Stefnandi, sem hafði verið sagt upp störfum hjá stefnda, krafðist bóta úr hendi stefnda á grundvelli skírteinistryggingar flugmanna. Reisti stefnandi kröfur sínar á því að vegna ADHD greiningar og lyfjameðferðar ef þeim sökum væri hann ófær um að starfa sem flugmaður og hefði vegna þessa verið synjað um útgáfu heilbrigðisvottorðs. Stefndi krafðist sýknu og reisti þá kröfu sína m.a. á því að stefnandi hefði starfað hjá stefnda í 18 ár án þess að ADHD einkenna hefði orðið vart. Fyrst eftir uppsögn hefði hann verið greindur með ADHD og væri greiningin verulegum annmörkum háð. Með vísan til m.a. niðurstöðu dómkvadds matsmanns var það mat dómsins að slíkir annmarkar hefðu verið á greiningarferli stefnanda að ekki yrði lagt til grundvallar að hann væri ófær um að starfa sem flugmaður í skilningi laga og reglugerða á sviði samgöngumála. Stefnandi hefði því ekki sýnt fram á að skilyrði til greiðslu bóta úr tryggingunni væru fyrir hendi. Var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
Seljandi bifreiðar taldi sig tryggðan á grundvelli söluveðs, eignarréttarfyrirvara eða sambærilegrar tryggingar í henni þar til kaupverð væri að fullu greitt og nyti af þeim sökum stöðu samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 við gjaldþrotaskipti á félaginu sem keypti bifreiðina. Talið að ekki hafi verið stofnað til söluveðs eða ígildi þess með fullnægjandi hætti samkvæmt lögum um samningsveð nr. 75/1997 auk þess sem þinglýsa hefði þurft slíkum löggerningi til að öðlast vernd gagnvart skuldheimtumönnum.
Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur nr. E-1738/2018 sem staðfestur var í Landsrétti í máli nr. 384/2020 var viðurkennd skylda stefnda til að greiða stefnanda tiltekna fjárhæð í vátryggingabætur vegna brunatjóns í samræmi við framvindu endurbyggingar fasteignarinnar. Með dómi Hæstaréttar nr. 4/2022 var þessi fjárhæð viðurkenningarkröfunnar hækkuð þar sem ekki var talið að stefnda væri heimilt að halda eftir 24% hlutfalli virðisaukaskatts af vátryggingabótunum. Ágreiningur reis um greiðslu verðbóta eða vaxta að umræddri fjárhæð auk þess sem stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna tjóns sem stefnandi varð fyrir sökum þess að stefndi synjaði um útgáfu yfirlýsingar um óumdeilda fjárhæð vátryggingabótanna.Með vísan til sjónarmiða um málsforræði og skilyrði viðurkenningarkrafna samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 var talið að ákvæði 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 og önnur ákvæði þeirra laga útilokaði stefnanda ekki frá því að koma slíkri kröfu að á síðari stigum. Þá voru röksemdir stefnda með vísan til 2. mgr. 116. gr. haldlausar enda hafði ekki verið dæmt um aðal- og varakröfu stefnanda áður. Aðalkröfu stefnanda um greiðslu verðbóta var hafnað þar sem ekki var talið að stefnandi hefði sýnt fram gegn neitun stefnda að sú venja gilti í starfsemi stefnda við uppgjör bóta. Hins vegar var fallist á að krafan bæri vexti og dráttarvexti. Stefnandi sleit ekki fyrningu fyrr en með birtingu stefnu vegna vaxtakröfunnar og var því hluti vaxta og dráttarvaxta fallin niður fyrir fyrningu. Viðurkenningarkröfu stefnanda um skaðabætur var hafnað, enda ekki talið að krafa uppfyllti skilyrði sakarreglunnar um orsakatengsl og sennilega afleiðingu.
