Með afsali dagsettu 1. mars 2021, sem móttekið var til þinglýsingar 15. sama mánaðar, afsalaði þrotamaðurinn Y, 50% eignarhluta sínum í nánar tilgreindri fasteign til eiginkonu sinnar, R. Ágreiningur málsins laut að nefndu afsali og hvort sú ráðstöfun sem í því fólst væri riftanleg og hvort R bæri greiðsluskyldu vegna þess. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og dómafordæma Hæstaréttar staðfesti Landsréttur niðurstöðu hans um að fyrrgreind ráðstöfun hafi farið fram innan þess frests sem greinir í 2. málslið 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kom þá til athugunar hvort að um gjafagerning hafi verið að ræða og ef svo væri hvort leitt væri í ljós að þrotamaðurinn hafi verið gjaldfær og það þrátt fyrir afhendinguna. Í dómi Landsréttar var vísað til matsgerðar um markaðsverðmæti fasteignarinnar og komist að þeirri niðurstöðu að verulegu munaði á verðmæti eignarhlutans og endurgjalds fyrir hann. Umrædd ráðstöfun hefði rýrt eignir Y og leitt til eignaaukningar hjá R. Þá yrði ekki talið fara á milli mála að tilgangur Y með þessari ráðstöfun til eiginkonu sinnar R hafi verið að gefa. Væri því um gjöf að ræða í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991. Þá taldi Landsréttur að R hefði ekki fært sönnur á að Y hafi verið gjaldfær þrátt fyrir afhendinguna og því var fallist á riftunarkröfu S. Þá var R dæmd til að greiða þrotabúinu nánar tiltekna fjárhæð á grundvelli 1. málsliðar 1. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991.
Lögmannsstofa hafði unnið fyrir fyrirtæki nokkra næstliðna mánuði áður en það var tekið til gjaldþrotaskipta. Greitt hafði verið fyrir þau störf með tveimur greiðslum, annarri greiddri fyrir frestdag og hinni eftir frestdag. Stefnandi, þrotabú félagsins, krafðist þess að þessum greiðslum yrði rift. Stefndi var sýknaður þeirri kröfu.
Með úrskurði héraðsdóms var kröfu sóknaraðila hafnað um að nánar tilgreind krafa hans yrði viðurkennd sem veðkrafa samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 við skiptameðferð varnaraðila. Niðurstaða héraðsdóms byggðist á því að krafa sóknaraðila ætti rót sína að rekja til tryggingabréfs sem gefið hafði verið út vegna skulda systurfélags varnaraðila, C ehf., tryggt með veði í eignum B ehf. Hefði sú ráðstöfun falið í sér gjöf í skilningi 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og verið riftanleg af þeim sökum. Staðfesti Landsréttur úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.
Ágreiningur um hvort afhending fjármuna hafi verið gjöf en ekki var talið að sýnt hefði verið fram á að um gjafagerning hefði verið að ræða. Kyrrsetning staðfest.
Stefnandi höfðaði mál til hagsbóta fyrir þrb. með heimild skiptastjóra og krafðist riftunar á afsali þrotamanns á helmingseignarhlut hans í fasteign til eiginkonu, auk kröfu um endurgreiðslu/skaðabætur. Stefnda var sýknuð af kröfu stefnanda og málskostnaður felldur niður.
Tvær ákærðu voru sakfelldar fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum. Var annarri gert að sæta fangelsi í tíu mánuði, skilorðsbundið til tveggja ára, jafnframt greiðslu 42.000.000 kr. sektar, en hinni fangelsi í sex mánuði, skilorðsbundið til tveggja ára, jafnframt greiðslu 22.000.000 kr. sektar. Þriðja ákærða var sýknuð af kröfum ákæruvaldsins, þar sem ekki þótti hafið yfir skynsamlegan vafa að fjármunir þeir sem málið varðaði hafi verið gjöf, líkt og málatilbúnaður ákæruvaldisns byggði á, en ekki lán líkt og ákærða hélt fram allt frá upphafi og lagði fram gögn um.
Þrotamaður, K, afsalaði einkahlutafélaginu T til J, sem er sonur hans, með kaupsamningi sem á var rituð dagsetningin 13. janúar 2014. Ágreiningur málsins laut að því hvort þrotabú K fengi á grundvelli 131. gr. eða 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. rift sölu K á T ehf. áður en bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta 16. apríl 2018. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem frestdagur við skipti á þrotabúi K hefði verið 21. júlí 2017 tæki riftunarregla 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 til gjafa til nákominna sem afhentar hefðu verið eftir 21. júlí 2015. Ekki var deilt um það að K og J teldust nákomnir í skilningi 2. mgr. 131. gr., sbr. 2. tölulið 3. gr. laga nr. 21/1991. Aftur á móti deildu aðilar um það hvenær salan á T ehf. hefði átt sér stað. Þrotabú K byggði á því að sú dagsetning sem fram kæmi í kaupsamningi, 13. janúar 2014, væri röng en J lagði þá dagsetningu til grundvallar. Komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu með vísan til heildstæðs mats á framlögðum gögnum og misræmis í þeim, að sannað teldist að viðskipti K og J hefðu átt sér stað 29. apríl 2016 eða síðar. Vísaði Landsréttur til þess að samkvæmt matsgerð hefði virði allra hluta í T ehf. 29. apríl 2016 numið 2.653.886.000 krónum en fyrir þessa hluti hefði komið innborgun J 6. desember 2014 að fjárhæð 1.133.000 krónur á reikning K. Samkvæmt því væri verulegur munur á verðmæti hlutanna og endurgjaldi J. Væri því um gjöf að ræða í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991. Þá yrði ekki annað ráðið en að K hefði án vafa verið ógjaldfær í skilningi laga nr. 21/1991 þegar hann afsalaði J hlutum sínum í T ehf. eftir 28. apríl 2016. Í öllu falli væri óhætt að slá því föstu að J hefði ekki leitt líkur að eða sannað að K hefði verið gjaldfær á því tímamarki en á honum hvíldi sönnunarbyrði fyrir gjaldfærni K samkvæmt 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991. Samkvæmt því var framangreindri ráðstöfun K rift og J dæmdur til að greiða þrotabúi K 2.653.886.000 krónur að frádreginni þeirri fjárhæð sem J hefði greitt fyrir hluti í T ehf., 1.133.000 krónur, eða samtals 2.652.753.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. janúar 2019 til greiðsludags.
