Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tilgreindum kafla ákæru var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að lagt yrði til grundvallar að ætluð brot X hefðu verið framin á stað sem refsivald annars ríkis nái til að þjóðarétti. Samkvæmt 11. gr. almennra hegningarlaga skuli beita ákvæðum 4. til 6. gr. laganna með þeim takmörkunum sem leiðir af reglum þjóðaréttarins. Hvorki Ísrael né Palestína eigi aðild að þeim Evrópuráðssamningum sem vísað sé til í 22. og 23. tölulið 6. gr. almennra hegningarlaga. Við skýringu á 6. gr. og fyrrgreindum töluliðum þurfi að líta til meginreglu sömu laga um að refsing verði ekki dæmd nema heimild hafi verið til þess í lögum þar sem brotið var framið eða samkvæmt lögum þess ríkis sem telst vera heimaríki sakbornings, hvort heldur miðað er við ríkisfang eða búsetu á verknaðarstundu. Þá lægi fyrir að X hafi ekki verið búsettur hér á landi þegar ætluð háttsemi væri talin hafa átt sér stað. Yrði refsilögsaga íslenska ríkisins því ekki reist á 22. eða 23. tölulið 6. gr. almennra hegningarlaga. Þá sé það skilyrði þess að unnt sé að refsa manni sem búsettur er á Íslandi samkvæmt íslenskum refsilögum fyrir brot sem framið hefur verið á erlendri grundu að það sé jafnframt refsivert samkvæmt lögum heimaríkis sakbornings eða í því ríki þar sem brotið var framið. Með því að fullnægjandi upplýsingar þar að lútandi lægju ekki fyrir í málinu yrði refsilögsaga íslenska ríkisins hvorki reist á 1. né 2. tölulið 1. mgr. 5. gr. almennra hegningarlaga. Þar sem lagt hefði verið til grundvallar að ætluð brot X hefðu verið framin á stað sem refsivald annars ríkis nær til að þjóðarétti yrði refsilögsaga í málinu því heldur ekki reist á 3. tölulið 6. gr. sömu laga. Að því gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur.
J var sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni samkvæmt 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa strokið utan klæða upp og niður eftir rassi A. Með hliðsjón af 78. gr. almennra hegningarlaga var refsing J ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár.
X var ákærður fyrir brennu, manndráp og tilraun til manndráps með því að hafa kveikt eld á gólfi í herbergi sínu á annarri hæð að Bræðraborgarstíg 1 og á tveimur stöðum á gólfi í sameiginlegu rými á sömu hæð og valdið þannig eldsvoða sem hafði í för með sér almannahættu en 13 manns voru í húsinu þegar X kveikti eldinn. X var jafnframt ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa skömmu eftir framangreint atvik, utandyra við rússneska sendiráðið slegið tvo lögreglumenn sem þar voru við skyldustörf með gúmmímottu með þeim afleiðingum að annar hlaut roða og mar á hægri framhandlegg en hinn fékk roða á vinstra kinnbein. Með dómi héraðsdóms var talið sannað að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Var X sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins þar sem dómurinn taldi engum vafa undirorpið að ástand hans hefði á þeim tíma sem um ræddi verið þannig að hann hefði verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum, sbr. 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Taldi héraðsdómur að nauðsynlegt væri vegna réttaröryggis að X sætti öryggisgæslu á viðeigandi stofnun og gengist á þeim tíma undir viðeigandi meðferð vegna veikinda sinna. Þá var X dæmdur til greiðslu skaða- og miskabóta. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að sannað væri að X hefði framið þau brot sem ákært var fyrir. Ákæruvaldið undi niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að ekki skyldi refsa X. Í dómi Landsréttar kom fram að vegna geðræns ástands síns hefði ákærði verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum 25. júní 2020 þegar hann framdi umrædd brot. Með vísan til niðurstöðu þriggja matsgerða í málinu, skýrslu matsmanna fyrir dómi og framburðar geðlæknis fyrir Landsrétti yrði að leggja til grundvallar að X væri með geðhvörf og gæti enn valdið sér og öðrum hættu væri hann í örlyndisástandi. Þá virtist hann ekki vera til viðræðu um nauðsynlega læknismeðferð. Í þessu ljósi og með hliðsjón af alvarleika þeirrar háttsemi sem X gerðist sekur um voru ekki efni til þess að sú öryggisgæsla sem honum hafði verið ákveðin í hinum áfrýjaða dómi yrði að svo komnu máli felld niður. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að X skyldi sæta öryggisgæslu á viðeigandi stofnun á grundvelli heimildar í 62. gr. almennra hegningarlaga. Þá voru brotaþolum og einkaréttarkröfuhöfum dæmdar miskabætur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem sakamáli gegn X var vísað frá dómi þar eð ekki lægi fyrir að háttsemi sem í ákæru greindi væri refsiverð eftir spænskum hegningarlögum auk þess sem lagaákvæðið sem byggt væri á gæti ekki átt við um háttsemina, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 5. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt íslensk þýðing hins spænska lagaákvæðis sem lægi fyrir í málinu væri ekki hnökralaus yrði af orðalagi þess ráðið að það tæki til kynferðislegrar áreitni í skilningi 1. mgr. 199. gr. almennra hegningarlaga, sem samkvæmt lögskýringargögnum fælist meðal annars í hvers konar snertingu á líkama annarrar manneskju sem væri andstæð góðum siðum og samskiptaháttum. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.
X var gefið að sök að hafa í íþróttahúsi í Svíþjóð káfað innanklæða á brjóstum og kynfærum A, sem þá var 16 ára og stödd þar í ferð á vegum íþróttafélags, sem ákærði var fararstjóri í. Ekki var talið að ákæruvaldinu hefði borið í ákæru að vísa til 2. töluliðar 1. mgr. 5. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eða sænskra laga, enda hefði þess ekki verið krafist að ákærði sætti refsingu fyrir að hafa brotið gegn þeim, sbr. c. lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ákærði hafði ekki borið því við að háttsemin, sem hann var borinn sökum um, hefði ekki verið refsiverð eftir sænskri löggjöf. Var því ekki fallist á kröfu ákærða um ómerkingu héraðsdóms þótt skort hefði á að ákæruvaldið reifaði nægilega í héraði hvort ætlað brot væri refsivert samkvæmt sænskum lögum með tilliti til 2. töluliðar 1. mgr. 5. gr. almennra hegningarlaga. Framburður tveggja vitna, sem og framburður barnasálfræðings sem tekið hafði viðtöl við A, þóttu til marks um að A hefði orðið fyrir miklu áfalli nóttina sem hið ætlaða brot átti að hafa verið framið. Ekki þótti því varhugavert að leggja framburð A til grundvallar niðurstöðu í málinu. Talið var að fullnægt væri skilyrðum 2. töluliðar 1. mgr. 5. gr. almennra hegningarlaga til að refsa fyrir háttsemi X eftir íslenskum lögum. Hann var því dæmdur fyrir brot gegn 2. mgr. 201. gr. sömu laga, sem tæmdi sök gagnvart 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga. X var dæmdur í 6 mánaða fangelsi en fullnustu refsingarinnar var frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. X var einnig dæmdur til að greiða A 400.000 krónur ásamt vöxtum í miskabætur.
P, R og Á var ásamt þremur öðrum mönnum gefið að sök stórfellt fíkniefnabrot með því að hafa staðið saman að innflutningi á samtals 55.116,65 g af amfetamíni, 53.889,65 g af kannabis og 9.432 MDMA töflum, en efni þessi hafi verið ætluð til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. Fíkniefnin hafi verið flutt áleiðis til Íslands frá Belgíu með skútu, en slöngubát hafi verið siglt til móts við hana og bátarnir mæst á hafi úti innan við 30 sjómílur suðaustur af landinu, þar sem efnin hafi verið flutt milli báta, og hafi slöngubátnum síðan verið siglt með efnin til Djúpavogs. Þaðan hafi efnin verið flutt yfir í bifreið og henni ekið áleiðis til Selfoss, en lögregla stöðvað hana við Höfn og lagt hald á efnin. Ákærðu voru sakfelldir í héraði og voru brot þeirra talin varða við 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. P, sem er hollenskur ríkisborgari, krafðist þess fyrir Hæstarétti að málinu yrði vísað frá héraðsdómi þar sem íslenska ríkið brysti lögsögu yfir honum eins og atvikum málsins væri háttað. Af gögnum málsins var ljóst að P var leigutaki og skipstjóri skútunnar, sem skráð var í Belgíu. Þá var óumdeilt að skútunni hefði ekki verið siglt inn í 12 mílna landhelgi Íslands. Talið var að virða yrði háttsemi þeirra sex manna, sem ákærðir voru í málinu fyrir verkskipta aðild að fíkniefnainnflutningi, sem eina heild. Í skilningi 173. gr. a. almennra hegningarlaga hefði brotið verið fullframið þegar efnin voru flutt inn í landhelgi Íslands. Ætlað brot P yrði ekki skilið frá þætti annarra ákærðu í málinu. Af þeim sökum væri það liður í háttsemi sem ætlað var að hafa afleiðingar hér á landi og næði því íslensk refsilögsaga til þess samkvæmt 7. gr. almennra hegningarlaga. Þá var talið að skilyrðum til töku skútunnar á úthafinu hefði verið fullnægt með hliðsjón af 111. gr. hafréttarsamnings Sameinuðu þjóðanna. Þannig mætti hefja eftirför þótt skip hefði ekki komið inn í landhelgi strandríkis ef einhver af bátum þess væri staddur innan hennar. Í þessum efnum yrði að jafna til báts hins erlenda skips báti sem sendur væri til móts við það frá strandríki í því skyni að fremja brot innan landhelgi þess í samvinnu við þá sem um borð í skipinu væru. Var frávísunarkröfu P því hafnað. Með vísan til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur og P og R gert að sæta hvor um sig fangelsi í 10 en Á í 9 ár.