A krafði B um greiðslu skuldar samkvæmt reikningi sem hann kvað til kominn vegna viðgerðavinnu við fasteignir sem B hafði byggt og selt. Í dómi héraðsdóms kom fram að fjögur ár hefðu liðið frá afhendingu eignanna og þar til A gaf út reikninginn sem um ræddi. A hefði ekki sýnt fram á að vinna við fasteignirnar hefði verið gerð á vegum og með samþykki B auk þess sem umfang vinnunnar sem A gerði kröfu um að fá greidda taldist ekki samrýmast því sem fram kom í gögnum málsins og framburði vitna. Var það mat dómsins að fyrirsvarsmaður A, sem jafnframt hafði verið byggingastjóri framkvæmdanna, hefði ráðist í viðkomandi vinnu að eigin frumkvæði og á eigin kostnað. Var B því sýknaður af kröfunni.
Ágreiningur var um hvort samið hafi verið um viðgerð á þaki í fasteign stefndu í tímavinnu eða á grundvelli tilboðs, hvort gróft kostnaðarmat frá stefnanda hafi falið í sér verðáætlun í skilningi 29. gr. laga nr. 42/2000 og hvaða áhrif það ætti að hafa á uppgjör aðila, hvort um væri að ræða viðbótarverk eða vinnu sem falli innan upphaflegs kostnaðarmats. Einnig var ágreiningur um sönnunarbyrði, upplýsingaskyldu og aðildarhæfi. Fallist var á að um verðáætlun væri að ræða í skilningi 29. gr. laga að mestu en ekki öllu leyti þar sem stefndi hafði ekki fallist á að útfærslan væri í samræmi við kostnaðarmatið og því mátt gera ráð fyrir að sá hluti verksins sem ekki féll undir kostnaðarmatið yrði unnin í tímavinnu. Annar stefndu var sýknaður vegna aðildarskorts en hinn dæmdur til greiðslu á kostnaði sem kom til vegna breytinga og viðbótarverka, auk þess sem talið var að vikmörk frá kostnaðarætlun næmu 20%.
T og V deildu um greiðslu verklauna fyrir lagningu T á yfirborðslagi og slípun á yfirborði iðnaðargólfs í atvinnuhúsnæði í eigu V í samræmi við verksamning aðila. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að í matsgerð sem aflað var í héraði, hefðu verið færðar viðhlítandi sönnur á að gólfið væri gallað, þar sem yfirborð þess væri víða með of grófri áferð. Lagt var til grundvallar að nægar líkur hefðu verið leiddar að því að gallann mætti rekja til mistaka við lagningu yfirborðslagsins, sem T bæri ábyrgð á samkvæmt 2. gr. verksamningsins, og að slípun gólfsins samkvæmt 3. gr. hans hefði ekki skilað viðhlítandi árangri á þeim stöðum þar sem yfirborð gólfsins væri of gróft. Vegna vanefnda á verkum samkvæmt 2. og 3. gr. í verksamningi aðila ætti V rétt til efndabóta úr hendi T sem heimilt væri að skuldajafna á móti kröfum T um verklaun, en ekki var fallist á með T að V hefði fyrirgert rétti sínum til að bera fyrir sig gallann. Þá kom fram að gagnkrafa V vegna beins tjóns sem hlotist hafði af vanefndum T væri hærri en það sem eftir stæði af fjárkröfu T vegna verklauna. Bæri því að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu V af kröfum T.
Ágreiningur stefnanda og stefnda laut að því að hvort stefnandi hefði unnið það verk sem óskað var eftir og við hvern hefði verið samið. Þá var deilt um hvort reikningsfjárhæðin væri of há og um upphafstíma dráttarvaxta. Með hlíðsjón af öllum atvikum og framburði stefnda sjálfs fyrir dómi var ekki fallist á að stefnandi hefði ekki unnið það verk sem hann var beðinn um að inna af hendi. Þá var hvorki talið að reikningsfjárhæðin gæti talist ósanngjörn í skilningi meginreglu 28. gr. laga nr. 42/2000 né að hún ætti að sæta lækkun með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936. Var krafa stefnanda því tekin til greina. .