E ehf. höfðaði mál á hendur K hf. og krafðist þess aðallega að félaginu yrðu afhendir fjármunir sem það hefði lagt inn á reikning K hf. á árinu 2007 auk dráttarvaxta. Til vara krafðist E ehf. að K hf. endurgreiddi félaginu sömu fjármuni auk dráttarvaxta. Mál þetta var rakið til yfirlýsingar sem gefin var út af G, þáverandi meðeiganda og stjórnarformanni E ehf., 21. júlí 2008. Staðfesti G í yfirlýsingunni að tilteknar greiðslur, sem samsvöruðu stefnufjárhæð málsins, til tryggingar viðskiptum félagsins V ehf. við V hf., sem lagðar voru inn til V hf. í nafni G, hefðu átt að vera lagðar inn í nafni E ehf. og væru eign þess félags, sem lánaði V ehf. peningana sem veð fyrir viðskiptum V ehf. til V hf. Félagið V hf. sameinaðist K ehf. 18. nóvember 2017 og tók K hf. þá yfir réttindi og skyldur þess félags. Þáverandi fyrirsvarsmenn E ehf. leituðu á árinu 2018 til K hf. um upplýsingar um afdrif fjármunanna en ítarleg leit K hf. að slíkum upplýsingum bar ekki árangur. Í ljósi grundvallarreglu í réttarfari um að sá sem heldur fram staðhæfingu um atvik máls, gegn mótmælum gagnaðila, beri sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni var E ehf. látið bera hallann af sönnunarskorti um atvik málsins og fallist á með K hf. að honum bæri ekki skylda til að geyma upplýsingar um uppgerð viðskipti lengur en í sjö ár frá lokum viðkomandi reikningsárs, sbr. 1. mgr. 20. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald. Benti allt til þess að umræddir fjármunir hefðu verið lánaðir til V ehf., af E ehf. eða eftir atvikum af G sjálfum, og að lántakinn hefði sem veðsali veðsett þá veðhafanum V hf. til tryggingar í viðskiptum þeirra. Á því tímamarki sem lánsfé væri afhent teldist lánveitandi ekki lengur eigandi hinna eiginlegu fjármuna, heldur eignaðist hann við lögskiptin samsvarandi kröfu á hendur lántaka. Var því fallist á með K hf. að E ehf. hefði hvorki sýnt fram á að hann væri rétthafi fjármuna sem K hf. bæri að afhenda honum né hefði hann sýnt fram á að stofnast hefði til kröfuréttarsambands á milli aðila málsins vegna meðferðar umræddra fjármuna. Var K hf. því sýknað sökum aðildarskorts E ehf.
Stefndi sýkn af fébótakröfu stefnanda vegna munatjóns.
Stefnda gert að greiða stefnanda 465.000 krónur, sem stefndi hafði haldið eftir af tryggingarfé húsaleigusamnings.
Stefnendur kröfðust þess að viðurkenndur yrði réttur þeirra til fullra bóta úr starfsábyrgðartryggingu sem þau töldu byggingarstjóra hafa haft í gildi vegna tjóns sem stefnendur höfðu orðið fyrir vegna galla á fasteign sem þau töldu byggingarstjórann bera ábyrgð á. Stefndi var sýknaður á þeim grundvelli að ábyrgðartrygging byggingarstjórans hafi verið fallin úr gildi þegar ágallar á verki hans hafi komið í ljós.
