Dómstólaleit

Maður sakfelldur fyrir ýmiss brot gegn almennum hegningarlögum og umferðarlögum og dæmdur til 18 mánaða fangelsisvistar. Ævilöng svipting ökuréttar var áréttuð. Einum ákærulið og einkaréttarkröfum var vísað frá dómi.

Máli vísað frá dómi á þeim grunni að héraðssaksóknari hafi ekki farið með ákæruvald vegna brots gegn 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 23. gr. laga nr. 88/2008 og ríkissaksóknari fól héraðssaksóknara ekki að fara með málið, sbr. 5. mgr. 21. gr. laga nr. 88/2008.

Dómkröfum stefnanda var vísað frá dómi vegna vanreifunar, sbr. e- og g-liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, þar sem stefnanda hafði að mati dómsins ekki auðnast að leggja fram nauðsynleg gögn, né heldur að skjóta nægilegum stoðum undir skaðabótakröfur sínar í málinu að öðru leyti.

Máli vísað frá dómi vegna vanreifunar.

Deilt var um afmörkun lóðaréttinda, en stefnandi byggði kröfu sína um viðurkenningu á umfangi þeirra á fyrirliggjandi afsali sér til handa. Stefndu höfðu uppi kröfu um frávísun málsins og byggðu þá á þrenns konar ástæðum. Ein þeirra var sú að stefnandi hefði ekki farið með ágreining þeirra um afmörkun lóðaréttinda eins og mælt væri fyrir um í 1. málslið 1. mgr. 6. gr. i í lögum nr. 6/2001 um skráningu, merki og mat fasteigna, um sáttameðferð fyrir sýslumanni, sem sé forsenda þess að unnt hafi verið að höfða mál þetta. Var á þetta fallist og málinu vísað frá dómi.

Kaupandi fasteignar krafðist skaðabóta vegna galla á fasteign. Málatilbúnaður kaupandans um ætlað tjón var vanreifaður og var kröfum hans vísað frá dómi án kröfu. Seljandi fasteignarinnar hafði höfðað gagnsök í málinu og krafðist greiðslu eftirstvöða kaupverðsins úr hendi kaupandans. Sú krafa var tekin til greina.

Stefnandi gerði kröfu um viðurkenningu á rétti hans til frekari bóta á hendur stefnda tryggingafélagi vegna afleiðinga umferðarslyss, sbr. heimildir til endurupptöku samkvæmt 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Til stuðnings kröfu sinni byggði stefnandi aðeins á matsgerð er hann aflaði einhliða og án samráðs við stefnda í þessu skyni. Með vísan til dómafordæma þótti þessi framgangsmáti fela í sér ótæka sönnunarfærslu af hálfu stefnanda og var málinu vísað frá dómi.

Maður sýknaður af ákæru um nauðgun, sbr. 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Einkaréttarkröfum ætlaðs brotaþola vísað frá dómi og sakarkostnaður felldur á ríkissjóð.

Krafist eftirstöðva verklauna vegna verksamnings og ógreidd kostnaðar við að reisa bjálkahús en til vara skaðabóta. Málinu vísað frá dómi án kröfu, einkum sökum vanreifunar.

Ákært fyrir kynferðisbrot gegn 14 ára barni, vegna ósiðlegra og ruddalegra ummæla og stroku yfir brjóstasvæði utanklæða. Frávísun og sýkna.

Stefnandi krafði stefnda um greiðslu reikninga vegna lóðarleigu sem stefnandi taldi sig eiga rétt á úr hendi stefnda. Málið þótti svo vanreifað af hálfu stefnanda að því var vísað frá dómi á grundvelli e-liðar 1. mgr. 80. gr. eml. Stefnanda var gert að greiða stefnda málskostnað.

Stefnendur kröfðust skaðabóta af hendi stefnda á þeim grundvelli að stefndi hefði vanrækt upplýsingaskyldu gagnvart stefnendum í tengslum við lánveitingu til þeirra og þannig valdið þeim tjóni. Því ætti að miða við að árleg hlutfallstala kostnaðar, eins og hún var tilgreind í greiðsluáætlun sem gerð var í tengslum við lánveitinguna, ætti að haldast óbreytt á nánar tilgreindu tímabili. Málinu var vísað frá dómi með vísan til 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þar sem talið var að dómkrafan hefði áður verið dæmd að efni til í skilningi 1. mgr. sömu lagagreinar í dómsmáli milli sömu aðila þar sem hafnað var kröfu stefnenda um viðurkenningu þess að hlutfallstalan skyldi standa óbreytt á nánar tilgreindu tímabili.

Frávísun.

Frávísun.

Máli vísað frá dómi vegna vanreifunar.

Stefnandi höfðaði mál til þess að fá endurgreiddar eftirstöðvar láns sem hann sagðist hafa veitt stefnda í erlendri mynt. Dómurinn taldi hvort tveggja vanreifað; hvers vegna stefnandi teldi sér heimilt að krefja stefnda um endurgreiðslu í íslenskum krónum svo og það viðmið sem hann lagði til grundvallar útreikningi fjárkröfu sinnar. Varakrafa hans var einnig talin vanreifuð.

Stefnandi starfaði sem matsveinn á skipi þegar hann slasaðist. Málsaðilar deildu um það hvernig bæri að reikna út tímabundið atvinnutjón stefnanda. Fjárkrafa stefnanda var svo vanreifuð að vísa varð kröfu hans frá dómi.