Stefndu voru dæmd til að endurgreiða dánarbúi tiltekna fjárhæð enda töldust þau ekki hafa sannað að greiðslan hefði átt að vera gjöf.
Krafist var viðurkenningar á því að stefnandi ætti 1,5 hektara lóðarspildu í óskiptu landi stefndu á grundvelli löggernings frá 1944. Dómurinn taldi ósamræmi á milli upphaflegrar kröfugerðar og málatilbúnaðar stefnanda að öðru leyti. Úr því varð ekki bætt með síðbúinni breytingu á kröfugerð. Frávísun að kröfu stefndu.
Af hálfu þrotabús var krafist riftunar á afsali vegna ógjaldfærni þrotamanns við útgáfu þess og sú krafa tekin til greina.
Dánarbú krafðist þess að einn erfingja endurgreiddi fjármuni til búsins vegna láns sem hann hefði fengið í gegnum félag í eigu hins látna á árunum 2004-2006 en hinn látni hefði fengið kröfuna framselda við sölu félagsins. Ekki var talið sýnt fram á að um gjöf hefði verið að ræða en komist að þeirri niðurstöðu að krafan væri fyrnd. Handskrifað úteikningsblað sem hinn látni hafði haldið einhliða yfir meintar lánveitingar var ekki talið fela í sér sönnun um viðurkenningu skulda eða að þær ættu að falla í gjalddaga á dánardegi hins látna. Voru aðrar lánveitingar til sama erfingja taldar annars vegar fyrndar og hins vegar að um lán til einkahlutafélags í eigu erfingjans hefði verið að ræða sem leiddi til sýknu þess hluta dómkrafna á grundvelli aðildarskorts.
Ágreiningur um hvort afhending fjármuna hafi verið gjöf eða ekki.
A höfðaði mál til riftunar á skjali frá 3. desember 2018 um ráðstöfun nánar tilgreindra málverka til erfingja skammlífari maka hennar, E, og krafðist þess að viðurkennt væri að málverkin teldust hluti óskipts bús þeirra A og E. Til vara krafðist A viðurkenningar á því að málverkin teldust til fyrirframgreidds arfs B, C og D, við arfskipti eftir báða arfláta. Í málinu lá fyrir að A og E höfðu gert með sér sameiginlega erfðaskrá 1. september 2016. Í dómi Landsréttar kom fram að af efni erfðaskrárinnar yrði ekki ráðið að hún hefði að geyma takmarkanir á heimild E til að ráðstafa eignum sínum í lifanda lífi eins og E gerði með fyrrnefndu skjali sem var undirritað af honum. Samkvæmt því væru hvorki efni til að verða við kröfum A um riftun þeirrar ráðstöfunar né heldur unnt að fallast á að um fyrirframgreiddan arf hafi verið að ræða af hálfu E. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Ákæruvaldið (
Finnur Þór Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
Rosio Bertu Calvi Lozano (
Sigurður G. Guðjónsson lögmaður)
Sakfellt fyrir umboðssvik en sýknað af ákæru varðandi meintan fjárdrátt/umboðssvik, misneytingu og gripdeild. Sakartæming gagnvart peningaþvætti. Skilorðsbundin refsing, fjármunir gerðir upptækir og fallist á skaðabótakröfur. Sakarkostnaður að hluta felldur á ríkissjóð.
Þrotabú K höfðaði mál gegn F og krafðist riftunar og/eða greiðslu fjármuna vegna afsals K á tveimur fasteignum og bifreið til F í aðdraganda gjaldþrots K. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, var lagt til grundvallar að engar skuldir hefðu legið að baki veðskuldabréfum sem hvíldu á eigninni V þegar þrotamaður hefði afsalað henni til F og því hefði K afsalað eigninni án þess að nokkurt endurgjald kæmi fyrir hana. Þar sem ráðstöfun eignarinnar hefði farið fram þegar minna en sex mánuðir voru til frestdags var fallist á riftun ráðstöfunarinnar á grundvelli 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og F gert að afhenda þrotabúinu fasteignina. Jafnframt var fallist á það með þrotabúi K að ráðstöfun fasteignarinnar B, fyrir verð sem hefði verið langt undir markaðsverði eignarinnar, hefði falið í sér gjafagerning sem riftanlegur væri samkvæmt 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991. Var því fallist á kröfu þrotabúsins um riftun þeirrar ráðstöfunar auk þess sem F var gert að greiða þrotabúinu bætur sem námu mismun á fasteignarmatsverði eignarinnar og stöðu áhvílandi veðskulda sem F hefði tekið yfir á afsalsdegi. Þá var lagt til grundvallar að K hefði afsalað tilgreindri bifreið til F með tilkynningu til bifreiðarskrár eftir frestdag án þess að nokkurt endurgjald hefði komið á móti og því fallist á að sú ráðstöfun væri riftanleg á grundvelli 2. mgr. 139. gr. laga nr. 21/1991 og F gert að greiða þrotabúinu bætur sem jafngiltu eðlilegu kaupverði bifreiðarinnar þegar henni var afsalað til F.
Rift er greiðslu þrotamanns að fjárhæð 18.000.000 króna, með vísan til almennu riftunarreglunnar í 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., og fallist á að stefnda beri að greiða þrotamanni sömu fjárhæð.
Sýknað af kröfu þrotabús.
