Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að ógilt yrði sú ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu að breyta einhliða þinglýstri eignarheimild G á þremur tilteknum fasteignum og færa hana yfir á S. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að þegar sýslumaður varð þess áskynja að byggingarleyfi frá árinu 1967 hefði verið skráð sem grundvöllur eignarheimildar fyrir þinglýsingu G og að láðst hefði að skrá viðeigandi eignarheimildir S inn á fasteignirnar, hafi honum borið að leiðrétta fasteignabókina og færa inn réttar upplýsingar, sbr. 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Samkvæmt því ákvæði væri sýslumanni skylt að leiðrétta rangar færslur og gilti það einnig um mistök sem urðu í gildistíð eldri þinglýsingalaga. Tók héraðsdómur fram að G hafi ekki getað framvísað formlegri eignarheimild, það er frumskjali eða frumheimild, sem staðfesti eignarheimild hans yfir mannvirkjunum.

Ágreiningur aðila laut að landamerkjum milli jarðanna Langholts 1 og 2 í Flóahreppi. Fyrir lá að 1987 höfðu stefndi og þáverandi eigandi Langholts 2 haft makaskipti á landspildum í landi hvors um sig. Afsölum var þinglýst í maí 1987 en í þeim var vísað til þess að takmörk spildnanna væru afmörkuð með bláum og rauðum lit samkvæmt meðfylgjandi uppdrætti, sem skyldi skoðast sem hluti afsalanna. Upplýst var að í sama skjalahylki hjá sýslumanninum á Suðurlandi og samrit afsalanna voru geymd væri varðveittur uppdráttur sem sýndi tiltekna afmörkun á tveimur landspildum í landi Langholts í rauðum og bláum lit. Í málinu byggði stefndi einkum á því að umræddur uppdráttur hefði í raun ekki fylgt afsölunum í öndverðu og væri falsaður. Vísaði hann meðal annars til þess að uppdrátturinn hefði ekki verið áritaður af aðilum máls, bæri ekki með sér áritun þinglýsingardómara og að á honum væri að finna teikningar af vegi sem stefndi lagði á árinu 2008, og því gæti uppdrátturinn ekki verið frá því fyrir þann tíma. Landsréttur vísaði til þess að sú staðreynd að uppdrátturinn hefði verið í sama skjalahylki og samrit afsalanna hjá sýslumanni veitti sterkar líkur fyrir því að það væri sá uppdráttur sem afsölin vísuðu til. Einnig hefði stefndi ekki lagt fram annan uppdrátt eða haldbær sönnunargögn um hvar mörk hinna umdeildu spildna ættu að liggja væri uppdrátturinn hjá sýslumanni rangur. Meðal annars af þessum sökum var stefndi ekki talinn hafa fært sönnur á að uppdrátturinn væri ekki sá uppdráttur sem afsölin 1987 vísuðu til og að hann yrði að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Að þeirri niðurstöðu fenginni, og þar sem stefndi hefði ekki hreyft andmælum við því að kröfulína samkvæmt aðalkröfu áfrýjanda væri í samræmi við uppdráttinn hjá sýslumanni, tók Landsréttur til greina aðalkröfu áfrýjanda um nánar tilgreind landamerki milli jarðanna.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A, GP og G um að felld yrði úr gildi ákvörðun S um að vísa frá þinglýsingu yfirlýsingu þeirra um kvöð um varðveislu trjágróðurs á lóð fasteignarinnar H. Með hinum kærða úrskurði var kröfunni hafnað með vísan til þess að þinglýsing skjalsins væri bersýnilega óþörf til verndar rétti í skilningi 2. mgr. 7. gr. þinglýsingarlaga. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt þinglýsingarlögum skyldi þinglýsingarstjóri leysa úr því hvort skjal uppfyllti efnisleg skilyrði til þinglýsingar sem fjallað er um í 7. gr. laganna en honum sé ekki ætlað leysa úr ágreiningi um efnisatvik að baki skjali. Ákvæðið yrði í ljósi orðalags síns og fyrrgreinds hlutverks þinglýsingarstjóra ekki túlkað rúmt. Þegar tekin yrði afstaða til þess hvort þinglýsing skjalsins hafi verið bersýnilega óþörf í skilningi 2. mgr. 7. gr. laganna yrði ekki litið fram hjá því að í íslenskum rétti hefði verið gengið út frá því að eigendur fasteigna gætu stofnað til einkaréttarlegra kvaða á fasteignum með einhliða yfirlýsingum. Enn fremur yrði hvorki ráðið af ákvæðum skipulagslaga né stjórnvaldsfyrirmælum sem sett hefðu verið á grundvelli þeirra að umræddir hagsmunir nytu réttarverndar sem gerði þinglýsinguna bersýnilega óþarfa. Var ákvörðunin felld úr gildi og lagt fyrir S að þinglýsa yfirlýsingunni án athugasemda.