Kröfu stefnanda um viðurkenningu skaðabótaskyldu á þeim grunni að stefndu hafi valdið skaðabótaskyldu tjóni vísað frá dómi vegna ágalla á málatilbúnaði.
Bergþóra Snæbjörnsdóttir,
Christa Hlín Lehmann,
Daníel Þór Bjarnason,
Elía Hörpu Önundarson,
Lea María Lemarquis,
Nerea Enriquez Santos,
Pétur Eggerz Pétursson,
Qussay Odeh (
Sigurður Örn Hilmarsson lögmaður) og
Steinunn Lukka Sigurðardóttir (
Oddur Ástráðsson lögmaður, 2. prófmál)
gegn
íslenska ríkinu (
Sonja H. Berndsen lögmaður)
Félagið Ísland-Paestína boðaði til mótmæla við húsnæði umhverfis-, orku- og loftslagsráðuneytisins þar sem ríkisstjórnin kom saman til fundar þann 31. maí 2024. Lögreglan var með nokkurn viðbúnað á svæðinu en erfiðlega gekk að koma ráðherrum að fundarstað þar sem mótmælendur reyndu að hindra för ráðherrabíla. Þegar ríkisstjórnarfundi lauk var enn nokkur fjöldi mótmælenda á staðnum og reyndu nokkrir þeirra að hindra för ráðherrabíls með því að leggjast í götuna eða standa í vegi fyrir honum. Í kjölfar þess að tekist hafði að koma fyrsta ráðherrabílnum fram hjá hópnum beitti lögregla úðavopni gagnvart mótmælendum, en von var á fleiri ráðherrabílum. Deilt var um hvort notkun úðavopna hafi verið nauðsynleg eða hvort eðlilegra hefði verið að grípa til vægari úrræða. Einnig var deilt um aðra valdbeitingu lögreglu. Áfrýjendur kröfðust miskabóta vegna aðgerða lögreglu en þau höfðu öll fengið piparúða í andlit í mismiklu magni. Með dómi héraðsdóms var ekki fallist á það með áfrýjendum að lögregla hefði gengið fram með ólögmætum hætti og stefndi sýknaður af kröfum þeirra. Landsréttur staðfesti dóminn.
A hafði starfrækt daggæslu barna á heimili sínu um árabil er hún var svipt starfsleyfi tímabundið í þrjá sólarhringa. A höfðaði mál gegn R og krafðist nánar tilgreindra skaðabóta úr hendi R vegna sviptingarinnar, auk vaxta og dráttarvaxta. Til vara krafðist A skaðabóta að álitum. Héraðsdómur taldi að þó svo svipting starfsleyfis A hefði verið saknæm og ólögmæt hefði henni ekki tekst sönnun þess að hún hefði orðið fyrir tjóni vegna sviptingarinnar. Var R því sýknuð af kröfum A. A vildi ekki una þeirri niðurstöðu og áfrýjaði málinu til Landsréttar. R gagnáfrýjaði og krafðist staðfestingar hins áfrýjaða dóms að öðru leyti en um málskostnað. Landsréttur staðfesti hinn áfrýjaða dóm um sýknu R með vísan til forsendna hans og gerði A að greiða R málskostnað fyrir Landsrétti.
Stefndi var sýknaður á grundvelli aðildarskorts af viðurkenningarkröfu stefnanda vegna líkamstjóns af völdum slyss sem hún varð fyrir í starfi. Leitt taldist í ljós að annað félag en stefndi hefði verið vinnuveitandi stefnanda þegar slysið varð. Eins og atvikum var háttað var stefnda gert að bera hluta málskostnaðar í málinu.
Ágreiningur reis um bótaskyldu S hf. vegna vinnuslyss sem I varð fyrir í nóvember 2017. Leyst var endanlega úr þeirri deilu í júní 2022 þegar Landsréttur staðfesti dóm héraðsdóms þar sem viðurkenndur var bótaréttur I. Í áliti örorkunefndar á afleiðingum slyssins var líkamstjón I metið meira en í matsgerð sem aðilar höfðu áður aflað sameiginlega. S hf. hafnaði greiðslu frekari bóta og vísaði til ákvæðis í skilmálum vátryggingarinnar sem kvað á um að undantekningarlaust skyldi meta tjón innan þriggja ára frá slysdegi, auk þess sem frestir sem I höfðu verið veittir umfram nefnd tímamörk hefðu verið liðnir þegar álit örorkunefndar lá fyrir. Með hliðsjón af atvikum máls og í ljósi þess að S hf. hafði ítrekað veitt I frest í því skyni að afla örorkumats mátti hann með réttu hafa væntingar um að S hf. tilkynnti honum þegar fyrir lá að I hygðist afla álits örorkunefndar að frekari frestir yrðu ekki veittir. Taldi Landsréttur að tómlæti S hf. leiddi til þess að félagið gæti ekki borið ákvæði skilmálans fyrir sig, enda hefði I gert skýran og afdráttarlausan fyrirvara um gildi hans við uppgjör bóta. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur.