Þrotabú H ehf. höfðaði mál gegn K og krafðist riftunar á fjórum greiðslum, samtals að fjárhæð 16.600.000 krónur, sem inntar voru af hendi af bankareikningi H ehf. Byggði þrotabúið á því að um gjöf til K hefði verið að ræða sem væri riftanleg á grundvelli 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. þar sem gjöfin hefði verið afhent sex mánuðum fyrir frestdag. Í dómi Landsréttar kom fram að þótt K kannaðist ekki við að umræddar peningaúttektir hefðu runnið til hans mætti ráða af framburði hans fyrir héraðsdómi að þær hefðu farið fram með hans vitund og samþykki. Skilja yrði málatilbúnað K á þann veg að umræddar peningaúttektir hefðu gengið til greiðslu á skuld H ehf. við G ehf. vegna viðskipta með bát og viðgerðir á honum. Þótt gögn málsins bæru með sér að H ehf. hefði verið í skuld við G ehf. hefði K kosið að leggja ekki fram nein gögn í málinu sem renndu stoðum undir að greiðslurnar hefðu í reynd runnið til G ehf. Taldi Landsréttur ósannað að peningunum hefði verið ráðstafað í þágu H ehf. Var K látinn bera hallann af sönnunarskorti um að þessum fjármunum hefði ekki verið ráðstafað til hans. Var því fallist á kröfu þrotabúsins um riftun á greiðslunum og K dæmdur til að greiða því 16.600.000 krónur.
Stefnda er sýkn af riftunar- og fjárkröfu stefnanda, í tengslum við gjaldþrotaskipti.
A lést árið 2018 og var dánarbú hennar tekið til opinberra skipta sama ár. Á árunum 2009 til 2011 lagði A samtals 3.772.000 krónur inn á bankareikning sonar síns B. Db. A höfðaði mál á hendur B til endurgreiðslu þeirrar fjárhæðar og reisti kröfu sína á því að um lán frá A til B hefði verið að ræða. B hélt því fram að fjármunirnir hefðu verið gjöf frá A sem hefði viljað styðja hann fjárhagslega af nánar tilgreindum ástæðum. Í dómi Landsréttar kom fram að B bæri sönnunarbyrði fyrir staðhæfingu sinni um eðli þeirra greiðslna sem um væri deilt í málinu. B hefði leitt nægilegar líkur að því að greiðslurnar hefðu verið gjöf til hans úr hendi A. Samkvæmt því var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um annað en málskostnað.
Stefnda P var sýknuð af kröfu stefnanda, þrotabús F, um riftun á ráðstöfun sem fór fram með kaupum á gjafabréfum þar sem ekki var talið rétt að beina kröfunni að henni. Aftur á móti var fallist á kröfu þrotabúsins um riftun á greiðslum til P sem var nákomin félaginu. Talið var að félagið hefði verið ógjaldfært þegar greiðslurnar fóru fram og að um hefði verið að ræða ótilhlýðilegar ráðstafanir í skilningi 141. gr. laga nr. 21/1991. Var P gert að greiða þrotabúinu þá fjárhæð sem um ræddi, sbr. 3. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991.Loka
Fallist var á með þrotabúi einkahlutafélagsins E að ráðstöfun fasteignar frá E til S sem framkvæmd var með skiptingu E í tvö félög hefði falið í sér gjafagerning í skilningi 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var við það miðað að gjöfin hefði verið afhent þegar ráðstöfunin varð skuldbindandi og kom til framkvæmda við staðfestingu hluthafafunda E og S á skiptingaráætluninni og þar með innan riftunarfrests. Þar sem S var ekki talið hafa lánast sönnun um að E hefði verið gjaldfært þegar fasteignin hafði verið færð úr félaginu var riftunarkrafa þrotabús E tekin til greina. Jafnframt var fallist á kröfu þrotabús E um riftun á greiðslu E á skuld við S sem framkvæmd var skömmu fyrir töku E til gjaldþrotaskipta. Samkvæmt því var S gert að greiða þrotabúi E 324.344.922 krónur með nánar tilgreindum vöxtum. Loks staðfesti Hæstiréttur kyrrsetningu í fjórum fasteignum S og SG, sem bent hafði á eignir í sinni eigu. Þar sem SG var talinn þriðji maður í skilningi laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. en ekki gerðarþoli var ekki talið að þrotabúi E hefði verið nauðsynlegt að stefna honum til staðfestingar á kyrrsetningu í fasteignum hans.
Bú K var tekið til gjaldþrotaskipta í apríl 2018. Stefnandi krafðist riftunar á þremur ráðstöfunum þrotamanns í aðdraganda gjaldþrotaskiptanna. Fallist var á riftun þeirra allra. Í fyrsta lagi var með dóminum rift ráðstöfun sem fólst í sölu fasteignar á Ítalíu til stefnda sem fór fram liðlega tveimur vikum fyrir frestdag. Lagt var til grundvallar að stefndi væri nákominn þrotamanni og sannað að ekkert endurgjald hefði komið fyrir eignina. Ráðstöfunin hafi því verið gjöf. Ósannað var að einhver skuld hefði staði að baki veðum sem hvíldu á eigninni og bar stefndi halla af skorti á sönnun um það atriði. Þá var stefnda gert að skila eigninni til stefnanda að viðlögðum dagsektum. Í öðru lagi var fallist á riftun á afsali fasteignar til stefnda sem var gefið út tæpum átján mánuðum fyrir frestdag. Sannað var að stefndi hefði ekki greitt neitt fyrir eignina að öðru leyti en því að yfirtaka áhvílandi veðskuldir sem voru mun lægri en fasteignarmat eignarinnar á afsalsdegi. Ósannað var að þrotamaður hafi verið gjaldfær á afsalsdegi og bar stefndi sönnunarbyrði fyrir staðhæfingu um það atriði. Talið að ráðstöfunin hafi falið í sér gjöf, að svo miklu leyti sem endurgjaldið var lægra en verðmæti eignarinnar og fallist á bótaköfu stefnanda sem nam mismuninum enda talið að stefndi hafi verið grandsamur um ógjaldfærni þrotamanns. Loks var rift ráðstöfun þrotamanns á bifreið sem fram fór með tilkynningu um eigendaskipti til bifreiðarskrár eftir frestdag. Ósannað var að salan hefði farið fram nokkrum árum fyrr svo sem stefndi byggði á og var fallist á bótakröfu stefnanda sem nam skráðu verðmæti bifreiðarinnar þegar eigendaskipti fóru fram, enda naut ekki við annarra gagna um markaðsverð bifreiðarinnar.