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningi vegna ákvörðunar sýslumannsins á Suðurlandi. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að málatilbúnaður K yrði ekki skilinn á annan veg en þann að hann krefðist afmáningar skjals úr fasteignabók þinglýsingastjóra. Af hálfu K væri því haldið fram að nánar tilgreint sumarhús væri í eigu dánarbús foreldra aðila og að mistök hefðu verið gerð við þinglýsingu lóðaleigusamnings þess er tilgreindi B sem eiganda sumarhússins. Væri það mat dómsins að virtum framlögðum gögnum að K hefði ekki, gegn mótmælum B og athugasemdum þinglýsingastjóra, tekist sönnun á þeirri staðhæfingu sinni, enda stangaðist þinglýsingin ekki á við nein önnur þinglýst skjöl. Var því á það fallist að ekki hefðu verið gerð mistök við þinglýsingu skjalsins. Var kröfum K því hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun þinglýsingarstjóra, sýslumannsins á Norðurlandi eystra, 24. október 2024 um að skrá í fasteignabók athugasemd við afsal fyrir fasteigninni Breiðumýri I, dagsett 20. júní 2006, og lagt fyrir hann að afmá athugasemdina úr þinglýsingabók. Upplýst var að afsalinu hafði verið þinglýst þótt ekki lægi fyrir samþykki G sem maka annars tveggja afsalsgjafa, sbr. 1. mgr. 60. gr. og 1. mgr. 64. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 og þinglýsingarstjóra hefði því borið að vísa skjalinu frá þinglýsingu. Skjalinu var þrátt fyrir áðurgreindan annmarka þinglýst. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að frestur 2. mgr. 65. gr. laga nr. 31/1993 til að höfða mál til ógildingar á afsalinu hefði verið löngu liðinn þegar G krafðist þess að sýslumaður lagfærði mistökin frá árinu 2006 með ritun hinnar umþrættu athugasemdar. Taldi Landsréttur einnig skipta máli að ekki skorti þinglýsta eignaheimild til útgáfu afsalsins heldur fólst annmarkinn í vöntun samþykkis maka annars afsalsgjafans. Að þessu gættu var ekki talið tilefni til ritunar athugasemdar í þinglýsingarbók um fyrrgreindan skort á samþykki maka annars afsalsgjafa.

Málið laut að því hvort sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu hefði verið heimilt með nánar tilgreindri ákvörðun að afmá af tilgreindri fasteign annars vegar afsal sem G gaf út til F ehf. 4. apríl 2024 og hins vegar skuldabréf sem F ehf. gaf út fjórum dögum síðar með veði í fasteigninni. Í úrskurði Landsréttar var rakið að ekki hefði skort þinglýsta eignarheimild til útgáfu afsalsins, sbr. 2. mgr. 7. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, heldur hefði ágallinn falist í því að ekki hefði legið fyrir staðfesting á samþykki maka G þegar þinglýsing hefði farið fram. Ekki hefðu staðið skilyrði til þess að sýslumaður tæki ákvörðun um að afmá þinglýsingu skjalanna með stoð í 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga, heldur hefði honum borið að bæta úr þeim mistökum sem honum hefði orðið kunnugt um með því að færa athugasemd í þinglýsingabók um samþykkisskortinn. Var því krafa F ehf. um að ákvörðun sýslumanns yrði felld úr gildi tekin til greina. Þá var lagt fyrir hann að færa í þinglýsingabók fyrrgreint afsal og veðskuldabréf með athugasemd um áðurgreindan annmarka.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var frávísunarkröfu J og kröfu K um að felld yrði úr gildi ákvörðun S um að hafna þinglýsingu afsals á 50% eignarhlut í fasteigninni G og vísa skjalinu frá þinglýsingu. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að samkvæmt 2. mgr. 54. gr. jarðalaga nr. 81/2004 væri óheimilt að þinglýsa skjölum um aðilaskipti að fasteignum sem lögin giltu um nema fyrir lægi að ákvæða laganna hefði verið gætt, þar á meðal 7. gr. d um forkaupsrétt sameigenda. Því hvíldi sú skylda á þinglýsingarstjóra að kanna hvort gætt hefði verið að rétti forkaupsréttarhafa samkvæmt lögunum, en það væri ekki í hans höndum að leysa úr ágreiningi um efnisleg réttindi að baki skjali, svo sem hvort umræddur forkaupsréttur teldist niður fallinn á grundvelli 32. gr. laganna. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að óumdeilt væri að J, sem sameiganda jarðarinnar, hafði ekki verið boðið að neyta forkaupsréttar eins og þinglýsingarstjóri hafði lagt til grundvallar við ákvörðun um að hafna þinglýsingu afsalsins. Þá virtist ákvæði þess um að salan væri undanþegin forkaupsrétti ganga í berhögg við 5. mgr. 7. gr. d jarðalaga. Staðfesti héraðsdómur því ákvörðun S.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun S um leiðréttingu færslna í þinglýsingarbók varðandi jörðina H. Hafði þinglýsingarstjóri leiðrétt færslur í þinglýsingabók um eignarhlutföll þinglýstra eigenda fasteignarinnar H. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að ákvörðun þinglýsingarstjóra hafi lotið að því að leiðrétta umræddar færslur í samræmi við skráða stærð fasteignarinnar og eignarhluta þeirra sem þinglýstir eigendur leiði rétt sinn frá. Væri fallist á það með S að rétt hafi verið að bæta úr þeim mistökum sem orðið höfðu við skráningu stærðar fasteignarinnar og þar af leiðandi eignarhlutfalla í henni. Með þeirri ákvörðun hefði engin afstaða verið tekin til gildis einstakra skjala sem þinglýst hafði verið á eignina. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu varnaraðilans J um leiðréttingu rafrænnar þinglýsingabókar þannig að meginefni nánar tilgreinds afsals yrði getið á fasteignunum H, Hs og Hl, en fallist á kröfu hans um leiðréttingu með þeim hætti að færa skyldi í þinglýsingabækur sömu fasteigna yfirlýsingu um réttindin „Beitiland er óskipt“. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki fengist séð að við afsalsgerðina hefði staðið til að afsalshafi eignaðist einhver réttindi yfir H sem þyrfti að skrá í þinglýsingabók fyrir þá jörð og þá síðar fyrir Hs og Hl. Væri ekki fallist á að tilvísun afsalsins til óskipts beitilands væri nægilega skýr svo unnt væri að slá því föstu að augljóst væri að hún hefði falið í sér stofnun óbeins eignarréttar í jörðinni H og þar með Hs og Hl. Var því ekki fallist á það með héraðsdómi að færa skyldi sérstaka yfirlýsingu um þau ætluðu réttindi í þinglýsingabók fyrir H, Hs og Hl. Var kröfum J því hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að visa frá þinglýsingu eignayfirlýsingu V um landspildu í landi Ó og lagt fyrir hann að þinglýsa skjalinu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að eftir að hinn kærði úrskurður var kveðinn upp hafi eignayfirlýsing V verið send sýslumanni aftur til þinglýsingar og hún dagbókarfærð í þinglýsingabók og þinglýst tilgreindan dag. Væri V því skráður eigandi landspildunnar í þinglýsingabók. Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 þurfi sá sem kærir úrskurð hérðasdómara í þinglýsingarmáli að hafa lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins. Sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu hefði tekið nýja ákvörðun um að þinglýsa eignayfirlýsingu V og af þeim sökum hafi sóknaraðilar ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um gildi fyrri ákvörðunar sýslumanns, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Deilt var um hvort þinglýsingastjóra hefði verið heimilt á grundvelli 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 að afmá kvöð sem B hafði fengið þinglýst á fasteignina S. Hin umdeilda ákvörðun þinglýsingastjóra var rökstudd með þeim hætti að B hefði vegna skorts á samþykki þinglýsts eiganda fasteignarinnar brostið heimild til að fá henni þinglýst. Í úrskurði Landsréttar var rakið að þegar beiðni um afmáningu kvaðarinnar barst sýslumanni hefði þinglýstur eigandi fasteignarinnar verið annar en þegar kvöðinni var þinglýst. Vísaði rétturinn til þess að svo unnt væri að afmá þinglýst réttindi á grundvelli 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga þyrfti að vera augljóst að mistök hefðu átt sér stað. Var ekki fallist á að svo hefði verið, einkum þegar horft væri til þess að þinglýstur eigandi fasteignarinnar hefði samkvæmt orðanna hljóðan verið annar þegar kvöðinni var þinglýst. Hefði skilyrðum 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga ekki verið fullnægt. Var því fallist á kröfu B um að hinni umdeildu ákvörðun þinglýsingastjóra yrði hnekkt.

