H ehf. fékk fjárstuðning frá Í á grundvelli laga nr. 50/2020 um stuðning úr ríkissjóði vegna greiðslu hluta launakostnaðar á uppsagnarfresti. Með ákvörðun Skattsins 15. nóvember 2021 var fjárstuðningurinn endurákvarðaður vegna launakostnaðar á uppsagnarfresti tveggja uppkominna dætra eiganda H ehf., þar sem sá kostnaður var ekki talinn styrkhæfur. H ehf. endurgreiddi þann hluta fjárstuðningsins í samræmi við ákvörðun Skattsins og höfðaði í kjölfarið mál á hendur Í til ógildingar á ákvörðuninni og endurgreiðslu stuðningsins. Deildu aðilar einkum um það hvaða skilning bæri að leggja í orðið launakostnað í 1. mgr. 4. gr. laga nr. 50/2020 en hugtakið var skilgreint í 4. tölulið 3. gr. laganna. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að hinn umþrætti launakostnaður hafi verið styrkhæfur og tók kröfur H ehf. til greina. Í dómi Landsréttar var meðal annars tekið fram að hvorki í lögunum né lögskýringargögnum væri kveðið á um að slíkur kostnaður vegna tiltekinna launamanna væri undanskilinn. Yrði fallist á þann skýringarkost sem Í teldi réttan yrði að gagnálykta frá skilgreiningu 4. töluliðar 3. gr. laganna en sá lögskýringarkostur fengist ekki staðist gagnvart uppkomnum dætrum eiganda H ehf. Þá var af hálfu Í ekki á því byggt að skort hafi á að öðrum skilyrðum laga nr. 50/2020 væri fullnægt. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
A ehf. og B deildu um rétt B til kjarasamningsbundinna launahækkana, greiðslu launa, launa í veikindaforföllum og launa í uppsagnarfresti á nánar tilgreindu tímabili, auk greiðslu orlofs- og desemberuppbótar. Einnig hvort H hefði sýnt af sér tómlæti sem hefði þýðingu fyrir rétt hans til greiðslna. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfur B að öðru leyti en því að A ehf. var sýknað af kröfu um launahækkanir á grundvelli kjarasamnings. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að H hefði átt rétt til þeirra launabreytinga sem um ræddi samkvæmt þeim kjarasamningi sem gilti um kjör H og bókunar við hann um almenna launahækkun. Þá taldi Landsréttur að einu gilti þó laun B hefðu verið hærri en lágmarkslaun og hann notið vissra launahækkana á starfstíma sínum en litið var til þess að fyrir dómi áréttaði A ehf. að það hefði ekki ætlað sér að mæta kjarasamningsbundnum launahækkunum með breytingu á launum B eða nýta heimild í bókuninni til að flýta hækkun launa. Var krafa B um greiðslu í samræmi við kjarasamningsbundnar launahækkanir því tekin til greina. Að öðru leyti staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms, þar á meðal um ætlað tómlæti B, með vísan til forsendna.
H, sem starfað hafði sem flugumferðarstjóri hjá I ehf., nú A ehf., krafðist þess að viðurkennt yrði að A ehf. hefði verið óheimilt að binda enda á störf H hjá A ehf. á grundvelli tilgreinds ákvæðis í kjarasamningi Félags íslenskra flugumferðarstjóra við Samtök atvinnulífsins. Ágreiningslaust var að starfslok H komu til af því einu að hann varð 63 ára og jafnframt að starfslok H hefðu verið reist á nánar tilgreindu kjarasamningsákvæði. Í dómi Landsréttar var rakið að eftir að lögum og stjórnvaldsfyrirmælunum var breytt á árunum 2017 og 2018 voru starfsréttindi flugumferðarstjóra ekki lengur háð neinum aldurstakmörkunum. Taldi Landsréttur kjarasamningsákvæðið því ekki veita stoð fyrir því að binda enda á störf H hjá A ehf. þegar hann náði 63 ára aldri. Einnig taldi rétturinn að beiting A ehf. á ákvæðinu gagnvart H hefði brotið í bága við 7. og 8. gr. laga nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði, enda skilyrðum til frávika samkvæmt 12. gr. laganna ekki fullnægt. Var viðurkenningarkrafa H því tekin til greina.