Fallist var á kröfu þrotabús P ehf. um riftun á tilteknum ráðstöfunum, sbr. 131. og 137. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda fjárhæð sem samsvaraði tjóni þrotabúsins, sbr. 1. mgr. 142. gr. laganna.
Í málinu var deilt um það hvort móðir stefnda hefði í lifanda lífi lánað honum umtalsverðar fjárhæðir, eða 3.772.000 krónur, frá árinu 2009 til ársins 2011, en stefndi heldur því fram að ekki hafi verið um lán að ræða, heldur styrki eða gjafir. Móðir hans lést árið 2018 eftir að hafa verið á lokaðri heilabilunardeild frá árinu 2011. Af hálfu dánarbúsins var krafist endurgreiðslu af hálfu stefnda. Ljóst var að móðir stefnda taldi ekki fram skuldir stefnda við hana á skattframtölum, það gerðist ekki fyrr en dóttir hennar, hálfsystir stefnda, sendi leiðréttingarbeiðni til ríkisskattstjóra á árinu 2011. Það eina sem benti til þess að stefndi hafi staðið í skuld við móður sína voru umslög sem hún merkti sem skuldir stefnda, en ekki var upplýst í málinu hvaða kvittanir eða yfirlit yfir millifærslur hafi verið í þessum umslögum. Þá var litið til þess að hálfsystir stefnda, annaðist gerð skattframtala fyrir móður sína, en sem erfingi í dánarbúinu hafði hún hagsmuni af því að umræddar greiðslur til stefnda teldust vera lán til hans sem honum bæri að endurgreiða dánarbúinu. Talið var að það stæði stefnanda næst að sanna að greiðslur móður hans til hans hafi verið lán sem honum hafi borið að endurgreiða. Var talið að sú sönnun hefði ekki tekist og var stefndi því sýknaður af öllum kröfum stefnanda en málskostnaður var felldur niður.
G lagði samtals um 3.300.000 krónur inn á reikning í eigu A á 12 mánaða tímabili og krafðist endurgreiðslu á þeim fjármunum enda hefði verið um lán að ræða. A hafnaði endurgreiðslu fjármunanna og kvað þá hafa verið styrk til útvarpsstöðvar sem A á og rekur. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var talið að A hefði ekki fært sönnur fyrir því að um gjöf eða annan örlætisgerning hefði verið að ræða. Var dómurinn því staðfestur.
Staðfest var niðurstaða héraðsdóms, með vísan til forsendna hans, um riftunar- og greiðslukröfur þrotabús G vegna afsals G á fasteign til einkahlutafélags í eigu sonar hennar, þar sem um hafi verið að ræða gjafagerning í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl.
Fallist var á kröfu þrotabús L ehf. um að rifta greiðslum félagsins til V ehf. samkvæmt fimm reikningum, samtals að fjárhæð 77.091.409 krónur, á grundvelli 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. nr. 21/1991. Taldi Landsréttur ljóst að L ehf. hefði verið ógjaldfært þegar greiðslurnar voru inntar af hendi, þær hefðu verið á ótilhlýðilegan hátt til hagsbóta fyrir V ehf. á kostnað annarra kröfuhafa og fyrirsvarsmaður V ehf., sem jafnframt var fyrirsvarsmaður L ehf., hefði verið grandsamur um framangreint.
H höfðaði mál á hendur Í og gerði þá kröfu að felldir yrðu úr gildi úrskurðir ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar þar sem kveðið hafði verið á um að færa skyldi H til tekna, sem skattskylda gjöf á tekjuárinu 2010, mismun á áætluðu raunvirði hluta í F ehf., sem foreldrar H seldu félaginu með samningum í desember 2010, og kaupverði hlutanna sem þar var kveðið á um á grundvelli 4. töluliðar A-liðar 7. gr. og 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Þá krafðist G þess að Í yrði gert að endurgreiða sér þá fjárhæð sem honum hafði verið gert að greiða í kjölfar endurákvörðunar á opinberum gjöldum hans af þessum sökum.Fyrir lá í málinu að hlutabréf í F ehf. höfðu ekki verið skráð á skipulegum verðbréfamarkaði á þeim tíma þegar framangreind sala hafi farið fram. Í dómi Hæstaréttar kom fram að af þeim sökum hefði ríkisskattstjóra verið rétt að áætla raunvirði hlutanna út frá bókfærðu eigin fé félagsins samkvæmt síðasta endurskoðaða ársreikningi þess, svo sem leiða mætti af 9. gr. laga nr. 90/2003, og að ríkisskattstjóri hefði með réttu mátt líta svo á að áðurgreindir samningar hefðu falið í sér gjöf sem svaraði mismuninum á raunvirði hlutanna og kaupverði þeirra. Seljendur hlutanna hefðu verið foreldrar H og kaupandi F ehf., en H hefði ekki verið aðili að þessum samningum. Að því leyti sem samningarnir hefðu falið í sér gjöf hefði það verið kaupandinn sem hefði notið hennar. Hvorki lægi fyrir að H hefði keypt þessa hluti af foreldrum sínum á sama verði ef þau hefðu ekki selt þá til F ehf. í desember 2010 né að hann hefði á einhvern hátt eignast þessa hluti í raun. Eftir hljóðan 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 hefðu þannig ekki verið uppfyllt skilyrði ákvæðisins fyrir því að flytja í skattskilum verðmæti gjafarinnar sem í samningunum hefði falist úr hendi viðtakanda hennar, F ehf., yfir á herðar H. Var því fallist á kröfur H.
Krafa stefnanda um að sölu á fasteign stefndu verði rift var hafnað.
Skuldamál. Megin ágreiningur í máli laut að því hvort um var að ræða gjafir til styrktar rekstri útvarpsstöðvar eða peningalán.
