A ehf. og B deildu um rétt B til kjarasamningsbundinna launahækkana, greiðslu launa, launa í veikindaforföllum og launa í uppsagnarfresti á nánar tilgreindu tímabili, auk greiðslu orlofs- og desemberuppbótar. Einnig hvort H hefði sýnt af sér tómlæti sem hefði þýðingu fyrir rétt hans til greiðslna. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfur B að öðru leyti en því að A ehf. var sýknað af kröfu um launahækkanir á grundvelli kjarasamnings. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að H hefði átt rétt til þeirra launabreytinga sem um ræddi samkvæmt þeim kjarasamningi sem gilti um kjör H og bókunar við hann um almenna launahækkun. Þá taldi Landsréttur að einu gilti þó laun B hefðu verið hærri en lágmarkslaun og hann notið vissra launahækkana á starfstíma sínum en litið var til þess að fyrir dómi áréttaði A ehf. að það hefði ekki ætlað sér að mæta kjarasamningsbundnum launahækkunum með breytingu á launum B eða nýta heimild í bókuninni til að flýta hækkun launa. Var krafa B um greiðslu í samræmi við kjarasamningsbundnar launahækkanir því tekin til greina. Að öðru leyti staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms, þar á meðal um ætlað tómlæti B, með vísan til forsendna.
Hið stefnda félag var dæmt til að að greiða stefnanda vangoldin laun, laun í veikindum og laun á uppsagnarfresti, en félagið var sýknað af kröfu hans um vangoldna kjarasamningsbundna launahækkun. Málsástæðu um tómlæti var hafnað. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
Atvinnurekandi var dæmdur til að greiða fyrrum starfsmanni sínum rúmar 55.000 krónur í ógreidd laun vegna veikindaforfalla tvo daga í desember 2023. Í málinu var tekist á um gildi læknisvottorðs og hvort launþeginn hefði tilkynnt um forföll sín til atvinnurekanda með fullnægjandi hætti.
A höfðaði mál gegn Í og krafðist greiðslu launa í veikindaleyfi. A hafði verið ráðin í tímabundið starf hjá Í og laut ágreiningur aðila meðal annars að því hvort hún hefði verið í ráðningarsambandi við Í þegar hún veiktist. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að ráðningarsambandið hefði verið framlengt þótt ekki hefði verið gerður skriflegur samningur þess efnis. Leit héraðsdómur meðal annars til þess að A hefði mætt til vinnu samkvæmt vaktaplani eftir að hinn tímabundni ráðningarsamningur rann sitt skeið á enda og þá hefði vinnuframlag hennar ekki verið afþakkað. Í hefði ekki sýnt fram á að ráðningarsambandið hefði átt að vara skemur en í ljósi almennra reglna og stöðu aðila þótti Í bera ábyrgð á óljósu efni ráðningarsambandsins að þessu leyti, enda hefði Í ekki sinnt þeirri skyldu að gera skriflegan samning við A. Var Í því gert að greiða A laun í veikindaleyfi. Landsréttur staðfesti dóm héraðsdóms með vísan til forsendna.
A krafðist greiðslu launa úr hendi B ehf. í veikindaforföllum. Deila aðila sneri helst að því hvort aðgerð sem A gekkst undir og tilefni hennar félli undir sjúkdómshugtak vinnuréttar og kjarasamnings sem var í gildi þegar hún fór fram eða hvort setning laga nr. 80/2019 um kynrænt sjálfræði hefði leitt til réttindamissis áfrýjanda í þessu tilliti. Dómurinn vísaði til þess að markmið laga nr. 80/2019 hefði verið að mæla fyrir um rétt einstaklinga til að skilgreina kyn sitt sjálfir og þannig tryggja einkalífsréttindi þeirra sem njóta stjórnarskrárverndar. Þannig hefði með lögunum engin afstaða verið tekin til þess hvort kynmisræmi gæti talist veikindi og ekkert í lögunum eða greinargerð með þeim sem benti til að ætlunin hafi verið að skerða réttindi þeirra sem lögin taka til. Í málinu hafði A aflað tveggja læknisvottorða um óvinnufærni sína og í vætti annars læknisins fyrir dómi kom fram að aðgerðin hefði verið aðkallandi til að koma í veg fyrir óvinnufærni A. Þegar B ehf. bárust þessi vottorð kallaði hann hvorki eftir frekari skýringum né freistaði þess að fá þeim hnekkt. Að þessu gættu var talið að A hefði sannað að hann ætti á grundvelli kjarasamnings rétt til launa í veikindaforföllum. Krafa A var því tekin til greina.