Í málinu reyndi m.a. á ólögfestar reglur um trúnaðarskyldu við vinnuveitanda. Hið stefnda félag var dæmt til að greiðslu útgefinna reikninga stefnanda, sem fólu í sér kröfur um laun og bónusgreiðslur vegna starfa fyrirsvarsmanns stefnanda fyrir stefnda en óumdeilt var að um hefðbundið ráðningarsamband var að ræða þrátt fyrir þann hátt sem hafður var á launagreiðslum. Hafnað var m.a. málsástæðum stefnda sem lutu að því að fyrirsvarsmaður stefnanda hefði fyrirgert sér rétti til launa og bónusgreiðslna með því að hefja samkeppnisrekstur á meðan hann var enn í starfi hjá stefnda, en fyrir þeim umdeildu staðhæfingum bar stefndi sönnunarbyrði.
Ágreiningur þessa máls laut að því hvort stefnandi hefði brotið svo alvarlega gegn reglum um trúnaðarskyldur að það réttlæti fyrirvaralausa uppsögn með þeim afleiðingum að hann ætti ekki rétt á launum í uppsagnarfresti, auk þess sem áunnið orlof og áunnar bónusgreiðslu ættu að falla niður. Í málinu var ekki fallist á að lög nr. 131/2020 fælu í sér breytingu á þeirri dómaframkvæmd að ekki þyrfti lengur að meta í hverju tilviki hversu alvarlegt trúnaðarbrotið væri til að það gæti réttlætt fyrirvaralausa uppsögn. Háttsemi stefnanda sem fól í sér trúnaðarbrot var ekki það vítaverð að hún gæti réttlætt fyrirvaralausa uppsögn, auk þess sem stefnandi átti rétt á óskertum launum til þess tíma þegar riftun var lýst yfir. Kröfu stefnanda um miskabætur var hins vegar hafnað.
Stefnandi höfðaði mál vegna vangoldinna launa og kröfu um miskabætur. Stefndi greiddi kröfu um vangoldin laun eftir að málið var höfðað. Þá voru stefnanda dæmdar miskabætur en fallist var að mjög takmörkuðu leyti á kröfu hennar.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Á um að leiða ellefu nánar tilgreind vitni fyrir dóm á grundvelli 2. mgr. 77. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að í beiðni Á væri ekki rökstutt sérstaklega hvaða atvik hann teldi þörf á að leita sönnunar um með því að leiða hvert vitni og með hvaða hætti hvert vitni gæti borið um þau atvik. Var því ekki talið að Á hefði sýnt fram á að hann hefði lögvarða hagsmuni af því að umbeðnar vitnaleiðslur færu fram fyrir dómi á grundvelli 2. mgr. 77. gr. laga nr. 91/1991. Af því leiddi að dómara var jafnframt ófært að taka afstöðu til vitnaskyldu og hvort Á hefði þegar undir höndum næg gögn til að leggja mat á tilefni málshöfðunar. Þá var talið að einn þeirra sem óskað var að leiða fyrir dóm gæti ekki haft stöðu vitnis vegna beinnar aðildar að mögulegri málssókn og því væru ekki skilyrði til að taka skýrslu af honum fyrir dómi samkvæmt heimildum XII. kafla laga nr. 91/1991.
Stefnandi krafði stefnda um meint áunnið og ógreitt orlof sem hann taldi sig eiga inni eftir uppgjör hans og stefnda í tilefni af uppsögn hans hjá félaginu. Í dómi héraðsdóms var talið að stefnandi hefði samið upp það með undirritun uppsagnarbréfs að orlof yrði tekið út á uppsagnarfresti og að aðilum hefði verið það heimilt. Var því hafnað að hann ætti inni frekari orlofsgreiðslur úr hendi stefnda og stefndi sýknaður.
B var sagt upp störfum hjá A ehf. með skriflegri uppsögn. Á sex mánaða uppsagnarfresti samkvæmt ráðningarsamningi rifti A ehf. ráðningarsamningnum og höfðaði B dómsmál til heimtu skaðabóta. Hæstiréttur vísaði til þess að ástæður uppsagnar B hefðu verið raktar til frammistöðu hans í starfi hjá A ehf. Af þeim sökum bar eftir ákvæðum kjarasamnings að veita honum áminningu og gefa kost á að tjá sig um ástæður uppsagnar áður en hún tæki gildi. Það hefði ekki verið gert og væri uppsögnin því ólögmæt og A ehf. bakað sér bótaábyrgð gagnvart B vegna hennar. Þá staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu Landsréttar um að þær ávirðingar A ehf. í garð B sem A ehf. reisti riftun sína á væru ekki þess eðlis að heimilt hefði verið að víkja honum fyrirvaralaust úr starfi og A ehf. því jafnframt fellt á sig bótaskyldu vegna ólögmætrar riftunar. Enn fremur var A ehf. gert að greiða B miskabætur vegna tilefnislausra, alvarlegra og meiðandi ávirðinga A ehf. í garð B sem voru til þess fallnar að valda B álitshnekki. Til frádráttar kröfum B komu kröfur A ehf. um endurgreiðslu dagpeninga og iðgjalds vegna líftryggingar.
