Dómstólaleit

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinnihald farsíma og fartölvu sem lögregla hafði lagt hald á.

Kröfu X um að matsgerð dómkvadds matsmanns sem lögð var fram í máli Á gegn honum yrði felld úr skjölum málsins, var vísað frá Landsrétti þar sem ákvörðun héraðsdóms um að hafna þeirri kröfu sætti ekki kæru til réttarins. Þá var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að hafna kröfu X um að meina Á að leiða þann sálfræðing sem vann matsgerðina fyrir dóm sem vitni við aðalmeðferð málsins.

Með hinum kærða úrskurði var málið fellt niður að kröfu Ó, og H og Á úrskurðaður málskostnaður úr hans hendi. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um skyldu Ó til greiðslu málskostnaðar og umfang hans. Ó byggði sérstaklega á því að þar sem héraðsdómari hefði hagað meðferð málsins með þeim hætti að kveða upp úrskurð þar sem hann hafnaði kröfu Ó um að víkja sæti eftir að aðalmeðferð málsins hófst hefði Ó ekki verið unnt að kæra úrskurðinn til Landsréttar. Af því hefði leitt að honum hefði verið nauðugur einn sá kostur að fella málið niður. Við svo sérstakar aðstæður bæri að fella málskostnað niður milli aðila. Í úrskurði Landsréttar kom fram að héraðsdómari hefði að réttu lagi átt að kveða upp úrskurð um hæfi sitt áður en aðalmeðferð málsins hófst en þar sem málið hefði í kjölfarið verið fellt niður að kröfu Ó gæti sá annmarki ekki haft áhrif á úrlausn kærumálsins fyrir Landsrétti. Að því gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna um skyldu Ó til greiðslu málskostnaðar til H og Á. Við mat á fjárhæð málskostnaðar leit Landsréttur til þess að varnir H og Á hefðu tekið mið af ítarlegri héraðsdómsstefnu Ó, auk þess sem Ó hefði krafist þess að málið yrði fellt niður eftir að aðalmeðferð þess hófst og allri undirbúningsvinnu lögmanns H og Á var lokið. Að því gættu og að virtu umfangi málsins að öðru leyti var málskostnaður til handa H og Á í héraði ákveðinn 2.000.000 króna.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var synjað um heimild til að leiða brotaþola og eitt vitni aftur til skýrslugjafar við endurflutning málsins og jafnframt synjað um að leiða eitt nýtt vitni í málinu.

Hafnað var kröfu A um að landsréttardómari viki sæti í málinu.

A krafðist þess að B, sérfróður meðdómsmaður í málinu, viki sæti á grundvelli g-liðar 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur féllst ekki á með A að fyrir hendi væru atvik eða aðstæður sem væru til þess fallnar að draga mætti óhlutdrægni B með réttu í efa í skilning g- liðar 5. gr. laga um meðferð einkamála. Var kröfu A um að B yrði gert að víkja sæti í málinu því hafnað.