A og B greindi á um uppgjör vegna starfsloka A hjá B. A hafði uppi fjárkröfu á hendur B sem var í fimm liðum, það er vegna ógreidds orlofs, yfirvinnu, kostnaðar vegna lögfræðiaðstoðar, skaðabóta og miskabóta. Í dómi Landsréttar kom fram að ekkert væri komið fram í málinu sem gæfi ástæðu til að ætla að aðilar hafi samið um orlofsréttindi A á þann veg sem hann hélt fram og að fyrirmæli laga og kjarasamninga stæðu ekki til þess að taka kröfu hans um ógreitt orlof til greina. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B af þeirri kröfu. Þá var talið að A hafi ekki rennt viðhlítandi stoðum undir kröfu sína um greiðslu fyrir yfirvinnu og engar forsendur væru til að taka hana til greina að álitum og var B sýknað af þeirri kröfu. A studdi kröfu sína um greiðslu lögmannskostnaðar einkum á tölvupósti sem varaformaður stjórnar B sendi lögmanni A. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki væru forsendur til að líta svo á að B hafi með tölvupóstinum eða á annan hátt skuldbundið sig til að greiða kostnað A vegna lögfræðiaðstoðar, umfram það sem yrði samþykkt af félaginu, og að réttmætar væntingar hans hafi ekki getað staðið til slíks. Var B því sýknað af þessari kröfu. Kröfu A um skaðabætur og miskabætur var einnig hafnað. Var B því sýknað af öllum kröfum HA
Vinnuveitandi sýknaður af kröfu starfsmanns um veikindalaun þar sem starfsmaður þótti ekki hafa tilkynnt um veikindi með fullnægjandi hætti.
Í byrjun árs 2020 óskaði B eftir tveggja mánaða leyfi frá störfum fyrir A ehf. vegna brjóstnámsaðgerðar sem B hugðist gangast undir. Degi áður en umbeðið leyfi skyldi hefjast var B sagt upp störfum hjá A ehf. Við uppsögnina tilkynnti A ehf. að fallist væri á beiðni B um leyfi, þó þannig að það yrði launalaust. Þá var óskað eftir því að B ynni út þriggja mánaða uppsagnarfrest. B sneri ekki aftur til starfa hjá A ehf. og höfðaði mál gegn félaginu til greiðslu launa í veikindaforföllum á grundvelli laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla sem og kjarasamnings sem gilti á milli aðila. Deila aðila sneri helst að því hvort kynmisræmi hafi verið sjúkdómur í skilningi laga og bókunar við fyrrgreindan kjarasamning er B gekkst undir aðgerðina sem um ræðir. Í dómi Landsréttar var rakið að frá og með gildistöku laga nr. 80/2019 um kynrænt sjálfræði hafi í íslenskum rétti verið horfið frá því að skilgreina kynmisræmi sem sjúkdóm. Því væri ekki unnt að fallast á að B hafi, sem trans einstaklingur, verið haldinn sjúkdómi er hann gekkst undir brjóstnámsaðgerðina. Af því leiddi að ekki væri unnt að líta svo á að aðgerðin hafi leitt af sjúkdómi svo að B ætti rétt á launum í veikindaforföllum. Var A ehf. því sýknað af kröfum B.
