Fallist var á kröfu stefnanda um riftun greiðslu sem innt var af hendi eftir frestdag þar sem engar undantekningarreglur 139. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. áttu við um greiðsluna. Þá var jafnframt fallist á samsvarandi fjárkröfu stefnanda um tjón vegna greiðslunnar.
Fallist á kröfu þrotabús um riftun greiðslna eftir frestdag. Þá var stefnda gert að greiða þrotabúinu þá fjárhæð sem um ræddi.
Sýknað af kröfu þrotabús.
Krafist var riftunar á uppgjörssamningi milli kaupanda og seljanda um rekstur bílaleigu vegna vanefnda og galla en uppgjörið fór fram eftir frestdag við gjaldþrotaskipti seljanda. Þá var krafist efnda á kaupsamningi aðila og greiðslu samkvæmt upphaflegum kaupsamnigni. Var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda.
Þrotabú 12.12.2017 ehf. krafðist riftunar, á grundvelli laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., á nánar tilgreindum greiðslum til N Inc. sem áttu sér stað eftir frestdag og endurgreiðslu þeirra. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt ákvæði 139. gr. laga nr. 21/1991 væri greiðsla skuldar eftir frestdag riftanleg nema við ætti eitthvert þeirra skilyrða sem fram koma í ákvæðinu, en sönnunarbyrðin um það hvíldi á N Inc. og J. Í ljósi atvika og þar sem fyrirliggjandi gögn voru talin benda til þess að J hefði haft vitneskju um að fram væri komin krafa um gjaldþrotaskipti þegar hinar umdeildu greiðslur voru inntar af hendi voru N Inc. og J ekki talin hafa sýnt fram á að þau hafi ekki vitað eða mátt vita að komin hefði verið fram slík krafa. Var því fallist á kröfu þrotabúsins um riftun á greiðslunum. Þar sem riftun fór fram samkvæmt 139. gr. laga nr. 21/1991 var N Inc. og J með vísan til 3. mgr. 142. gr. laganna gert að greiða óskipt þrotabúi 12.12.2017 ehf. fjárhæð sem nam andvirði hinna riftanlegu greiðslna enda hefðu báðir haft hag af greiðslunum auk þess sem virða yrði háttsemi þeirra þeim til sakar.
Þrotabú K ehf. höfðaði mál til riftunar á tilgreindum ráðstöfunum félagsins til V hf. á tímabilinu frá 18. maí til 12. október 2011, á meðan K ehf. naut heimildar til greiðslustöðvunar. K ehf. hafði í kjölfarið verið tekið til gjaldþrotaskipta, eftir að nauðasamningsumleitanir báru ekki árangur, og var frestdagur þeirra 3. maí 2011, sbr. 2. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Bar þrotabú K ehf. því við að ráðstafanirnar hefðu verið gerðar eftir frestdag til að standa skil á skuldum K ehf. við V hf. og leitaði riftunar þeirra, sbr. 1. mgr. 139. gr. laga nr. 21/1991, svo og endurgreiðslu þeirrar fjárhæðar sem V hf. fékk á þennan hátt inn á kröfur sínar. V hf. hélt því fram að greiðslurnar hefðu ekki verið inntar af hendi til að standa skil á skuld K ehf. við sig, heldur hefðu þær falið í sér umsamda staðgreiðslu mánaðarlegra iðgjalda af vátryggingum félagsins á tímabilinu frá því það fékk heimild til greiðslustöðvunar og því brysti skilyrði 1. mgr. 139. gr. laga nr. 21/1991. Þá hefði staðgreiðslan verið forsenda þess að V hf. veitti K ehf. vátryggingar, eins og fjárhag þess var komið, en kaup þeirra hefðu verið félaginu nauðsynleg til að halda áfram starfsemi og komast þar með hjá tjóni. Hæstiréttur taldi að líta yrði svo á að K ehf. hefði með hinum umdeildu ráðstöfunum innt af hendi greiðslur inn á skuldir við V hf., enda lágu ekki fyrir í málinu samningar um breytingar sem V hf. kvað hafa verið gerðar á vátryggingum K ehf. eftir að félagið fékk heimild til greiðslustöðvunar, auk þess sem fyrir lá að iðgjöld voru ekki ákveðin og innheimt fyrir hvern mánuð, K ehf. hafði ekki staðgreitt þau fyrir upphaf vátryggingartímabils og greiðslur K ehf. vegna þeirra voru óreglulegar, bæði varðandi dagsetningar og fjárhæðir. Þá taldi rétturinn að skuldir K ehf. vegna iðgjaldanna hefðu ekki getað notið stöðu í réttindaröð við gjaldþrotaskipti á þrotabúi félagsins samkvæmt 4. tölul. 110. gr. laga nr. 21/1991 og að V hf. hefði ekki sýnt fram á að greiðsla iðgjaldanna hefði verið K ehf. nauðsynleg til að komast hjá tjóni. Var krafa þrotabús K ehf. samkvæmt 1. mgr. 139. gr. laga nr. 21/1991 því tekin til greina ásamt fjárkröfu hans á hendur V hf.
M ehf. og L ehf. áttu í viðskiptum um árabil. Á tímabilinu 30. október 2009 til 1. júní 2010 voru vörur afhentar til L ehf. gegn greiðslufresti. Bú L ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta 9. júlí 2010. Í málinu var krafist riftunar á tilteknum greiðslum L ehf. til M ehf. sem fram höfðu farið eftir frestdag sem talinn var vera 4. nóvember 2009, en þá hafði héraðsdómara fyrst borist beiðni um gjaldþrotaskipti á búi L ehf. Riftunar var krafist óháð því að M ehf. lét L ehf. í té vörur sem ágreiningslaust var að félagið nýtti sér í rekstri sínum. Við lok viðskipta aðila var skuld L ehf. mun hærri en á frestdegi. Í Hæstarétti var því ekki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að M ehf. hefði haft hag af hinum umþrættu greiðslum þannig að unnt væri að rifta þeim hvorki á grundvelli 1. mgr. 139. gr. laga nr. 21/1991 né 141. gr. laganna sem einnig var vísað til og var M ehf. því sýknað.
E ehf. og L ehf. áttu í viðskiptum frá október 2009 til júní 2010. Bú L ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta 9. júlí 2010. Í málinu var krafist riftunar á tilteknum greiðslum L ehf. til E ehf. sem fram höfðu farið eftir frestdag sem talinn var vera 4. nóvember 2009, en þá hafði héraðsdómara fyrst borist beiðni um gjaldþrotaskipti á búi L ehf. Riftunar var krafist óháð því að E ehf. lét L ehf. í té vörur sem ágreiningslaust var að félagið nýtti sér í rekstri sínum. Við lok viðskipta aðila var skuld L ehf. mun hærri en á frestdegi. Í Hæstarétti var því ekki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að E ehf. hefði haft hag af hinum umþrættu greiðslum þannig að unnt væri að rifta þeim á grundvelli 1. mgr. 139. gr. laga nr. 21/1991 eða annarra ákvæða sem vísað var til og var E ehf. því sýknað.
K kærði úrskurð héraðsdóms þar sem Í var veittur frestur til 25. nóvember 2011 til að skila greinargerð í máli K á hendur Í og T. Í dómi Hæstaréttar sagði að kæra og kærumálsgögn hefðu borist réttinum 28. nóvember 2011. Hefði þá verið liðinn sá frestur, sem Í hefði verið veittur og um væri deilt í málinu. K hefði því ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að úrskurðurinn kæmi til endurskoðunar. Var málinu því vísað frá Hæstarétti án kröfu.