G krafði A ehf. um greiðslur vegna vinnu í þágu A ehf. á nánar tilgreindu tímabili, en hún og fyrirsvarsmaður félagsins höfðu verið í sambúð á þeim tíma. Var krafa hennar byggð á því að hún hefði starfað sem fjármálastjóri A ehf. samkvæmt munnlegum samningi sem hefði komist á milli GX Holding Limited og fyrirsvarsmanns A ehf. um miðbik árs 2018. Eins og atvikum væri háttað í málinu féllst Landsréttur á með héraðsdómi að G bæri sönnunarbyrði fyrir því að samningur hefði komist á milli A ehf. og GX Holding Limited með því efni sem hún byggði á. Í dómi Landsréttar kom fram að til þess væri að líta að reikningar GX Holding Limited, á nánar tilgreindu tímabili, hefðu hvorki verið gefnir út reglulega né sendir fyrirsvarsmanni A ehf. Af yfirliti vegna hreyfinga lánardrottna úr bókhaldi A ehf. yrði einnig ráðið að reikningar frá árinu 2018 hefðu fyrst verið færðir í bókhaldið í ágúst 2019, reikningar frá 2019 færðir í febrúar 2020 og reikningar frá 2020 færðir í janúar 2022. Þá yrði ekki séð að önnur gögn sem G hefði lagt fram renndu stoðum undir að samið hefði verið um greiðslur fyrir vinnuframlag hennar. Þá fengju staðhæfingar hennar um að ársreikningar A ehf. endurspegluðu skuld vegna krafna GX Holding Limited ekki stoð í framlögðum gögnum. Að þessu gættu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.
A og B ehf. deildu um lögmæti uppsagnar. Byggði A einkum á því að uppsögnin hefði verið ólögmæt samkvæmt 1. mgr. 50. gr. laga nr. 144/2020, enda hefði hún verið þunguð þegar henni var sagt upp störfum. Taldi A að ekki hefðu verið færðar fram raunverulegar og málefnalegar ástæður fyrir uppsögninni. Í dómi Landsréttar kom fram að óumdeilt væri að áður en til uppsagnarinnar kom hefði A tjáð samstarfsmanni sínum C að hún væri barnshafandi. C hefði verið annar af tveimur stjórnarmönnum B ehf. á umræddum tíma, en hinn stjórnarmaðurinn verið D og hefðu þau bæði ritað undir uppsagnarbréf A ásamt E, sem var hluthafi í B ehf. ásamt C og D. Í skýrslu D hefði komið fram að áður en ákvörðun um uppsögn A var tekin hefðu C, D og E rætt starfsmannamál B ehf. Þótti ljóst að vitneskja um að A væri barnshafandi hefði verið til staðar innan stjórnar B ehf. áður en henni var sagt upp störfum og hefði A því notið verndar 50. gr. laga nr. 144/2020. Taldi Landsréttur að B ehf. hefði hvorki sýnt fram á að hlutlæg og málefnaleg sjónarmið hefðu legið ákvörðun um uppsögn A til grundvallar né að ákvörðun um að segja A upp störfum, frekar en öðrum starfsmönnum B ehf., hefði byggst á öðrum ástæðum en þeim að A var barnshafandi. Hefði B ehf. því bakað sér skaðabótaskyldu samkvæmt 51. gr. sömu laga og þóttu bætur til A hæfilega ákveðnar 2.000.000 króna ásamt tilgreindum vöxtum.