Fallist var á kröfu um viðurkenningu á skaðabótaábyrgð vinnuveitanda og rétt starfsmanns til greiðslu bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu sama vinnuveitandans hjá tryggingarfélagi vegna líkamstjóns sem starfsmaðurinn varð fyrir í vinnuslysi.
A höfðaði mál á hendur V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu B ehf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A varð fyrir. A var við steypuvinnu þar sem notaður var steypudælukrani. Kraninn var í útréttri stöðu þegar hluti hans féll skyndilega ofan á A. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki hefði farið fram fullnægjandi rannsókn á krananum og aðstæðum á slysstað eftir slysið en slík rannsókn hefði getað upplýst um atvik og orsök þess, þar á meðal hvort það væri að rekja til vanbúnaðar kranans. Í ljósi þess að vitneskja hefði legið fyrir um að kraninn hefði gefið sig á sama stað nokkrum árum fyrr yrði að telja að full þörf hefði verið á slíkri rannsókn. Þess í stað hefði kraninn verið fjarlægður af slysstað og seldur úr landi skömmu síðar. A hefði eftir það verið ókleift að sýna fram á hver orsök slyssins hefði verið. Þegar litið væri til þessara atvika og aðstöðumunar aðila yrði að telja að það hefði staðið B ehf. nær að leitast við að upplýsa betur um atvik að slysinu og ástand kranans. Við þessar aðstæður yrði V hf. látinn bera hallann af skorti á sönnun í málinu um þau atriði sem gætu haft áhrif á sakarmat og óljós atriði er varði orsök slyssins. Hefði V hf. ekki tekist að sanna að sanna að orsök slyssins væri ekki að rekja til saknæmrar háttsemi B ehf. eða starfsmanna hans. Samkvæmt því var tekin til greina krafa A um viðurkenningu á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu B ehf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í slysinu.
Ekki var fallist á að stefnandi ætti skaðbótakröfu á hendur stefnda, vátryggingafélagi byggingarstjóra, vegna ágalla á múrverki fasteignar og skorts á lögbundnu eftirliti þar sem krafan væri fyrnd auk þess sem að ekki var talið að byggingarstjóri gæti borið ábyrgð á verkum verktakans eins og atvikum var háttað.
Fallist var á kröfu um viðurkenningu á bótaskyldu íslenska ríkisins á tjóni sem ekkja og þrír ólögráða synir hennar urðu fyrir vegna plastbarkaaðgerðar sem gerð var á eiginmanni hennar og föður drengjanna og leiddi til andláts hans.
Með úrskurði kærunefndar jafnréttismála var komist að þeirri niðurstöðu að B hefði brotið á rétti A samkvæmt 1. mgr. 26. gr. þágildandi laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla með því að ráða tiltekna konu í starf í stað A. Í féllst á að skilyrði bótaréttar A væru fyrir hendi og snerist deila aðila því eingöngu um fjárhæð bóta og vexti. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um greiðslu bóta að álitum 5.000.000 króna vegna fjártjóns og 700.000 króna miskabóta, auk vaxta.
A krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda síns B ehf. hjá SA hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf sín hjá B ehf. A hafði runnið í hálku er hann steig aftur fyrir sig þegar hann var við störf í frystihúsi hjá B ehf. Laut ágreiningur aðila að því hvort gætt hafi verið að þeim skyldum sem á atvinnurekendum hvíla samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum sem á þeim lögum byggjast. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, var ekki talið að A hefði fært fram haldbær rök fyrir því að aðstæður á vinnustað hans hafi ekki samrýmst með fullnægjandi hætti fyrirmælum í reglum sem um þær gilti á þeim tíma sem slysið varð. Var því talið að slysið yrði ekki rakið til atvika sem vinnuveitandi hans bæri skaðabótaábyrgð á heldur að um væri að ræða óhappatilvik í skilningi skaðabótaréttar. Var SA hf. því sýknað af kröfum A.
Stefnandi höfðaði mál til viðurkenningar bótaskyldu vegna tjóns á fasteign af völdum þess að samskeyti inntakslagnar fyrir heitt vatn fóru í sundur. Fallist var á með stefndu að stefnandi hefði ekki afmarkað með nægilega skýrum hætti í stefnu í hverju tjónið fólst eða gert fullnægjandi grein fyrir sönnunargögnum um það. Málinu var því vísað frá dómi.
