandi því orðið fyrir tjóni við að greiða upp lánið. Ekki var fallist á að stefnanda hefði tekið sönnun um að til samnings hefði stofnast milli aðila og var kröfum hennar því hafnað.
Stefndu gert að greiða stefnendum eftirstöðvar kaupverðs fasteignar. Ekki var fallist á það með stefndu að fasteignin hafi verið haldin leyndum galla vegna of mikillar hljóðbærni.
S og E gerðu með sér samning árið 2011 um kaup þess fyrrnefnda á 51% hlutafjár í S hf. Tóku M og 66N síðar hvort um sig yfir réttindi og skyldur kaupanda og seljanda samkvæmt samningnum. Í honum var meðal annars kveðið á um að seljandi ábyrgðist gagnvart kaupanda að kaupréttur fyrrum forstjóra S hf. væri fallinn úr gildi og að forstjórinn ætti ekki kröfur á hendur félaginu. Með dómi Hæstaréttar 25. september 2014 í máli nr. 84/2014 var staðfest að kaupréttur fyrrum forstjóra S hf. hefði ekki verið fallinn úr gildi og félaginu gert að greiða honum tiltekna fjárhæð. S hf. greiddi kröfuna og höfðaði í kjölfarið dómsmál gegn M til endurgreiðslu á fjárhæðinni. Með dómi Hæstaréttar 23. mars 2017 í máli nr. 464/2016 var málinu vísað frá dómi þar sem S hf. hefði ekki verið aðili að fyrrnefndum samningi þótt hann hafi varðað hagsmuni félagsins. Í kjölfar dómsins höfðaði 66N mál þetta til heimtu þess kostnaðar sem féll á S hf. vegna framangreinds dóms Hæstaréttar í máli nr. 84/2014. Í dómi Hæstaréttar kom fram að skuldbindingin samkvæmt samningnum hefði falið í sér eiginlegan þriðjamannslöggerning sem stofnað var til í lögskiptum aðilanna og til hagsbóta fyrir S hf. 66N hefði því verið bær til þess að sækja þá ætluðu hagsmuni sem fælust í samningnum á hendur M en til hagsbóta fyrir S hf. Auk þess hefði málatilbúnaður 66N verið nægilega skýr um þennan grundvöll. Þá taldi Hæstiréttur að 66N hefði átt lögvarða hagmuni af niðurstöðunni enda væri óumdeilt að hann hefði með umræddum samningi keypt 51% hlut í S hf. Í ljósi þess að samningurinn hefði falið í sér eiginlega þriðjamannslöggerning og að fyrir hendi væru lögvarðir hagsmunir 66N var hann með réttu talinn eiga aðild að málinu. Þá var kröfum M um að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi og að nauðsyn hefði verið til samaðildar 66N og S hf. til sóknar í málinu hafnað. Taldi Hæstiréttur að krafa á grundvelli samningsins hefði stofnast sem M bæri að greiða S hf. með nánar tilgreindum dráttarvöxtum.
Stefnandi höfðaði mál til greiðslu eftirstöðva samnings. Fallist var á að stefndi hefði ábyrgst greiðslu eftirstöðvanna með yfirlýsingu í tölvuskeyti til fyrirsvarsmanns stefnanda.