Með hinum kærða úrskurði hafði mál A á hendur B verið fellt niður, en málskostnaður látinn niður falla. Fyrir Landsrétti krafðist B þess að honum yrði úrskurðaður málskostnaður vegna meðferðar málsins í héraði. Landsréttur leit meðal annars til þess að með rekstri málsins hefði A í engu fengið framgengt dómkröfum sínum og því þættu ekki efni til að víkja frá fyrirmælum 2. mgr. 130. gr. laga nr. 19/1991 um að stefnanda skyldi gert að greiða stefnda málskostnað ef mál væri fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efndi þá skyldu sem hann væri krafinn um í máli. Var A því gert að greiða B málskostnað fyrir héraðsdómi og kærumálskostnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem beiðni S8 um dómkvaðningu matsmanna var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að S8 hefði áfrýjað dómi héraðsdóms til Landsréttar sem þar væri nú rekið sem mál nr. 360/2025. Við þingfestingu málsins hefði S8 lagt fram beiðni um dómkvaðningu matsmanna og hefði henni verið hafnað með ákvörðun dómsformanns. Þá hefði S8 með beiðni til Héraðsdóms Reykjavíkur farið þess á leit að dómkvaddir yrðu matsmenn til að leggja mat á sömu atriði og greini í matsbeiðni þeirri sem lögð hafði verið fram í Landsrétti. Vísað var til þess að þegar hefði verið tekin afstaða til beiðni S8 með ákvörðun dómsformanns sem ekki væri kæranleg, sbr. 3. mgr. 160. gr., 1. mgr. 164. gr. og 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að því virtu og með vísan til meginreglunnar um milliliðalausa sönnunarfærslu, sem ætlunin hefði verið að treysta með stofnun Landsréttar, gæti héraðsdómur ekki orðið við beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns á grundvelli 1. mgr. 76. gr., sbr. 75. gr. laga nr. 91/1991. Þegar af þeirri ástæðu yrði beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanna hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem beiðni S8 um dómkvaðningu matsmanna var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að S8 hefði áfrýjað dómi héraðsdóms til Landsréttar sem þar væri nú rekið sem mál nr. 443/2025. Við þingfestingu málsins hefði S8 lagt fram beiðni um dómkvaðningu matsmanna og hefði henni verið hafnað með ákvörðun dómsformanns. Þá hefði S8 með beiðni til Héraðsdóms Reykjavíkur farið þess á leit að dómkvaddir yrðu matsmenn til að leggja mat á sömu atriði og greini í matsbeiðni þeirri sem lögð hafði verið fram í Landsrétti. Vísað var til þess að þegar hefði verið tekin afstaða til beiðni S8 með ákvörðun dómsformanns sem ekki væri kæranleg, sbr. 3. mgr. 160. gr., 1. mgr. 164. gr. og 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að því virtu og með vísan til meginreglunnar um milliliðalausa sönnunarfærslu, sem ætlunin hefði verið að treysta með stofnun Landsréttar, gæti héraðsdómur ekki orðið við beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns á grundvelli 1. mgr. 76. gr., sbr. 75. gr. laga nr. 91/1991. Þegar af þeirri ástæðu yrði beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanna hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L ehf. um dómkvaðningu tveggja matsmanna til að framkvæma mat samkvæmt matsbeiðni þess. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með öflun matsgerðar um þau atriði sem matsbeiðnin tæki til væri L ehf. að leitast við að renna stoðum undir mögulega dómkröfu á hendur P ehf. og S ehf. um staðfestingu riftunar eða um afslátt og/eða skaðabætur. Eins og aðstæðum væri háttað í málinu féllst Landsréttur á með héraðsdómi að fært væri að leysa úr matsbeiðninni á grundvelli XII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá tók Landsréttur fram að það leiddi meðal annars af 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 að efni matsspurninga mætti ekki vera með þeim hætti að matsmönnum væri ómögulegt að svara þeim. Þótt óvissa kynni að vera uppi um hvort matsmenn gætu að öllu leyti svarað því sem beðið væri um í matsbeiðninni yrði ekki talið að staðan væri með þeim hætti í málinu. Að þessu gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem Á var heimilt að leiða tvo lögreglumenn sem vitni við aðalmeðferð máls á hendur X.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni F og A um dómkvaðningu matsmanns. Í hinum kærða úrskurði, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom fram það mat dómsins að F og A leituðu mats um atriði sem að mestu hefðu þegar verið metin í undir- og yfirmati en að öðru leyti væri umrædd sönnunarfærsla tilgangslaus, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu I ehf. um að héraðsdómari viki sæti í málinu. Héraðsdómari hafði áður kveðið upp úrskurð um frávísun málsins sem Landsréttur felldi úr gildi. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að þegar málshöfðun aðila væri reist á 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri óhjákvæmilegt að dómari kannaði skilyrði málshöfðunar á þeim grunni, meðal annars hvort aðili hefði leitt nægar líkur að tjóni. Þótt dómari kvæði nokkuð fast að orði í slíkri úrlausn yrði hann af þeirri ástæðu einni ekki vanhæfur á grundvelli g-liðar 5. gr. laga nr. 91/1991 til að fara með málið. Benti Landsréttur á að dómari væri ekki bundinn af þessari úrlausn sinni við efnismeðferð málsins auk þess sem gagnaöflun hefði ekki verið lýst lokið. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um málskostnað og kveðið á um gjafsóknarkostnað A í máli sem að öðru leyti lauk með dómsátt. Krafðist A endurskoðunar á ákvörðun gjafsóknarkostnaðar og taldi þóknun lögmanns síns of lága. Að virtu umfangi og gögnum málsins var þóknun lögmanns A hækkuð.

Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kærumálsgögn voru ekki afhent réttinum innan tveggja vikna frests 3. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Að kröfu V og A var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr., laga nr. 91/1991. Með úrskurði Landsréttar var málskostnaður felldur niður en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður A greiddist úr ríkissjóði.

Máli T gegn G var vísað frá Landsrétti þar sem T lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem því var veitt til að setja hana.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að uppfyllt væru skilyrði 1. mgr. 128. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og að dómkvaddur skyldi sérfróður matsmaður samkvæmt beiðni X þar um.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að fella úr gildi synjun H á að taka til greina ábendingu X um dómkvaðningu matsmanns og vísað frá dómi kröfum X um dómkvaðningu, og til vara að dómari legði fyrir H að fara fram á dómkvaðningu matsmanns. Í úrskurði Landsréttar kom fram, varðandi fyrri kröfu X, að könnun á því hvort tiltekin samskipti þriðja manns væru á meðal gagna máls sem til rannsóknar væru, eða hvort X eða verjandi hennar hefðu haft aðgang að þeim, fæli ekki í sér rannsókn sakamáls í þeim skilningi sem leggja yrði í það hugtak samkvæmt lögum nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Yrði því ekki litið svo á að H hafi borið að taka til greina ábendingu X um að hlutast til um dómkvaðningu matsmanns til að leiða í ljós framangreind atriði. Þá hafnaði Landsréttur síðari kröfu X með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, en héraðsdómur hafði talið að lagaheimild stæði ekki til að verða við henni.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem B var heimiluð meðalganga í máli sem I ehf. höfðaði á hendur H ehf., málinu var vísað frá héraðsdómi og málskostnaður felldur niður. H ehf. kærði til Landsréttar þann hluta úrskurðarins sem kvað á um að málskostnaður milli aðila skyldi falla niður og krafðist þess að I ehf. og B yrðu gert að greiða honum málskostnað fyrir héraðsdómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að aðalmeðferð málsins í héraði hefði nú þegar farið fram. Í 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri með tæmandi hætti í stafliðum a. til f. mælt fyrir um það hvenær unnt sé að kæra úrskurð til Landsréttar eftir að aðalmeðferð máls sé hafin. Þar væri ekki að finna heimild til að kæra ákvæði um málskostnað og var málinu því vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um atriði sem lutu að sölu áfengis til neytenda í vefverslun. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að í dómaframkvæmd EFTA-dómstólsins hefði verið lagt til grundvallar að léttvín af þeim toga sem sakargiftir á hendur X lutu að félli utan almenns gildissviðs EES-samningsins. Ekki yrði því séð að svör EFTA- dómstólsins við þeim spurningum sem óskað væri ráðgefandi álits um hefðu sjálfstæða þýðingu fyrir úrlausn málsins.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar á grundvelli 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsingar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinnihald tiltekins farsíma X sem lögregla hafði lagt hald á.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um heimild til að koma fyrir eftirfararbúnaði í bifreiðum í eigu og umráðum varnaraðila.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta geðrannsókn.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi tveggja farsíma X sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