A höfðaði mál gegn S og krafðist þess að úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála í máli nr. 319/2017 yrði felldur úr gildi og S dæmt til að greiða honum skaðabætur vegna líkamstjóns af völdum nýrnabilunar á lokastigi sem hann rakti til lyfjameðferðar. Byggði hann á því að það væri að rekja til sjaldgæfs og þungbærs fylgikvilla meðferðar með lyfinu og þar með bótaskylt á grundvelli 4. töluliðar 2. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu. S byggði á því að krafa A væri fyrnd og að tjón hans væri að rekja til eiginleika lyfsins og því ekki bótaskylt, sbr. 3. mgr. 3. gr. laganna. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest að bótakrafa A væri ekki fallin niður fyrir fyrningu. Að teknu tilliti til málatilbúnaðar aðila og niðurstöðu matsgerðar voru ekki talin efni til annars en að leysa úr málinu á þeim grundvelli einvörðungu að áfrýjandi hefði notað lyfið í venjulegum skömmtum. Hæstiréttur vísaði til þess að hvorki í lögum nr. 111/2000 né lögskýringargögnum með þeim væri að finna skilgreiningu eða skýringar á því hvað fælist í hugtakinu eiginleikar lyfs í skilningi 3. mgr. 3. gr. laganna. Hæstiréttur bar saman notkun og skilgreiningu hugtakanna eiginleikar lyfs og aukaverkun í eldri lyfjalögum nr. 93/1994 og núgildandi lyfjalögum nr. 100/2020 svo og reglugerðum settum á grundvelli þeirra. Í öllum reglugerðum væri hugtakið aukaverkun skilgreint sem skaðleg og ótilætluð verkun lyfs sem notað væri í venjulegum skömmtum. Hins vegar væri hugtakið óvænt aukaverkun í öllum reglugerðunum skilgreint sem aukaverkun sem ekki er getið um í samantekt um eiginleika lyfs. Hæstiréttur sló því föstu að hugtakið eiginleikar lyfs í skilningi 3. mgr. 3. gr. laga nr. 111/2000 bæri að skýra með þeim hætti að þar væri átt við þá eiginleika sem fram kæmu í viðurkenndri samantekt um eiginleika lyfsins sem birt væri í sérlyfjaskrá og á fylgiseðli þess. Nýrnabilunar væri aðeins getið sem aukaverkunar vegna ofskömmtunar í lýsingu á eiginleikum lyfsins í sérlyfjaskrá og teldist lokastig nýrnabilunar vegna eðlis, alvarleika og afleiðinga vera óvænt aukaverkun sem ekki félli undir eiginleika lyfsins í skilningi 3. mgr. 3. gr. laga nr. 111/2000. Var tjón A talið meira en svo að sanngjarnt væri að hann þyrfti að þola það bótalaust í skilningi 4. töluliðar 2. gr. laga nr. 111/2000 og voru skilyrði ákvæðisins fyrir greiðslu bóta úr sjúklingatryggingu talin uppfyllt. Var úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála í máli nr. 319/2017 því felldur úr gildi og S gert að greiða A bætur.
Stefndi, íslenska ríkið, hafði viðurkennt bótaskyldu fyrir leit í bifreið og boðið stefnanda 25.000 kr. í bætur. Stefnandi taldi miska sinn meiri þar eð hann hefði verið barn að aldri þegar leitin fór fram. Hann ætti því rétt á hærri bótum en þeirri fjárhæð sem stefndi bauð. Dómurinn taldi að 25.000 kr. væri hæfileg bótafjárhæð fyrir leit í hanskahólfi sem stefnandi hafði leyft. Ekki var talið að stefnandi hefði sýnt fram á að sá þroski sem hann hefði hugsanlega tekið út á þeim 24 dögum sem eftir lifðu þar til hann náði sjálfræðisaldri að lögum hefði verið svo umtalsverður að hann hefði 12. janúar 2022, þegar hann varð 18 ára, orðið fyrir minna áfalli við það að leyfa lögreglu að líta í hanskahólf bifreiðar sem hann hafði umráð yfir en því áfalli sem hann segðist hafa orðið fyrir af þeim sökum 19. desember 2021.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur á grundvelli 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 og b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, en bætur á síðarnefndum grundelli helguðust af drætti á rannsókn og ákærumeðferð áður en til sýknudóms kom í Landsrétti. Hafnað var þeirri málsástæðu íslenska ríkisins að stefnandi hefði valdið eða stuðlað að þeim þvingunarráðstöfunum sem hún sætti þannig að fella ætti niður eða lækka bætur. Í málinu reyndi á þýðingu læknisfræðilegra gagna við mat á umfangi miska á framangreindum lagagrundvelli.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur á grundvelli 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 og b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, en bætur á síðarnefndum grundelli helguðust af drætti á rannsókn og ákærumeðferð áður en til niðurfellingar máls kom. Hafnað var þeirri málsástæðu íslenska ríkisins að stefnandi hefði valdið eða stuðlað að þeim þvingunarráðstöfunum sem hann sætti þannig að fella ætti niður eða lækka bætur.
Baldur Ragnarsson, Gunnar Benediktsson, Snæbjörn Ragnarsson, Björgvin Sigurðsson, Jón Geir Jóhannsson og Þráinn Árni Baldvinsson (
Gunnar Ingi Jóhannsson lögmaður)
gegn
Öldu Music ehf (
Eldjárn Árnason lögmaður)
.