Sýknað var af kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar sýslumanns um synjun rekstrarleyfis á grundvelli laga nr. 85/2007. Stefnandi hafði óskað leyfis til sölu gistingar í flokki II, gististaður án veitinga, í íbúð sinni í miðborg Reykjavíkur. Synjunin byggðist á því að lögbundinn umsagnaraðili, Reykjavíkurborg, hefði lagst gegn veitingu leyfisins af skipulagsástæðum. Stefnandi byggði einkum á því að ákvörðun sýslumanns væru haldin verulegum annmarka að efni til þar sem aðalskipulagsbreyting frá 2017, sem vísað var til í umsögn Reykjavíkurborgar, væri haldin ógildingarannmörkum. Lá fyrir að stefnandi hefði höfðað annað mál á hendur Reykjavíkurborg til ógildingar á aðalskipulagsbreytingunni, en því máli var enn ólokið. Stefnandi óskaði í stefnu eftir sameiningu málanna, en dómari hafnaði þeirri beiðni þar sem ekki voru talin uppfyllt skilyrði 30. gr. laga nr. 91/1991 til sameiningar málanna gegn mótmælum stefnda. Í dóminum var tekið fram að ekki yrði séð að sameining málanna hefði neinu breytt varðandi niðurstöðu um þá dómkröfu sem stefnandi hafði uppi í málinu. Ekki lægi annað fyrir en að málsmeðferð stefnda hefði samræmst lögum og vönduðum stjórnsýsluháttum. Stefndi hefði t.d. borið athugasemdir stefnanda undir umsagnaraðilann áður en umþrætt ákvörðun var tekin, en þær athugasemdir höfðu ekki leitt til þess að umsagnaraðilinn breytti umsögn sinni. Ekki yrði séð að áfátt væri þeirri ályktun stefnda að ekkert væri komið fram í málinu sem hróflaði við skyldubundnu mati hins lögbundna umsagnaraðila. Umsögnin hefði tekið mið af gildandi skipulagsákvæðum á þeim tíma er umsögnin var veitt. Dómurinn taldi því ósannað að ákvörðun stefnda væri haldin slíkum annmörkum að varðaði ógildi hennar. Nýrri málsástæðu stefnanda, sem fyrst kom fram við aðalmeðferð, um að umsögn Reykjavíkurborgar væri haldin ógildingarannmarka var hafnað sem of seint fram kominni, en jafnframt efnislega. Í samræmi við málsúrslit var stefnda dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda.
Fallist var á greiðslukröfu stefnanda gagnvart stefndu samkvæmt lánssamningi málsaðila eftir endurútreikning. Enn fremur var fallist á kröfu stefnanda um að honum væri heimilt að gera fjárnám inn í veðrétt samkvæmt þar tilgreindu tryggingabréfi í tilgreindri fasteign, en stefndu voru sýknuð af viðlíka kröfu stefnanda varðandi annað tryggingabréf þar sem að sýnt þótti fram á í málinu að stefndu hafi verið lofað áður en til lántökunnar kom að því veðbréfi yrði aflýst.
Leyst úr ágreiningi um leigu fyrir mótaklemmur.
Tómas Ísleifsson (Sjálfur ólöglærður) gegn
Sigrúnu Ragnheiði Ragnarsdóttur (
Birgir Már Björnsson lögmaður)
Fallist að hluta á kröfu stefnanda um skyldu stefndu til greiðslu skuldar vegna peningaláns, útlagðs kostnaðar út af endurbótum á fasteign o.fl., auk dráttarvaxta. Málskostnaður felldur niður.
Fallist að hluta á kröfu stefnanda um skyldu stefnda til greiðslu efndabóta, auk dráttarvaxta o.fl. vegna ólögmætrar riftunar húsaleigusamnings. Málskostnaður felldur niður.
Ágreiningur um verklaun vegna þakviðgerðar o.fl.
Stefndi lífeyrissjóður var sýknaður af dómkröfum stefnanda þar sem ósannað þótti að lögfræðingur stefnda hefði lofað stefnanda greiðslum vegna íbúðar stefnanda, er seld hafði verið á nauðungarsölu til stefnda, við eftirfarandi sölu íbúðarinnar, þar sem stefndi naut söluhagnaðar umfram veðkröfur. Þá þótti kröfugerð stefnanda að öðru leyti ekki geta sótt stoð í aðrar málsástæður sem stefnandi hafði uppi í málinu, né þótti sýnt að lög nr. 90/1991 um nauðungarsölu gætu leitt til þeirrar niðurstöðu.