A höfðaði mál á hendur V til heimtu bóta vegna uppsagnar hans úr starfi hjá V. Byggði V á því að uppsögnin hefði verið heimil án undangenginnar áminningar samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins þar sem starf A hefði verið lagt niður, sbr. 1. mgr. 43. gr. sömu laga, en féllst á það undir rekstri málsins að A hefði notið réttar til launa í veikindaleyfi eftir að sex mánaða uppsagnarfresti hans lauk. Í dómi Landsréttar var fallist á það með V að uppsögn A hefði ekki tengst persónu hans eða nokkru því sem greinir í 21. gr. laga nr. 70/1996. Aftur á móti var talið að V hefði borið að leggja mat á það hvernig A nýttist í starfsemi V svo og á hæfni hans í samanburði við aðra starfsmenn á upplýsingatæknisviði, áður en ákveðið var að segja honum upp störfum. Rétturinn rakti efni skýrslu sem KPMG vann fyrir V, minnisblaðs starfsmanns V og funda sem haldnir voru og taldi ljóst að V hefði rannsakað málið nægilega. Því hefði undirbúningur ákvörðunar V um uppsögn A verið fullnægjandi. Var því ekki fallist á að V hefði brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Ekki var heldur á það fallist að V hefði brotið gegn meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar eða andmælarétti A, sbr. 12. og 13. gr. sömu laga. Lagði Landsréttur því til grundvallar að uppsögn A hefði verið lögmæt. Ekki var heldur talið að í uppsögninni hefði falist ólögmæt meingerð af hálfu V gegn æru eða persónu A í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í samræmi við kröfugerð sína var V því gert að greiða A bætur vegna launa í veikindaleyfi eftir að sex mánaða uppsagnarfresti hans lauk en að öðru leyti var V sýknaður af öllum kröfum A.
Talið var að ráðningarsamband stefnanda við stofnun stefnda hefði haldið áfram þótt tímabundinn ráðningarsamningur væri útrunninn, enda hefði stefnandi mætt til vinnu samkvæmt vaktaplani og vinnuframlag hennar ekki verið afþakkað. Var jafnframt talið að stefndi hefði ekki sýnt fram á að ráðningarsamband hefði átt að vara skemur en stefnandi hélt fram, en í ljósi almennra reglna og stöðu aðila í ráðningarsambandinu þótti stefndi bera ábyrgð á óljósu efni ráðningarsambandins hvað þetta varðaði. Hafði stofnun hans enda ekki sinnt þeirri skyldu að gera skriflegan samning við stefnanda. Var stefndi því dæmdur til að greiða stefnanda veikindalaun.
Stefnanda var sagt upp störfum sem matsveinn á skipi um miðjan ágúst 2020 en óskað eftir því að hann myndi sinna vinnuskyldu sinni í uppsagnarfresti. Í málinu var óumdeilt að hann hefði verið óvinnufær frá miðjum júlí 2020 og farið m.a. í hjartaþræðingu en ekki fengið bót meina sinna. Ágreiningur var um hvort stefnandi hefði verið óvinnufær til að starfa sem matsveinn í uppsagnarfresti. Í málinu var lagt til grundvallar að stefnandi hefði ekki fengið neina bót meina sinna sem höfðu gert það að verkum að hann varð óvinnufær um miðjan júlí 2020. Veikindin voru til þess fallin að há honum í starfi matsveins. Stefndi gat ekki nýtt sér starfsendurhæfingu hjá Virk síðar á árinu og var metinn óvinnufær í byrjun janúar 2021 af trúnaðarlækni Gildis við örorkumat. Talið var að stefnandi hefði sýnt fram á að hann hefði verið óvinnufær og voru kröfur hans teknar til greina. Upphaf veikindatímabilsins var miðað við þegar hann skyldi hefja störf að nýju en stefnandi starfaði eftir svokölluðu skiptimannakerfi.