Málið varðaði skaðabótakröfu A vegna miðlunar stefnda E á persónuupplýsingum um hann til samtakanna B. Í dómi Landsréttar var talið að umrædd miðlun persónuupplýsinga hefði hvorki getað byggst á rétti B til þeirra á grundvelli upplýsingalaga né hefði vinnsla þeirra verið nauðsynleg til að fullnægja lagaskyldu í skilningi 3. tölul. 9. gr. laga um persónuvernd og vinnslu persónuupplýsinga. Varð það niðurstaða Landsréttar að vinnslan hefði farið fram í andstöðu við lög nr. 90/2018 og almennu persónuverndarreglugerðina. Við mat á því hvort A hefði hlotið tjón vegna miðlunarinnar leit Landsréttur til þess að undir ófjárhagslegt tjón í skilningi almennu persónuverndarreglugerðarinnar gæti fallið ótti þess sem upplýsingarnar lúta að, meðal annars við mögulega hagnýtingu eða misnotkun þriðja aðila á þeim. Var talið að slíkt ætti við í málinu og að hin ólögmæta miðlun persónuupplýsinga hefði því valdið A tjóni, og að stefndu hefði ekki tekist að afsanna að sú miðlun hefði verið á ábyrgð E í skilningi 3. mgr. 82. gr. almennu persónuverndarreglugerðarinnar. Ekki var talið að áfrýjandi hefði sýnt fram á að umfjöllun í fjölmiðlun ætti rætur að rekja til hinnar ólögmætu miðlunar upplýsinga, en á hinn bóginn lá fyrir að samtökin B miðluðu upplýsingunum áfram og með því var neikvæðri opinberri umræðu um störf A viðhaldið. Var stefndu því gert að greiða áfrýjanda 800.000 krónur í miskabætur.
A krafðist viðurkenningar á rétti til skaðabóta úr ábyrgðatryggingu B ehf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A varð fyrir árið 2019 í vinnuslysi við störf hjá B ehf. er vörubretti féll á A við affermingu vöruflutningabifreiðar en í vagninum voru raðir af mjólkurvögnum á hjólum sem á hvíldu vörubretti. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að þegar horft yrði heildstætt á málið væri óhjákvæmilegt að B ehf. yrði látið bera hallann af því að tildrög slyssins væru ekki nægilega upplýst hvað varðar ástand farmsins og hvernig brettunum hefði verið stillt upp á mjólkurvagnaraðirnar. Var B ehf. því talið bera sakarábyrgð á tjóni A vegna slyssins. Á hinn bóginn var talið að A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með háttsemi sinni með því að hafa farið á bak við vagnaröðina til að ýta henni út og hefði A mátt gera sér ljóst að hætta gæti af þessu stafað, sér í lagi þegar litið væri til þess að A hefði kveðið það hafa verið „tímaspursmál“ hvenær brettin dyttu. Þá hefði það verklag A að standa ein að affermingunni átt stóran þátt í því að slysið varð og tjóni hennar. Var A því látin bera helmings hluta tjónsins sjálf.
A höfðaði mál gegn B og C og krafðist miskabóta vegna ætlaðra brota gegn friðhelgi einkalífs. A byggði á því að C og aðrir starfsmenn B hefðu tekið við farsíma hans, brotist inn í hann, afritað gögn úr honum og komið þeim til annarra fjölmiðla. Stefndu kröfðust sýknu. Í dómi héraðsdóms var talið að þótt gögn úr síma A hefðu komist í hendur fjölmiðla hefði A ekki fært sönnur á að C eða aðrir starfsmenn B hefðu sýnt af sér þá háttsemi sem krafa hans byggðist á. Voru stefndu því sýknuð af kröfum A.
A ehf. krafðist skaðabóta vegna fjártjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á sambyggðri rúllu-og pökkunarvél af L ehf. í júní 2020. Ætti fjártjónið rætur að rekja til galla í vélinni sem lýsti sér í óeðlilegum titringi við notkun hennar. Hann hvarf þó síðsumars 2022 og L ehf. neitaði því að vélin hefði verið gölluð. Í málinu lágu fyrir drög dómkvadds matsmanns að matsskýrslu sem Hæstiréttur taldi að hafa mætti hliðsjón af. Þar kom fram að umþrætt vél hefði titrað um það bil 40% meira við notkun en vél sem höfð var til samanburðar. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að það stæði L ehf. nær að bera sönnunarbyrði um tilvist galla í formi óeðlilegs titrings. Þá sönnunarbyrði hefði hann ekki axlað. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að vélin hefði verið gölluð í skilningi 17. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og að á honum bæri L ehf. skaðabótaábyrgð. A ehf. krafðist skaðabóta vegna afnotamissis af umræddri vél og lagði til grundvallar kostnað sem hann hafði haft af leigu vélar sem hann hefði nýtt í hennar stað árin 2021 og 2022. Hæstiréttur sýknaði L ehf. af þeirri kröfu á þeirri forsendu að L ehf. hefði boðið A ehf. afnot af sambærilegri vél. Hvað varðaði þá þætti kröfugerðar A ehf. sem lutu að lögfræðikostnaði hans fyrir málshöfðun og kostnaði af störfum dómkvadds manns var fallist á þá niðurstöðu í hinum áfrýjaða dómi að slíkur kostnaður teldist til málskostnaðar samkvæmt e- og g-liðum 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var L ehf. sýknaður af skaðabótakröfu A ehf. en dæmdur til að greiða honum 2.000.000 króna vegna reksturs málsins á öllum dómstigum.