Stefndi sem sagt hafði upp verksamningi aðila um þjálfun knattspyrnuliðs var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu vangoldinnar verktakagreiðslu vegna hluta af uppsagnarfresti. Stefnandi hafði ekki þrátt fyrir áskorun upplýst um umfang starfs síns við knattspyrnuþjálfun í þágu annars knattspyrnuliðs sem hann sinnti á uppsagnarfresti sínum né um fjárhæð þeirra greiðslna sem hann þáði frá síðarnefnda knattspyrnufélaginu.
Þ hf. höfðaði mál gegn SU ehf. og móðurfélagi þess, SJ ehf., til heimtu verklauna á grundvelli verksamnings á milli Þ hf. og SU ehf. um uppsteypu og frágang utanhúss á nánar tilgreindri hótelbyggingu í Reykjavík. Byggðist aðild SJ ehf. í málinu á sjálfskuldarábyrgð félagsins á skuldum SU ehf. að tiltekinni fjárhæð samkvæmt verksamningnum. SU ehf. og SJ ehf. kröfðust aðallega sýknu en til vara lækkunar á kröfum Þ hf. á grundvelli gagnkrafna SU ehf., einkum vegna galla á verkinu og frekari tafabóta en Þ ehf. hafði samþykkt, sem skuldajafna ætti við tildæmdar kröfur Þ hf. Í dómi Landsréttar var krafa Þ hf. vegna óuppgerðrar skuldar á viðskiptareikningi að tiltekinni fjárhæð tekin til greina en til frádráttar henni skyldu koma tilteknar gagnkröfur SU ehf. Þá var tekin til greina krafa Þ hf. er laut að óreikningsfærðum verkþáttum samkvæmt verksamningi annars vegar og viðbótarkostnaðar vegna tiltekinna magnbreytinga hins vegar. Jafnframt voru teknar til greina kröfur Þ hf. vegna ýmissa viðbótar- og aukaverka en tveimur þeirra hafnað. Loks var krafa Þ hf. um greiðslu kostnaðar vegna verktryggingar tekin til greina. Samkvæmt dómi Landsréttar var fallist á gagnkröfu SU ehf. vegna nánar tilgreinds galla en á hinn bóginn þótti félagið hafa fyrirgert rétti sínum til tafabóta sökum tómlætis. Voru kröfur Þ ehf. þannig teknar til greina með 37.371.743 krónum og gagnkröfur SU ehf. með 5.583.022 krónum.
L ehf. höfðaði mál á hendur F vegna kröfu samkvæmt reikningi vegna vinnu við parhúsið að L fyrir tímabilið 2. október til 15. febrúar 2019. F var upphaflegur eigandi parhússins en seldi það með kaupsamningum 29. júní og 30. júlí 2018 þegar það var enn í byggingu. F leitaði til L ehf. um verkið og reisti L ehf. kröfur sínar á því að með þeim hafi tekist samningur þar um. F byggði á hinn bóginn á því að hann hefði komið fram fyrir hönd T ehf. sem hafi verið viðsemjandi L ehf. um verkið og hann væri því ekki réttur aðili málsins. T ehf. var úrskurðað gjaldþrota 11. desember 2019 en reikningurinn sem L ehf. gaf út og deilt er um í málinu var gefinn út 31. desember 2019. Í dómi Landsréttar var talið að L ehf. hefði ekki sýnt fram á að stofnast hafi samningssamband á milli F og L ehf. vegna verksins og að gögn málsins hnígi að því að T ehf. hafi verið viðsemjandi L ehf. í umrætt sinn. Var F því sýknaður af kröfum L ehf.
Þ gerði samning við Í um hlutverk Súsönnu í uppfærslu þess síðarnefnda á óperunni Brúðkaup Fígarós. Sakarefni málsins varðaði það álitaefni hvort Í hefði efnt að fullu skuldbindingar sínar samkvæmt samningnum. Í dómi Landsréttar var fallist á það með Þ að gildissvið kjarasamnings Félags íslenskra hljómlistarmanna og Félags íslenskra leikara um kaup og kjör söngvara hefði náð til samnings hennar við Í þótt þar hafi verið samið um greiðslu verklauna. Var talið að réttarsambandið milli Þ og Í hefði, um annað en greiðslu verklauna, haft einkenni hefðbundins vinnuréttarsambands. Væru ákvæði samnings Þ og Í um lakari kjör en kveðið var á um í kjarasamningnum því ógild. Var Í gert að greiða Þ 638.168 krónur vegna eftirstöðva æfingalauna, launatengdra gjalda og yfirvinnu. Kröfu Þ um greiðslu dráttarvaxta var hins vegar vísað frá dómi þar sem farist hefði fyrir að afmarka þá kröfu með því að tilgreina ákveðinn vaxtafót eða með vísan til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.