Fallist á kröfu stefnanda um riftun á greiðslum til stefndu sem inntar voru af hendi síðustu 24 mánuði fyrir frestdag
A og B kröfðust þess að fellt yrði úr gildi afsal til C og D fyrir þriðjungshlut í fasteigninni E og að eignin gengi til dánarbús A. Ekki var um það deilt að ekkert peningalegt endurgjald hefði komið frá C og D til F fyrir umræddan eignarhluta. Var vísað til þess að málið hefði verið höfðað þegar meira en þrjú ár voru liðin frá því að afsalið sem um var deilt hefði verið gert og því ekki hægt að byggja ógildingu afsalsins á 2. mgr. 15. gr. erfðalaga nr. 8/1962. Þá reistu A og B kröfu sína um ógildingu afsalsins á 30. 31. 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var talið að ekki hefði verið leiddar að því líkur að umrædd ráðstöfun hefði verið gerð án þess að til grundvallar hennar hefði legið frjáls vilji F til þess að afhenda C og D eignarhlutinn án peningalegs endurgjalds né að sýnt hefði verið fram á að þau hefðu beitt svikum eða nýtt sér aðstæður móður sinnar F. Voru C og D því sýknuð af kröfum A og B.
Í málinu krafðist þrotabú I ehf. riftunar á ráðstöfun í kaupsamningi I ehf. og J, fyrrum stjórnarformanns félagsins, frá nóvember 2008 um kaup þess á stofnfjárbréfum í B og endurgreiðslu fjárhæðar sem svaraði til kaupverðsins. Vísað var til þess að með dómi Hæstaréttar í máli nr. 3/2015 hefði verið leyst úr máli þrotabús I ehf. gegn öðrum nafngreindum manni sem væri í öllum atriðum sams konar og þetta mál ef frá væri talið að þar hefði ekki komið til úrlausnar málsástæða um fyrningu endurgreiðslukröfu þrotabúsins. Talið var að þrotabú gæti í skilningi 1. mgr. 2. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda ekki átt rétt til efnda á kröfu um endurheimt fjár við riftun fyrr en í fyrsta lagi er bú þess, sem í hlut ætti, hefði verið tekið til gjaldþrotaskipta. Þar sem að þrotabú I ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta í mars 2012 og málið höfðað í desember sama ár var litið svo á að málsástæða J um fyrningu væri haldlaus. Samkvæmt framansögðu og í ljósi þess að fyrrgreindur dómur Hæstaréttar hefði um önnur atriði fordæmisgildi var ráðstöfuninni rift með vísan til 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og fallist á endurkröfu búsins á grundvelli 1. mgr. 142. gr. sömu laga.
Fallist var á með þrotabúi H að sú ráðstöfun H í apríl 2012 að afsala til Þ helmingshlut sinn í tiltekinni fasteign hefði falið í sér gjafagerning í skilningi 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að gjöfin hefði verið afhent á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag, sbr. 140. gr. sömu laga. Var krafa þrotabúsins um riftun ráðstöfunarinnar því tekin til greina. Þá var litið svo á að Þ hefði verið kunnugt um riftanleika ráðstöfunarinnar og var henni því gert að greiða tjónsbætur samkvæmt lokamálslið 1. mgr. 142. gr. laganna. Loks var talið að fasteignamatsverð sem þrotabú H hefði byggt fjárkröfu sína á hefði verið tækur mælikvarði á gangverði eignarinnar á þeim tíma sem H afsalaði helmingi hennar til Þ, sbr. 1. mgr. 27. gr. laga nr. 6/2001 um skráningu og mat fasteigna. Var Þ því gert að greiða þrotabúinu umkrafða fjárhæð.
S gerði samning við L hf. um eignastýringu lífeyrissparnaðar síns þar sem kveðið var á um að lífeyrinn skyldi ávaxta í erlendum verðbréfum með tilteknum hætti. Hluta lífeyrisins átti að ávaxta með kaupum á skuldabréfum í félaginu IF fyrir andvirði 1.000.000 punda og lagði L hf. inn pöntun um millilagslán í tengslum við þau viðskipti. Uppgjör viðskiptanna drógust á langinn og þegar L hf. keypti pund vegna viðskiptanna hafði gengi krónunnar veikst talsvert og vantaði þá inn á lífeyrisreikning S fjárhæð sem svaraði til rúmlega 174.000 punda sem greiða þurfti fyrir millilagslánið. L hf. lagði andvirði þeirrar upphæðar inn á lífeyrisreikning S en ekkert varð hins vegar af viðskiptunum. Í málinu krafðist slitastjórn L hf. að greiðslunni yrði rift á grundvelli 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 og að S yrði gert að endurgreiða sér samsvandi fjárhæð. Talið var að S hefði ekki tekist, gegn andmælum L hf., að sýna fram á að viðskiptalegar forsendur hefðu búið að baki greiðslunni og var riftunarkrafa L hf. því tekin til greina. Þá var S jafnframt gert að endurgreiða umrædda fjárhæð á grundvelli 142. gr. laga nr. 21/1991.