Stefndi, íslenska ríkið, er sýknaður af dómkröfum stefnanda, A.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Jakob Steinn Stefánsson saksóknarfulltrúi)
gegn
Heimi Erni Haraldssyni (
Guðbjörg Benjamínsdóttir lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir umsáturseinelti og dæmdur í tíu mánaða fangelsi, en þar af voru sjö mánuðir skilorðsbundnir í þrjú ár, og til greiðslu miskabóta.
Ekki fallist á skaðabótábyrgð endurskoðanda. Ósannað taldist að endurskoðandi hefði veitt stefndendum ráðgjöf um skattaleg álitaefni við sölu hlutafjár.
Deilt var um það hvort bótaskyld brot gegn höfundalögum hefðu átt sér stað með sölu stefnda á veggspjöldum íslensks listamanns þar sem teiknimyndapersónur og önnur fyrirbæri úr teiknimyndasögum um ævintýri Tinna eftir Hergé höfðu verið sett í íslenskt umhverfi og samhengi. Fallist var á að brotið hefði verið gegn bæði fjárhaglegum rétti og sæmdarrétti (rétti til nafngreiningar höfundar) við sölu verkanna. Var stefndi því dæmdur til greiðslu bæði skaða- og miskabóta en skaðabótakrafa stefnanda var þó lækkuð talsvert. Í því ljósi var stefnda aðeins gert að greiða hluta málskostnaðar stefnanda.
Bifreið stefnanda, einstaklings, skemmdist í árekstri þar sem stefndi, tryggingafélag, bar greiðsluábyrgð á tjóninu. Stefnandi krafðist þess að stefndi greiddi honum bætur skv. mati réttingaverkstæðis sem stefndi hafði leitað til til þess að fá fjártjón stefnanda metið. Stefndi hafði lækkað fjárhæð bóta sem stefnandi hafði, þó með fyrirvara um hærri fjárkröfu, tekið við sem samkomulagsgreiðslu. Talið var að stefndi hefði ekki fært sönnur á það með hlutlausum gögnum að lækkun á bótagreiðslu væri sanngjörn og eðlileg. Því var talið að stefndi hefði ekki sýnt fram á að með þeirri fjárhæð sem hann hafði greitt stefnanda í samkomulagsbætur hefði stefndi bætt tjón á bifreið stefnanda að fullu. Því var fallist á kröfu stefnanda.
Fallist á reikninga rafverktaka fyrir vinnu við uppsetningu á verksmiðju/sérhæfðum búnaði. Til frádráttar stefnukröfum voru samþykktar kröfur stefnda til skuldajafnaðar vegna tjóns sem sannað þótti að starfsmenn verktakans höfðu valdið verkkaupa við uppsetninguna.
Ágreiningur aðila laut einkum að gildi úrskurðar siðanefndar H. Með honum var komist að þeirri niðurstöðu að A og R hefðu brotið gegn nánar tilteknum ákvæðum í lögum H, reglum félagsins um skráningu í ættbók og grundvallarreglum fyrir félagsmenn og þeim gert að sæta viðurlögum vegna þeirra brota. A og R höfðuðu mál til ógildingar á úrskurði siðanefndar H og greiðslu miskabóta. Hæstiréttur taldi A og R ekki hafa sýnt fram á að brotið hefði verið gegn málsmeðferðarreglum í lögum H eða reglum siðanefndar um aðild stjórnar félagsins að málinu fyrir nefndinni, skipan hennar eða reglum um sáttatilraunir. Þær hefðu auk þess ekki sýnt fram á að málsmeðferðin hefði verið í andstöðu við málsmeðferðarreglur stjórnsýslulaga nr. 37/1993, sem giltu um málsmeðferð fyrir nefndinni samkvæmt reglum hennar. Þá taldi Hæstiréttur ekkert fram komið sem gæfi tilefni til að hnekkja niðurstöðum siðanefndarinnar um háttsemi A og R og með hvaða hætti hún hefði verið talin fela í sér brot gegn lögum og reglum félagsins. Hvað viðurlög A og R varðaði féllst Hæstiréttur á þau rök siðanefndarinnar að brot þeirra hefðu verið svo ósambærileg þeim brotum sem nefndin hefði fjallað um í öðrum úrskurðum sínum að réttlætt hefði mun þyngri viðurlög en áður hefði verið beitt. Með hliðsjón af þessu, jafnræðisreglu félagaréttar og því svigrúmi sem rétturinn taldi að játa yrði almennum félögum við að túlka og framfylgja innri reglum var ekki fallist á með A og R að viðurlög þeirra hefðu verið svo þung að brotið hefði verið gegn jafnræði þeirra. Var H því sýknað af kröfu A og R um ógildingu úrskurðar siðanefndarinnar. Þá var H einnig sýknað af kröfum A og R um miskabætur.