H ehf. krafði Í um skaðabætur vegna mistaka sem urðu við þinglýsingu afsals en sýslumanni láðist á sínum tíma að þinglýsa skjali um afsal vatnsréttinda úr Berjadalsá í landi Ytra-Hólms sem afsalað var 15. mars 1958. Skjalinu var að lokum þinglýst í kjölfar dóms Hæstaréttar 28. ágúst 2017 í máli nr. 395/2017. Óumdeilt var að mistök urðu við þinglýsingu afsalsins og Í hefði viðurkennt bótaskyldu, ef slík krafa hefði verið fyrir hendi. H ehf. keypti fasteignina Ytra-Hólm I árið 2013 í kjölfar nauðungarsölu. H ehf. taldi sig hafa mátt treysta því að veðbókarvottorð eignarinnar hafi sýnt þinglýstar kvaðir sem hvíldu á eigninni við kaupin og að mistökin við þinglýsinguna hafi skapað félaginu tjón þar sem fasteignin væri verðminni án vatnsréttindanna. H ehf. byggði kröfu sína á 49. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 og almennum skaðabótareglum. Í byggði á því að fyrirsvaramenn H ehf. hefðu verið grandsamir um afsal vatnsréttindanna og ekki getað dulist að réttindin fylgdu ekki með kaupum á jörðinni. Í dómi Landsréttar kemur fram að P hafi afsalað umræddum vatnsréttindum Ytra-Hólms til Akranesskaupstaðar árið 1958 og eigandasaga jarðarinnar frá umræddu afsali rakin. Jörðin Ytri-Hólmur og síðar jarðirnar Ytri- Hólmur I og Ytri Hólmur II hafi allar götur frá 1958 verið í eigu afkomenda P. Jafnframt var rakið að mannvirki hafi verið reist við Berjadalsá í kjölfar afsal vatnsréttindanna 1958, þau standi þar enn og blasi við hverjum sem um landið fer. Í ljósi þessa var ekki talið að H ehf. hafi, gegn staðhæfingum Í, tekist sönnun þess að félagið hafi verið grandlaust um afsal vatnsréttindanna við jarðakaupin í maí 2013 og Í sýknað af skaðabótakröfu H ehf.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun S um að fella niður leyfi til einkaskipta á dánarbúi C en öðrum kröfum A fyrir héraðsdómi, sem settar voru fram sem aðal- og varakröfur og allar lutu með einum eða öðrum hætti að skrásetningu eigna dánarbúsins og þinglýsingu eignarheimilda, var vísað frá dómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að vísa frá þinglýsingu skiptayfirlýsingu þess efnis að við skipti á dánarbúi maka S skyldi koma í hlut hans tilgreindur eignarhluti í jörð og lagt fyrir þinglýsingarstjóra að þinglýsa skjalinu. Landsréttur vísaði til þess að úrskurður um kröfur sóknaraðila í málinu fælu ekki í sér úrlausn um tiltekin réttindi sem hann hefði lögvarða hagsmuni af að fá skorið úr um í skilningi 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, en ekki skipti máli við mat á því atriði þó svo að aðild í málinu í héraði hefði verið hagað svo að sóknaraðili væri þar til varnar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að þinglýst yrði kvöð um endurgjaldslausan afnotarétt hans á fasteignina að H. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að af ákvæðum 31. gr. og 11. gr. þinglýsingalaga mætti leiða að ekki yrði talið að um augljós þinglýsingarmistök hefði verið að ræða er þinglýsingarstjóri þinglýsti ekki sérstaklega, að eigin frumkvæði og án þess að athygli hans hefði verið vakin á þeim, afnotaréttindum M samkvæmt afsali. Var kröfu M því hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að þinglýsa mætti stefnu í máli þeirra á hendur sóknaraðilum á tvær tilgreindar fasteignir á grundvelli 1. mgr. 28. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 28. gr. laga nr. 39/1978 væri ekki heimilt að kæra til Landsréttar úrskurð þar sem ákveðið hefði verið að þinglýsa stefnu. Þá yrði stoð fyrir kæruheimild í málinu ekki fundin í 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eða öðrum ákvæðum XXIV. kafla sömu laga. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að þinglýsa mætti stefnu í máli þeirra á hendur sóknaraðilum á þrjár tilgreindar fasteignir á grundvelli 1. mgr. 28. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 28. gr. laga nr. 39/1978 væri ekki heimilt að kæra til Landsréttar úrskurð þar sem ákveðið hefði verið að þinglýsa stefnu. Þá yrði stoð fyrir kæruheimild í málinu ekki fundin í 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eða öðrum ákvæðum XXIV. kafla sömu laga. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

