Dómstólaleit

Í málinu var deilt um uppgjör eftirstöðva kaupverðs vegna kaupa L á eignarhlutum I í félaginu I ehf. Laut ágreiningurinn að því hvort I hefði brotið gegn umsömdum trúnaðarskyldum um samkeppnisbann sem firrti hana rétti til greiðslu eftirstöðva kaupverðsins. Með hinum áfrýjaða dómi var L gert að greiða I eftirstöðvar kaupverðsins auk nánar tilgreindra vaxta. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að ákvæði um samkeppnisbann hefðu í dómaframkvæmd gjarnan verið túlkuð þröngt og að sá sem héldi fram broti gegn slíku ákvæði bæri almennt sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni. Ekki var talið að nánar greind áskorun L í héraði og sú staðreynd að I gaf þar ekki aðilaskýrslu breytti neinu um sönnunarstöðu í málinu. Landsréttur tók fram að samkeppnisákvæðið hefði falið í sér að I væri óheimilt í þrjú ár að stunda eða taka þátt í nánar tilgreindri starfsemi. Ekki lægju fyrir gögn sem styddu það að I hefði tekið þátt í slíkri starfsemi á tímabilinu. Þá hefði stofnun eiginmanns hennar á tveimur einkahlutafélögum á tímabilinu ekki falið í sér brot á samningsákvæðinu og yrði raunar ekki séð að eiginmaðurinn eða félögin hefðu hafið starfsemi í skilningi ákvæðisins á umræddu þriggja ára tímabili. Að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

Málið varðaði skaðabótakröfu A vegna miðlunar stefnda E á persónuupplýsingum um hann til samtakanna B. Í dómi Landsréttar var talið að umrædd miðlun persónuupplýsinga hefði hvorki getað byggst á rétti B til þeirra á grundvelli upplýsingalaga né hefði vinnsla þeirra verið nauðsynleg til að fullnægja lagaskyldu í skilningi 3. tölul. 9. gr. laga um persónuvernd og vinnslu persónuupplýsinga. Varð það niðurstaða Landsréttar að vinnslan hefði farið fram í andstöðu við lög nr. 90/2018 og almennu persónuverndarreglugerðina. Við mat á því hvort A hefði hlotið tjón vegna miðlunarinnar leit Landsréttur til þess að undir ófjárhagslegt tjón í skilningi almennu persónuverndarreglugerðarinnar gæti fallið ótti þess sem upplýsingarnar lúta að, meðal annars við mögulega hagnýtingu eða misnotkun þriðja aðila á þeim. Var talið að slíkt ætti við í málinu og að hin ólögmæta miðlun persónuupplýsinga hefði því valdið A tjóni, og að stefndu hefði ekki tekist að afsanna að sú miðlun hefði verið á ábyrgð E í skilningi 3. mgr. 82. gr. almennu persónuverndarreglugerðarinnar. Ekki var talið að áfrýjandi hefði sýnt fram á að umfjöllun í fjölmiðlun ætti rætur að rekja til hinnar ólögmætu miðlunar upplýsinga, en á hinn bóginn lá fyrir að samtökin B miðluðu upplýsingunum áfram og með því var neikvæðri opinberri umræðu um störf A viðhaldið. Var stefndu því gert að greiða áfrýjanda 800.000 krónur í miskabætur.