Ágreiningur málsaðila laut að röðun K í launaflokk og álagsþrep samkvæmt stofnanasamningi frá 2022, sem tók við af fyrri samningi frá 2017. Byggði K einkum á því að óheimilt hafi verið að hrófla við röðun hennar samkvæmt fyrri stofnanasamningi, en með því að það var gert hefðu kjör hennar verið skert. Landsréttur leit til þess að samkvæmt stofnanasamningi frá 2022 féllu fyrri samningar úr gildi og þar kæmu ekki fram nein fyrirmæli um að líta bæri til fyrri ákvarðana við röðun í launaflokka og álagsþrep. Þá hefðu gögn málsins sýnt að K hefði hækkað í launum við breytingarnar, öndvert við það sem hún hefði teflt fram. Taldi Landsréttur að Í hefði ekki verið bundið af ákvörðunum um röðun samkvæmt eldri stofnanasamningi og að ekki væri á færi Landsréttar að endurskoða mat og ákvarða hvernig röðun starfs K ætti að vera, en það byggðist meðal annars á persónubundnum og matskenndum þáttum. Þá þótti Í hafa réttilega tekið tilliti til fagnáms K við grunnröðun hennar í kjölfar gildistöku stofnanasamningsins frá 2022. Var Í sýknað af kröfu K um greiðslu vangoldinna launa.
A höfðaði mál gegn Í og krafðist viðurkenningar á áunnum frítökurétti yfir fjögurra ára skeið. Aðila greindi í meginatriðum á um að hvaða marki L, vinnuveitandi A, hefði beðið hana sérstaklega um að mæta til vinnu þannig að hún hefði áunnið sér frítökurétt samkvæmt grein 2.4.5.1 í kjarasamningi Sjúkraliðafélags Íslands og Í og hvort henni hefði verið ætlað að mæta til vinnu á dagvaktir fyrr en að lokinni 11 klukkustunda hvíld. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki lægju fyrir nein gögn um hvaða yfirmenn A hefðu gefið henni fyrirmæli um að mæta til vinnu með þeim hætti sem rakið er í grein 2.4.5.1. Jafnframt renndu önnur gögn eða skýrslur vitna fyrir héraðsdómi ekki stoðum undir að A hefði fengið fyrirmæli um að sinna vinnu áður en tilskilinni hvíld hefði verið náð. Aftur á móti yrði ráðið að A hefði ekki hreyft athugasemdum við mánaðarleg launauppgjör á því tímabili sem krafa hennar tók til eða andmælum við uppgjör deildarstjóra á þeirri deild sem hún vann á fyrr en í ársbyrjun 2024. Taldi Landsréttur að þetta athafnaleysi benti ekki til þess að frítökuréttur hefði stofnast á grundvelli fyrirmæla stjórnenda svo sem ákvæði kjarasamnings kváðu á um. Þá yrði einnig að horfa til þess að A hefði ekki getað um árabil látið átölulaust hvernig staðið var að uppgjöri gagnvart henni í trausti þess að geta haft uppi kröfu sína árum síðar þegar mun örðugara væri að leggja mat á hvort fyrir hendi hafi verið aðstæður sem stofnuðu til frítökuréttar. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var A ekki talin hafa sýnt fram á að hún ætti uppsafnaðan frítökurétt á nánar tilgreindu tímabili og var dómur héraðsdóms því staðfestur.
Fallist var á kröfu stefnanda um vangreidd laun fyrir yfirvinnu af hálfu stefnda á tilgreindu tímabili en fyrir lá að ráðningakjör stefnanda tóku mið af lágmarkslaunum eftir gildandi kjarasamningum aðila. Hins vegar taldist vera ósönnuð krafa stefnanda um leiðréttingu á orlofi m.t.t. útreikningsaðferðar.
Stefndu sýknaðir af launakröfum stefnanda.
Stefndu sýknaðir af launakröfum stefnanda.
Launakrafa gerð á hendur Hval hf. vegna þess að ekki varð úr hvalvertíð sumarið 2023 vegna ákvörðunar stjórnvalda. Stefnandi var í föstu ráðningarsambandi við stefnda Hval hf. og sá samningur raskaðist ekki vegna þessa. Ekki talinn hafa eignast sérstaka kröfu á grundvelli þess að hvalvertíð hófst ekki í júní 2023 þar sem hann áttii að gegna stöðu skipstjóra, einkum á grundvelli þess að honum var kunnugt um ákvæði í ráðningarsamningi þess efnis að ef að af hvalvertíð yrði ekki vegna ákvörðunar stjórnvalds þá félli samningurinn niður. Lög um hópuppsagnir voru ekki talin breyta þeirri niðurstöðu.