B höfðaði mál gegn R, S og Í og krafðist þess að felldar yrðu úr gildi þrjár samþykktir byggingarfulltrúans í Reykjavík frá 2018 um að minnka lóðina Hátún 10 og stofna þar tvær nýjar lóðir, Hátún 12 og 14. Í dómi Landsréttar var rakið að gögn málsins væru misvísandi um hvort lóðarhafar að lóðinni hefðu álitið, þegar umrædd afgreiðsla fór fram, að um eina óskipta lóð væri að ræða eða að henni hefði verið skipt samkvæmt samkomulagi hlutaðeigandi og fyrri afgreiðslum R. Við þær aðstæður hafi R borið að gæta að því, áður en til afgreiðslu málsins kom, að atvik þess væru að þessu leyti upplýst með fullnægjandi hætti, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Þá yrði ekki ráðið af gögnum málsins að nægjanlega hafi verið gætt að rétti B samkvæmt 13. gr. sömu laga til að kynna sér gögn málsins, tjá sig um þær upplýsingar sem lágu fyrir og koma að frekari upplýsingum og viðhorfum áður en til afgreiðslunnar kom. Ekki yrði ráðið hvort samþykktirnar 2018 hafi falið í sér nýja afgreiðslu á grundvelli eldri einkaréttarlegrar umsóknar eða staðfestingu fyrri ákvarðana R. Óljóst væri hvaða réttaráhrif afgreiðslunni var ætlað að hafa umfram þær ákvarðanir sem þegar höfðu verið teknar. Þá hafi ekki reynst unnt að hrinda í framkvæmd þeim ráðstöfunum sem þar var mælt fyrir um en breytingar á lóðarmörkum hafi ekki fengist þinglýst. Óhjákvæmilegt væri að R bæri hallann af því að samþykktirnar hafi ekki verið svo skýrar sem skyldi og af þeirri óvissu sem af því leiddi. Málsmeðferð R og sú stjórnvaldsákvörðun sem fólst í umræddum samþykktum var talin haldin slíkum annmörkum að ekki yrði hjá því komist að fallast á kröfu B um að fella samþykktirnar úr gildi.

G kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var að afmá færslu skjals, eignaskiptayfirlýsingar, sem þinglýst var í fasteignabók embættis varnaraðila S. Með hinni umdeildu eignaskiptayfirlýsingu var kveðið á um innbyrðis skiptingu leiguréttinda milli aðildarfélaga B sem áttu orlofshús á tilgreindri lóð sem B leigði af G. Í úrskurði Landsréttar var rakið að B hefði tekið tilgreinda lóð á leigu til 72 ára frá 1. ágúst 1969 að telja. Samkvæmt því fari B með lóðarleiguréttindi yfir lóðinni, sem teljist samkvæmt reglum eignaréttar til óbeinna eignarheimilda. Þessum réttindum sé B heimilt að ráðstafa enda fari það ekki gegn því sem kveðið er á um í lóðarleigusamningnum. Samkvæmt samningnum væru heimildum B til að ráðstafa framangreindum lóðarleiguréttindum engin sérstök takmörk sett. Með hinni umdeildu eignaskiptayfirlýsingu hefði verið kveðið á um innbyrðis skiptingu leiguréttinda milli aðildarfélaga B sem áttu orlofshús á lóðinni án þess að sú skipting hefði áhrif á eignarrétt G að landinu en ekki væri um að ræða skiptingu lóðar í skilningi 48. gr. skipulagslaga nr. 123/2010. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Þ kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að hrundið yrði úrlausn sýslumannsins á Vestfjörðum um að vísa frá þinglýsingu afsali um að Þ væri réttur og löglegur eigandi að tilgreindum eignarhluta SÓ í jörðinni R. Var afsalinu vísað frá á grundvelli þess að SÓ sem útgefanda skjalsins brysti heimild til eignarinnar á þann veg er í skjalinu greindi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að SÓ hefði eignarheimild yfir helmingi umrædds eignarhluta jarðarinnar samkvæmt fjárskiptasamningi sem þinglýst hafði verið á jörðina. Samningurinn væri óskilyrtur og fæli í sér yfirfærslu eignarréttar að téðum helmingi eignarhlutans. Þinglýsingu samningsins væri getið í fasteignabók en láðst hefði að færa í hana meginefni samningsins. S hefði, í samræmi við rannsóknarskyldu sína samkvæmt 5. mgr. 7. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, borið að ganga úr skugga um heimild SÓ á grundvelli samningsins og leiðrétta að eigin frumkvæði skráningu eignarheimilda í fasteignabók í samræmi við 1. mgr. 27. gr. laga nr. 39/1978. Hefði afsalinu því ranglega verið vísað frá þinglýsingu. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir S að þinglýsa afsalinu.