Stefndi dæmdur til greiðslu verklauna fyrir vinnu stefnanda við hótel og gistihús stefnda.
Stefndi tók að sér viðgerð á fasteign stefnenda og höfðu stefnendur greitt honum 16 milljónir króna inn á verkið þegar þau stöðvuðu framkvæmdir vegna ágreinings um kostnað og galla á verkinu. Fallist var á kröfur stefnenda um endurgreiðslu liðlega 10 milljóna króna. Til grundvallar þeirri kröfu lá matsgerð dómkvadds matsmanns sem lagði mat á hvað telja mætti sanngjarnt og eðlilegt endurgjald fyrir þá vinnu sem stefndi innti af hendi og hæfilegan kostnað við úrbætur á þeim göllum sem matsmaður taldi vera á verki stefnda. Hafnað var sjónarmiðum stefnda um að matsgerðin væri haldin göllum sem rýrði sönnunargildi hennar. Þá taldi dómurinn ósannaðar staðhæfingar stefnda um að hann hafi fundið mikla myglu í fasteign stefnenda og sömuleiðis ósannað hve mikla vinnu hann lagði fram við að fjarlægja meinta myglu. Auk þessa taldi dómurinn verulegan vafa leika á því að þær aðferðir sem stefndi kvaðst hafa beitt við mygluhreinsun hafi í raun borið árangur eða yfirhöfuð verið til þess fallnar að skila árangri.
Deilt um greiðsluskyldu stefnda vegna vangoldinna reikninga sem stefnandi gerði vegna efniskostnaðar og vinnu við byggingaframkvæmdir á húseign stefnda.
Aðilar deildu um hvort og þá með hvaða hætti samningur hefði komist á milli þeirra um uppfyllingu og jöfnun jarðvegs á lóð I ehf. en S ehf. fór með yfirráð samliggjandi lóðar. S ehf. hélt því fram að í símtali milli fyrirsvarsmanna aðila hefði náðst samkomulag milli þeirra um að hann myndi fylla upp í lóð I ehf. með efni og annast flutning þess og grófjöfnun, gegn gjaldi. I ehf. byggði á hinn bóginn á því að fyrirsvarsmaður þess hefði af greiðasemi samþykkt að S ehf. mætti setja það af efni sínu úr lóðinni til geymslu á lóð I ehf. sem nægði til að fylla afmarkaða gjótu á lóð þess. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að fyrirsvarsmaður I ehf. hefði í upphafi verið ósáttur við uppfyllinguna á lóðinni hafi hann á síðari stigum viljað ná einhverju samkomulagi við S ehf. og þess vegna greitt tvo reikninga frá S ehf., samtals að fjárhæð 3.720.000 krónur. Landsréttur taldi að með því hefði I ehf. samþykkt móttöku efnisins og þeirrar vinnu sem innt var af hendi af hálfu S ehf. við grófjöfnun þess. S ehf. lagði fram gögn um niðurstöðu mælinga á því magni fyllingarefnis sem byggt var á að hefði farið í lóð I ehf. I ehf. gerði aftur á móti hvorki reka að því að sanna að fyllingarefnið hefði verið minna að umfangi né að það hefði verið haldið einhverjum annmarka og var það látið bera hallann af þeim sönnunarskorti. Niðurstaða svokallaðs „plötuprófs“ sem I ehf. hafði aflað einhliða var í ljósi mótmæla af hálfu S ehf. ekki talið hafa sönnunargildi í málinu. Þá var I ehf. jafnframt látið bera hallann af því að hafa ekki lagt fram nein haldbær sönnunargögn um að það verð sem S ehf. krafðist fyrir verkið hefði verið ósanngjarnt. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest um að I ehf. skyldi greiða S ehf. nánar tilgreinda fjárhæð ásamt dráttarvöxtum en samkvæmt dómi Landsréttar skyldi upphafstími þeirra vera mánuði eftir útgáfudag reikninganna, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.