Björgvin Ómar Hrafnkelsson (
Bjarni Guðmundur Björgvinsson hrl) og
Þórarinn Hrafnkelsson (
Ingvar Þóroddsson hrl, 4. prófmál)
gegn
Auðbjörgu Halldísi Hrafnkelsdóttur,
Ástu Hrafnkelsdóttur,
Benedikt Hrafnkelssyni,
Haraldi Hrafnkelssyni,
Huldu Hrafnkelsdóttur,
Karenu Tómasdóttur,
Stefaníu Hrafnkelsdóttur,
Öldu Hrafnkelsdóttur,
Einari Orra Hrafnkelssyni Elísi Hrafnkelssyni (
Guðjón Ármannsson hrl) og
Sigþóri Þorgrímssyni (
Garðar Guðmundur Gíslason hrl, 2. prófmál)
Árið 1988 gaf HE fimmtán börnum sínum landið Tunguás úr jörðinni Hallgeirsstöðum í Jökulsárhlíð. Samkvæmt gjafaafsalinu var gjöfin bundin þeim skilyrðum að landspildan væri sameign gjafþega, enginn gæti selt hlut sinn í henni og að gjafþegar ættu forkaupsrétt að mannvirkjum sem reist yrðu á svæðinu. Í málinu kröfðust A o.fl. þess að landinu skyldi skipt í samræmi við niðurstöðu matsgerðar dómkvaddra manna en BÓH og ÞH héldu því fram að framangreind skilyrði gjafaafsalsins stæðu því í vegi að fallast mætti á dómkröfu A o.fl. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar túlkuð væru þau skilyrði, sem tilgreind væru fyrir gjöfinni, yrði að taka tillit til þess að um væri að ræða einhliða skilyrði fyrir gjöf sem gjafþegar hefðu samþykkt með því að þiggja hana. Yrði að gera ríkari kröfur til þess að skilyrðum gjafagernings væri fylgt en þegar um tvíhliða samning væri að ræða. Á hinn bóginn væri sannað að þrautreynt hefði verið, án árangurs, að ná samkomulagi um skiptingu afnotaréttar og meðferð á landinu. Ekki væri í gjafaafsalinu skýrlega lagt bann við því að sameigninni yrði slitið og landinu skipt upp á þann hátt sem krafist væri. Slit sameignarinnar og skipting í séreignarhluta hefði ein og sér ekki þau áhrif að skilyrðin um sölubann á landinu og forkaupsrétt að mannvirkjum yrðu marklaus. Var því heimilt að krefjast skiptingar á landinu, sbr. meginreglu 20. kafla kaupabálks Jónsbókar og 72. gr. stjórnarskrárinnar. Samkvæmt framansögðu var fallist á kröfu A o.fl.
K krafðist þess að úrskurður yfirskattanefndar, þar sem gerðar voru breytingar á opinberum gjöldum hennar gjaldárin 2007-2009, yrði felldur út gildi að hluta og breytt þannig að tekjuviðbót fyrir gjaldárin 2007 og 2008 félli niður eða yrði lækkuð og að álag á tekjuviðbót vegna framangreindra gjaldára félli niður eða yrði lækkað. Hafði í úrskurðinum verið komist að þeirri niðurstöðu að fasteign og peningagreiðsla sem féllu í skaut K samkvæmt fjárskiptasamningi hennar og fyrrum sambúðarmanns hennar skyldu skattlagðar sem gjafir samkvæmt 4. tölulið A. liðar 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Í dómi Hæstaréttar kom fram að K hefði ekki lagt fram gögn um framlög sín til eignamyndunar í sambúð þeirra og ekkert komið fram um tekjur hennar á þeim tíma sem rennt gæti stoðum undir að hún hefði með beinum eða óbeinum framlögum skapað grundvöll fyrir hlutdeild í eignarrétti að umræddri fasteign og peningagreiðslu. Var því talið að fjárskiptasamningur þeirra hefði falið í sér yfirfærslu eignarréttar án nokkurs endurgjalds og hefði því verið um gjöf að ræða samkvæmt framangreindu ákvæði. Hefði endurákvörðun skatta K því átt sér stoð í lögum og hefði K ekki sýnt fram á að með henni hefði verið brotið gegn jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar. Þá var ekki talið að málsmeðferð skattyfirvalda hefði brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, 12. gr. laganna um meðalhóf eða 13. gr. þeirra um andmælarétt. Loks var ekki talið að skilyrði 3. mgr. 108. gr. laga nr. 90/2003 væru uppfyllt til þess að fella niður álag samkvæmt 2. mgr. 108. gr. laganna. Var Í því sýknað af kröfum K.
Þrotabú S ehf. krafðist riftunar á 19 nánar tilgreindum ráðstöfunum S ehf. til K ehf. sem fram fóru á síðustu sex mánuðum fyrir gjaldþrot S ehf. Þá gerði þrotabúið skaðabótakröfu á hendur K ehf., S, sem var stjórnarmaður og framkvæmdastjóri S ehf. en jafnframt eigandi K ehf., og J sem var stjórnarformaður S ehf. Var ekki talið að lagaskilyrði stæðu til þess, sbr. 131. gr., 134. gr. og 136. gr. sbr. 100. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., að rifta þeim 13 ráðstöfunum sem fóru fram á tímabilinu 30. apríl til 18. ágúst 2010. Þá var ekki talið að stjórnendur K ehf. hefðu mátt vera grandsamir um ógjaldfærni S ehf. fyrr en félagið hefði verið krafið um greiðslu gengistryggðs láns 30. ágúst 2010. Væri því skilyrði 141. gr. laganna um grandsemi um ógjaldfærni ekki uppfyllt fram að því tímamarki og kæmi af þeirri ástæðu ekki til greina að beita þeirri riftunarreglu um framangreindar ráðstafanir. Hvað varðaði þær sex ráðstafanir sem fóru fram eftir umrætt tímamark var, meðal annars með vísan til þess hvernig viðskiptasambandi aðilanna var háttað, hvorki talið að í þeim hefði falist gjöf í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991 né að þær hefðu verið inntar af hendi með óvenjulegum greiðslueyri, sbr. 134. gr. laganna. Af sömu ástæðum gætu þær ekki talist ótilhlýðilegar í skilningi 141. gr. laganna. Þá voru ekki talin uppfyllt þau skilyrði greinarinnar að ráðstafanirnar leiddu til þess að eignir þrotamanns væru ekki til reiðu til fullnustu kröfuhöfum eða leiddu til skuldaaukningar kröfuhöfum til tjóns. Voru K ehf., S og J því sýknaðir af kröfum þrotabús S ehf.
Þrotabú I ehf. krafðist riftunar á ráðstöfun sem fólst í greiðslum til F ehf. á tilteknu tímabili og endurgreiðslu fjárhæðar sem svaraði til heildarfjárhæðar þeirra. Í bókhaldi I ehf. höfðu umræddar millifærslur verið skráðar sem greiðslur fyrir reikningshald og ráðgjöf. Var talið að I ehf. hefði verið ógjaldfært þegar umræddar greiðslur fóru fram. Þá væri F ehf. nákominn I ehf. í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 en félagið var í eigu P, sem hafði áður starfað fyrir I ehf., og eiginkonu hans en hún hafði einnig átt þriðjungshlut í I ehf. ásamt fleirum. Var talið að gjafatilgangur hefði búið að baki ráðstöfuninni og því fallist á kröfu þrotabús I ehf. um að rifta henni eftir heimild í 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991. Jafnframt var lagt til grundvallar að F ehf. hefði verið ljóst að ráðstöfunin væri riftanleg og var því einnig fallist á endurkröfu búsins á grundvelli 1. mgr. 142. gr. sömu laga.