Í málinu var deilt um rétt C ehf. til andvirðis innborgunar sem C ehf. hafði innt af hendi til G ehf. í tengslum við kaup á 22 Kia bifreiðum af erlendum söluaðila, sem G ehf. hafði milligöngu um, en ekki varð af fyrirhuguðum kaupum á bifreiðunum. Skjalleg gögn um viðskiptin voru af skornum skammti, enda sömdu málsaðilar munnlega sín á milli, en þeir voru sammála um að um umsýsluviðskipti hefði verið að ræða. Meðal annars í ljósi þess að G ehf. upplýsti C ehf. hvorki um samskipti G ehf. við erlenda söluaðilann né skilmála vegna kaupanna, þar á meðal um réttarstöðu aðila væri fallið frá kaupunum, var talið óhjákvæmilegt að G ehf. bæri sönnunarbyrði fyrir þeim fullyrðingum að fyrirsvarsmanni C ehf. hefði verið ljóst að umrædd innborgun myndi glatast ef ekki yrði af kaupunum og samþykkt að sú yrði raunin. Taldi Landsréttur að miða yrði við að C ehf. hefði ekki mátt ganga út frá því eða samþykkt að það myndi glata innborgun sinni við það að fallast á tillögur G ehf. um að hætta við kaupin á Kia bifreiðunum. Þá styddu gögn málsins frekar fullyrðingar C ehf. um nýtingu og endurgreiðslu innborgunarinnar en fullyrðingar G ehf. um að viðskiptum málsaðila hefði lokið með eftirgjöf innborgunarinnar. Meðal annars að þessu virtu ásamt stöðu aðila og skorti á skriflegum gögnum yrði G ehf. að bera hallann af því sem óljóst væri um atvik og talið sannað að C ehf. hefði átt að fá þá greiðslu sem hann hafði innt af hendi endurgreidda. Var því hinn áfrýjaði dómur staðfestur um greiðsluskyldu G ehf.

A höfðaði mál og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu sem B var með hjá S vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann missteig sig við vinnu sína í flokkunarstöð B við það að stíga út úr liðléttingi og ofan á pappa sem undir var rusl. Byggði A einkum á því að aðstæður á vinnustaðnum hefðu verið óásættanlegar og tækjabúnaður ófullnægjandi. Héraðsdómur taldi A ekki hafa sýnt fram á að örsök þess að hann slasaðist við vinnu sína hefði verið annmarkar á aðbúnaði, aðstæðum eða tækjabúnaði vinnustaðarins. S var því sýknað af kröfum A með vísan til þess að slysið yrði rakið til óhappatilviljunar eða aðgæsluleysis A. Landsréttur komst að öndverðri niðurstöðu og lagði til grundvallar að vinnuveitandi A hefði ekki uppfyllt þær ríku kröfur sem gerðar væru til atvinnurekenda samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum settum samkvæmt þeim. Landsréttur vísaði meðal annars til þess að óhjákvæmilegt væri, vegna þeirrar starfsemi sem rekin væri í flokkunarstöð B, að rusl yrði í vegi fyrir starfsmönnum og að B bæri að ganga úr skugga um að verklagi og búnaði væri þannig háttað að dregið yrði úr hættu sem af því skapaðist. Það hefði ekki verið gert, heldur hefði A verið látinn sinna starfi sem tveir starfsmenn hefðu átt að vinna svo að öruggt væri, sem leiddi til þess að við ákveðnar aðstæður varð hann að fara með hraði út úr liðléttingnum á stað þar sem mestar líkur voru á því að aðskotahlutir væru á gólfi. Fólst í þessu saknæmt frávik frá þeirri háttsemi sem gera mætti kröfu um til atvinnurekandans og því ótvírætt að sú saknæma háttsemi hefði að minnsta kosti verið meðorsök slyssins. Var því fallist á viðurkenningarkröfu A í málinu.