Vegna hefðbundinnar endurnýjunar á vélarhlutum var vél skips tekin upp sumarið 2015. Vélsmiðja, sem útgerðin leitaði til, sendi menn til þess að vinna verkið en þeim fylgdi ekki verkstjóri. Fimm dögum eftir að vélarupptektinni lauk bilaði vélin þegar skipið var á hafi úti. Tryggingafélag útgerðarinnar greiddi fyrir viðgerðina. Það höfðaði mál á hendur vélsmiðjunni og tryggingafélagi hennar til þess að fá kostnað sinn greiddan með þeim rökum að vélsmiðjan bæri húsbóndaábyrgð á stöfum viðgerðarmannanna. Vélsmiðjan taldi ekki sannað að bilunin yrði rakin til verka viðgerðarannanna. Í öðru lagi taldi hún útgerðina hafa stýrt verkinu í reynd. Auk þess bæri vélstjóri skips ætíð ábyrgð á viðgerð vélar þess að lögum. Vélsmiðjan byggði enn fremur á því að bilun vélarinnar yrði rakin til aðgæsluleysis vélstjóra. Að lokum byggði hún á því að fjárkrafa tryggingafélags útgerðarinnar væri vanreifuð. Dómurinn taldi nægjanlega í ljós leitt að bilunin í vélinni yrði rakin til þess að viðgerðarmennirnir sem tóku vélina upp hefðu ekki hert tiltekna bolta nægjanlega. Dómurinn hafnaði öllum rökum vélsmiðjunnar fyrir ábyrgð útgerðarinnar og taldi vélsmiðjuna bera húsbóndaábyrgð á störfum viðgerðarmannanna. Fjárkrafa tryggingafélags útgerðarinnar var hins vegar vanreifuð og því varð að vísa málinu frá dómi án kröfu.
Stefnandi starfaði sem matsveinn á skipi þegar hann slasaðist. Málsaðilar deildu um það hvernig bæri að reikna út tímabundið atvinnutjón stefnanda. Fjárkrafa stefnanda var svo vanreifuð að vísa varð kröfu hans frá dómi.
Stefndi sýknaður af kröfum stefnenda um endurgreiðslu leigu og tryggingar fyrir vanskilum og skemmdum þar sem ósannað var að nokkuð réttarsamband hefði stofnast á milli stefnenda og stenda.
Fallist var á kröfu leigutaka um endurgreiðslu tryggingarfjár frá leigusala.
Vinna stefnanda, löggilts fasteignasala, við gerð verksamnings var ekki talin hafa fallið undir lög nr. 99/2004, um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa. Hann var ekki heldur talinn hafa unnið samninginn í skjóli löggildingar sinnar sem fasteignasali. Starfsábyrgðartrygging sem hann keypti var því ekki talin taka til þess fjártjóns sem hann hafði verið gerður ábyrgur fyrir vegna yfirsjónar við gerð verksamningsins.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda eftirstöðvar skuldar samkvæmt lánssamningi, að teknu tilliti til innborgana vegna ráðstöfunar á handveði og öðrum tryggingum, sem settar höfðu verið til tryggingar greiðslu skuldarinnar. Ágreiningur var um við hvaða tímamörk ætti að miða í þeim efnum og eins hvort stefnandi og fyrirrennari hans hefðu valdið stefnda tjóni með því að bregðast ekki nægilega skjótt við uppgjörstillögum stefnda og beiðnum hans um upplýsingar varðandi stöðu skuldarinnar.
A gegn
Tryggingamiðstöðinni hf
Fallist var á kröfu stefnanda að á fjárhæð skaðabóta skyldi miða við meðaltekjur verkamanna.
Skaðabótamál vegna riftunar kaupa á safni fasteigna.
Stefndi, Vörður Tryggingar, sýkn af kröfum stefnanda.
Húsfélagið Rauðavaði 19, Hjördís, Sigríður Albertsdóttir, Valdís Beck, Edda María, Baldvinsdóttir, Guðrún Jenný, Jónsdóttir, Hilda ehf og Óskar Páll Þorgilsson (
Gunnlaugur Úlfsson hdl)
gegn
Verði tryggingum hf (
Björn Lárus Bergsson hrl)
Starfsábyrgðartrygging. Dómur taldi að miða bæri útreikning vátryggingarfjárhæða við það tímamark þegar lokaúttekt á byggingarframkvæmd fór fram.
Slysamál
Stefnandi ekki talinn hafa tilkynnt tryggingarfélagi um bótakröfu sína innan frests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Bótaréttur stefnanda fallinn niður vegna þessa tómlætis.
Stefndu dæmd til greiðslu bóta vegna vinnuslyss. Stefnandi talin hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og ber 1/3 hluta af tjóni sjálfur.
R kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var að kveða upp úrskurð um hæfilega þóknun til matsmanna vegna yfirmatsgerðar sem R hafði óskað eftir í tengslum við mál sem hann hafði höfðað gegn V hf. Í málinu lá fyrir að R hafði ekki lagt fram tryggingu fyrir greiðslu á þóknun matsmanna sem héraðsdómari hafði tekið ákvörðun um á grundvelli síðari málsliðar 2. mgr. 63. gr., sbr. 64. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að héraðsdómari hefði að kröfu R átt að leiða ágreining um trygginguna til lykta með úrskurði skv. 1. mgr. og 2. mgr. 112. gr., sbr. c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem það var ekki gert var talið að ákvörðunin væri ekki skuldbindandi fyrir R. Hins vegar þótti ljóst að matsmönnum yrði ekki gert skylt að afhenda R yfirmatsgerðina eða leggja hana fyrir dóm, nema R greiddi þeim það endurgjald sem þeir hefðu áskilið sér eða setti viðhlítandi tryggingu fyrir því. Að öðrum kosti bæri þeim engin skylda til að láta matsgerðina af hendi. Mótmæli R við því endurgjaldi sem matsmenn færu fram á og krafa hans um að héraðsdómari úrskurðaði um hæfilega þóknun á grundvelli 1. mgr. 66. gr. sömu laga væri öðrum þræði á því reist að þeir færu fram á greiðslu fyrir meira vinnuframlag en matsbeiðandi hefði gefið tilefni til. Var fallist á það með héraðsdómara að ekki væri unnt að taka kröfuna um þóknun matsmanna til efnislegrar úrlausnar, nema matsgerðin yrði lögð fyrir dóm, en það væri undir R komið sem matsbeiðanda hvort svo yrði gert. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A hf. um að bú H ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Í dómi Hæstaréttar kom fram að kröfur sem A hf. átti á hendur H ehf. væru til komnar vegna lána í íslenskum krónum sem hefðu með ólögmætum hætti verið bundin gengi erlendra mynta. Þótt samið hefði verið um að lánshlutar í íslenskum krónum bæru REIBOR-vexti hafði A hf. ekki krafið um slíka vexti fyrr en í greinargerð fyrir Hæstarétti. Var því ekki talið að H ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta á grundvelli útreikninga sem miðuðu við þá vexti. Heildarfjárhæð lánanna, miðað við vexti samkvæmt 4. gr., sbr. 3. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, nam hærri fjárhæð en tryggð var með veði í eignum H ehf. Var því fallist á kröfu A hf. um að bú H ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta.
Stefndu voru sýknuð af kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu.
Viðurkenndur var réttur stefnanda til bóta úr hendi tryggingafélagsins V á grundvelli frítímaslysatryggingar. Stefnandi hafði orðið fyrir meiðslum á heimili sínu, þegar hún hrasaði og féll fram fyrir sig. Ekki var upplýst af hvaða ástæðum hún hefði fallið en ekki var talið að það væri að rekja til sjúkdóms eða annarra ástæðna sem ættu sér orsök innan líkama stefnanda. Meiðslin væri því að rekja til skyndilegs utanaðkomandi atburðar og um bótaskylt slys að ræða í merkingu tryggingaskilmála V. Fallist var á með stefnda V að áfengi teldist nautnalyf í skilningi tryggingaskilmála V en samkvæmt skilmálunum var V undanþegið ábyrgð á slysum sem rekja mátti m.a. til neyslu nautnalyfja. Hins vegar var því hafnað að stefndi V hefði sýnt fram á orsakasamhengi milli áfengisneyslu stefnanda í aðdraganda slyssins og slyssins.
Shkelzen Erik Morina gegn
Tryggingamiðstöðinni hf
Vísað var frá dómi kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta vegna slyss sem hann varð fyrir við vinnu sína á árinu 2005. Talið var að málssóknarreglur laga nr. 30/2004 giltu ekki vegna tjónsatvika sem urðu fyrir gildistöku laganna.
Stefán Magnússon gegn
Tryggingamiðstöðinni hf
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um viðurkenningu á fébótaábyrgð á líkamstjóni stefnanda, þar sem ekki þótti sannað að slysið yrði rakið til saknæmrar vanrækslu sem stefndi bæri ábyrgð á.
Kröfu um að leigusali skilaði tryggingarvíxli var hafnað.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi er hann varð fyrir bifreið sem B ók. Ekki var ágreiningur um bótaskyldu B og V hf. í málinu en aðilar deildu um árslaunaviðmiðun við útreikning skaðabóta vegna varanlegrar örorku, hvert hefði verið tímabundið atvinnutjón A, hvort A ætti rétt á bótum fyrir sjúkrakostnað og annað fjártjón og hvort hann ætti rétt á bótum á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga. Hæstiréttur féllst á það með A að aðstæður hans væru óvenjulegar þegar ákveðin væru árslaun hans samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga þar sem vinnutekjur hans væru annars vegar reiknuð laun hans að meðtöldu framlagi í lífeyrissjóð og hins vegar hagnaður af rekstri einkafirma og síðar einkahlutafélags í hans eigu. Ljóst væri að hagnaður af rekstrinum síðustu þrjú ár fyrir slysið væri eingöngu til kominn vegna vinnuframlags A sjálfs. Var því talið rétt að taka tillit til hagnaðarins við ákvörðun viðmiðunartekna að því er varðaði bætur vegna varanlegrar örorku og tímabundins atvinnutjóns en ekki þótti koma til álita að taka tillit til hagnaðar A af sölu einkahlutafélagsins við mat á árslaunum hans. Þá var talið að A hefði sýnt fram á að hann ætti rétt til bóta vegna sjúkrakostnaðar, annars fjártjóns og framtíðarsjúkrakostnaðar. Hins vegar taldi Hæstiréttur að A hefði ekki sýnt fram á að B hefði með akstri sínum umrætt sinn sýnt af sér stórfellt gáleysi í skilningi 26. gr. skaðabótalaga og voru B og V hf. sýknaðir af kröfu A um bætur á þeim grundvelli.
Ó og G gerðu með sér samning á árinu 2007 um lán að fjárhæð 350.000 bresk pund sem Ó skuldbatt sig til þess að endurgreiða á tilteknum degi. Ó hélt því fram í málinu að gengið hefði verið frá kaupum G á 150.000 hlutum í S ehf. fyrir 350.000 bresk pund áður en fyrrgreindur samningur þeirra á milli var undirritaður, en hann hefði verið gerður í þeim tilgangi að tryggja G endurgreiðslu á kaupverði hlutanna ef Ó nýtti sér umsaminn kauprétt á þeim. Var það niðurstaða Hæstaréttar að þessi staðhæfing Ó samræmdist ekki ákvæðum lánssamningsins og að ekkert væri fram komið í málinu sem færði sönnur á hana. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu héraðsdóms um að Ó bæri að greiða dánarbúi G hina umkröfðu fjárhæð. Fundið var að því að aðila- og vitnaskýrslur hefðu verið raktar í héraðsdómi í mjög löngu máli sem samræmdist ekki ákvæðum réttarfarslaga.
Hafnað var kröfu stefnanda um greiðslu peningamarkaðsinnlána úr hendi stefnda Íslandsbanka hf. sem Glitnir banki hf. hafði með skuldajöfnuði notað til að greiða niður skuld stefnanda samkvæmt þremur gjaldmiðlaskiptasamningum.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð.
Krafa stefnanda um að viðurkennt yrði að stefnda væri skylt að greiða stefnanda bætur úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda stefnanda vegna vinnuslyss var tekin til greina.
Stefnda var sýknuð af kröfum stefnanda. Ekki var talið að hún hafi, eða nokkur í umboði hennar, beðið stefnanda um að gera við bifreið, sem skráð var í eigu hennar.