Þrotabú I ehf. krafðist riftunar á kaupsamningi I ehf. og P, fyrrum framkvæmdastjóra I ehf., um kaup félagsins á stofnfjárbréfum í B og endurgreiðslu fjárhæðar sem svaraði til kaupverðsins. Var talið að I ehf. hefði verið ógjaldfært við gerð umrædds kaupsamningsins. Óumdeilt væri í málinu að P og I ehf. hefðu verið nákomnir í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 og stæðu því líkindi til þess að samningurinn hefði verið gjafagerningur. Þegar horft væri til þess hvert verðmæti stofnbréfanna var við gerð kaupsamningsins yrði ekki talið að markmiðið með honum hefði verið annað en að valda rýrnun á eignum I ehf. í þágu P. Var því fallist á kröfu þrotabús I ehf. um að rifta samningnum eftir heimild í 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991. Jafnframt var lagt til grundvallar að P hefði verið ljóst að ráðstöfunin væri riftanleg og var því einnig fallist á endurkröfu búsins á grundvelli 1. mgr. 142. gr. sömu laga.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A og B um að dánarbú F yrði tekið til opinberra skipta. Byggðu A og B kröfu sína á því að sala C, sem sat í óskiptu búi eftir F, á tiltekinni fasteign til D hefði falið í sér gjafagerning til D og hefði C með sölunni rýrt eignir búsins. Var ekki talið að A og B hefðu sýnt fram á að umrædd fasteign hefði verið seld undir markaðsvirði. Með hliðsjón af þeim lánum sem hvíldu á eigninni og tekjum C, hefði ekki verið óeðlilegt að eignin hefði verið seld og D verið kaupandi en hún hafði búið í eigninni í um áratug. Þá var ekki talið að A og B hefðu sýnt fram á að fjárstjórn C varðandi einkahlutafélagið S hefði verið óeðlileg og af þeim sökum verið ástæða til að óttast rýrnun búsins.
K hf. höfðaði mál gegn J til að fá rift sölu K hf. á nánar tilgreindum fasteignum í Danmörku ásamt húsgögnum og lausafé til J, fyrrverandi starfsmanns dótturfélags K hf., KL. Við ráðningu J hjá KL árið 1999 hafði hann gengið frá samningi við K hf. þar sem hinn síðarnefndi skuldbatt sig til að kaupa af J og eiginkonu hans fasteign þeirra í Danmörku á nánar tilgreinda fjárhæð í dönskum krónum. Þá var samhliða samið um kauprétt J og eiginkonu hans að fasteigninni og kveðið á um að kaupverð skyldi lækka um 300.000 fyrir hvert af fimm árum samningstímans. Ennfremur keypti K hf. innbú hjónanna. Árið 2003 var ráðist í endurbætur á umræddri fasteign, auk þess sem keyptar voru tvær aðliggjandi lóðir. Endursömdu K hf. og J þá um fyrrgreindan kauprétt að teknu tilliti til þess og þeirrar lækkunar kaupverðsins sem J og eiginkona hans höfðu notið á grundvelli fyrri samningsins. Var nýtt kaupverð ákveðið 3.000.000 danskar krónur og skyldi kaupréttur gilda til ársloka 2009 og lækka um 300.000 danskar krónur á ári þannig að yrði hans neytt í lok samningstímans hefði verð fasteignanna lækkað um helming. J nýtti síðan kaupréttinn í september 2008 í framhaldi af starfslokum sínum og fékk fasteignirnar afhentar ásamt þeim húsgögnum og lausafé sem þar var þá að finna. K hf., sem var tekinn til slita eftir ákvæðum laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, höfðaði mál til riftunar sölunnar og byggði á því að í afhendingu íbúðarinnar á fyrrnefndum kjörum, svo og húsgagnanna, hefði falist gjöf í skilningi 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. eða ótilhlýðileg ráðstöfun, sbr. 141. gr. laganna. Í dómi Hæstaréttar var talið að lækkun kaupverðs fasteignarinnar hefði falið í sér örlætisgerning í skilningi 1. mgr. 131. gr. fyrrgreindra laga. Var umræddri ráðstöfun því rift, auk þess sem J var gert að greiða K hf. fjárhæð sem nam lækkun kaupverðsins eða 1.200.000 danskar krónur. Þá var rift afhendingu til J á húsgögnum og öðru lausafé sem ekkert endurgjald hafði komið fyrir. Fjárkrafa K hf. vegna húsgagna og lausafjár þótti hins vegar vanreifuð og var henni vísað frá héraðsdómi.
Þrotabú L hf. höfðaði mál gegn S til að fá rift tilteknum kaupaukagreiðslum sem S hafði fengið greiddar og krafðist endurgreiðslu sömu fjárhæðar. Ekki var talið að S hefði verið nákominn L hf. í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og því var hafnað kröfu félagsins um riftun á grundvelli 1. mgr. 133. gr. laganna. Þá þótti ósannað að gjafatilgangur hefði búið að baki greiðslunum þannig að þeim yrði rift á grundvelli 1. mgr. 131. gr. sömu laga. Var S því sýknaður af kröfum L hf.
Riftunarmál þrotabúa.