Stefndi talinn persónulega ábyrgur fyrir greiðslu á reikningi fyrir málningarvinnu en ekki einkahlutafélag eins og hann byggði sýknukröfu sína á. Hafnað lækkun á reikningi vegna verksins.
Stefnda tókst ekki að sýna fram á að stefnandi innheimti stefnda um of margar unnar vinnustundir við framkvæmdir á fasteign stefnda. Var dómkrafa stefnanda því tekin til greina.
G slf. höfðaði mál á hendur T til heimtu skuldar að fjárhæð 1.091.567 krónur fyrir verk sem unnið var í þágu hans. Laut ágreiningur í upphafi að fjárhæð endurgjalds fyrir verkið auk þess sem T taldi að gallar væru á því. Undir rekstri málsins fyrir héraðsdómi aflaði T matsgerðar dómkvadds matsmanns. Með dómi héraðsdóms sætti krafan lækkun á grundvelli matsgerðarinnar í 279.750 krónur. Í dómi Landsréttar voru verklaunin hækkuð í 305.670 krónur og jafnframt komist að þeirri niðurstöðu að sú krafa væri að fullu greidd með innborgun stefnda í september 2015 og skuldajöfnun við kröfu hans vegna galla. Var T því sýknaður af kröfu G um greiðslu verklauna. Gagnsök sem T höfðaði á hendur G til sjálfstæðs dóms vegna galla á verkinu var á hinn bóginn vísað frá héraðsdómi með vísan til 2. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991.
Með samningum E ehf. og Í ehf. frá nóvember 2012 og maí 2013 skuldbatt Í ehf. sig til að taka að sér endurskoðunarverkefni gegn greiðslu þóknunar svo að E ehf. gæti efnt skuldbindingar sínar í tengslum við örútboð Ríkiskaupa síðari hluta ársins 2012. Samdi Ríkisendurskoðun við E ehf. um endurskoðun reikninga tiltekinna ríkisstofnana. Í lok árs 2015 tilkynnti Ríkisendurskoðun E ehf. að stofnunin myndi taka til sín tiltekin verkefni sem E ehf. hafði annast. Hinn 25. janúar 2016 tilkynnti E ehf. framkvæmdastjóra Í ehf. að E ehf. myndi taka yfir endurskoðun reikninga Ríkisútvarpsins ohf., sem Í ehf. hafði annast, vegna þessarar ákvörðunar Ríkisendurskoðunar. Hinn 5. febrúar 2016 tilkynnti Í ehf. að litið væri svo á að með þessu hefði E ehf. sagt upp samningi aðila í heild sinni og að Í ehf. myndi ekki starfa að frekari endurskoðunarverkefnum. Hinn 8. febrúar 2016 tilkynnti E ehf. að litið væri svo á að Í ehf. hefði einhliða rift samningi aðila. Í dómi Landsréttar kom fram að leggja yrði til grundvallar að samningur aðila hefði falið í sér verktöku þar sem Í ehf. var undirverktaki E ehf. Fallist væri á með E ehf. að honum hefði verið heimilt sem aðalverktaka að taka til sín endurskoðun reikninga Ríkisútvarpsins ohf. en í samningi aðila hefði komið fram að Í ehf. skyldi meðal annars útvega hæft starfsfólk „eins og [þyrfti] á hverjum tíma“. Þá hefði ekki verið afmarkað í skriflegum samningi hvaða endurskoðunarverkefnum Í ehf. ætti að sinna. Samkvæmt því yrði ekki fallist á að sú ákvörðun E ehf. að taka til sín verkefnið hefði heimilað Í ehf. riftun á samningnum vegna annarra verkefna. Þá hefði Í ehf. ekki átt haldsrétt í gögnum til að knýja fram greiðslu fyrir vinnu við önnur verkefni. Var kröfum Í ehf. um greiðslur fyrir önnur verkefni því hafnað. Fallist var á kröfu Í ehf. um greiðslu fyrir vinnu við endurskoðun reikninga Ríkisútvarpsins ohf. fram til þess tíma sem samstarfi aðila um verkefnið var slitið 25. janúar 2016. Jafnframt var fallist á að Í ehf. hefði átt haldsrétt í gögnum til tryggingar kröfu sinni um þóknun fyrir umrætt verkefni.