L gerði svonefndan gjaldmiðla- og vaxtaskiptasamning við A í maí 2007. Ágreiningur aðila laut að skilyrðum samningsins um tryggingar og afleiðingar þess að L varð ekki við kröfum A um að setja auknar tryggingar í árslok 2007 og ársbyrjun 2008. A byggði á því að samningurinn hefði hliðstæð áhrif og ef L hefði endurfjármagnað skuld með því að taka erlent lán. Veiking krónunnar hefði haft þau áhrif að skuldin hækkaði, sem aftur hefði haft áhrif á tryggingaþörf samnings. Samið hefði verið um lágmarkstryggingu 16%. L byggði á því að ekki hefði verið samið um breytilegar tryggingar og hvorki samningurinn né hinir almennu skilmálar hans hefðu veitt A sjálfdæmi um hver trygging skyldi vera á hverjum tíma. Samið hefði verið um að tryggingin næmi 16% af upphaflegri fjárhæð samnings aðila. Tap varð á markaðsvirði samnings aðila í lok árs 2007 og fór A fram á viðbótartryggingu frá L, sem kvaðst hafa reynt að ná sáttum án viðurkenningar á rétti A til að krefjast aukinna trygginga. A lokaði reikningnum 7. mars 2008 og byggði á því að með því að verða ekki við áskorunum um að leggja fram frekari tryggingar hefði L vanefnt skuldbindingar sínar samkvæmt samningnum. Talið var að A þyrfti að bera halla af óljósu orðalagi skilmála samningsins, væri ekki sannað að úr óvissu hefði verið bætt með kynningu eða á annan hátt. Ljóst þótti að ekki hefði verið kynnt að tryggingarþörf samningsins ætti að ráðast af fleiri þáttum en upphaflegri fjárhæð og gildistíma samningsins. Kynning samningsins hefði því ekki bætt úr óljósu orðalagi skilmálanna. Þegar þetta var virt og það að í hinum almennu skilmálum væri kveðið á um að semja þyrfti sérstaklega um lágmark trygginga til þess að viðskiptavinur yrði krafinn um viðbótartryggingu, en slíkt ákvæði var hvorki í samningnum né í meðfylgjandi handveðsyfirlýsingu, þá yrði ekki fallist á með A að hann hefði haft rétt til að krefja L um auknar tryggingar. Þá var talið að A yrði að bera hallann af því að sönnun skorti fyrir því að þær auknu tryggingar sem L setti í desember 2007 og janúar 2008 hefðu falið í sér samþykki á kröfu A, en ekki aðeins verið tilraun til sátta án viðurkenningar á kröfu. Þar sem A hefði ekki áskilið sér rétt til að krefjast viðbótartryggingar fól synjun L á kröfu hans þar um ekki í sér vanefnd af hálfu L. A var þess vegna ekki heimilt að loka samningnum og ganga að handveði því sem L hafði sett. Var A gert að greiða L umkrafa fjárhæð í skaðabætur.
Ákvörðun sýslumanns um að gera gerðarbeiðanda aðfarar að leggja fram tryggingu vegna virðingar á hlutabréfum felld úr gildi.
Stefndu voru sýknuð af bótakröfu stefnanda vegna kostnaðar við endursmíði skiltis sem tjón varð á.
