A höfðaði mál og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu B og bótaréttar síns úr ábyrgðartryggingu B hjá V hf. vegna tjóns sem hann varð fyrir af völdum vinnuslyss. A hafði slasast þegar hann missteig sig og féll fram fyrir sig þar sem hann var á göngu meðfram sundlaug við nánar tilgreindan skóla. Hann hafði verið ráðinn kennari við skólann en slysið varð á fyrsta starfsdegi hans. Í dómi Landsréttar var rakið að slysið mætti rekja til þess að viðhald hellulagðrar stéttar við sundlaugina hefði verið vanrækt og aðstæður á vettvangi hefðu verið óforsvaranlegar af þeim sökum. Í þessu hefði falist saknæmt frávik frá þeirri skyldu atvinnurekanda og umráðamanns fasteignar, þar sem rekin er skólastarfsemi, að takmarka slysahættu. Var því fallist á viðurkenningarkröfu A.
Ekki var fallist á kröfur stefnanda, sem klemmt hafði fingur í hurðarfalsi á kennslustofu í barnaskóla, um skaðabætur þar sem hvorki þótti sannað að eftirliti með nemendum hafi verið ábótavant né heldur að hurðin teldist vanbúin vegna skorts á klemmuvörn í skilningi þágildandi reglna.
Fallist á bótaábyrgð vegna slyss þar sem nemandi varð fyrir tjóni í kennslustund í efnafræði þegar etanólbrúsi var skilinn eftir án eftirlits og var hellt yfir tilraun sem kveikt hafði verið í.
Vegna veikinda hafði stefnandi ritað undir lausnarlaunasamning við sveitarfélagið þar sem hann var kennari. Þegar hann hafði náð sér af veikindunum sótti hann um annað kennarastarf hjá sama sveitarfélagi. Skólastjóri skólans, þar sem stefnandi sótti um starf, og undanþágunefnd grunnskóla túlkuðu ákvæði 13.2.4.2 í kjarasamningi þannig að með því að rita undir lausnarlaunasamning hefði stefnandi lýst yfir því að hann væri varanlega óvinnufær vegna veikinda og því mætti ekki ráða hann í starfið. Að mati dómsins var ekki hægt að túlka ákvæði kjarasamningsins á þann veg sem skólastjórinn og undanþágunefnd grunnskóla gerðu. Fallist var á að það hefði verið ólögmætt og saknæmt að ráða annan en stefnanda í starfið. Dómurinn taldi að athafnir beggja, skólastjórans sem sveitarfélagið ber ábyrgð á og undanþágunefndarinnar sem starfar á ábyrgð ríkisins, hefðu verið nauðsynlegt skilyrði þess að gengið var fram hjá stefnanda við ráðningu í starf grunnskólakennara. Því var viðurkennd óskipt bótaskylda sveitarfélagsins og ríkisins vegna þess tjóns stefnanda sem af því hlaust.
A krafðist skaðabóta úr hendi Í vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir sem nemandi í húsasmíði þegar stigi, sem hann notaði til að fara niður af þaki húss á vinnusvæði skólans, rann undan honum með þeim afleiðingum að hann féll um þrjá metra niður á malbikað undirlag. Landsréttur taldi að verkstjórn af hálfu kennara í umrætt sinn hefði verið ábótavant og að gera yrði ríkari kröfur til eftirlits og leiðbeiningarskyldu kennara en gerðar yrðu til verkstjóra á grundvelli laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Yrði því að virða kennaranum til vanrækslu að hafa ekki séð til þess að nemendur beittu verklagi sem tryggt gæti öryggi þeirra betur. Var því fallist á skaðabótaskyldu Í á tjóni A. Að teknu tilliti til aldurs og reynslu A, og þeirrar kennslu sem hann hafði fengið, var talið að hann hefði getað gert sér grein fyrir því að hættulegt væri að nota stigann án þess að gerðar væru sérstakar ráðstafanir til þess að hann rynni ekki til. Var hann því látinn bera 1/3 tjóns síns vegna eigin sakar.