Aðilar deildu um sanngjarnt endurgjald fyrir vinnu S ehf. við hönnun reiðhallar fyrir H. Hafði S ehf. gert tvo reikninga vegna vinnu sinnar og hafði H greitt fyrri reikninginn en hafnað þeim síðari. Eftir að máli sem S ehf. hafði höfðað til greiðslu síðari reikningsins hafði verið vísað frá dómi, aflaði félagið matsgerðar dómkvaddra manna um það hvað væri eðlilegt og sanngjarnt endurgjald fyrir hönnunarvinnu sína. Þá aflaði H mats sömu matsmanna á því hve mörgum vinnustundum mætti ætla að S ehf. hefði varið í hönnunina. Að matsgerðinni fenginni höfðaði S ehf. að nýju mál á hendur H og krafðist aðallega greiðslu fjárhæðar í samræmi við niðurstöðu hennar, en til vara samkvæmt hinum ógreidda reikningi. Héraðsdómur féllst á með hinum dómkvöddu matsmönnum að S ehf. hefði unnið sem næmi 76% af heildarhönnun verksins. Þá var það niðurstaða dómsins að telja mætti að S ehf. hefði varið 800 vinnustundum í verkið og að eðlilegt tímagjald væri 15.500 krónur með virðisaukaskatti. Að teknu tilliti til reikningsins sem H hafði þegar greitt var hann því dæmdur til að greiða S ehf. 9.890.000 krónur. Í niðurstöðu sinni vísaði Hæstiréttur meðal annars til þess að með matsgerðinni hefði S ehf. freistað þess að leggja frekari grunn að kröfu sinni á hendur H. Að öllu virtu taldi rétturinn ekki unnt að vefengja mat héraðsdóms á því í hvaða mæli skyldi horft til matsgerðarinnar við úrlausn málsins. Yrði því lagt til grundvallar að S ehf. hefði ekki rennt fullnægjandi stoðum undir kröfur sínar. Hins vegar hefði H krafist staðfestingar héraðsdóms fyrir sitt leyti og með því viðurkennt að S ehf. ætti kröfu á hendur honum sem næmi að lágmarki þeirri fjárhæð sem þar var dæmd. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
L bauð út verk sem fólst í sandblæstri og málun í Sigöldustöð. N ehf. átti lægsta tilboð í verkið og á grundvelli þess gerðu aðilar með sér verksamning. Þegar unnið hafði verið við verkið um nokkurn tíma kom í ljós að stálfletir höfðu verið sprautaðir með sinki undir málningu en það hafði ekki komið fram í útboðsgögnum. Deildu aðilar um hvort N ehf. ætti kröfu á L um frekari verklaun en samið var um sökum þess að sandblástur hefði vegna sinkhúðarinnar reynst tímafrekari og kostnaðarsamari en ætla hefði mátt af útboðsgögnum. N ehf. krafði L auk þess um greiðslu á eftirstöðvum reiknings á grundvelli verksamningsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í málinu lægju fyrir tvær matgerðir dómkvaddra manna og bæri þeim saman um að verkið hefði orðið seinlegra vegna sinkhúðarinnar og fyrirhöfn við framkvæmd þess aukist. Hefði því verið um að ræða breytingu á verkinu frá því sem verklýsing gaf til kynna. N ehf. gerði strax athugasemd á verkfundi eftir að upplýst varð um tilvist sinkhúðarinnar. Hefði því verið gefið tilefni fyrir L til að bregðast strax við ef víkja átti frá þeirri kröfu samkvæmt verklýsingu að málmfletir yrðu sandblásnir þannig að eftir stæði hreint stál og breyta þannig að sinkhúðin yrði látin halda sér á flötum þar sem viðloðun hennar við stálið væri ennþá næg. Að virtum skýrslum fyrir dómi var talið að L hefði í engu vikið frá kröfum í verklýsingu. Þá hefði L ekki hnekkt því mati að breyta hefði mátt vali á tegund málningar ef ákvörðun hefði verið tekin um að láta sinkhúðina halda sér. Hefði L með afstöðu sinni tekið áhættu af auknum kostnaði af framkvæmd verksins ef leitt yrði í ljós að umfang þess yrði meira af þessum sökum. Talið var að með matsgerðunum væri nægilega