A ehf. krafðist þess aðallega að lóðarúthlutun RH á tiltekni lóð til T ehf. yrði felld úr gildi og leiguréttur A ehf. á lóðinni yrði viðurkenndur. Þá krafðist A ehf. þess að RB yrði bundinn af viðurkenningarkröfunni og að RH yrði gert skylt að afhenda lóðina til A ehf. gegn greiðslu lóðargjalda. A ehf. byggði á því að RB hefði gefið skuldbindandi loforð um lóðarúthlutun á lóðinni með bréfi 30. ágúst 2011 þar sem sagði að RH væri reiðibúin að úthluta A ehf. lóð fyrir verksmiðju á nánar tilgreindum stað. Í dómi Hæstaréttar kom fram að fallist væri á þá niðurstöðu héraðsdóms að fyrrgreind yfirlýsing hefði samkvæmt efni sínu ekki falið í sér skuldbindandi loforð um úthlutun lóðarinnar heldur aðeins viljayfirlýsingu um úthlutun hennar ef um semdist. Þá fengi það stoð í síðari samskiptum A ehf. og fyrirsvarsmanna RH og RB. Var RH, RB og T ehf. því sýknað af kröfum A ehf.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu bóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir þegar aflahlutdeild í úthafsrækju var felld niður og hann síðar fékk ekki að fullu til baka þegar veiðum á úthafsrækju var á ný stjórnað með úthlutun aflaheimilda.
Fallist var á að veðréttur stefnda í fasteign tæki ekki til eignarhluta stefnanda samkvæmt fimm tryggingarbréfum þar sem hún hafði ekki samþykkt veðsetninguna sem veðsali, einungis sem maki útgefanda.
Stefnanda tókst ekki sönnun um að munnlegur samningur hefði komist á 2011 um tímabunda lækkun leigugreiðslna.
Deilt um hvort munnlegur samningur hefði komist á um lækkun á húsaleigu í tiltekinn tíma. Svo var talið vera og skuldajöfnuður gegn leigugreiðslum, talinn tækur fyrir hluta umkrafins tímabils.
Viðurkennt var að eiganda sumarhúss væru heimil afnot af lóð í 15 ár talið frá dómsuppsögu. Jafnframt var fallist á að afnotarétturinn væri bundinn við þann eiganda og að rétturinn félli niður að eigandanum látnum.
Talið var að innanríkisráðherra hefði skuldbundið sig gagnvart sveitarfélaginu R til þess að loka flugbraut á flugvelli innan marka sveitarfélagsins. Var því fallist á kröfu R um að flugbrautinni yrði lokað og ráðherra gert að breyta skipulagi flugvallarins til samræmis við það.
A höfðaði mál á hendur T hf. til heimtu greiðslu eftirstöðva vátryggingabóta úr slysatryggingu sjómanna, vegna afleiðinga ætlaðs líkamstjóns sem A hafði orðið fyrir við vinnu í lest línuveiðibáts. Fyrir Hæstarétti greindi aðila einkum á um hvort talið yrði að orsakatengsl væru milli slyssins og þeirra áverka sem A byggi við. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að T hf. hefði hafið að greiða A bætur úr slysatryggingunni í maí 2010 og innt af hendi samtals 12 greiðslur, áður en ágreiningur kom upp um greiðsluskylduna, svo og að efasemdum af hálfu T hf. um að A kynni að hafa meiðst á vinstri öxl í slysinu, en ekki þeirri hægri, hefði fyrst verið hreyft með bréfi í janúar 2012. Hæstiréttur taldi að T hf. hefði fengið í hendur nægilegar upplýsingar til að taka afstöðu til greiðslukröfu A í apríl 2010, áður en hann hóf greiðslu bóta, og hefði T hf. í kjölfarið fengið send frekari læknisfræðileg gögn um óvinnufærni A sem öll hefðu lotið að meiðslum á hægri öxl. Eigi að síður hefði T hf. greitt án fyrirvara og athugasemda 11 innborganir til viðbótar allt til maímánaðar 2011. Að því virtu og ákvæði 1. mgr. 94. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga, sbr. og dóm Hæstaréttar 13. febrúar 1997 í máli nr. 421/1995 sem birtur var í dómasafni réttarins það ár á bls. 567, var T hf. talinn hafa viðurkennt greiðsluskyldu sína vegna meiðsla A í vinnuslysinu. Var matsgerð sérfróðra manna reist á annarri forsendu ekki talin geta breytt þeirri niðurstöðu. Á hinn bóginn vísaði Hæstiréttur til þess að matsgerðarinnar hefði verið aflað á grundvelli 10. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og að A hefði að henni fenginni hvorki aflað álits örorkunefndar né mats dómkvaddra manna, heldur gegn andmælum T hf. aflað einhliða álits tveggja manna. Var talið að ekki væri unnt að leggja síðargreint sérfræðimat til grundvallar bótaákvörðun og var málatilbúnaður A, sem reistur var á matinu, því talinn fara í bága við e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Málinu var því vísað frá héraðsdómi.