Árið 2008 gerðu M og Í samkomulag um stofnun og uppbyggingu framhaldsskóla í Mosfellsbæ. Samkvæmt ákvæði þágildandi laga nr. 80/1996 um framhaldsskóla, sbr. nú laga nr. 92/2008, átti M að bera 40% af stofnkostnaði skólans og Í 60%. Ágreiningur aðila laut að því hvort gatnagerðargjald, sem M krafðist vegna lóðar undir húsakynni skólans, teldist til stofnkostnaðar hans eða hvort framhaldsskóli væri undanþeginn slíku gjaldi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt lögum nr. 80/1996 hafi sveitarfélögum verið skylt að leggja til lóðir undir framhaldsskóla án kvaða eða gjalda og virtist óumdeilt að í framkvæmd í tíð laganna hefðu sveitarfélög ekki krafist gatnagerðargjalds vegna slíkra lóða. Með lögum nr. 92/2008, áður en þeim var breytt með lögum nr. 5/2015, hefði á hinn bóginn verið mælt svo fyrir að sveitarfélög skyldu leggja til lóðir undir framhaldsskóla án endurgjalds. Með hliðsjón af lögskýringargögnum og túlkun ákvæða laga nr. 92/2008 var litið svo á að stofnkostnaður í skilningi þeirra tæki eingöngu til húsnæðis og almenns búnaðar í því. Að þessu virtu var talið að M ætti ekki rétt á að fá greitt umþrætt gatnagerðargjald.
J varð fyrir líkamstjóni er hann féll niður við steinvegg í frímínútum fyrir utan leiksvæði Árbæjarskóla í Reykjavík. Krafðist J þess að viðurkennd yrði bótaskylda V hf. vegna atviksins. Var krafa J annars vegar reist á því að saknæmur vanbúnaður hefði verið á útivistarsvæði nemenda við skólanna þar sem lóð hans hefði ekki verið afmörkuð eða för nemenda yfir á lóð Árbæjarkirkju, þar sem atvikið átti sér stað, hindruð. Hins vegar var krafa J byggð á því að starfsmenn skólans hefðu sýnt af sér saknæma vanrækslu við eftirlit með nemendum í frímínútum umrætt sinn. Hæstiréttur taldi J hvorki hafa fært fram haldbær rök fyrir því að aðstæður á lóð skólans hefðu ekki samrýmst fyrirmælum í reglum sem giltu um þær né að þær hefðu af öðrum ástæðum talist saknæmar. Þá hefði J heldur ekki sýnt fram á að gæslu nemenda hefði verið áfátt svo að saknæmt og ólögmætt gæti talist. Var V hf. því sýknað af kröfu J.
A höfðaði mál á hendur Í til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann hlaut í svonefndum gangaslag í Menntaskólanum í Reykjavík vorið 2009. Hæstiréttur taldi það ófullnægjandi háttsemi af hálfu menntaskólans að gera ekki nægar ráðstafanir við slaginn til að koma í veg fyrir augljósa hættu á að nemendur slösuðust. Yrði það metið stjórnendum skólans til gáleysis sem Í bæri skaðabótaábyrgð á. Á hinn bóginn vísaði rétturinn til þess að A hefði sjálfur ráðið þátttöku sinni í slagnum og verið fulltíða maður er atvik gerðust. Samkvæmt því yrði A látinn bera helming tjónsins sjálfur. Var Í gert að greiða A skaðabætur að helmingi vegna tímabundins atvinnutjóns, þjáninga, varanlegs miska og varanlegrar örorku, auk hluta umkrafinna kostnaðarliða vegna sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns.
B krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda Í vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir sem nemandi í húsasmíði er hann var að festa sperrur á þakkant á sumarhúsi sem í smíði var á skólalóðinni. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að álstigi sem notaður var við verkið hafi ekki hentað án frekari öryggisráðstafana og að auðvelt hefði verið að gera ráðstafanir til að auka öryggi B. Virða yrði það kennaranum til vanrækslu að sjá ekki til þess að beitt væri verklagi sem tryggði öryggi betur en í raun var gert. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um viðurkenningu á bótaskyldu Í.