A höfðaði mál gegn Í til heimtu bóta vegna uppsagnar hennar úr starfi hjá stofnuninni T. Byggði Í á því að uppsögnin hefði verið heimil án undangenginnar áminningar samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins þar sem um hagræðingu í rekstri T hefði verið að ræða. Einnig deildu aðilar um hvort heimilt hefði verið að skerða með uppsögninni áunninn rétt A til launa í forföllum vegna veikinda. Í dómi Landsréttar var rakið efni rökstuðnings tollstjóra fyrir uppsögn A. Taldi rétturinn ekki efni til að hnekkja því mati sem þar kæmi fram um að réttmætt hefði verið að segja A upp starfi miðað við fyrirliggjandi þarfir T og verkefnastöðu. Þá yrði ekki ráðið af gögnum málsins að farið hefði verið strangara í sakirnar en nauðsyn hefði borið til. Uppsögnin hefði verið reist á því að fækka þyrfti starfsmönnum T vegna fyrirliggjandi samdráttar í tekjum embættisins og yrði ekki ráðið af gögnum málsins að nein breyting hefði orðið á þeim samdrætti á uppsagnarfresti A. Lagði Landsréttur því til grundvallar að uppsögnin hefði verið í samræmi við fyrri málslið 1. mgr. 43. gr. og síðari málslið 1. mgr. 44. gr. laga nr. 70/1996. Hins vegar taldi rétturinn að uppsögn starfsmanns sem er frá vinnu vegna veikinda hefði að jafnaði ekki áhrif á rétt viðkomandi til forfallalauna samkvæmt kjarasamningi á meðan viðkomandi væri enn veikur. Réttur starfsmanns til launa í veikindum réðist almennt af starfstíma viðkomandi og stæðist vart að vinnuveitandi hefði það í hendi sér að takmarka réttinn með uppsögn eftir að veikindi kæmu fram og starfsmaðurinn hefði byrjað að nýta réttinn. Var Í dæmt til að greiða A forfallalaun vegna veikinda til og með 29. júlí 2020 sem og útlagðan kostnað vegna læknisvottorða en að öðru leyti var Í sýknað af kröfum A.
A krafði B hf. um staðgengilslaun fyrir tímabilið frá 4. mars til 4. maí 2019 vegna óvinnufærni hans. Í dómi Landsréttar kom fram að sannað væri að A hefði um langt skeið glímt við andleg veikindi, að hann hefði orðið óvinnufær vegna sjúkdóms í starfi sínu hjá B hf. í skilningi 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985 og að óvinnufærni hans hefði varað lengur en í tvo mánuði. Dregist hafði í rúmlega þrjá mánuði að A tilkynnti B hf. um veikindi sín en þegar litið var til allra atvika málsins var ekki fallist á það með B hf. að tilkynning A hefði komið fram svo seint að það gæti varðað missi A á þeim réttindum sem hann naut samkvæmt 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga. Einnig var fallist á að A hefði ekki vanrækt skyldu sína samkvæmt ráðningarsamningi við B hf. til þess að upplýsa um veikindi sem hefðu hrjáð hann áður en til ráðningar hans kom. Voru kröfur A því teknar til greina.