A höfðaði mál gegn C ehf. og krafðist skaðabóta sem samsvöruðu launum út uppsagnarfrest auk orlofs og uppbóta í kjölfar riftunar C ehf. á ráðningarsamningi aðila en A taldi riftunina ólögmæta. C ehf. byggði á því að A hefði brotið svo verulega af sér í starfi með ítrekuðum akstri ökutækja vinnuveitanda síns, sviptur ökurétti, að heimilt hefði verið að víkja honum fyrirvaralaust úr starfi. Með dómi héraðsdóms var C ehf. sýknaður af kröfum A. Fyrir Landsrétti var lögð fram tilkynning til fyrirtækjaskrár þar sem fram kom að C ehf. hefði eftir höfðun málsins í héraði sameinast B ehf. og hefði síðarnefnda félagið verið yfirtökufélag. Í samræmi við það var B ehf. talinn réttur aðili málsins fyrir réttinum. Í dómi Landsréttar var rakið að í vinnuréttarsambandi gæti alvarlegt brot á trúnaðarskyldu falið í sér verulega vanefnd þannig að atvinnurekenda væri heimilt að rifta ráðningarsamningi án undangenginnar viðvörunar. Talið var sannað að A hefði í tvö skipti ekið bifreið vinnuveitanda síns sviptur ökurétti. Var B ehf. talinn hafa sýnt fram á með fullnægjandi hætti að A hefði brotið alvarlega gegn trúnaðarskyldu sinni, auk þess sem háttsemi hans hefði falið í sér lögbrot. Hefði riftun C ehf. á ráðningarsamningi aðila því verið reist á efnislegum forsendum og verið réttlætanleg án frekari viðvörunar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
B höfðaði mál á hendur V og Í og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála, þar sem staðfest var ákvörðun Fæðingarorlofssjóðs um að synja umsókn B um greiðslur úr sjóðnum. B krafðist þess jafnframt að viðurkennt yrði með dómi að hann ætti rétt til greiðslna úr Fæðingarorlofssjóði. Byggði B á því að hann hefði sem starfsmaður Eftirlitsstofnunar EFTA átt rétt á fæðingarorlofi á grundvelli samnings sem eftirlitsstofnunin gerði við belgíska ríkið 22. desember 1994. Sá samningur hefði öðlast lagagildi í Belgíu án sérstakrar innleiðingar í landsrétt ríkisins og þar með hefði verið fullnægt áskilnaði 2. mgr. 21. gr. laga nr. 144/2020 um fæðingar- og foreldraorlof um að B hafi átt rétt á fæðingarorlofi samkvæmt lögum hlutaðeigandi ríkis. Með dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að framangreindur samningur veitti B ekki þann rétt sem hann byggði á í málinu heldur byggði réttur hans til fæðingarorlofs á starfsreglum Eftirlitsstofnunar EFTA. Jafnvel þótt fallist yrði á að samningurinn hefði lagagildi þá hefði áfrýjandi ekki sýnt fram á að hann hefði átt „rétt samkvæmt lögum hlutaðeigandi ríkis um fæðingarorlof“ í skilningi 2. mgr. 21. gr. laga nr. 144/2020. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða að B ætti ekki rétt til fæðingarorlofs samkvæmt lögum nr. 144/2020. Þá var jafnframt ekki fallist á að reglur stjórnsýsluréttar hafi verið brotnar við meðferð málsins. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna V og Í af kröfum B.
H höfðaði mál á hendur I og krafðist þess að viðurkennt yrði að I hefði verið óheimilt að binda enda á störf hans á grundvelli greinar 18.4.5 í nánar tilgreindum kjarasamningi. Byggði H á því að ákvæðið væri eftir tilteknar lagabreytingar andstætt lögum. Með héraðsdómi var I sýknað af dómkröfu H en Landsréttur komst að öndverðri niðurstöðu og féllst á viðurkenningarkröfu H. Reisti Landsréttur þá niðurstöðu einkum á því að ekki væri unnt að leggja þá merkingu í umrætt kjarasamningsákvæði að starfslok skyldu verða við tiltekinn aldur. I hélt því fram í greinargerð sinni til Hæstaréttar að hvorugur aðila hefði byggt á því að vafi léki á um túlkun greinar 18.4.5. Í dómi Hæstaréttar kom fram að málsástæðu um þá túlkun kjarasamningsákvæðisins sem lögð hefði verið til grundvallar í hinum áfrýjaða dómi sæi hvergi stað í skriflegum málflutningi aðila í héraði og fyrir Landsrétti. Hana hefði ekki heldur borið á góma við flutning málsins á þeim dómstigum. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur með vísan til 2. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til löglegrar meðferðar að nýju.
Stefnandi lenti í umferðarslysi og varð fyrir varanlegu líkamstjóni. Bótaábyrgð stefnda var óumdeild en ekki var fallist á með stefnanda að meta bæri árslaun hans sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, þar sem honum auðnaðist ekki sönnun þess að ætla mætti að annar mælikvarði væri réttari um líklegar framtíðartekjur hans en samkvæmt 3. mgr. ákvæðisins.