A höfðaði mál á hendur S og krafðist viðurkenningar á fullri og óskertri bótaskyldu S á grundvelli ábyrgðartryggingar ökutækis, vegna afleiðinga fyrir A eftir umferðarslys í janúar 2020. Deildu aðilar aðallega um hvort ökumaður bifreiðarinnar, sem A var farþegi í, hefði af ásetningi ekið á ljósastaur umrætt sinn þannig að bótaskylda S félli niður og að sama skapi hvort A hefði veitt rangar eða ófullnægjandi upplýsingar um afleiðingar slyssins og þannig glatað rétti til bóta. Með dómi héraðsdóms var hvorki talið að S hefði fært sönnur á að árekstrinum hefði verið valdið af ásetningi né axlað þá sönnunarbyrði sem félagið bæri um að skilyrði væru til að fella niður greiðslur til A vegna brota á upplýsingaskyldu. Féllst héraðsdómur því á kröfu A. Fyrir Landsrétti krafðist S aðallega ómerkingar dóms héraðsdóms þar sem dómurinn, sem ekki var skipaður sérfróðum meðdómanda, hefði í forsendum sínum litið til læknisfræðilegra gagna og framburðar sjúkraþjálfara fyrir héraðsdómi hvað varðaði sönnun þess að A hefði orðið fyrir tjóni við áreksturinn. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem A nýtti heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að höfða mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu S og í ljósi þess að ekki var deilt um læknisfræðileg álitaefni eða umfang tjónsins, hefði ekki verið þörf á sérfróðum meðdómsmanni. Voru því ekki talin efni til að ómerkja dóm héraðsdóms. Enn fremur taldi Landsréttur að A hefði leitt nægar líkur að því að hún hefði orðið fyrir líkamstjóni við áreksturinn og að skilyrðum 2. mgr. 25. gr. um lögvarða hagsmuni væru uppfyllt. Að því gættu og með skírskotun til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur.

A höfðaði mál á hendur S og krafðist viðurkenningar á fullri og óskertri bótaskyldu S á grundvelli ábyrgðartryggingar ökutækis, vegna afleiðinga fyrir A eftir umferðarslys í janúar 2020. Deildu aðilar aðallega um hvort ökumaður bifreiðarinnar, sem A var farþegi í, hefði af ásetningi ekið á ljósastaur umrætt sinn þannig að bótaskylda S félli niður og að sama skapi hvort A hefði veitt rangar eða ófullnægjandi upplýsingar um afleiðingar slyssins og þannig glatað rétti til bóta. Með dómi héraðsdóms var hvorki talið að S hefði fært sönnur á að árekstrinum hefði verið valdið af ásetningi né axlað þá sönnunarbyrði sem félagið bæri um að skilyrði væru til að fella niður greiðslur til A vegna brota á upplýsingaskyldu. Féllst héraðsdómur því á kröfu A. Fyrir Landsrétti krafðist S aðallega ómerkingar dóms héraðsdóms þar sem dómurinn, sem ekki var skipaður sérfróðum meðdómanda, hefði í forsendum sínum litið til læknisfræðilegra gagna og framburðar sjúkraþjálfara fyrir héraðsdómi hvað varðaði sönnun þess að A hefði orðið fyrir tjóni við áreksturinn. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem A nýtti heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að höfða mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu S og í ljósi þess að ekki var deilt um læknisfræðileg álitaefni eða umfang tjónsins, hefði ekki verið þörf á sérfróðum meðdómsmanni. Voru því ekki talin efni til að ómerkja dóm héraðsdóms. Enn fremur taldi Landsréttur að A hefði leitt nægar líkur að því að hann hefði orðið fyrir líkamstjóni við áreksturinn og að skilyrðum 2. mgr. 25. gr. um lögvarða hagsmuni væru uppfyllt. Að því gættu og með skírskotun til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur.

A höfðaði mál á hendur S og krafðist viðurkenningar á fullri og óskertri bótaskyldu S á grundvelli slysatryggingar ökumanns og eiganda ökutækis, vegna afleiðinga fyrir A eftir umferðarslys í janúar 2020. Deildu aðilar aðallega um hvort A hefði af ásetningi ekið á ljósastaur umrætt sinn þannig að bótaskylda S félli niður og að sama skapi hvort A hefði veitt rangar eða ófullnægjandi upplýsingar um afleiðingar slyssins og því glatað rétti til bóta. Með dómi héraðsdóms var hvorki talið að S hefði fært sönnur á að árekstrinum hefði verið valdið af ásetningi né axlað þá sönnunarbyrði sem félagið bæri um að skilyrði væru til að fella niður greiðslur til A vegna brota á upplýsingaskyldu. Féllst héraðsdómur því á kröfu A. Fyrir Landsrétti krafðist S aðallega ómerkingar dóms héraðsdóms þar sem dómurinn, sem ekki var skipaður sérfróðum meðdómanda, hefði í forsendum sínum litið til læknisfræðilegra gagna og framburðar sjúkraþjálfara fyrir héraðsdómi hvað varðaði sönnun þess að A hefði orðið fyrir tjóni við áreksturinn. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem A nýtti heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að höfða mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu S og í ljósi þess að ekki var deilt um læknisfræðileg álitaefni eða umfang tjónsins, hefði ekki verið þörf á sérfróðum meðdómsmanni. Voru því ekki talin efni til að ómerkja dóm héraðsdóms. Enn fremur taldi Landsréttur að A hefði leitt nægar líkur að því að hann hefði orðið fyrir líkamstjóni við áreksturinn og að skilyrðum 2. mgr. 25. gr. um lögvarða hagsmuni væru uppfyllt. Að því gættu og með skírskotun til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur.