A var sagt upp störfum sem framhaldsskólakennara 26. apríl 2019 og tók uppsögnin gildi 30. sama mánaðar. A hafði verið frá vinnu frá 13. nóvember 2018 vegna veikinda og fékk greidd laun til loka júlí 2019 en þá lauk þriggja mánaða uppsagnarfresti hennar. A höfðaði mál á hendur íslenska ríkinu til heimtu forfallalauna til 7. nóvember 2019 á grundvelli gildandi kjarasamnings Kennarasambands Íslands við fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs. Aðila greindi á um hvort A ætti rétt til launa vegna veikinda eftir að uppsagnarfresti hennar lauk. Í dómi héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var rakið að af dómaframkvæmd leiði að réttur starfsmanna til forfallalauna í veikindum, sem hafa komið til áður en viðkomandi er sagt upp stöfum, verði almennt ekki skertur með uppsögn. Að mati héraðsdóms yrði að skýra ákvæði kjarasamningsins um að forfallalaun greiðist „ekki lengur en ráðningu er ætlað að standa“ með þeim hætti að réttur viðkomandi til forfallalauna takmarkist við þann tíma sem áður hefur verið samið um að ráðning skuli standa. A var ráðin ótímabundið sem kennari við umræddan skóla og var íslenska ríkið ekki talið hafa sýnt fram á að framangreint orðalag bæri að skýra svo að réttur til forfallalauna takmarkist við uppsagnarfrest sé viðkomandi sagt upp eftir að veikindi ber að garði. Var því fallist á kröfu A.
Launamál.
Aðila greindi á um hvort uppsögn stefnanda eftir að veikindaleyfi hófst hefði þau áhrif að forfallalaun skyldu aðeins greiðast til loka uppsagnarfrests, enda þótt hún væri enn óvinnufær. Talið var að ráða mætti af dómaframkvæmd að uppsögn starfsmanns, sem er frá vinnu vegna veikinda, hafi að jafnaði ekki áhrif á rétt viðkomandi til forfallalauna samkvæmt kjarasamningi á meðan hann er enn óvinnufær. Þá var ekki fallist á að skýra bæri ákvæði kjarasamnings með þeim hætti að réttur til forfallalauna takmarkist við uppsagnarfrest sé viðkomandi sagt upp eftir að veikindi ber að garði. Var því fallist á fjárkröfu stefnanda.
Fallist var á kröfu sjómanns um greiðslu veikindalauna úr hendi útgerðarfyrirtækis.
Sýknað af kröfu launakröfu
K höfðaði mál á hendur F ehf. og krafðist greiðslu kjarasamningsbundinna veikindalauna í 13 mánuði úr hendi F ehf. og viðurkenningar á því að hann skyldi njóta almennra frímiðaréttinda hjá F ehf. í tíu ár. Landsréttur vísaði til þess að K hefði verið í tímabundnu leyfi frá störfum F ehf. en að störfum hjá N þegar hann veiktist alvarlega svo að leiddi til missis starfsréttinda hans. Þá hafi K fengið óskert veikindalaun í 13 mánuði frá N. Því taldi Landsréttur að veikindaréttindi K gagnvart F ehf. hefðu ekki orðið virk á ný enda hafi legið fyrir að K myndi ekki geta komið aftur til starfa þar sem hann hefði misst starfsréttindi sín. Það sama ætti við um starfskjör K að öðru leyti, svo sem frímiðaréttindi.
Ó sem var skipverji á fiskiskipi B hf. varð óvinnufær sökum veikinda á nánar tilgreindu tímabili. Á tímabilinu stóð yfir verkfall sjómanna. Deildu aðilar um hvernig skýra bæri 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985 og hvort réttur Ó til veikindalauna hefði stofnast við upphaf óvinnufærni hans eða þegar skipið hélt á ný til veiða að loknu verkfalli. Í dómi Landsréttar kom fram að við túlkun á framangreindu ákvæði skyldi leggja til grundvallar þá almennu reglu að þegar launþegi eigi rétt til launa í forföllum vegna veikinda eða slyss hefjist réttindatímabilið við upphaf veikinda eða þegar slys beri á höndum, sbr. dóm Hæstaréttar 7. nóvember 1996 í máli nr. 306/1995. Þá taldi rétturinn að 2. málsliður fyrrgreinds ákvæðis ætti ekki við um skipverja í verkfalli. Var B hf. því sýknað af kröfum Ó.