Riftun stefnda á ráðningarsamningum stefnenda var talin ólögmæt og var því fallist á kröfur stefnenda um greiðslu launa í uppsagnarfresti ásamt dráttarvöxtum. Ennfremur var fallist á að annar stefnenda ætti rétt á greiðslu mismunar á fullum launum og greiðslum í fæðingarorlofi. Kröfu stefnenda um miskabætur var hins vegar hafnað.
Staðfestur var úrskurður Félagsdóms þar sem máli F gegn S var vísað frá dómi.
Ágreiningur var um lögmæti riftunar á ráðningarsamningi vegna brota á samkeppnisákvæði. Fallist var á að riftun hefði verið lögmæt en að tímamark hennar miðaðist við þegar riftunaryfirlýsingin barst til aðalstefnanda. Fallist var á kröfur aðalstefnanda um laun til þess dags ásamt orlofi, auk leiðréttingar á orlofsgreiðslum, desemberuppbót og vangreiddir orlofsuppbót. Hins vegar var miskabótakröfu hafnað. Fallist var á kröfu gagnstefnanda um févíti að álitum en ákvæðum ráðningarsamningsins um févíti var vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 sem þóttu ósanngjörn og úr hófi. Litið var á að gagnstefnandi hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá staðfesta riftun eftir að búið var að leysa úr því í aðalsök að riftunin væri lögmæt og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Hins vegar var ekki fallist á að dráttarvaxtakrafa væri of óskýr þrátt fyrir að láðst hefði að tiltaka að hún tæki til greiðsludags, enda var upphafsdagur hennar skýr. Loks var fallist á skuldajafnaðarkröfur og nam mismunurinn 150.691 kr. sem aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um að hann skyldi endurgreiða greiðslu sem hann fékk á grundvelli sáttar sem málsaðilar gerðu með sér í kjöflar starfsloka stefnda hjá stefnanda.
Ágreiningur einstaklings við tryggingarfélag um uppgjör vegna tjóns. Fallist á kröfu tjónþola um að árslaunaviðmið og vexti.
Þ fyrrverandi sendiherra stefndi íslenska ríkinu, Í, til greiðslu meintra vangreiddra launa. Annars vegar reisti Þ kröfur sínar á þeim grunni að hann hafi átt rétt á launaeiningum vegna fastrar yfirvinnu er hann var að störfum í þágu utanríkisþjónustunnar erlendis með sama hætti og hann hafi fengið slíkar einingar við störf í utanríkisráðuneytinu. Hins vegar reisti hann kröfur sínar á því að ólögmætt hafi verið að miða launakjör hans við færri launaeiningar er hann kom heim til starfa í utanríkisráðuneytinu á þeim grundvelli að hann hefði ekki lengur mannaforráð. Taldi Þ að ákvörðun Kjararáðs, þar sem mælt var fyrir um framangreint fyrirkomulag, hafi verið ólögmæt og ómálefnaleg. Vísaði Þ meðal annars til laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins nr. 70/1996 og laga um utanríkisþjónustu Íslands nr. 39/1971. Að mati dómsins lá ekki annað fyrir í málinu en að ákvörðunin hafi verið í samræmi við fyrirmæli laga um utanríkisþjónustuna, verið málefnaleg og tekið eðlilegt mið af þeim ólíku störfum sem sendiherrum kynnu að vera falin á hverjum tíma. Var Í sýknað af kröfum Þ.
Fallist var á launakröfu stefnanda að hluta, með vísan til þess að þrátt fyrir ákvæði kjarasamninga og ráðningarsamninga um fasta yfirvinnu stefnanda, þá hafi þó sannanlega um nokkurn tíma komist á það fyrirkomulag, með vilja og vitund næsta yfirmanns stefnanda, sem hélt utan um vinnu stefnanda af hálfu stefndu, að stefnandi gat nýtt sér skráða umframtíma til frítöku með samþykki yfirmannsins og taldist stefnandi því hafa haft réttmætar væntingar til þess að fá þá uppsöfnuðu umframvinnu þannig greidda. Var þó fallist á röksemdir stefndu varðandi það hvernig reikna bæri út launakröfuna, m.t.t. þess að umræddir umframtímar stefnanda voru þá jafnan einungis notaðir þannig í frítöku á móti dagvinnutímum og féllu auk þess til á mismunandi tímabilum m.t.t. launataflna.