Tryggingarfélagi gert að greiða stefnanda slysabætur.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um að fella niður sjálfskuldarábyrgð stefnanda á skuldabréfi.
Þrotabú N ehf. krafðist greiðslu úr hendi E ehf. vegna byggingaframkvæmda við bílastæðahús við verslunarmiðstöðina S. Byggði þrotabúið á því að samið hafi verið um það með bindandi hætti að E ehf. greiddi hluta af kostnaði við framkvæmdirnar þar sem byggt hafi verið í þágu þess umtalsvert fleiri bílastæði en þörf hafi verið á. Í dómi Hæstaréttar sagði að ekki lægju fyrir í málinu fundargerðir eða önnur gögn sem bentu til að stjórn E ehf. hafi skuldbundið félagið til að inna af hendi greiðslu á því fé sem þrotabú N ehf. krefðist úr hendi þess. Þá hafi þeir sem voru í fyrirsvari fyrir E ehf. neitað því að félagið hafi tekist á hendur slíka skuldbindingu. Þrotabúinu hafi því ekki tekist að sýna fram á svo hafi verið. Þótt tveir af þeim sem áttu sæti í stjórn E ehf. hafi ritað undir lánsskilmála fyrir hönd annars einkahlutafélags, þar sem það félag tókst á hendur skuldbindingu gagnvart væntanlegum lánveitanda vegna framkvæmdanna, væri sú undirskrift á engan hátt bindandi fyrir E ehf. í ljósi ákvæða laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu E ehf. Dómur Hæstiréttur.
Stefnda dæmt til greiðslu launa á uppsagnarfresti.
Talið var að L, fjármálafyrirtæki í slitameðferð, hefði samþykkt að bera kostnað af greiðslum sem NLB, fjármálafyrirtæki sem tekið hafði yfir innlenda starfsemi L 9.október 2008, hafði greitt viðskiptavinum vegna mistaka starfsmanna L við afgreiðslu sölufyrirmæla vegna hlutdeildarskírteina í sjóðum L 3. október 2008. Einnig var fallist á að krafa NLB teldis búskrafa skv. 3. tl. 110. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.
J höfðaði mál gegn fyrrum vinnuveitanda sínum I ehf. og gerði kröfu um greiðslu kostnaðar vegna kaupa á hlutabréfum í móðurfélagi I ehf. J reisti kröfu sína á starfslokasamningi þar sem meðal annars var kveðið á um að I ehf. myndi vinna að lausn málsins þannig að tjón J af kaupunum yrði sem minnst. Orðalag samningsins var hvorki talið fela í sér skuldbindingu I ehf. um að tryggja J skaðleysi af hlutabréfakaupunum né loforð um að I ehf. tækist á hendur nánar tilteknar aðgerðir til að draga úr tjóni J. Var I ehf. því sýknað af kröfu J.