Stefnandi krafðist vangoldinna launa í veikindum. Fallist var á kröfu stefnanda að frádregnu orlofi sem greitt hafði verið til stefnanda og skuld við stefnda vegna bílaviðskipta sem talað var sannað að stefnandi hefði samþykkt að dregið yrði af launum hans frá stefnda.
S krafði Ú ehf. um greiðslu staðgengilslauna á grundvelli 1. og 2. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985, í kjölfar slyss sem hann kvaðst hafa orðið fyrir í vinnu sinni hjá Ú ehf. Talið var að S hefði ekki sýnt fram á að hann hefði orðið fyrir slysi við vinnu sína og var byggt á því að óvinnufærni S mætti rekja til veikinda hans eins og fyrirliggjandi læknisvottorð sýndu. Þá var nægilega í ljós leitt að S hefði verið fullkunnugt um ástand sitt er hann réð sig til starfa hjá Ú ehf. og að hann hefði leynt Ú ehf. þeim upplýsingum. Átti S því hvorki rétt á veikindalaunum á þeim forsendum að hann hefði slasast við vinnu sína hjá Ú ehf. né vegna sjúkdóms samkvæmt 1. og 2. mgr., sbr. og 4. mgr. 36. gr. sömu laga. Var Ú ehf. því sýknað af kröfu S.
J höfðaði mál gegn I ehf. og krafðist greiðslu launa í fjóra mánuði á grundvelli kjarasamnings vegna slyss sem hann varð fyrir á síðasta degi sínum í starfi hjá I ehf. í desember 2011. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ráðningarsamningur J við I ehf. hefði verið enn í gildi þegar slysið varð og því gæti hann að öðrum skilyrðum uppfylltum krafist launa samkvæmt ákvæðum kjarasamnings vegna óvinnufærni af völdum slyssins þótt tímabil hennar félli utan ráðningartíma hans hjá I ehf. Með vísan til fjölda læknisvottorða og matsgerðar var talið að J hefði nægilega sýnt fram á óvinnufærni sína á því tímabili sem krafa hans í málinu tók til. Þá var ekki fallist á með I ehf. að J hefði með athafnaleysi fyrirgert rétti til launa með því að félaginu hefði ekki verið tilkynnt um óvinnufærni hans fyrr en með bréfi í júlí 2012. Að lokum var talið að ekkert hefði komið fram í málinu sem benti til annars en að J hefði eftir lok ráðningartíma síns hjá I ehf. ætlað að verða sér úti um annað starf. Var því fallist á kröfu J.
J krafði S hf. um laun í veikindaorlofi fyrir tímabilið 1. nóvember 2009 til 31. janúar 2010. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að á grundvelli fyrirliggjandi læknisvottorða og framburði læknis J fyrir dómi yrði að telja sannað að J hefði verið óvinnufær af völdum sjúkdóms í skilningi 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985, það tímabil sem um ræddi. Þá þótti S hvorki hafa sýnt fram á að J hefði fyrirgert hugsanlegum rétti til veikindalauna með því að sinna ekki nægjanlega skyldu sinni til að leita lækninga né að J hefði hliðrað sér ólöglega hjá því að inna störf sín af hendi eða horfið fyrirvaralaust úr starfi. Var S hf. því gert að greiða J veikindalaun í tvo mánuði auk kauptryggingar í einn mánuð.
Ö var skipverji á fiskiskipi S. Meðan skipið var á veiðum fékk Ö þá frétt að náinn ættingi hans hefði látist. Var Ö þegar fluttur í land. Krafðist hann launa fyrir tveggja mánaða tímabil þar eð hann hafi orðið óvinnufær vegna andlegs áfalls, sem hann hefði orðið fyrir við áðurnefnda frétt. S var sýknað af kröfunni þegar af þeirri ástæðu að Ö hefði ekki fært sönnur á að hann hafi verið óvinnufær vegna veikinda á umræddu tímabili.