E ehf. gerði leigusamning við A ehf. Lagði E ehf. fram víxil til tryggingar á réttum efndum og samþykkti Í víxilinn í þágu félagsins. E ehf. sagði leigusamningnum upp og A ehf. krafði félagið um greiðslu skuldar sem það taldi E ehf. standa í við sig. Höfðaði A ehf. síðan mál gegn E ehf. og Í til innheimtu tryggingarvíxilsins. Í greiddi kröfu A ehf. en höfðaði síðar mál þetta með kröfu um endurgreiðslu hluta þeirrar fjárhæðar sem hún innti af hendi. Talið var að ekki hafi verið samið á annan veg en felist í 39. gr. húsaleigulaga um að víxillinn væri til tryggingar réttum efndum á leigusamningnum, þ.e. fyrir leigugreiðslum og skaðabótum vegna tjóns á hinu leigða. Ekki hafi verið um hið síðarnefnda að ræða. Óumdeilt hafi verið að E ehf. hafi skuldað leigu vegna tveggja mánaða og að hluta vegna næstu fjögurra mánaða. Hafði Í verið gert að greiða í víxilmálinu, auk leigugjaldsins, hússjóðsgjöld, kostnað vegna gerðar nýs leigusamnings, þrif á húsnæðinu, innheimtuþóknun og stimpilgjald. Talið var að ábyrgð hennar hafi ekki tekið til þessara liða og A ehf. hafi verið óheimilt að innheimta þá hjá henni. Krafa A ehf. um skuldajöfnuð vegna ferðakostnaðar og dagpeninga kom ekki til álita af sömu sökum. Var því tekin til greina þrautavarakrafa Í sem gerði ráð fyrir því að ábyrgð hennar tæki einungis til ógreidds leigugjalds á sex mánaða tímabili og var A ehf. gert að greiða henni mismun þess og þess sem hún hafði greitt.
Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100 gr. laga nr. 88/2008, sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. sömu laga. Hins vegar var X gert að setja tryggingu samkvæmt 101. gr. laga nr. 88/2008 fyrir því að hann mætti til skýrslugjafar hjá lögreglu á þeim tíma sem farbannskrafa lögreglu tók til.
Máli VE gegn V var vísað frá Hæstarétti þar sem málskostnaðartrygging var ekki afhent innan frests sem VE hafði til þess að afhenda trygginguna.
Fallist á kröfu um töku dánarbús til opinberra skipta.
Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. b. lið 1. mgr. 103. gr. sömu laga, en í þess stað var honum gert að setja tryggingu samkvæmt 109. gr. laganna fyrir því að hann mætti til skýrslugjafar hjá lögreglu innan þess tíma sem farbanninu var ætlað að gilda .
Ökumaður undir áhrifum áfengis ók bifreið stefnanda út af vegi á ljósastaur og olli tjóni á henni. Bifreiðin var kaskótryggð hjá stefnanda. Félagið var sýknað af kröfu stefnanda um bætur á grundvelli ákvæða í vátryggingarskilmálum um að félagið bætti ekki tjón, sem yrðu á ökutæki, er ökumaður teldist ekki geta stjórnað ökutækinu epa vera óhæfur til þess skv. ákvæðum umferðarlaga.
Leigusali sýknaður af kröfu leigutaka um endurgreiðslu á framlögðu tryggingarfé sem jafnframt var fyrirframgreiðsla tveggja mánaða leigu.
Ferðaskrifstofan SL hf. hafði lagt fram tryggingu hjá samgönguráðuneytinu í samræmi við 13. gr. laga nr. 117/1994 um stjórn ferðamála, sbr. lög nr. 73/1998. Gildistími tryggingarinnar var til 1. október 2001. Í tilefni af því að SL hf. tókst ekki að fá trygginguna framlengda tók ráðuneytið við yfirlýsingu stærstu hluthafa SL hf., áfrýjenda máls þessa og mat hana gilda sem tryggingu. Bú SL hf. var tekið til gjaldþrotaskipta 28. nóvember 2001. Í málinu deila aðilar um gildi nefndrar yfirlýsingar. Var talið að í 19. gr. laga nr. 117/1994, eins og henni var breytt með 1. gr. laga nr. 73/1998, komi fram tæmandi talning á því hvernig sú trygging geti verið, sem ferðaskrifstofa leggur fram til að öðlast starfsleyfi. Hin umdeilda yfirlýsing taldist ekki fullnægja skilyrðum nefnds lagaákvæðis. Samgönguráðuneytið hafi samkvæmt meginreglum stjórnsýsluréttar verið bundið af lögum um form tryggingarinnar og því hafi ekki verið heimilt hvað sem öðru liði að taka við yfirlýsingunni sem gildri framlengingu ferðaskrifstofutryggingar samkvæmt lögum um stjórn ferðamála. Gat Í því ekki reist kröfur á hendur áfrýjendum á yfirlýsingunni og voru þeir sýknaðir.