Stefnandi, sem var nemi í matreiðslu, krafðist leiðréttingar launa á þeirri forsendu að hann hefði í reynd gegnt stöðu vaktstjóra. Þeirri kröfu var hafnað, sem og kröfu hans um sérstaka greiðslu vegna vinnuferðar erlendis.
Fallist á kröfu stefnanda um kjarasamningsbundna hækkun launa og greiðslu orlofs í samræmi við það.
Stefnandi gegndi starfi framkvæmdastjóra hjá stefnda. Í kjölfar uppsagnar krafðist stefnandi vangreiddra launa á uppsagnarfresti, uppsafnaðs ótekins orlofs, greiðslu kaupauka og áfallins lögmannskostnaðar auk málskostnaðar. Fallist var á að stefnandi ætti inni ógreidd laun á uppsagnarfresti sem næmi einum mánuði. Þá var fallist á að stefnda bæri að greiða stefnanda ógreitt orlof en hafnað var að nægilega skýrt hafi verið leitt í ljós að orlof skyldi safnast upp og færast milli orlofsára. Stefndi var sýknaður af kröfu um greiðslu kaupauka þar sem sú krafa hafi niður fallið án endurgjalds samkvæmt ákvæðum ráðningarsamningsins við starfslok stefnanda hjá stefnda. Þá hefði stefnandi ekki gætt þess að slíkrar kröfu yrði getið í ársreikningum félagsins, sem hún skyldi undirrita lögum samkvæmt sem framkvæmdastjóri. Að auki var óupplýst hvernig farið hafi verið með skattskil vegna útgjalda stefnanda í eigin þágu en sem framkvæmdastjóri félagsins hafi stefnandi sjálf borið ábyrgð á því.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu launa og orlofs í uppsagnarfresti. Krafa stefnanda sætti lækkun vegna greiðslna frá Atvinnuleysistryggingasjóði.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu launa vegna starfsloka hennar hjá stefnda á grundvelli vottorðs um óvinnufærni. Krafa stefnanda sætti lækkun vegna útreiknings veikinda- og orlofsréttar hennar.
Stefndi sagði stefnanda upp störfum en ekki var óskað eftir vinnuframlagi og stefnanda greidd dagvinnulaun í uppsagnarfresti. Hafnað var kröfu stefnanda um greiðslu óunninnar yfirvinnu á uppsagnarfresti, miðað við meðaltal unninnar yfirvinnu fimm mánuði fyrir uppsögn.
B höfðaði mál gegn A og krafðist skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar úr starfi hjá A í kjölfar áminningar, auk endurgreiðslu afdreginna launa. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvörðun um áminningu og síðar uppsögn starfsmanns væru matskenndar stjórnvaldsákvarðanir og yrði að játa þeim sem þær tækju nokkurt svigrúm við matið og sættu slíkar ákvarðanir ekki öðrum takmörkunum en leiddi af lögum og grunnreglum stjórnsýsluréttar. Taldi Landsréttur að skilyrði fyrir veitingu áminningar hefðu verið uppfyllt. Þá lægi fyrir að B hefði, eftir að hafa verið veitt áminning vegna ólögmætra forfalla, verið fjarverandi í að minnsta kosti tólf skipti á tilgreindu tímabili án lögmætrar ástæðu að mati A. Landsréttur taldi ekki að A hefði brotið gegn rannsóknarskyldu sinni eða andmælarétti B. Sýnt hefði verið fram á það með fullnægjandi hætti að málefnalegar ástæður hefðu legið að baki uppsögn B og að skilyrði fyrir uppsögn hans hafi verið uppfyllt. Af gögnum málsins yrði jafnframt ráðið að grundvöllur áminningar og síðar uppsagnar hafi verið almennur vandi en ekki einstök tilvik. Þá var ekki fallist á að A hefði brotið gegn ákvæðum reglugerðar nr. 1009/2015 í tengslum við uppsögn B eða meðferð máls hans að öðru leyti né heldur að þýðingu hefði að A hafi ekki sérstaklega borið niðurstöðu innviðaráðuneytis undir dóm. Var A sýknað af kröfum B.