S og M deildu um mörk jarða sinna. Jörð M hafði verið seld úr jörð S árið 1974 og var þá kveðið á um að tiltekinn vegur réði merkjum milli jarðanna. Árið 1994 var legu vegarins breytt og hann færður til inn á jörð S. M hélt því fram að R, fyrri eigandi jarðar S, hefði munnlega gefið sér og einum af fyrri eigendum sinnar jarðar spilduna milli vegstæðanna tveggja. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt sannað teldist að fyrri eigandi jarðar S hefði rætt um að eðlilegast væri að landspildan félli til jarðar M væri ekki sannað að hann hefði með gjafaloforði verið búinn að afsala sér landspildunni þegar hann seldi landið árið 1996. Litið var til þess að R og eigendur M hefðu þá hvorki gert nokkrar ráðstafanir til þess að breyta merkjum, svo sem skylt var samkvæmt lögum nr. 41/1919 um landamerki, né aflað samþykkis sveitarstjórnar og jarðanefndar í samræmi við þágildandi jarðalög nr. 65/1976. Af þessum sökum hefði réttindum þeim, sem M taldi að gjafaloforðið hefði tekið til, ekki verið þinglýst. Einnig þótti afsal R á jörð S frá árinu 1996 ásamt meðfylgjandi uppdrætti gefa til kynna að merki skyldu miðast við eldra vegstæðið. Þótt M hefði hagnýtt sér landspilduna eða hluta hennar allt frá 1994 án athugasemda frá eigendum jarðar S var ekki talið að tómlæti þeirra hefði þau réttaráhrif að eignarréttindi S yfir landspildunni féllu niður, enda yrði reglum kröfuréttar um tómlæti og réttaráhrifum þess ekki beitt um þessa aðstöðu. Var því fallist á kröfu S um legu landamerkjanna.
Stefndu voru sýknuð af skaðabótakröfu stefnanda. Stefnandi hélt því fram að hún hefði orðið fyrir tjóni af völdum athafna- eða athafnaleysis fasteignasala sem gerði kaupsamning um fasteign í apríl 2006.
Gerður var starfslokasamningur við J, þáverandi forstjóri E, 26. september 2008 og lét J af störfum samdægurs. Með vísan til ráðningarsamnings J var í samningnum kveðið á um bann við samkeppni og því að J sinnti öðrum störfum án samþykkis E fram til 31. mars 2009. Með bréfi 18. desember 2008 veitti stjórnarformaður E skilyrt leyfi til handa J þess efnis að honum væri heimilt að taka að sér tímabundið starf fyrir C. Með bréfi 12. febrúar 2009 afturkallaði E framangreint samþykki sitt með vísan til þess að J hefði brotið gegn ráðningarsamningi og samkomulagi um starfslok. J höfðaði mál þetta á hendur E til heimtu vangoldinna launa og hlunninda samkvæmt starfslokasamningi þeirra í millum. Deila aðila laut einkum að því hvort E hefði verið heimilt að afturkalla samþykki sitt. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að E hefði ekki haft skyldu til þess að verða við ósk J um að mega taka að sér störf hjá C. E hefði engu að síður orðið við því en bundið samþykki sitt skilyrðum sem lutu meðal annars að því að stefndi ynni ekki fyrir samkeppnisaðila E eða tengd félög. Heimild E til afturköllunar réðist af því hvort skilyrði fyrir samþykki E hefðu verið brotin af hálfu J. E lagði fram útprentun á tölvupóstum sem hann taldi sýna að J hefði ætlað sér að vinna fyrir félagið X sem hefði ætlað að starfa í samkeppni við E. Í málinu lægi fyrir að J hefði staðfastlega mótmælt því að framangreindir tölvupóstar stöfuðu frá sér eða hefði verið beint til sín og fyrir Hæstarétti kom fram af hálfu E að ekki væri vitað neitt um uppruna þeirra. Með vísan til þessa og gegn andmælum J yrðu tölvupóstarnir ekki lagðir til grundvallar við úrlausn málsins. Þar sem E lagði ekki fram frekari gögn málatilbúnaði sínum til stuðnings var niðurstaða Hæstaréttar sú að E hefði ekki tekist sönnun um að honum hefði verið heimilt að afturkalla samþykki sitt fyrir því að J ynni hjá C og var krafa J því tekin til greina.