Ágreiningur um eignarrétt að bifhjóli
Þrotabú F hf. höfðaði mál á hendur E hf. til riftunar á gjafagerningum, sem falist hefðu í 39 leigugreiðslum F hf. til E hf. á tímabilinu frá 3. maí 2007 til 1. apríl 2009 fyrir tvær fasteignir. Þá krafðist þrotabú F hf. þess einnig að E hf. yrði gert að endurgreiða sér ávinning vegna þessa. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að leigugreiðslur fyrir fasteignirnar hefðu verið miklum mun hærri en eðlilegt gæti talist og að það sem hefði verið umfram eðlilegt leigugjald teldist gjöf í skilningi 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti. Var því fallist á að borið hefði að rifta leigugreiðslum umfram það sem eðlilegt taldist síðustu sex mánuði fyrir frestdag við gjaldþrotaskiptin, eða á tímabilinu 30. október 2008 til 30. apríl 2009. Að því er varðaði kröfu þrotabús F hf. að einnig yrði rift greiðslum sem fram hefðu farið á síðustu sex til tuttugu og fjórum mánuðum fyrir frestdag þar sem F hf. og E hf. hafi verið nákomnir í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 og F hf. ógjaldfært á því tímabili taldi Hæstiréttur að félögin teldust nákomin í skilningi 3. gr. laganna. Á hinn bóginn voru ekki talin skilyrði til annars en að telja að F hf. hefði verið gjaldfær fram til loka september 2008, hvorki á grundvelli 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 né 141. gr. laganna. Var því hafnað kröfu þrotabús F hf. um að rift yrði ráðstöfunum sem átt höfðu sér stað fyrir þann tíma. Var E hf. því gert að endurgreiða þrotabúi F hf. þá fjárhæð sem talin var umfram eðlilegt leigugjald vegna 14 leigugreiðslna á tímabilinu frá 1. október 2008 til 1. apríl 2009.
J höfðaði mál gegn GG og krafðist viðurkenningar á eignarrétti sínum að landspildu úr jörð sem systkinin GG, M og GBG höfðu erft eftir GKG, föður sinn og stjúpföður J. Ekki var talið sannað að J hefði fengið landspilduna alla að lífs- eða dánargjöf frá GKG. Á hinn bóginn lágu fyrir yfirlýsingar og afsal þar sem M og GBG lýstu því meðal annars yfir að J væri réttur og löglegur eigandi landsins hvað varðaði eignarhlutdeild þeirra. Ráðstöfuðu M og GBG sínum eignarhlutum síðan á ný og þá til GG. Undir rekstri málsins var lögð fram yfirlýsing sem ritað var undir með nafni J um að fyrrnefndar yfirlýsingar og afsal M og GBG væru ógild og hefðu ekkert lagalegt gildi. Sú yfirlýsing var ekki lögð til grundvallar úrlausn málsins, enda var talið að J hefði leitt nægar líkur að því að hann hefði ekki undirritað hana og GG ekki sýnt fram á að hið gagnstæða. Talið var að GG hefði verið grandsamur um rétt J þegar M og GBG ráðstöfuðu landspildunni í annað sinn og gat GG því ekki hrundið óþinglýstum rétti J með því að þinglýsa afsali. Var því viðurkenndur eignarréttur J að tveimur þriðju hlutum landspildunnar.
Anna Jónsdóttir, Fanney Ágústa Jónsdóttir, Hrafnhildur Jónsdóttir, Hörður Jónsson, Jón Jónsson, Kristín Guðrún Jónsdóttir, Margrét Jónsdóttir, Ólína Elísabet Jónsdóttir og Sólveig Stefanía Jónsdóttir (
Skúli Bjarnason hrl)
gegn
Benedikt Jóni Guðmundssyni, Daníel Ísak Maríusyni, Guðmundi Þóri Hafsteinssyni, Hafdísi Rán Sævarsdóttur og Ingibjörgu B. Guðmundsdóttur (
Guðmundur Kristjánsson hrl)
A o.fl. höfðuðu mál gegn B o.fl. og kröfðust þess að staðfestur yrði eignarréttur hvers þeirra um sig að tilteknum eignarhluta í jörð sem B o.fl. höfðu erft eftir G sem var bróður A o.fl. Í málinu var deilt um það hvort A o.fl. hefðu gefið G umræddan eignarhlut með gjafabréfi sem A o.fl. vefengdu að þau hefðu undirritað. Í dómi Hæstaréttar kom fram að A o.fl. hefðu um árabil vitað af gjafabréfinu áður en G lést. Hafði G veðsett jörðina og gert aðra löggerninga sem sum úr hópi A o.fl. höfðu vottað. Þóttu A o.fl. hafa sýnt af sér verulegt tómlæti við gæslu réttar síns með því að aðhafast ekkert gagnvart G. Mátti helst vænta þess að hann sem gjafþegi gæti framvísað frumriti gjafabréfsins sem gera varð ráð fyrir að lagt hefði verið inn hjá sýslumanni til þinglýsingar og síðan afhent þinglýsingarbeiðanda í kjölfar hennar. Þóttu A o.fl. því ekki hafa hnekkt gjafabréfinu til G sem B o.fl. leiddu rétt sinn af. Voru B o.fl. því sýknuð af kröfum A o.fl.
Þrotabú J höfðaði mál á hendur V ehf. til riftunar á gjafagerningum, sem falist hefðu í þeirri ráðstöfun J að afsala til V ehf. fjórum íbúðum, og endurgreiðslu ávinnings vegna þessa. V ehf. bar því við í málinu að afhendingardagur eignanna hefði verið 1. ágúst 2010 en afsöl vegna fasteignanna, sem dagsett voru 15. desember sama ár, voru ekki móttekin til þinglýsingar fyrr en 30. desember það ár. Hæstiréttur lagði til grundvallar að um tímamark ráðstöfunarinnar yrði að miða við móttöku afsalanna til þinglýsingar, sbr. 140. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., og að ráðstöfunin hefði því farið fram innan frests samkvæmt 1. mgr. 131. gr. sömu laga. Að öllu virtu taldi rétturinn að V ehf. hefði með ráðstöfuninni auðgast um fjárhæð sem svaraði til andvirðis íbúðanna að frádregnum áhvílandi skuldum og að þrotabú J hefði orðið fyrir samsvarandi skerðingu eigna sinna, svo og að leggja yrði til grundvallar að þetta hefði verið gert í gjafatilgangi. Voru kröfur þrotabús J því teknar til greiða.