Stefnandi höfðaði málið til að fá hnekkt þeirri niðurstöðu stjórnvalda að hann ætti ekki rétt til greiðslu sem hann hafði sótt um úr fæðingarorlofssjóði. Honum hafði verið synjað um greiðslu vegna þess að hann uppfyllti ekki skilyrði laga um þátttöku á innlendum vinnumarkaði í sex mánuði fyrir fæðingardag barns, en stefnandi taldi að taka ætti einnig tillit til starfstímabils hans erlendis. Það starf sem stefnandi gegndi hjá stofnun í öðru EES-ríki á ávinnslutímabili réttinda reyndist ekki hafa veitt honum rétt samkvæmt lögum þess ríkis um fæðingarorlof. Þar sem slíkt er áskilið í skýru og ótvíræðu ákvæði íslenskra laga var ekki fallist á kröfur stefnanda í málinu.
Fyrirtæki var sýknað af launakröfu fyrrum starfsmanns.
Stefnandi krafði stefnda um ógreidd laun sem hann taldi sig eiga inni eftir störf hjá stefnda árið 2023. Deila aðilanna laut m.a. að því hvort stefnandi hefði verið við störf á tímabilinu apríl - september 2023 eða einungis júlí - september 2023. Í dómi héraðsdóms var talið ósannað að stefnandi hefði hafið störf hjá stefnda á fyrra tímamarki en stefndi hélt fram og útgefnir launaseðlar báru vitni um. Á hinn bóginn var fallist á með stefnanda að honum hefði tekist sönnun þess að launagreiðslur til hans samkvæmt launaseðli, á þeim tíma sem sannað þótti að hann hefði verið við störf hjá stefnda, hefðu ekki verið að öllu leyti í samræmi við kjarasamning. Var krafa hans um ógreidd laun, m.a. yfirvinnu, tekin til greina að því leyti en stefndi sýknaður af öðrum kröfum.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu persónuuppbóta, sem talin voru vera lágmarksréttindi samkvæmt kjarasamningi. Var því hafnað að tómlæti stefnanda hafi átt að leiða til þess að krafan væri niður fallin vegna grandsemi stefnanda um greiðslur persónuuppbóta til tímavinnustarfsfólks í dagvinnu en stefnandi hafði ekki haft ástæðu til að hafa kröfuna uppi fyrr.
Ágreiningur um uppgjör launa og launatengds kostnaðar.
Stefnandi, sem hafði verið sagt upp störfum hjá stefnda, krafðist bóta úr hendi stefnda á grundvelli skírteinistryggingar flugmanna. Reisti stefnandi kröfur sínar á því að vegna ADHD greiningar og lyfjameðferðar ef þeim sökum væri hann ófær um að starfa sem flugmaður og hefði vegna þessa verið synjað um útgáfu heilbrigðisvottorðs. Stefndi krafðist sýknu og reisti þá kröfu sína m.a. á því að stefnandi hefði starfað hjá stefnda í 18 ár án þess að ADHD einkenna hefði orðið vart. Fyrst eftir uppsögn hefði hann verið greindur með ADHD og væri greiningin verulegum annmörkum háð. Með vísan til m.a. niðurstöðu dómkvadds matsmanns var það mat dómsins að slíkir annmarkar hefðu verið á greiningarferli stefnanda að ekki yrði lagt til grundvallar að hann væri ófær um að starfa sem flugmaður í skilningi laga og reglugerða á sviði samgöngumála. Stefnandi hefði því ekki sýnt fram á að skilyrði til greiðslu bóta úr tryggingunni væru fyrir hendi. Var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
Með bréfi stefnda 28. nóvember 2024 var ráðningarsamningi stefnanda fyrirvaralaust rift og honum tilkynnt að ekki yrði um frekari launagreiðslur til hans að ræða. Í bréfinu er vísað til þeirra ástæðna sem sagðar voru að baki riftuninni. Stefnandi krafðist dagvinnu- og yfirvinnulauna í uppsagnarfresti auk bóta fyrir ófjárhagslegt tjón. Í niðurstöðu dómsins er fallist á rétt stefnanda til dagvinnulauna og miskabóta.
H var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn H brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart H með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur H hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur H metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 2.200.000 krónur.
C var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn C brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart C með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur C hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur C metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 6.100.000 krónur.
M var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn M brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart M með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur M hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur M metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.000.000 króna.
E var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn E brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart E með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur E hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur E metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.800.000 krónur.
Þ var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn Þ brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart Þ með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur Þ hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur Þ metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.200.000 krónur.
S var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn S brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart S með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur S hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hún hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hennar til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hennar. Voru bætur S metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 4.100.000 krónur.
P var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn P brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart P með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur P hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur P metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.500.000 krónur.
L var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn L brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart L með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur L hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur L metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 9.000.000 króna.