Stefnendur beindu skaðabótakröfu að lögmanni, lögmannsstofu og tryggingafélagi þeirra á grundvelli starfsábyrgðartryggingar. Var krafan reist á því að lögmanninum og fulltrúa hans hefðu orðið á bótaskyld mistök við hagsmunagæslu stefnenda í öðru dómsmáli, þar sem þau höfðu verið dæmd til greiðslu bóta vegna galla á fasteign. Þegar af þeirri ástæðu að ekki var talið að skilyrðum sakarreglunnar um saknæma og ólögmæta háttsemi af hálfu lögmannanna væri fullnægt voru stefndu sýknaðir af öllum kröfum stefnenda.
Stefndi var dæmdur til greiðslu miskabóta til stefnanda vegna kynferðisbrots.
Stefnandi, stéttarfélag, lét endurhanna húsnæði sem hann keypti undir starfsemi sína. Framkvæmdin var boðin út. Skömmu eftir að starfsemi hófst í húsnæðinu fór gólfefnið, parket, að belgjast upp frá gólfinu. Stefnandi stefndi hönnuði endurbótanna, seljanda gólfefnisins og verktaka að endurbótunum, sem og tryggingafélögum þeirra til greiðslu skaðabóta vegna tjónsins á gólfefninu. Talið var að hönnuðurinn, seljandi parketsins og verktakinn væru sérfræðingar, hver á sínu fagsviði. Talið var að þeim hefði öllum orðið á saknæm mistök, hverjum á sínu sérsviði og að orsakatengsl væru á milli mistaka þeirra og þess tjóns sem varð á gólfefni í húsnæði stefnanda. Fallist var á bótaskyldu þeirra sem og greiðsluskyldu tryggingarfélaganna sem höfðu selt þessum stefndu atvinnurekstrartryggingu.
Stefnda var sýknuð af kröfu stefnanda sem krafðist aðallega skaðabóta úr hennar hendi, en að öðrum kosti greiðslna að sömu fjárhæð samkvæmt ætluðu samkomulagi þeirra. Þá var hún og sýknuð af varakröfu hans sem byggðist á reglum um endurgreiðslu ofgreidds fjár og ólögmæta auðgun.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnendum skaðabætur vegna þess að flugi var aflýst.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnendum skaðabætur vegna þess að flugi var aflýst.
B krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda A á þeim grundvelli að hún hefði með ólögmætum hætti leynt hann upplýsingum um raunvirði tiltekinna eigna sem komu í hennar hlut með fjárskiptasamningi þeirra við hjúskaparslit. Með hinum kærða úrskurði var lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu B til efnismeðferðar. Hæstiréttur vísaði til þess að hefðu hjón gert með sér fjárskiptasamning yrðu fjárskipti þeirra ekki tekin upp að nýju nema að undangenginni málsmeðferð til ógildingar fjárskiptasamningsins samkvæmt 2. mgr. 95. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Stæði lagaákvæðið því í vegi að viðurkenningarkrafa um skaðabótaskyldu yrði gerð í einkamáli sem rekið væri á grundvelli laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var málinu því vísað frá héraðsdómi.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur úr hendi stefnda vegna skorts á upplýsingagjöf vegna umsóknar um sértækt húsnæðisúrræði.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur úr hendi stefnda vegna skorts á upplýsingagjöf vegna umsóknar um sértækt húsnæðisúrræði.
Talið var að vinnuveitandi kennara, sem veitt hafði nemanda kinnhest við störf sín, bæri bótaábyrgð á miskatjóni sem talið var að nemandinn hefði orðið fyrir.
Stefnandi lenti í umferðarslysi og varð fyrir varanlegu líkamstjóni. Bótaábyrgð stefnda var óumdeild en ekki var fallist á með stefnanda að meta bæri árslaun hans sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá voru saknæmiskröfur a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga ekki taldar uppfylltar svo stefnda bæri að greiða stefnanda miskabætur.
A höfðaði mál gegn Í og krafðist miskabóta vegna ólögmætrar handtöku og blóðsýnatöku vegna gruns um lyfjaakstur, en rannsókn málsins var síðar felld niður. Í dómi Landsréttar kom fram að við afskipti lögreglu gat A ekki framvísað vottorði um að hann tæki umrædd lyf að læknisráði en væri þrátt fyrir það hæfur til aksturs. Hefði slíku vottorði fyrst verið framvísað tíu dögum eftir afskipti lögreglu. Féllst Landsréttur á þær röksemdir héraðsdóms að með hliðsjón af 8. og 9. mgr. 101. gr. umferðarlaga nr. 77/2019 hafi A átt þess kost að framvísa vottorði læknis með skýringum á sjúkdómi sínum og ástandi og verkun lyfjanna á hann og þar með haft áhrif á grunsemdir lögreglu um ólögmætan lyfjaakstur. Einnig að með því að aka bifreið án þess að hafa slíkt vottorð undir höndum hafi A mátt reikna með að þurfa að sæta rannsóknar- og þvingunaraðgerðum lögreglu. Yrði því að líta svo á að með framangreindri háttsemi, ásamt því að nefna neyslu á fíkniefnum þegar lögregla hafði af honum afskipti, hafi A valdið eða stuðlað sjálfur að þeim aðgerðum lögreglu sem hann reisti kröfu sína á. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í.