Málavextir voru þeir að E var ráðinn til starfa á togara til einnar ferðar en var sagt upp störfum þegar tekin var ákvörðun um að selja skipið, skömmu áður en haldið var í ferðina. Kaupandi togarans hafði hug á að halda skipinu áfram til sömu veiða um einhvern tíma og bauð skipverjum, þ. á m. E, að halda skiprúmi sínu næstu veiðiferð. Með hliðsjón af 22. gr. sjómannalaga nr. 35/1985 gaf H vilyrði um greiðslu meðallauna til skipverja út uppsagnarfrest óháð því hvort þeir færu veiðiferð með kaupanda togarans. E hlaut ekki greiðslu meðallauna í einnar viku uppsagnarfresti og höfðaði mál þetta af þeim sökum. Var talið að framangreint loforð H til skipverja hefði tekið til E og H gert að greiða E laun í uppsagnarfresti. Ekki var fyrir að fara fyrri starfsreynslu E á togaranum hjá H og varð því við útreikning meðallauna að taka mið af launum þeim sem E hafði af störfum hans um borð í skipinu eftir sölu þess.
Málið varðaði galla i nýbyggingu. Við lokauppgjör lýsti stefndi, Rafn Reynir, því yfir að hann myndi ábyrgjast að gert yrði við pússninguna á húsinu. Hann stóð ekki við það og var gallinn metinn til fjár í matsgerð dómskvadds matsmann. Stefndi dæmdur til að greiða þá fjárhæð að frádregnum virðisaukaskatti á vinnulið.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda. Hvorki var talið að stefnandi hafi starfað sem framkvæmdastjóri stefnda né að stefndi hafi samþykkt að endurgreiða stefnanda tiltekna fjárhæð sem stefnandi staðhæfði að hafa innt af hendi fyrir stefnda.
I landaði tilteknu magni af þorski í Bolungarvík þann 4. júlí 2002. Aflinn glataðist og taldi I að F bæri ábyrgð á greiðslu andvirði hans aðallega á grundvelli loforðs en til vara vegna saknæmrar háttsemi sem valdið hefði hvarfi aflans. Upplýst var í málinu að fiskurinn hefði farið inn í hús hjá F eftir að hafa verið landað úr bátnum. Jafnframt þótti mega leggja til grundvallar að aflinn hefði verið fluttur þaðan síðar sama dag. Hæstiréttur sýknaði F af kröfu I þar sem ekki tókst að sanna að F hefði lofað að tryggja F greiðslu á andvirði aflans, né að saknæm háttsemi af hálfu F eða starfsmanna hans hefði valdið missi aflans.
KB hf. höfðaði mál á hendur KE ehf. til greiðslu 3.500.000 króna samkvæmt skuldbindingu um greiðslu til KB hf. sem ritað var undir af hálfu KE ehf. á samkomulag milli S ehf. og E ehf. um yfirtöku KE ehf. á hótelrekstri E ehf. í fasteign í eigu S ehf. Fyrir lá að KE ehf. tók við öllu lausafé sem var í hótelinu en stór hluti þess hafði verið veðsettur KB hf. Nefnd skuldbinding var gerð í tengslum við yfirtöku á hinu veðsetta lausafé og hafði þann tilgang að tryggja KE ehf. eignarrétt að lausafénu og að það yrði leyst úr veðböndum. Deildu aðilar um hvort skuldbindingin hefði orðið virk. Í dómi Hæstaréttar var talið að skuldbindingin hefði stofnað rétt KB hf. til handa án þess að neitt frekar hefði þurft að koma til, enda hljóðaði hún um greiðslu beint til bankans. Að auki hafði KB hf. fengið framseld til sín réttindi þrotabús E ehf. á hendur KE ehf. samkvæmt áðurnefndu samkomulagi með yfirlýsingu skiptastjóra þrotabúsins. Greiðslukrafa KB hf. var því tekin til greina en dráttarvextir voru dæmdir frá málshöfðun þar sem skort hafði á skýr svör af hálfu KB hf. við fyrirspurnum KE ehf. um afléttingu veðréttarins.