Þrotabú D ehf. höfðaði mál á hendur fyrrum eigendum sínum, B og C, og A, sambýliskonu C, og krafðist aðallega skaðabóta vegna tjóns sem næmi þeirri fjárhæð sem þrotabúið taldi að A, B og C hefðu dregið sér úr rekstri D ehf. með ólögmætum hætti. Til vara byggði þrotabú D ehf. á því að A, B og C hefðu fengið ólögmæt lán hjá D ehf. sem þeim bæri að endurgreiða þrotabúinu. Með dómi héraðsdóms voru A, B og C sýknuð af aðalkröfu þrotabús D ehf. en varakröfur þrotabúsins voru teknar til greina. Héraðsdómur vísaði til þess að A, B og C hefðu tekið út reiðufé í samræmi við varakröfur þrotabús D ehf. gagnvart hverju þeirra. Taldi dómurinn að A, B og C bæru sönnunarbyrði fyrir þeim fullyrðingum þeirra að þessar úttektir hefðu verið hagnýttar í þágu D ehf. Yrðu þau að bera ábyrgð á því að hafa hagað rekstri D ehf. með slíkum hætti að þau gætu ekki sýnt fram á eða gert líklegt að um lögmæt útgjöld hefði verið að ræða í þágu félagsins. Var á það fallist með þrotabúi D ehf. að úttektir A, B og C af bankareikningi D ehf. hefðu farið í bága við 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Var það niðurstaða héraðsdóms að A, B og C hefðu með þessum framgangsmáta valdið þrotabúi D ehf. skaðabótaskyldu tjóni. Voru varakröfur þrotabús D ehf. því teknar til greina, að öðru leyti en því að dráttarvextir voru að hluta taldir fyrndir. Þá var kyrrsetningargerð sýslumanns staðfest þannig að fallist var á kyrrsetningu í fasteign A fyrir þeirri fjárhæð sem hún var dæmd til að greiða þrotabúi D ehf. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að A, B og C hefðu ekki lagt fram fullnægjandi gögn eða vísað í vitnisburði sem staðfestu að það reiðufé sem þau tóku á móti hafi runnið til greiðslu lögmætra krafna á hendur D ehf. Með vísan til þessa staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að A, B og C bæru hallann af því að hafa ekki getað sannað að reiðuféð hefði verið notað í þágu rekstrar D ehf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

K höfðaði mál á hendur O ohf. og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu á þeim grundvelli að verktakar á vegum O ohf. hefðu valdið skemmdum á varavatnsinntaki sem nýtt var í þágu fiskeldis K. Í héraði var O ohf. sýknað af kröfum K þar sem ekki hefði tekist sönnun þess að það tjón sem hún taldi sig hafa orðið fyrir hefði orsakast af vinnu fyrrgreindra verktaka. Fyrir Landsrétti lagði áfrýjandi fram ný gögn. Annars vegar ljósmyndir, sem Landsréttur taldi óljóst hvenær hefðu verið teknar, og hins vegar hluta af skýrslu S um vatnsviðvaranir í fiskeldisstöð K, sem tóku eingöngu til atburða frá og með maí 2019. Landsréttur taldi að hin nýju gögn fengju ekki haggað mati héraðsdóms og var hann því staðfestur um annað en málskostnað, en rétt þótti að hann félli niður í héraði og fyrir Landsrétti.