Á gegndi ásamt nafngreindum manni stöðu háseta á fiskiskipi í eigu Í. Skiptust þau á að fara í veiðiferðir og greiddi Í þeim laun í samræmi við samning þeirra sjálfra um það hvernig þeim skyldi skipt milli þeirra. Krafðist Á í málinu launa í veikindaforföllum sem hún taldi sig vanhaldna um. Talið var að Á og umræddur maður hafi gegnt stöðu háseta sameiginlega og að í ljósi þessa yrði litið svo á að Í hefði greitt að fullu laun Á í veikindaforföllum í samræmi við ákvæði 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985.
B gegndi ásamt nafngreindum manni stöðu matsveins á fiskiskipi í eigu Í. Skiptust þeir á að fara í veiðiferðir og greiddi Í þeim laun í samræmi við samning þeirra sjálfra um það hvernig þeim skyldi skipt milli þeirra. Krafðist B í málinu launa í veikindaforföllum sem hann taldi sig vanhaldinn um. Talið var að B og umræddur maður hafi gegnt stöðu matsveins sameiginlega og að í ljósi þessa yrði litið svo á að Í hefði greitt að fullu laun B í veikindaforföllum í samræmi við ákvæði 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985.
Í samráði við H mætti S, sem var háseti hjá H, ekki til vinnu eftir frítúr þann 5. júní 2002, en hann hafði misst son sinn örfáum dögum áður. Fór svo að S mætti ekki til vinnu fyrr en um miðjan nóvember það ár. Deildu aðilar um rétt S til veikindalauna á umræddu tímabili, en H taldi S hafa verið í launalausu leyfi. Í málinu lá fyrir yfirlýsing læknis, sem lýsti því að S hafi verið óvinnufær frá 5. júní til 15. nóvember 2002. Því mati hafði ekki verið hnekkt og þóttu engin efni til annarrar niðurstöðu en að S hafi á greindu tímabili verið veikur í skilningi 36. gr. sjómannalaga. H hafi verið fullkunnugt um þær aðstæður S sem leiddu til fjarvista hans og var það ekki talið S til réttarspjalla að hafa ekki tilkynnt H að hann tæki sér leyfi vegna veikinda. Þá var S ekki talinn hafa fyrirgert rétti sínum vegna tómlætis, en hátt á annað ár leið frá því S kom aftur til vinnu, þar til hann krafði H um laun í veikindaforföllum. Talið var, að S ætti rétt til veikindalauna í fulla tvo mánuði auk kauptryggingar í aðra tvo samkvæmt 36. gr. sjómannalaga, þrátt fyrir að hann hafi verið í launalausu leyfi þriðju hverja veiðiferð.
Í kjölfar ákvörðunar Ú hf. um að hætta útgerð skipsins B, tók M ehf. skipið á leigu frá 1. nóvember 2001 til 30. apríl 2002. Í leigusamningnum áskildi Ú hf. sér rétt til að selja skipið á leigutímanum og skyldi uppsagnarfrestur í því tilviki vera þrjár vikur. Á þessum grundvelli samdi M ehf. um einstakar veiðiferðir við áhöfn skipsins. Gerði félagið meðal annars sex samninga við matsveininn M á tímabilinu frá 4. nóvember til 6. febrúar 2002. M veiktist 13. febrúar 2002 og krafðist veikindalauna í tvo mánuði samkvæmt 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985 á þeim grundvelli að hann hafi verið fastráðinn. Hæstiréttur taldi efnislegar forsendur hafa legið að baki hinum tímabundnu ráðningarsamningum og að ekki hafi verið sýnt fram á að þeir hafi verið gerðir til málamynda. Þá þóttu heldur ekki skilyrði til að víkja samningunum til hliðar eða breyta þeim á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var kröfu M því hafnað.