S krafði F um bætur vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann hljóp á hurð í grunnskóla með þeim afleiðingum að gler í hurðinni brotnaði og skarst hann töluvert. Taldi S að í hurðinni hefði átt að vera öryggisgler eða að líma hefði átt á glerið sjálflímandi öryggisfilmu. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, segir m.a. að ekki hafi verið skylt að hafa öryggisgler eða plastfilmu á glerinu í viðkomandi hurð og að ekki yrði séð að F hefði brotið gegn ákvæðum laga um grunnskóla. Ekki mætti rekja slysið til atvika, eða athafna/athafnaleysis sem F bæri skaðabótaábyrgð á, heldur til aðgæsluleysis S sjálfs. Var F því sýknað af kröfu S.
K, sagaði framan af þumalfingri, er hann var að nota hjólsög í kennslustund í Iðnskólanum í Reykjavík. Héraðsdómur sýknaði Í af bótakröfu K, enda þótti mega byggja á því að kennsla sú og þjálfun sem K fékk við notkun hjólsagarinnar hafi verið fullnægjandi til þess að óhætt væri að hann ynni það verk sem fyrir hann var lagt, þegar slysið varð. Var einnig talið að hjólsögin hafi verið í góðu lagi og öryggisbúnaður við sagarblaðið nægjanlegur. Var því ekki talið að K hefði tekist sönnun þess að aðrir en hann sjálfur bæri sök á slysinu. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóminn með vísan til forsendna hans.
G vann við ræstingar og gangavörslu í skóla í eigu R. G varð fyrir slysi er hún gekk inn í eina af ræstingargeymslum skólans og steig með öðrum fæti í opna lúgu sem var í gólfi geymslunnar, með þeim afleiðingum að hún hrasaði og hlaut áverka á vinstra hné og bak. Hafði yfirmaður G gengið á undan inn í geymsluna og stigið til hliðar við lúguna án þess að aðvara G um að lúgan væri opin. Í máli sem G höfðaði á hendur R og íslenska ríkinu krafðist hún bóta fyrir líkamstjón sem hún hlaut af þessum sökum. Hæstiréttur taldi ósannað að umbúnaðar lúgunnar hefði verið óforsvaranlegur þannig að slysið mætti rekja til vanbúnaðar á skólahúsnæðinu. Aftur á móti hefði yfirmaður G, sem hefði séð að lúgan væri opin, hlotið að vita að G gengi fast á hæla hennar inn í geymsluna. Hefði yfirmanninum borið að vara G við þeirri hættu sem af því stafaði að lúgan var opin. Taldi Hæstiréttur að R bæri skaðabótaábyrgð á þessu gáleysi starfsmanns síns og að ekki yrði ráðið af gögnum málsins að aðstæður hefði verið með þeim hætti að G hefði mátt verjast því að stíga í opna lúguna. Íslenska ríkið var hins vegar sýknað af kröfu G þar sem störf hennar voru ekki talin tengjast stjórn eða daglegri umsjón skólastjóra samkvæmt 21. gr., 30. gr. og 34. gr. þágildandi grunnskólalaga nr. 49/1991sem voru í gildi er slysið varð.
S missti framan af fingri annarrar handar er hún sagaði í hann í kennslutíma í iðnhönnun. Krafði hún Í um bætur og bar við að eftirliti og aðstoð kennara hafi verið ábótavant auk þess sem öryggisbúnaður hafi verið rangt stilltur. S, sem var 23 ára á slysdegi, var við nám á þriðju önn í iðnskóla. Er slysið varð hafði hún þegar lokið áfanga í trésmíði. Var talið að hún hefði haft nægan þroska og þekkingu til að gera sér grein fyrir þeim hættum sem stafað gæti af vélum eins og þeirri sem um ræddi. Var því ekki talið að öðrum en S sjálfri yrði kennt um hvernig fór, enda hefði hún getað forðað slysinu ef hún hefði beitt þeim aðferðum sem ætlast hefði mátt til af henni. Var Í því sýknað.