A höfðaði mál á hendur S og V og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu X, áður Þ, hjá stefnda S, og Z, hjá stefnda V, vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í vinnuslysi er hann féll til jarðar af vörubílspalli þegar verið var að hífa steyptar holplötur með krana af fyrrgreindum palli. Í héraðsdómi voru S og V sýknuð en lagt var til grundvallar að slysið hefði orðið vegna aðgæsluleysis A. Landsréttur taldi á hinn bóginn að A hefði slasast við verk sem honum hefði verið gert að vinna í veðri sem taldist sannað að hefði gert verkið erfitt og varasamt og átt þátt í því að slysið varð. Þá hefði A verið látinn skrifa undir áhættumat á tungumáli sem hann skildi ekki, auk þess sem gögn málsins bæru með sér að hann hefði hlotið takmarkaða kennslu og þjálfun þrátt fyrir brýna þörf. Með þessu taldi Landsréttur að Þ hefði vikið frá þeim ríku skyldum sem á honum hvíldu og það metið honum til sakar. Um ábyrgð Z, sem ekki var vinnuveitandi A, sagði Landsréttur meðal annars að D, kranastjóri Z, hefði haldið verkinu áfram þrátt fyrir veðuraðstæður og skilja yrði framburð hans fyrir dómi svo að hann hefði talið hættu á ferðum en ákveðið að framkvæma verkið eigi að síður og treysta á að það leiddi ekki til tjóns. Með þessari háttsemi hefði D og þar af leiðandi vinnuveitandi hans Z vikið frá þeim ríku skyldum sem á Z hvíldu sem atvinnurekanda og var það metið honum til sakar. Viðurkenndi Landsréttur því óskipta bótaskyldu S og V úr fyrrgreindum ábyrgðartryggingum en ekki var talið tilefni til að takmarka bótarétt A vegna meðábyrgðar.

B höfðaði mál gegn A ehf. til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns af völdum slyss sem hann kvaðst hafa orðið fyrir í starfi sínu hjá A ehf. árið 2015. Slysið átti sér stað á byggingarstað þegar B var að eiga við pappapakkningu sem innihélt ósamsettan fataskáp. Ágreiningur aðila snérist um hvort B hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingaréttar eða hvort um óhapp hefði verið að ræða sem hann bæri sjálfur ábyrgð á, meðal annars vegna eigin gáleysis. A ehf. byggði á því að ósamræmi væri milli þeirrar lýsingar á tjónsatviki sem höfð var eftir B við komu á heilsugæslu sama dag og slysið varð og því sem síðar kom fram af hans hálfu. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að svo væri yrði ekki fallist á að svo veigamikil breyting hefði orðið á lýsingu B að hún yrði af þeim sökum ekki lögð til grundvallar. Þá var litið til þess að A ehf. sinnti ekki tilkynningarskyldu sinni samkvæmt 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum en sökum þess fór ekki fram rannsókn á tildrögum tjónsatviksins auk þess sem A ehf. gerði ekki athugasemdir við lýsingar B á atvikum máls fyrr en eftir að B höfðaði mál fyrir héraðsdómi. A ehf. var þannig látið bera sönnunarbyrði um að orsök slyss B hefði verið önnur en B lýsti. Var niðurstaðan sú að þá sönnunarbyrði hefði A ehf. ekki axlað og var félagið dæmt til að greiða B 2.686.043 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum að frádregnum eingreiddum örorkubótum frá SÍ að fjárhæð 1.269.042 krónur.

A krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda O vegna heilsutjóns sem A hefði orðið fyrir 2014 til 2017 sökum myglu í húsnæði O. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða að leggja bæri til grundvallar fyrirliggjandi matsgerð um að A hefði orðið fyrir varanlegum heilsubresti við vinnu sína í húsnæði O vegna áhrifa frá myglu og að rétt væri að miða við að það hefði gerst áður en A var, ásamt öðrum starfsmönnum sama sviðs, flutt til í húsnæðinu í september 2015 í kjölfar þess að mygla greindist þar. Yrði hvergi ráðið af gögnum málsins að mygla hefði greinst á öðrum stöðum í húsnæðinu þar sem A hefði haft viðveru eftir það tímamark. Yrði samkvæmt því ekki unnt að fallast á þá málsástæðu að A hefði jafnframt orðið fyrir áhrifum myglu annars staðar í húsnæðinu eftir september 2015. Væru því engin efni til að líta svo á að tilflutningur fyrrgreindra starfsmanna úr þeim hluta húsnæðisins þar sem mygla fannst í september 2015 hefði verið ófullnægjandi ráðstöfun af hálfu O miðað við þær upplýsingar sem þá lágu fyrir um eðli og umfang myglunnar. Féllst Landsréttur ekki á þá málsástæðu A að efni væru til að gera ríkari kröfur til O en leiddu af almennum reglum skaðabótaréttar um sakarmat, sönnun og sönnunarbyrði. Um þá niðurstöðu vísaði rétturinn til fyrirliggjandi matsgerðar dómkvaddra matsmanna um þá þekkingu sem lá fyrir um möguleg áhrif myglu á heilsu á þeim tíma er atvik máls áttu sér stað. Var fallist á þá niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að eins og atvikum máls væri háttað yrði O ekki látinn bera hallann af sönnunarskorti um að mögulega hefði mátt greina tilvist myglu í húsnæðinu fyrr, eftir atvikum með öðrum eða víðtækari ráðstöfunum en gripið var til. Væri um það meðal annars horft til þess að ekki yrði ráðið af gögnum málsins að nein ný sjáanleg ytri ummerki um raka eða myglu hefðu komið fram á umræddum stað í húsnæðinu í kjölfar skoðunar sem fór fram í febrúar 2013. Þá yrði ekki ráðið af gögnum málsins að á vegum O hefði ekki verið gripið til fullnægjandi aðgerða í tilefni lekavandamála sem hefðu komið upp í húsnæðinu 2004. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu O staðfest.

L hf. höfðaði mál gegn U ehf. og krafðist vangoldinnar húsaleigu á grundvelli samnings sem aðilar gerðu sín á milli í mars 2018. Með samningnum tók U ehf. fasteign á leigu af L hf. í því skyni að reka þar gistiheimili. Óumdeilt var í málinu að vegna minnkandi tekna U ehf. af rekstri gistiheimilisins, sem rekja mátti til heimsfaraldurs Covid-19, krafði L hf. ekki fullrar leigu af fasteigninni á tímabilinu apríl 2020 til febrúar 2021. Sneri ágreiningur aðila að því hvað hafi falist í munnlegu samkomulagi sem þeir gerðu af þessu tilefni. Hélt U ehf. því fram að vegna þessara aðstæðna hafi L hf. gefið eftir hluta leigunnar. Því mótmælti L ehf. og hélt því fram að í samkomulagi þeirra hafi það eitt falist að L hf. hafi veitt U ehf. greiðslufrest að því er tók til fullrar leigu á umræddu tímabili og eingöngu innheimt þann hluta hennar sem í grunninn hafi tekið mið af greiðslugetu U ehf. hverju sinni. Með hinum áfrýjaða dómi var U ehf. sýknað af kröfum L hf. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að samkvæmt ákvæðum húsaleigulaga og almennum sönnunarreglum hvíldi á leigutaka sönnunarbyrði fyrir því að samið hafi verið munnlega um lækkun á leigu frá því sem kveðið væri á um í skriflegum húsaleigusamningi. Var ekki fallist á það með U ehf. að hann hafi sýnt fram á að hann hafi á grundvelli munnlegs samkomulags við L hf. verið leystur undan þeirri skuldbindingu um greiðslu leigu sem hann gekkst undir með leigusamningum í mars 2018 og að hún skyldi þess í stað ráðast af greiðslugetu hans. Þá var ekki fallist á aðrar málsástæður U ehf. fyrir kröfu hans og dómkrafa L ehf. að fullu tekin til greina.