fram komið að vegna húðarinnar hefði framkvæmd verksins orðið mun örðugri og seinlegri en N ehf. hefði mátt reikna með á grundvelli verklýsingarinnar. Ætti EN ehf., sem hafði fengið kröfuna framselda frá N ehf., því tilkall til greiðslu úr hendi L vegna þessa. Hvað varðaði fjárhæð greiðslunnar kom fram að áðurnefndum matsgerðum bæri fjarri því saman um hver aukning á umfangi verksins hefði verið vegna sinkhúðarinnar. Yrði í hvorugu tilviki séð að stuðst hefði verið við tilraunir til afkastamælinga sem gætu gefið fyllilega marktæka mynd af samanburði á sandblæstri á málmflötum, sem verktaki hefði mátt reikna með á grundvelli verklýsingar, og þeim flötum sem N ehf. þurfti að sandblása í raun. Ótvírætt væri þó að aðferðir sem beittar voru við undirbúning annarrar matgerðarinnar hlytu að standa þessu verulega nær. Var hún því lögð til grundvallar við útreikning á kröfu EN ehf. Loks var hafnað gagnkröfu L um greiðslu tafabóta til skuldajafnaðar kröfu EN ehf. um greiðslu eftirstöðva fyrrgreinds reiknings sem og öðrum liðum í gagnkröfu L enda lægju engin haldbær gögn fyrir um þá. Var L því einnig gert að greiða EN ehf. eftirstöðvar reikningsins.
Á krafði S og A um greiðslu samkvæmt munnlegum verksamningi. S og A kröfðust sýknu með vísan til þess að þau hefðu ekki verið eiginlegir viðsemjendur Á, heldur H ehf. Sönnunarbyrði fyrir því að Á hafi vitað eða mátt vita að H ehf. væri viðsemjandi hans var lögð á S og A, sem stóðu að samningsgerðinni. Sú sönnun hafði ekki tekist. Var því lagt til grundvallar að S og A hafi látið Á vinna verkið í þeirra nafni og báru þau samkvæmt því óskipta ábyrgð á greiðslu fyrir unnið verk. Engin haldbær gögn sýndu að krafa Á væri ósanngjörn og var hún tekin til greina.
S krafði G um greiðslu skuldar samkvæmt reikningi vegna verka sem S vann við smíði húss G. G tók til varna og vísaði til þess að ekkert samningssamband hefði komist á milli þeirra, heldur hafi verktakinn T ráðið S sem undirverktaka. G yrði ekki gerður ábyrgur fyrir efndum T við undirverktaka. G var talinn bera sönnunarbyrði fyrir því að T hafi verið verktaki alls verksins við að reisa umrætt hús og að fyrirsvarsmaður T, sem jafnframt var byggingarstjóri framkvæmdanna, hafi ráðið S til verksins sem undirverktaka T. Með því að G hafði ekki tekist sú sönnun voru kröfur S teknar til greina.
H og M gerðu munnlegan samning við B, húsasmíðameistara, um að hann tæki að sér vinnu við smíð á einingahúsi, m.a. sem byggingarstjóri við húsið, sem þau ætluðu að nýta til íbúðar og veitingasölu. Í tengslum við þetta stofnuðu þau C ehf. til að starfa við veitingarekstur og ferðaþjónustu. H og M tóku þátt í vinnu við húsið ásamt B og mönnum, sem komu til verksins á hans vegum eða fyrir milligöngu hans. Nokkru eftir að verkið hófst reis ágreiningur milli aðila um framkvæmd þess með þeim afleiðingum að B hvarf frá því ásamt öðrum, sem hann hafði fengið til þess. Í máli sem B höfðaði af þessu tilefni á hendur H, M og C ehf. krafði hann þau um greiðslu vegna verksins sem og fyrir störf sín í þágu C ehf. Ekki var fallist á að vísa málinu frá dómi á þeim grundvelli að B hafi ekki gefið út reikninga fyrir allri kröfu sinni þegar hann höfðaði málið. Voru H, M og C ehf. dæmd til að greiða honum nánar tiltekna fjárhæð með dráttarvöxtum að liðnum mánuði frá þeim degi, sem hann krafði þau hverju sinni með réttu um greiðslu. Þá var C ehf. jafnframt dæmt sérstaklega til að greiða B nánar tiltekna fjárhæð vegna starfa hans fyrir félagið.