Hafnað var kröfu X um að landsréttardómari viki sæti í málinu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu X um að þinghöld í máli ákæruvaldsins gegn honum yrðu háð fyrir luktum dyrum og varakröfu X um að lagt yrði bann við opinberri frásögn af þinghöldum í málinu.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var synjað um heimild til að leiða nánar tiltekin vitni við aðalmeðferð málsins auk þess sem henni var synjað um að leggja fram tiltekið bréf sem gagn í málinu. Í úrskurði Landsréttar var staðfest með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar sú niðurstaða að synja um heimild til að leiða vitnin við aðalmeðferð málsins. Hins vegar var tekið fram að ekki væri á valdi dómara að hindra að gögn sem X hygði byggja málatilbúnað sinn yrðu lögð fram í sakamáli nema þau væru bersýnilega þýðingarlaus fyrir málið eða því óviðkomandi. Í ljósi varna X var talið óvarlegt að slá því föstu að skjalið væri bersýnilega tilgangslaust til sönnunar og var því fallist á kröfu X um að leggja það fram.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu L á tilgreindum munum var hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinnihald nánar tiltekinna muna.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar á grundvelli 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsingar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu X um að aflétt yrði haldlagningu L á tilgreindum munum var hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar hafnað var kröfu X um dómkvaðningu matsmanns.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um að X skyldi sæta geðrannsókn og dómkvaðningu matsmanns. Í úrskurði Landsréttar kom fram að skilyrðum 2. mgr. 77. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála væri fullnægt til að X yrði gert að sæta geðrannsókn. Á hinn bóginn hefði L ekki lagt fram matsbeiðni fyrir héraðsdómi sem uppfyllti skilyrði 1. mgr. 128. gr. laga nr. 88/2008 og á því stigi ekki verið efni til að dómkveðja matsmann til að framkvæma þá geðrannsókn sem X skyldi sæta. Var úrskurður héraðsdóms staðfestur um að X skyldi sæta geðrannsókn.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tilgreindum kafla ákæru var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að lagt yrði til grundvallar að ætluð brot X hefðu verið framin á stað sem refsivald annars ríkis nái til að þjóðarétti. Samkvæmt 11. gr. almennra hegningarlaga skuli beita ákvæðum 4. til 6. gr. laganna með þeim takmörkunum sem leiðir af reglum þjóðaréttarins. Hvorki Ísrael né Palestína eigi aðild að þeim Evrópuráðssamningum sem vísað sé til í 22. og 23. tölulið 6. gr. almennra hegningarlaga. Við skýringu á 6. gr. og fyrrgreindum töluliðum þurfi að líta til meginreglu sömu laga um að refsing verði ekki dæmd nema heimild hafi verið til þess í lögum þar sem brotið var framið eða samkvæmt lögum þess ríkis sem telst vera heimaríki sakbornings, hvort heldur miðað er við ríkisfang eða búsetu á verknaðarstundu. Þá lægi fyrir að X hafi ekki verið búsettur hér á landi þegar ætluð háttsemi væri talin hafa átt sér stað. Yrði refsilögsaga íslenska ríkisins því ekki reist á 22. eða 23. tölulið 6. gr. almennra hegningarlaga. Þá sé það skilyrði þess að unnt sé að refsa manni sem búsettur er á Íslandi samkvæmt íslenskum refsilögum fyrir brot sem framið hefur verið á erlendri grundu að það sé jafnframt refsivert samkvæmt lögum heimaríkis sakbornings eða í því ríki þar sem brotið var framið. Með því að fullnægjandi upplýsingar þar að lútandi lægju ekki fyrir í málinu yrði refsilögsaga íslenska ríkisins hvorki reist á 1. né 2. tölulið 1. mgr. 5. gr. almennra hegningarlaga. Þar sem lagt hefði verið til grundvallar að ætluð brot X hefðu verið framin á stað sem refsivald annars ríkis nær til að þjóðarétti yrði refsilögsaga í málinu því heldur ekki reist á 3. tölulið 6. gr. sömu laga. Að því gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur.

E höfðaði mál á hendur S ehf., S og Í ehf. og krafðist þess að sameiginleg skaðabótaskylda þeirra yrði viðurkennd vegna svalaglugga í íbúð hans. Í þinghaldi undir rekstri málsins í héraði felldi E niður málið og krafðist Í ehf. ásamt S ehf. og S málskostnaðar. Með hinum kærða úrskurði var málið fellt niður og málskostnaður milli aðila einnig felldur niður. Í ehf. kærði úrskurð héraðsdóms til Landsréttar og krafðist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri það meginregla að stefnanda máls í héraði yrði gert að greiða stefnda málskostnað þegar mál væri fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efndi þá skyldu sem hann væri krafinn um í máli. Var ekki talið að aðstæður hefðu breyst í málinu frá því að E höfðaði það og þar til að hann felldi það niður. Eins og málið lá fyrir þóttu því ekki standa rök til að víkja frá meginreglu 2. mgr. 130. gr. og var E gert að greiða Í ehf. málskostnað í héraði og kærumálskostnað.