G var handhafi veðskuldabréfa, sem voru tryggð með fyrsta veðrétti í fasteign í eigu H ehf. Gaf G út veðleyfi til H ehf. fyrir láni frá Í allt að 330.000.000 krónum, og var tekið fram að K hf. tæki að sér að greiða upp veðskuldabréfin „að uppgreiðsluverði kr. 59.000.000.-“. Þegar til kom reyndist lánið aðeins nema hluta af þeirri fjárhæð sem gert var ráð fyrir, og var andvirði þess ráðstafað til greiðslu annarra krafna en samkvæmt umræddum bréfum. Fór svo að G veitti H ehf. annað veðleyfi fyrir láni að fjárhæð 46.250.000 krónur. Var tekið fram að veðleyfið væri bundið því skilyrði að nettó andvirði lánsins yrði greitt inn á reikning í eigu G. Þar sem milliganga með lánið færi fram í gegnum K hf. myndi nafngreindur starfsmaður þess félags tryggja að greiðslan yrði lögð inn á umræddan reikning. Greiddi K hf. síðan 44.466.827 krónur til G, en skuldari bréfanna 14.533.827 krónur. Afhenti G bréfin skuldara þeirra, en áskildi sér rétt til að innheimta hjá K hf. dráttarvexti af þeim frá þeim degi er hann hafði veitt H ehf. fyrra veðleyfið. Taldi G að K hf. hafi gefið sér sjálftætt loforð með undirritun sinni á veðleyfið, sem myndað hafi gagnkvæmt kröfuréttarsamband milli þeirra. Hæstiréttur taldi að undirritun K hf. á veðleyfið fæli í sér ábyrgð félagsins á greiðslu skuldabréfanna sem slíkra en ekki skuldbindingu til greiðslu á 59.000.000 krónum óháð bréfunum. Hafi G, sem sé löglærður, verið í lófa lagið að taka það skýrlega fram ef hann vildi binda veðleyfið skilyrði um að K hf. tæki að sér greiðsluskuldbindingu, sem óháð væri veðskuldabréfunum. Geti hann ekki byggt kröfur á bréfunum eftir að hann afhenti þau skuldara þeirra og gaf út kvittun fyrir þeim. Var kröfu G á hendur K hf. um greiðslu dráttarvaxta því hafnað.
K varð fyrir slysi í íþróttahúsi Ó þegar hann rann til í knattleik og fótur hans lenti undir brún hlífðarplötu sem hékk á rimlum salarins 10-15 cm frá gólfi. Átti platan að nema við gólf og einfalt og auðvelt var að færa hana til. K krafði Ó um bætur fyrir miska og varanlega örorku. Talið var að þar sem K hefði ásamt fleirum tekið húsið á leigu til íþróttaiðkana á eigin vegum hafi honum og félögum hans borið að gæta þess að útbúnaður væri í réttu horfi og var ekki talið að sýnt hefði verið fram á að skylda til aðgæslu hafi hvílt á starfsmönnum Ó. Var Ó ekki talinn bera bótaábyrgð á slysi K. Ekki var talið að bréf frá bæjarstjóra Ó til tryggingafélagsins V, þar sem fram kom það álit að ófullnægjandi frágangur í íþróttasal hefði verið ástæða þess að K slasaðist, eða önnur gögn málsins, fælu í sér yfirlýsingu sem skuldbundið gæti Ó til greiðslu skaðabóta.