B var í hinum áfrýjaða dómi sakfelldur fyrir manndráp, tilraunir til manndráps og eignaspjöll. Var B dæmdur til átta ára fangelsisvistar og meðal annars gert að greiða A 500.000 krónur auk nánar tiltekinna vaxta og dráttarvaxta. A undi ekki niðurstöðu héraðsdóms um bótakröfu sína og skaut þeim þætti málsins til Landsréttar á grundvelli heimildar í 3. málslið 3. mgr. 196. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála en aðrir hlutar hins áfrýjaða dóms sættu ekki endurskoðun Landsréttar. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki hefði orðið breyting á aðild þótt fyrirsvar hefði breyst vegna lögræðis málsaðila og því væri aðildarskorti ekki til að dreifa. Til stuðnings miskabótakröfu sinni vísaði A bæði til a- og b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Kvað Landsréttur að þótt fallast mætti á að báðir liðir gætu átt við yrði ekki talið að það hefði, eins og atvikum væri háttað, sérstaka þýðingu við ákvörðun á fjárhæð bóta. Taldi Landsréttur að af gögnum málsins yrði ótvírætt ráðið að árás B hefði haft verulegar andlegar afleiðingar fyrir A sem leiddu jafnframt til líkamlegra einkenna. Einnig bæri skýrsla A fyrir héraðsdómi skýrlega með sér það áfall sem A hefði orðið fyrir. Þá yrði að leggja til grundvallar að ásetningur B hefði verið styrkur. Á hinn bóginn hefðu þau afbrot sem B var sakfelldur fyrir ekki beinst með beinum hætti að A þrátt fyrir að hún tengdist atburðarásinni og hefði orðið fyrir tjóni vegna hennar. Þá væru bætur samkvæmt I. kafla skaðabótalaga ekki til úrlausnar í málinu. Samkvæmt framangreindu meðal annars og að öllum málsatvikum og gögnum virtum þótti sanngjörn fjárhæð bóta handa A samkvæmt 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nema 1.200.000 krónum.
A höfðaði mál og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu B og bótaréttar síns úr ábyrgðartryggingu B hjá V hf. vegna tjóns sem hann varð fyrir af völdum vinnuslyss. A hafði slasast þegar hann missteig sig og féll fram fyrir sig þar sem hann var á göngu meðfram sundlaug við nánar tilgreindan skóla. Hann hafði verið ráðinn kennari við skólann en slysið varð á fyrsta starfsdegi hans. Í dómi Landsréttar var rakið að slysið mætti rekja til þess að viðhald hellulagðrar stéttar við sundlaugina hefði verið vanrækt og aðstæður á vettvangi hefðu verið óforsvaranlegar af þeim sökum. Í þessu hefði falist saknæmt frávik frá þeirri skyldu atvinnurekanda og umráðamanns fasteignar, þar sem rekin er skólastarfsemi, að takmarka slysahættu. Var því fallist á viðurkenningarkröfu A.
Stefnandi krafði stefnda, sem geymsluaðila kynfrumna í sameiginlegri eigu stefnanda og fyrrverandi eiginkonu, um miskabætur eftir að stefndi eyddi kynfrumunum í kjölfar sameiginlegrar beiðni, sem stefnandi vildi síðan draga til baka en fyrrverandi eiginkonan ekki. Ekki var talið sýnt fram á að skilyrði miskabóta væru fyrir hendi í málinu.
B krafðist viðurkenningar á rétti til skaðabóta úr ábyrgðartryggingu A hf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf sín fyrir A hf. á starfsstöð félagsins. Slysið atvikaðist svo að B féll úr 1,55 metra hæð af flatvagni þegar hann var að hífa forsteyptar steypueiningar með bílkrana. Hæstiréttur vísaði til þess að meðal þeirra gagna sem dómarar líti til við frjálst sönnunarmat samkvæmt 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 væru skýrslur Vinnueftirlitsins þótt álit eða ályktanir þess væru ekki bindandi fyrir dómara um niðurstöðu máls. Á hinn bóginn var ekki fallist á með stefnda að sök yrði reist á þeim almennu skírskotunum til vinnuverndarreglna sem fram kæmu í skýrslu Vinnueftirlitsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki væru að finna laga- eða reglugerðarákvæði sem hefðu að geyma sérstök fyrirmæli um aðgerðir vinnuveitanda sem skylt hefði verið að grípa til vegna vinnu í þeirri hæð sem B var í er hann féll af flatvagninum. Var ekki sýnt fram á að orsök slyss B væri að rekja til vanbúnaðar á vinnustað eða ófullnægjandi verklags sem A hf. bæri skaðabótaábyrgð á heldur til óhappatilviks og aðgæsluleysis B við störf sín greint sinn. Voru A hf. og V hf. því sýknir af kröfu B.
Fallist var á kröfu stefnanda um bætur úr slysatryggingu ökumanns og eiganda vegna tímabundins atvinnutjóns, sem miðaðist við meðaltekjur hans á þriggja mánaða tímabili í næsta aðdraganda slyssins. Hafnað var m.a. þeim málatilbúnaði stefnda að réttara væri að miða við meðaltekjur hans á þriggja ára tímabili.