J, sem keypt hafði utanlandsferð hjá ferðaskrifstofunni Í ehf., varð fyrir fjártjóni þegar Í ehf. skilaði starfsleyfi sínu og lýsti því yfir að grundvöllur fyrir rekstrinum væri ekki lengur fyrir hendi. Krafðist J þess að fá tjón sitt bætt úr sérstakri tryggingu sem ferðaskrifstofum bar að setja vegna starfsemi sinnar. Þrátt fyrir skýr fyrirmæli 5. gr. reglugerðar nr. 281/1995 um að lágmarkstrygging skyldi vera 10.000.000 krónur hafði samgönguráðuneytið ekki krafið Í ehf. um hækkun 6.000.000 króna tryggingar sem félagið hafði sett fyrir gildistöku reglugerðarinnar. Kröfur vegna innborgana á ferðir með Í ehf., sem ekki nýttust, og kostnaður við heimflutning farþega rúmuðust innan þeirrar tryggingarfjárhæðar sem ráðuneytinu bar að sjá til að félagið setti. Var fallist á með J, að vanræksla ráðuneytisins hefði valdið honum tjóni og var krafa hans var samkvæmt því tekin til greina.
Aðilar deildu um heimild BÍ til þess að ráðstafa hluta fjárhæðar, sem sett hafði verið til tryggingar yfirdráttarskuld Í við bankann. Bankinn hafði nýtt hluta fjárhæðarinnar til að gera upp víxilskuld fyrirtækisins B við sig. Í var að öllu leyti í eigu B en félögin höfðu þó ekki verið sameinuð. Í beiðni um viðbótaryfirdrátt kom fram af hálfu Í að til tryggingar yrði meðal annars sett greiðsluávísun vegna væntanlegrar greiðslu frá skipasmíðastöð í Kína, sem Í var að vinna fyrir. Jafnframt kom fram að Í framvísaði hluta af þessari fjárhæð til greiðslu á vanskilaskuldum B við BÍ. Þótti verða að telja að með þessu hafi Í fallist á skilyrði bankans fyrir veitingu yfirdráttarheimildarinnar sem óskað var eftir. Af hálfu Í var því haldið fram í málinu, að umbeðin fyrirgreiðsla hjá BÍ hafi verið ófullnægjandi þar sem hún hafi einungis verið veitt í áföngum, en ekki þegar í stað eins og brýna nauðsyn hafi borið til. Þetta hafi meðal annars leitt til þess að Í hafi ákveðið að semja ekki við bankann um greiðslu vanskilaskulda B. Í sérstakri greiðsluávísun Í, sem útbúin var af BÍ og lögð var fram til tryggingar yfirdrætti Í, var ekki minnst á greiðslu vanskilaskulda B við bankann. Var talið að það hefði þó verið nauðsynlegt að gera, ef ráðstafa átti greiðslunni vegna þeirra í samræmi við yfirdráttarbeiðni Í, en á hana þótti ekki unnt að líta sem fyrirvaralausa greiðsluávísun eða fullgerðan samning. Gera yrði þá kröfu til lánastofnana, sem hafi yfir að ráða sérfræðiþekkingu og reynslu í viðskiptum af þessu tagi, að þær tryggðu sér skýrar og ótvíræðar heimildir til ráðstöfunar á þeim fjármunum, sem bærust viðskiptamönnum þeirra. Bankinn yrði að bera hallann af því að orðalag greiðsluávísunarinnar var ekki að öllu leyti í samræmi við þá skilmála, sem boðnir höfðu verið í yfirdráttarbeiðni Í. Var BÍ dæmdur til að greiða Í þá fjárhæð sem ráðstafað hafði verið til greiðslu á vanskilaskuldum B.