Ö sem hafði verið sagt upp störfum hjá O ehf., var boðin tímabundin ráðning sem annar stýrimaður og yfirstýrimaður í afleysingum á skipi í eigu félagsins frá 1. júlí til ársloka 2002. Í málinu krafðist Ö launa úr hendi O ehf. í 6 mánuði með vísan til þess að hann hafi veikst og orðið óvinnufær meðan hann var enn starfsmaður O ehf. Talið var nægilega í ljós leitt að Ö hafi veikst 25. desember 2002 og orðið óvinnufær vegna hjartasjúkdóms. Var ekki fallist á að Ö hafi einhvern tíman á tímabilinu frá 17. janúar til 2. febrúar 2003 orðið óvinnufær á ný. Var krafa Ö því tekin til greina.
Á, vélstjóra á fiskiskipinu A, var sagt upp störfum, en skipið fórst áður en uppsagnarfrestur hans rann út. Útgerðarfélagið K var sýknað af kröfu Á um laun í uppsagnarfresti með vísan til þess að ráðningarsamningnum hafi verið slitið þegar skipið fórst, sbr. ótvírætt orðalag 1. mgr. og 3. mgr. 26. gr. sjómannalaga nr. 35/1985. Varakröfu Á um greiðslu launa í veikindaforföllum samkvæmt 1. mgr. 36. gr. laganna var jafnframt hafnað þar sem ekki þótti sannað að skipstjóri eða forsvarsmaður K hafi haft vitneskju um veikindi áfrýjanda. Að gefnu tilefni var þó tekið fram að réttur samkvæmt síðastnefnda ákvæðinu haldist þótt ráðningarsamningi sé slitið samkvæmt 26. gr. laganna við það að skip ferst.
B réð G til starfa á Sléttanesi ÍS-808 með munnlegum ráðningarsamningi og var hann lögskráður á skipið í júní 1998. Í lok júlí 1998 missteig B sig illa í veiðiferð og við það tóku sig upp gömul hnémeiðsli. Samkvæmt læknisvottorði var G óvinnufær frá 30. júlí til 5. september 1998. Á þessu tímabili missti hann af tveimur veiðiferðum og fékk engin laun frá B. Þann 1. desember 1999 krafðist B launa í veikindaforföllum sínum. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að sökum tómlætis G yrði að fallast á sýknukröfu B. Hæstiréttur féllst á kröfu G. Var talið að þar sem látið var hjá líða að gera skriflegan ráðningarsamning við hann, þrátt fyrir ákvæði 1. mgr. 6. gr. sjómannalaga nr. 35/1985, væri ekki sannað að G hefði einungis verið ráðinn til einnar veiðiferðar í senn. Yrði því að miða við að hann hefði notið ótímabundinnar ráðningar í skiprúm og ætti þannig rétt á launum í veikindaforföllum samkvæmt 1. mgr. 36. gr. laga nr. 35/1985. Þótt að G hefði ekki tilkynnt útgerðinni skriflega um veikindi sín hefði skipstjórinn vitað um orsakir fjarvista hans og vegna stöðuumboðs skipstjóra yrði að líta svo á að þar með hefði útgerðinni jafnframt verið kunnugt um veikindi G og því borið að huga að réttindum hans. Var ekki fallist á, að G hefði fyrirgert lögvarinni launakröfu sinni með tómlæti.
X var ákærður og dæmdur fyrir misneytingu með því að hafa fengið Á, konu um áttrætt, til að taka mikið fé út af reikningi sínum og ráðstafa til sín, auk þess að fá hana til að ráðstafa veðskuldabréfi í sína þágu og undirrita erfðaskrá þess efnis að skuldir hans við hana skyldu falla niður við andlát hennar. Var X ákveðin fangelsisrefsing. Ekki var fallist á kröfu um ómerkingu héraðsdóms sem reist var á því að héraðsdómur hefði átt að vera fjölskipaður og konan hefði átt að koma fyrir dóminn, en til þess var hún ekki talin fær af heilsufarslegum ástæðum.