Deilt var um rétt stefnanda, sem starfaði hjá stefnda við þrif og önnur störf, til greiðslu launa og miskabóta vegna þess hvernig staðið var að uppsögn ráðningarsambands aðila. Að áliti dómsins byggðist ákvörðun stefnda um fyrirvaralausa uppsögn á ásökunum sem taldar voru ósannaðar. Gat uppsögn því fyrst tekið gildi mánaðamótin eftir að stefnanda barst uppsagnarbréf auk þess sem henni bar réttur til eins mánaðar uppsagnarfrests í samræmi við ákvæði kjarasamnings. Loks var stefndi dæmdur til að greiða stefnanda miskabætur með vísan til þess að ásakanirnar voru meiðandi fyrir hana og vógu að æru hennar og persónu.
Í byrjun árs 2017 var gefið út byggingarleyfi til handa E, móður fyrirsvarsmanns O ehf., fyrir byggingu sumarhúss á lóð hennar í Kjósarhreppi. Með afsali 29. mars 2019 keypti O ehf. lóðina af E. Í ágúst 2017 hafði fyrirsvarsmaður O ehf. leitað til B um að hann tæki að sér byggingarstjórn vegna fyrirhugaðrar byggingar á lóðinni og sótti B í kjölfarið um lögboðna ábyrgðartryggingu byggingarstjóra hjá S hf. Hafist var handa við að reisa húsið á árinu 2020 en 12. febrúar 2023 varð tjón á húsinu vegna ofsaveðurs. Deildu aðilar um hvort B bæri skaðabótaábyrgð sem byggingarstjóri gagnvart O ehf. á því sem aflaga fór við bygginguna. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki yrði ráðið að B hefði haft frekari aðkomu að byggingu sumarhússins en að sækja um lögboðna ábyrgðartryggingu. Þannig hefði B hvorki undirritað yfirlýsingu um ábyrgð sína, sbr. 4. tölulið 1. mgr. 13. gr. laga nr. 160/2010 um mannvirki né var gerður skriflegur samningur við hann um byggingarstjórn, sbr. 2. mgr. 27. gr. sömu laga. Þá lá ekkert fyrir um að B hefði verið skráður byggingarstjóri við bygginguna hjá byggingarfulltrúa eða verið í samskiptum við byggingarfulltrúa í kjölfar þess að yfirlýsingu um ábyrgðartryggingu byggingarstjóra var komið á framfæri við byggingarfulltrúa. Janframt kom B ekki á byggingarstað fyrr en hann var kallaður til eftir að sumarhúsið varð fyrir tjóni og var ókunnugt um að O ehf. hefði eignast húsið af fyrri eiganda, E. Þrátt fyrir að B hefði fallist á að taka að sér byggingarstjórn hússins og keypt lögboðna ábyrgðartryggingu í því skyni var talið að þau áform hefðu ekki gengið eftir auk þess sem skilyrðum sem byggingarleyfinu voru sett hefði aldrei verið fullnægt. Var niðurstaða Landsréttar sú að B hefði í raun ekki gegnt starfi byggingarstjóra við byggingu hússins og gæti því ekki borið skaðabótaábyrgð vegna tjóns á byggingunni. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B og S hf. af kröfum O ehf.
Fallast var að hluta á kröfu stefnanda vegna tjóns sem varð í íbúð hennar vegna framkvæmda í íbúð stefndu. Talið var að stefnandi hefði sýnt nægilega fram á með matsgerð að tjón á íbúð hennar væri að nokkru að rekja til framkvæmda í íbúð stefndu sem þau báru ábyrgð á. Tekið var mið af raunkostnaði vegna lagfæringa á tilteknum skemmdum samkvæmt reikningi sem stefnandi lagði fram í málinu en ekki þeim kostnaði sem matsmaður hafði metið í matsgerð sinni.
A og B höfðuðu mál á hendur C hf. og T hf. og kröfðust miskabóta vegna andláts sonar þeirra. Við meðferð málsins í Landsrétti skiluðu C hf. og T hf. ekki greinargerð og var málið dæmt á grundvelli fyrirliggjandi gagna og án munnlegs flutnings, sbr. 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sýknu C hf. og T hf. Fyrir Hæstarétti kröfðust A og B þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur yrði ómerktur með vísan til þess að Landsréttur hefði hafnað kröfum þeirra um sönnunarfærslu fyrir réttinum og munnlegan málflutning. Hæstiréttur féllst ekki á að ákvörðun Landsréttar um synjun á sönnunarfærslu hefði farið í bága við rétt A og B til réttlátrar málsmeðferðar. Á hinn bóginn var fallist á með A og B að efni hefðu verið til að heimila þeim að flytja mál sitt munnlega fyrir réttinum þótt útivist hefði orðið af hálfu C hf. og T hf. Var í þeim efnum litið til sjónarmiða þeirra þar að lútandi sem fram komu í beiðni þeirra til Landsréttar, sérstakra atvika málsins og þeirrar þýðingar sem réttur til munnlegs flutnings máls hefði sem þáttur í réttlátri málsmeðferð fyrir dómi samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944 og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur.