Ágreiningur þessa máls laut að því hvort stefnandi hefði brotið svo alvarlega gegn reglum um trúnaðarskyldur að það réttlæti fyrirvaralausa uppsögn með þeim afleiðingum að hann ætti ekki rétt á launum í uppsagnarfresti, auk þess sem áunnið orlof og áunnar bónusgreiðslu ættu að falla niður. Í málinu var ekki fallist á að lög nr. 131/2020 fælu í sér breytingu á þeirri dómaframkvæmd að ekki þyrfti lengur að meta í hverju tilviki hversu alvarlegt trúnaðarbrotið væri til að það gæti réttlætt fyrirvaralausa uppsögn. Háttsemi stefnanda sem fól í sér trúnaðarbrot var ekki það vítaverð að hún gæti réttlætt fyrirvaralausa uppsögn, auk þess sem stefnandi átti rétt á óskertum launum til þess tíma þegar riftun var lýst yfir. Kröfu stefnanda um miskabætur var hins vegar hafnað.
Ágreiningur var um lögmæti riftunar á ráðningarsamningi vegna brota á samkeppnisákvæði. Fallist var á að riftun hefði verið lögmæt en að tímamark hennar miðaðist við þegar riftunaryfirlýsingin barst til aðalstefnanda. Fallist var á kröfur aðalstefnanda um laun til þess dags ásamt orlofi, auk leiðréttingar á orlofsgreiðslum, desemberuppbót og vangreiddir orlofsuppbót. Hins vegar var miskabótakröfu hafnað. Fallist var á kröfu gagnstefnanda um févíti að álitum en ákvæðum ráðningarsamningsins um févíti var vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 sem þóttu ósanngjörn og úr hófi. Litið var á að gagnstefnandi hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá staðfesta riftun eftir að búið var að leysa úr því í aðalsök að riftunin væri lögmæt og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Hins vegar var ekki fallist á að dráttarvaxtakrafa væri of óskýr þrátt fyrir að láðst hefði að tiltaka að hún tæki til greiðsludags, enda var upphafsdagur hennar skýr. Loks var fallist á skuldajafnaðarkröfur og nam mismunurinn 150.691 kr. sem aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda.
Málsaðila greindi á um það hvort tekist hefði samningur um að stefnandi skyldi vinna sem verktaki í þágu stefnda. Stefnandi ekki talinn hafa sýnt fram á að svo hefði verið.
115 S ehf. höfðaði mál á hendur Í og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra um endurákvörðun virðisaukaskatts og tryggingagjalds 115 S ehf. vegna áranna 2011, 2012, 2013 og 2014, og jafnframt að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar sem staðfesti úrskurð ríkisskattstjóra. Þá krafðist 115 S ehf. þess að viðurkenndur yrði réttur hans til að fá endurgreiddan skatt og tengd gjöld sem lögð voru á félagið á grundvelli úrskurðanna, ásamt vöxtum og dráttarvöxtum. Með úrskurði ríkisskattstjóra 30. júní 2020 var komist að þeirri niðurstöðu að starfsmenn tiltekinna félaga sem 115 S ehf. gerði samninga við um vinnuframlag starfsmanna sem skráðir voru launþegar félaganna hefðu í raun verið starfsmenn 115 S ehf. og greiðslur 115 S ehf. til félaganna því verið launagreiðslur starfsmanna en ekki verktakagreiðslur. Á þeim grunni ákvað ríkisskattstjóri að hækka stofn 115 S ehf. til tryggingagjalds og lækka innskatt hjá félaginu vegna framangreinds tímabils. Var sú niðurstaða staðfest með úrskurði yfirskattanefndar 4. júní 2021. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar skorið væri úr því álitaefni hvort tiltekinn gerningur væri vinnusamningur eða verksamningur væri skattyfirvöldum heimilt að meta hvort starfssamband skattaðila væri í raun með þeim hætti sem haldið væri fram af þeirra hálfu. Við það mat réði ekki úrslitum hvað viðkomandi samningur væri kallaður heldur yrði að líta til allra aðstæðna í samskiptum þess sem innir vinnu eða þjónustu af hendi og þess sem starfað er fyrir. Með vísan til umfjöllunar í héraðsdómi var niðurstaða hans staðfest um að réttilega hefði verið lagt til grundvallar í úrskurði yfirskattanefndar frá 4. júní 2021 að um vinnusamband hefði verið að ræða á milli 115 S ehf. og þeirra starfsmanna sem inntu öryggisþjónustu af hendi í þágu hans, en ekki verktakasamband. Þá var talið rétt að miða við að allar greiðslur til þeirra félaga sem voru beinir viðsemjendur 115 S ehf. teldust launagreiðslur, en til lækkunar hefði þó verið tekið tillit til staðgreiðslu sem nokkur félaganna höfðu skilað af launum starfsmanna. Var því ekki talið að óheimilt hefði verið að kveða á um hækkun tryggingagjalds og lækkun innskatts í samræmi við áætlaðan gjaldstofn hans. Loks var ekki fallist á með 115 S ehf. að við meðferð málsins hjá skattyfirvöldum hefði ekki verið gætt ákvæða stjórnsýslulaga nr. 37/1993, um að úrskurðirnir færu í bága við ákvæði 40. gr. og 77. gr. stjórnarskrárinnar eða væru haldnir öðrum annmörkum sem ættu að leiða til ógildingar þeirra. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í af kröfum 115 S ehf.
Stefndi, verktakafyrirtæki, var sýknaður af dómkröfum stefnanda um ógreidd laun í uppsagnarfresti í kjölfar riftunar á ráðningarsamningi stefnanda hjá stefnda. En talið var að dráttur stefnda á útgreiðslu launa til stefnanda hafi einn og sér ekki talist hafa falið í sér verulega vanefnd sem heimilaði stefnanda einhliða riftun á vinnusambandinu eins og hér stóð á og því var ekki talið að stefnandi ætti frekari rétt til launa.
Atvinnurekandi var sýknaður af kröfum fyrrum starfsmanns um ógreidd laun vegna yfirvinnu, orlofs, sviptingar frítökuréttar o.fl. Var einkum tekist á um hvort leggja ætti til grundvallar vinnustundaskráningu sem stafaði frá starfsmanninum eða vinnustundaskráningu atvinnurekandans. Þótti sú fyrri afar ótraust og var hin seinni því lögð til grundvallar dómi.
Ágreiningur í málinu laut m.a. að því hvort virða bæri greiðslur stefnanda, sem rekur öryggisþjónustu, til nokkurra félaga á árunum 2011-2014 sem launagreiðslur en ekki sem greiðslur fyrir aðkeypta þjónustu. Með dóminum var hafnað kröfu stefnanda um að úrskurður yfirskattanefndar sem staðfesti úrskurð ríkisskattstjóra um endurákvörðun virðisaukaskatts og tryggingagjalds stefnanda yrðu felldir úr gildi.
Vinnuveitandi sýknaður af kröfu starfsmanns um veikindalaun þar sem starfsmaður þótti ekki hafa tilkynnt um veikindi með fullnægjandi hætti.
KA höfðaði mál gegn K til innheimtu vangoldinna launa og útlagðs sjúkrakostnaðar. Kröfur sínar reisti KA á tveimur samningum og viðaukum við þá þar sem hann skuldbatt sig til þess að æfa og spila körfuknattleik með liði K. Í dómi Landsréttar var rakið að í ágúst 2020 hefði KA rift samningi aðila frá júlí 2019. Með samningunum og fyrri samningi aðila hefðu KA verið tryggð tilgreind útborguð laun á mánuði auk þess sem í samningunum hefði verið kveðið á um árangurstengdar greiðslur til KA og rétt hans til afnota af bifreið. Í dómi Landsréttar var því slegið föstu að KA hefði verið rétt að stefna K til varnar í málinu en ekki körfuknattleiksdeild félagsins. Ekki var uppi ágreiningur í málinu um útreikning launa KA á samningstímabilinu og þá voru greiðslur K til KA einnig ágreiningslausar. Að virtu orðalagi samninga aðila og samningsviðauka þótti það standa K nær að sýna fram á að vilji aðila hefði staðið til þess að launagreiðslur til KA féllu niður í slysa- og veikindaforföllum en það taldi Landsréttur að K hefði ekki tekist. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að ekki bæri að lækka launakröfu KA vegna þess tíma sem hann var frá æfingum og keppni. Einnig var staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að hvorki yrði fallist á að skylda aðaláfrýjanda til greiðslu launa samkvæmt samningum aðila hefði fallið niður á grundvelli ólögfestra reglna um óviðráðanleg ytri atvik, „force majure“, eða brostnar forsendur né að talið yrði að samningarnir yrðu með nokkrum hætti ógiltir eða þeim vikið til hliðar með stoð í ákvæðum 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936. Landsréttur komst enn fremur að þeirri niðurstöðu að KA ætti rétt til greiðslu launa meðan á tveggja vikna orlofsferð hans hefði staðið, enda hefði hann upplýst K um ferðina með fyrirvara og hún ekki sætt andmælum af hálfu félagsins. Var talið að félagið hefði ekki sýnt fram á að um óheimila töku orlofs hefði verið að ræða. Þá hafnaði Landsréttur því að K hefði sýnt fram á að félagið ætti gagnkröfur á hendur KA sem tækar væru til skuldajafnaðar. Að endingu vísaði Landsréttur til þess að samningur aðila og samningsviðauki hefðu haft að geyma heimild til riftunar sem KA hefði mátt beita vegna ítrekaðra og verulegra vanefnda K. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um lögmæti riftunar KA því staðfest með vísan til forsendna. Var K gert að greiða KA nánar tilgreinda fjárhæð vegna vangoldinna launa og einnig að endurgreiða honum útlagðan sjúkrakostnað, auk vaxta.
Stefnanda var sagt upp störfum sem matsveinn á skipi um miðjan ágúst 2020 en óskað eftir því að hann myndi sinna vinnuskyldu sinni í uppsagnarfresti. Í málinu var óumdeilt að hann hefði verið óvinnufær frá miðjum júlí 2020 og farið m.a. í hjartaþræðingu en ekki fengið bót meina sinna. Ágreiningur var um hvort stefnandi hefði verið óvinnufær til að starfa sem matsveinn í uppsagnarfresti. Í málinu var lagt til grundvallar að stefnandi hefði ekki fengið neina bót meina sinna sem höfðu gert það að verkum að hann varð óvinnufær um miðjan júlí 2020. Veikindin voru til þess fallin að há honum í starfi matsveins. Stefndi gat ekki nýtt sér starfsendurhæfingu hjá Virk síðar á árinu og var metinn óvinnufær í byrjun janúar 2021 af trúnaðarlækni Gildis við örorkumat. Talið var að stefnandi hefði sýnt fram á að hann hefði verið óvinnufær og voru kröfur hans teknar til greina. Upphaf veikindatímabilsins var miðað við þegar hann skyldi hefja störf að nýju en stefnandi starfaði eftir svokölluðu skiptimannakerfi.
Einkahlutafélag krafðist endurgreiðslu úr hendi fyrrum starfsmanns félagsins vegna útgjalda sem greidd voru með korti félagsins, en félagið taldi útgjöldin hafa verið einkaneyslu sem hvorki hafi rúmast innan ráðningarkjara starfsmannsins né yrði færð undir eðlileg rekstrarútgjöld. Starfsmaðurinn hafði áður verið eini eigandi félagsins, framkvæmdastjóri þess og síðar framleiðslustjóri. Talið var að hann hafi haft fullnægjandi heimildir til ákvörðunar um rekstrarútgjöld og ráðningarkjör á þeim tíma sem hann gegndi stöðu framkvæmdastjóra. Eins og atvikum var háttað var félagið ekki talið hafa sýnt fram á að útgjöld hans væru augljóslega einkaútgjöld, sem væru umfram heimildir. Var stefndi sýknaður.
Aðilar málsins deildu um hvort B hefði brotið gegn starfs- og trúnaðarskyldum sínum eftir að honum var sagt upp störfum hjá A ehf. Byggði A ehf. kröfur sínar einkum á tilteknu ákvæði ráðningarsamnings aðila og að B hefði á uppsagnartímanum hafið undirbúning að samkeppni við A ehf. Þessi undirbúningur hefði meðal annars falist í stofnun einkahlutafélags og samskiptum við C, sem var mikilvægur viðskiptavinur A ehf. og sem síðar færði viðskiptin sín til einkahlutafélags B. Í dómi Landsréttar var rakið að af samningi aðila yrði ekki annað ráðið en að B hefði verið heimilt að hefja samstarf við C eftir lok ráðningarsambandsins. Einnig að af gögnum málsins og framburði svæðis- og dreifingarstjóra C mætti ráða að samstarf B og C hefði hafist eftir að A ehf. rifti ráðningarsamningi aðila. Af þessum sökum hefði ekkert verið því til fyrirstöðu að B tæki upp samstarf við C eftir lok ráðningarsambandsins. Þá var ekki fallist á að stofnun einkahlutafélagsins á uppsagnartímanum hefði falið í sér brot á trúnaðarskyldu enda hefði A ehf. ekki fært fram neinar sönnur á að B eða einkahlutafélagið hefði verið í samkeppnisrekstri við A ehf. á þeim tíma eða aðhafst nokkuð sem gæti talið fela í sér slíkt brot á trúnaðarskyldu. Loks var talið að samskipti B og C á uppsagnartímanum hefðu ekki falið í sér brot gegn trúnaðarskyldu B og að A ehf. hefði ekki fært sönnur á að B hefði nýtt sér atvinnuleyndarmál eða aðrar upplýsingar í andstöðu við þágildandi 16. gr. c laga nr. 57/2005. Var B því sýknaður af kröfum A ehf.
J ehf. höfðaði mál gegn P til viðurkenningar á skaðabótaskyldu hans vegna tjóns sem J ehf. taldi sig hafa orðið fyrir vegna brota P gegn ákvæðum ráðningarsamnings hans í kjölfar starfsloka P hjá félaginu. Í dómi Landsréttar kom fram að í ráðningarsamningi P hefði ekki verið kveðið á um bann við því að hann hæfi störf hjá samkeppnisaðila J ehf. heldur bæri honum að slíta öll persónuleg viðskiptatengsl við birgja J ehf. Auk þess væri P bundinn trúnaði um allt sem hann kynni að verða vís í starfi sínu hjá J ehf. Að mati réttarins yrði orðalag ráðningarsamningsins ekki skýrt rýmra en leiddi af orðanna hljóðan og allur vafi um það skyldi skýrður P í hag. Væru þau samskipti P við birgja J ehf., að svo miklu leyti sem þau hefðu verið upplýst í málinu, ekki talin þess eðlis að þau brytu gegn framangreindu ákvæði í ráðningarsamningnum. Þá lægi ekkert fyrir um að P hefði nýtt upplýsingar frá J ehf. þannig að það bryti gegn ákvæðinu. P væri að auki ekki eigandi nafngreinds samkeppnisaðila J ehf. og hefði því ekki fjárhagslega hagsmuni af viðskiptasamböndum eða afkomu þess félags. Var P því sýknaður af kröfum J ehf.
Stefnda gert að greiða reikning stefnanda vegna vinnu fyrir húsfélag.
B krafði Þ hf. um vangoldin laun í uppsagnarfresti o.fl eftir að B hafði fyrirvaralaust verið sagt upp störfum vegna trúnaðarbrests við Þ hf. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var því slegið föstu að sannað væri að B hefði lagt á ráðin í slagtogi með öðrum starfsmönnum Þ hf. að koma á fót atvinnurekstri í samkeppni við Þ hf. og haft uppi markvissar aðgerðir í því skyni á sama tíma og í gildi var ráðningarsamningur milli aðila. Var B þannig talinn hafa fyrirgert rétti sínum til allra launagreiðsla sem og rétti til orlofsgreiðslna frá og með riftun ráðningarsamningsins.
B, sem var starfsmaður A ehf. frá árinu 2005, krafði A ehf. um vangoldin laun í uppsagnarfresti og orlof. B átti samkvæmt ráðningarsamningi að gæta trúnaðar- og þagnarskyldu meðal annars um það sem hann yrði áskynja hjá A ehf. og skyldi trúnaðarskyldan haldast þótt ráðningarsamningurinn félli úr gildi. Eftir að B sagði upp störfum hjá A ehf. á árinu 2017 gerði félagið við hann starfslokasamning sem kvað meðal annars á um að B skyldi ekki gegna starfi í þágu þriðja aðila á uppsagnarfresti, hefja eða iðka starfsemi sem skaðaði samkeppnisstöðu félagsins eða hafa samband við viðskiptavini þess, ella skyldi hann endurgreiða A ehf. greiðslur sem hann þægi á uppsagnarfresti. A ehf. rifti starfslokasamningnum skömmu síðar. Eftir lok uppsagnarfrests hóf B störf hjá samkeppnisaðila A ehf. en fyrrverandi samstarfsmenn hans hjá A ehf. höfðu þá nýlega stofnað það félag og gerðist B hluthafi og stjórnarmaður í félaginu. Í dómi Landsréttar kom fram að A ehf. hefði ekki axlað þá sönnunarbyrði sem á honum hvíldi um þær staðhæfingar sínar að B hefði brotið gegn trúnaðar- og þagnarskyldum sínum samkvæmt ráðningarsamningi og skyldum samkvæmt starfslokasamningi. Var því fallist á kröfur B um greiðslu vangoldinna launa í uppsagnarfresti auk orlofs.
Deilt um rétt atvinnurekanda til bóta úr hendi starfsmanns vegna brots á trúnaðarskyldu.
Ágreiningur um laun sjómanns í uppsagnarfresti.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu vangreiddra launa.
Ágreiningur um launaviðmið við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku.
Stefnda gert að greiða stefnanda laun á uppsagnarfresti ásamt áunnu orlofi.
Ágreiningur um veikindalaunarétt og skaðabótaskyldu vegna uppsagnar starfsmanns við framhaldsskóla.
Ágreiningur um veikindalaunarétt sjómanns.
Ágreiningur um veikindalaunarétt o.fl.
Fallist var á kröfu S gegn R um ógreidd laun og orlof.
Vinnuveitanda var gert að greiða starfsmanni sínum laun í uppsagnarfresti í kjölfar fyrirvaralausrar uppsagnar hans.
T höfðaði mál á hendur S hf. og krafðist launa samkvæmt starfslokasamningi sem hann hafði gert við félagið, en S hf. hafði fellt niður greiðslur til hans eftir að hafa greitt honum laun í tæpa þrjá mánuði af sex samkvæmt samningnum. S hf. byggði á því að T hefði vanefnt starfsskyldur sínar á meðan hann starfaði hjá félaginu og höfðaði gagnsök þar sem það krafðist þess að samningnum yrði breytt þannig að launagreiðslur T yrðu felldar niður og hann dæmdur til að endurgreiða þau laun sem hann hefði þegar fengið. Héraðsdómur taldi ósannað að T hefði vanefnt starfsskyldur sínar og tók kröfu hans til greina, en vísaði gagnkröfu S hf. frá dómi vegna vanreifunar. Í dómi sínum tók Hæstiréttur fram að þar sem krafa T hefði verið tekin til greina hefði borið að sýkna hann af gagnkröfu S hf. í stað þess að vísa henni frá dómi, enda grundvöllur hennar þá brostinn. Að því gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna, staðfesti Hæstiréttur hinn áfrýjaða dóm en lækkaði kröfu T sem nam fjárhæð lífeyrissjóðsiðgjalda, staðgreiðslu opinberra gjalda og meðlags.
I höfðaði mál á hendur Í og T og krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að hann hefði áunnið sér frítökurétt samkvæmt ákvæðum í kjarasamningi vegna starfa sinna sem tollvörður hjá embætti sýslumannsins á Keflavíkurflugvelli á árunum 2001 til 2005. I hafði starfað í afleysingum sumarið 2001 og 2002 en mun síðan hafa starfað samfellt sem tollvörður frá maí 2003. I sendi fyrirspurn með tölvupósti til embættisins í nóvember 2008 þar sem hann fór þess á leit að reiknaður yrði frítökuréttur hans frá því hann hóf störf hjá embættinu á árinu 2001 en því bréfi var svarað samdægurs þar sem fram kom að sá frítökuréttur sem I taldi sig eiga væri ekki fyrir hendi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki yrði ráðið af gögnum málsins að I hefði hreyft við athugasemdum við launauppgjör til sín þegar hann lét af störfum um haustið á árunum 2001 og 2002, en við starfslok hefði borið að gera upp frítökurétt með sama hætti og orlof. Þá yrði ekki séð að I hefði hreyft andmælum við fyrrgreindum tölvupósti fyrr en með bréfi lögmanns hans til fjármálaráðuneytisins tveimur árum síðar. Þetta athafnaleysi I benti ekki til að stofnast hefði frítökuréttur í starfi hans. Jafnframt hefði hann ekki getað um árabil látið átölulaust hvernig staðið var að uppgjöri gagnvart honum í þessu tilliti í trausti þess að geta löngu síðar haft uppi kröfu sína þegar mun örðugra var að leggja mat á hvort fyrir hendi hefðu verið aðstæður sem stofnuðu til frítökuréttar samkvæmt þeim ákvæðum sem um hann giltu eftir kjarasamningi. Loks var litið til þess að á því tímabili sem kröfugerð I tók til hefði hann tekið svokallað áunnið leyfi sem hann hefði ekki gefið neinar skýringar á. Var I því ekki talinn hafa sýnt fram á að hann ætti uppsafnaðan og óuppgerðan frítökurétt frá umræddu tímabili. Voru Í og T því sýknaðir af kröfum I.
Talið var að S hefði brotið gegn trúnaðarskyldu sinni gagnvart F ehf. eftir að honum var sagt upp starfi sem framkvæmdastjóri félagsins og hefði félaginu því verið heimilt að rifta ráðningarsamningi við hann. Var því kröfu kröfu S um laun í uppsagnarfresti hafnað. Hins vegar var einnig hafnað gagnkröfu F ehf. um skaðabætur vegna tjóns sem félagið taldi S hafa valdið félaginu.
Fallist var á að stefnandi hefði átt rétt á orlofslaunum vegna starfa sinna í þjónustu stefnda, en talið að hluti krafna hans væru fallin niður.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda ógreidd vinnulaun.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda ógreidd vinnulaun.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda ógreidd vinnulaun.
Vinnuveitandi dæmdur til að greiða fv. starfsmanni bætur vegna ólögmætrar uppsagnar
Því var hafnað að ólögmætt hefði verið að segja stefnanda upp starfi og var bótakröfu vegna uppsagnarinnar hafnað.
P krafði KH ehf. um greiðslu vangoldinna launa á tímabilinu frá og með nóvember 2011 til og með júlí 2012. Hafði F ehf., sem síðar fékk heitið KH ehf., keypt allan rekstur K ehf. í apríl 2012. Talið var að réttindi og skyldur K ehf. samkvæmt ráðningarsambandi P við félagið hefðu færst yfir til KH ehf. á framsalsdegi, þar á meðal vanefndir félagsins á skyldum sínum gagnvart honum fyrir aðilaskiptin, sbr. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 72/2002 um réttarstöðu starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum. Þá var ekki talið að KH ehf. hefði fært haldbær rök fyrir því að P hefði unnið að því í lok starfstíma síns hjá K ehf. að koma á samkeppni við félagið og þar með fyrirgert rétti sínum til að gerast starfsmaður KH ehf. Loks var talið sannað að um hefði samist milli hans og K ehf. að hann fengi greidda tvo tíma dag í fasta yfirvinnu, auk unninnar yfirvinnu. Á hinn bóginn hefði hann hvorki sýnt fram á að hann ætti rétt á launum í uppsagnarfresti í maí, júní og júlí 2012 né að samið hefði verið um að hann skyldi fá greiddan ökutækjastyrk frá félaginu. Var KH ehf. gert að greiða P nánar tilgreinda fjárhæð.
M krafði KH ehf. um greiðslu vangoldinna launa á tímabilinu frá og með júní 2011 til og með júlí 2012. Hafði F ehf., sem síðar fékk heitið KH ehf., keypt allan rekstur K ehf. í apríl 2012. Talið var að réttindi og skyldur K ehf. samkvæmt ráðningarsambandi M við félagið hefðu færst yfir til KH ehf. á framsalsdegi, þar á meðal vanefndir félagsins á skyldum sínum gagnvart henni fyrir aðilaskiptin, sbr. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 72/2002 um réttarstöðu starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum. Þá var ekki talið að KH ehf. hefði fært haldbær rök fyrir því að M hefði unnið að því í lok starfstíma síns hjá K ehf. að koma á samkeppni við félagið og þar með fyrirgert rétti sínum til að gerast starfsmaður KH ehf. Loks var talið sannað að um hefði samist milli hennar og K ehf. að hún fengi greidda tvo tíma dag í fasta yfirvinnu, auk unninnar yfirvinnu. Á hinn bóginn hefði hún hvorki sýnt fram á að hún ætti rétt á launum í uppsagnarfresti í maí, júní og júlí 2012 né að samið hefði verið um að hún skyldi fá greidda dagpeninga og ökutækjastyrk frá félaginu. Var KH ehf. gert að greiða M nánar tilgreinda fjárhæð.
Viðurkennd var skaðabótaskylda Reykjavíkurborgar gagnvart starfsmönnum sem sagt var upp í tilefni af aðilaskiptum á rekstri Gistiskýlisins.
S krafði I ohf., en til vara Í, um greiðslu vangoldinna launa vegna frítökuréttar sem hann taldi sig hafa áunnið sér í starfi sínu hjá slökkviliði varnarliðsins. Kröfunni til stuðnings vísaði S til tveggja nánar tilgreindra kjarasamninga en hann taldi sig hafa notið sömu kjara og þar var mælt fyrir um í starfi sínu hjá varnarliðinu. Hélt S því jafnframt fram að síðari vinnuveitendur hans hefðu yfirtekið þær skyldur og hefði því átt að gera upp við hann uppsafnaðan frítökurétt þegar hann hætti störfum hjá I ohf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að varnarliðið hefði ekki átt aðild að kjarasamningum og hefði farið um kjaramál íslenskra starfsmanna þess eftir úrskurðum kaupskrárnefndar. Í slökkviliði varnarliðsins hefði verið unnið á 24 tíma vöktum en það fyrirkomulag hefði ekki samræmst fyrrgreindum kjarasamningum þar sem kveðið var á um að vinnutími skyldi ekki vera lengri en 13 klukkustundir. Hefði því þurft að leggja af sólarhrings vaktir ef starfsfyrirkomulagið hefði átt að samrýmast þeim samningum. Af því leiddi að S öðlaðist ekki sjálfkrafa frítökurétt eftir öðru og ólíku fyrirkomulagi en því sem greiðslur hjá varnarliðinu hefðu tekið mið af. Voru I ohf. og Í því sýknaðir af kröfum S.
Í málinu kröfðust H ehf. og A endurgreiðslu á fjárhæðum sem þeir höfðu innt af hendi til Í, annars vegar fyrir svonefnda tollkvóta og hins vegar sem greiðslu á magntolli fyrir landbúnaðarafurðir sem þeir hefðu flutt inn á grundvelli heimildar sem þeir hefðu áunnið sér með greiðslu fyrir tollkvóta. Talið var að þótt A hefði samkvæmt gögnum málsins sótt um tollkvóta í eigin nafni og fengið honum úthlutað og innt af hendi þær greiðslur til Í, sem krafist væri endurgreiðslu á, yrði að líta svo á að það hefði verið gert í umboði H ehf. A, sem deild í félaginu, gæti ekki átt sjálfstæð réttindi eða borið slíkar skyldur að deildin fullnægði skilyrðum 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til þess að geta átt aðild að dómsmáli. Fór H ehf. því einn með þá hagsmuni sóknarmegin, sem deilt var um í málinu. Ekki var fallist á með H ehf. að gildandi viðmið við álagningu á magntolli samkvæmt 1. mgr. 12. gr. tollalaga nr. 88/2005 færi í bága við 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Á hinn bóginn var talið að reglur 65. gr., sbr. 65. gr. B, í búvörulögum nr. 99/1993 um að ráðherra hefði frjálst val um það, þegar umsóknir bærust um meiri innflutning vöru en tollkvóta hennar nam hverju sinni, hvort hlutkesti skyldi ráða úthlutun eða hvort leita skyldi tilboða í heimildir til innflutnings samkvæmt tollkvótunum, hefði farið í bága við fyrrgreind ákvæði stjórnarskrárinnar. Í þessari skipan hefði falist að ráðherra gæti einhliða ákveðið hvort greiða skyldi gjald fyrir tollkvóta eða ekki, en slík gjaldtaka væri allsherjarréttarlegs eðlis og teldist skattheimta að því leyti til að lagaheimildir til hennar þyrftu að uppfylla skilyrði þau, sem gerð væru til fullgildrar sköttunarheimildar. Loks var talið að krafa um endurgreiðslu oftekinna skatta, sem með réttu væri reist á lögum nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda, væri ekki bundin því skilyrði að sá, sem hana gerði, sannaði að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna hinnar ólögmætu skattheimtu, þótt sú regla kynni að hafa gilt fyrir gildistöku laganna. Yrði eðli málsins samkvæmt að miða við að álagning gjaldsins hefði haft áhrif á rekstur H ehf. og að sönnunarbyrði um annað hvíldi á Í. Samkvæmt framansögðu var fallist á endurgreiðslukröfu H ehf. vegna þeirra fjárhæða sem hann hafði greitt fyrir tollkvóta.
Fallist var á kröfu L um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi til 27. nóvember 2015 á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Ekki talið heimilt að segja starfsmanni upp fyrirvaralaust
H höfðaði mál gegn K ehf. og krafðist greiðslu launa í uppsagnarfresti. H hafði verið sagt upp störfum af fyrirsvarsmanni K ehf. Við það tilefni lét fyrirsvarsmaðurinn H afhenda fartölvu og farsíma, sem hún hafði haft yfir að ráða í störfum sínum fyrir félagið, svo og lykla að vinnustaðnum. Óumdeilt var að H mætti ekki frekar til vinnu. Aðilar deildu um hvort K ehf. hefði leyst H undan þeirri skyldu að vinna út þriggja mánaða uppsagnarfrest, en af hálfu H var á því byggt að fyrirsvarsmaður K ehf. hefði sent sér símskilaboð þar sem fram hefði komið að hún fengi greidd full laun í uppsagnarfresti án þess að inna vinnuframlag af hendi. K ehf. byggði á hinn bóginn á því að stéttarfélag H hefði, í umboði H, boðið fram starfskrafta hennar í uppsagnarfrestinum og þar sem H hefði ekki komið til starfa hefði hún fyrirgert rétti sínum til launa í uppsagnarfresti. Talið var að sú framganga fyrirsvarsmanns K ehf., að segja H upp störfum og krefjast þess að hún afhenti lykla að vinnustaðnum, fartölvu og farsíma, yrði ekki skilin öðruvísi en svo að um riftun á vinnusamningi aðila hefði verið að ræða, sem leiddi til fyrirvaralausrar brottvikningar H úr starfi. Sú niðurstaða fengi og stoð í fyrrgreindum símskilaboðum fyrirsvarsmannsins. Að þessu gættu hefðu heimildir stéttarfélags H ekki náð til að stofna til nýrrar skuldbindingar hennar um vinnuframlag í þágu K ehf. Var því fallist á kröfu H um greiðslu launa fyrir þrjá mánuði að frádregnum atvinnuleysisbótum sem hún hafði fengið á tímabilinu.
Einelti á vinnustað. Uppsögn úr starfi. Miskabætur.
Höfundarréttur
D og P ehf. deildu um hvort D, fyrrverandi starfsmanni P ehf. og hluthafa, bæri að greiða félaginu bætur vegna yfirtöku viðskiptavina félagsins og hvort D ætti rétt á launum í uppsagnarfresti. Í ljósi framburðar samstarfsmanns D, sem kvað D hafa boðið sér að taka þátt í stofnun nýs fyrirtækis, uppsagnar þriggja starfsmanna P ehf. daginn eftir uppsögn D og annarra atvika málsins var talið að P ehf. hefði með réttu mátt líta svo á að D væri að undirbúa samkeppnisrekstur við félagið og að liður í því væri að ná til sín viðskiptamönnum þess. Samkvæmt samstarfssamningi aðilanna hefði P ehf. því verið heimilt að víkja D úr starfi. Þá var talið sannað að D hefði tekið viðskiptavini frá P ehf. og var bótaskilyrðum samningsins því einnig fullnægt. Var D gert að greiða P ehf. bætur að fjárhæð 2.549.115 krónur.
.
B höfðaði mál gegn P ehf. og krafðist greiðslu launa í uppsagnarfresti. Í ráðningarsamningi hafði verið kveðið á um að B skyldi starfa fyrir P ehf. í Noregi en ekki var fallist á með P ehf. að B hefði fyrirgert rétti sínum til launa í uppsagnarfresti með því að koma ekki til starfa fyrir P ehf. á Íslandi í kjölfar uppsagnarinnar. Meðal annars var vísað til óskýrs orðalags uppsagnarbréfsins. Þá var fallist á með B að samningur sem gerður var milli P ehf. og starfsmanna félagsins í Noregi um leiðréttingu launa eftir að B lét af störfum tæki einnig til B. Var því fallist á kröfur B.
Fyrrum starfsmanni heilbrigðisstofnunar dæmd vangoldin vinnulaun.
Z, fyrrverandi framkvæmdastjóri M fjárfestingarbanka hf., var sakfelldur fyrir hlutdeild í umboðssvikum X og Y með því að hafa, ásamt hinum síðarnefndu, lagt á ráðin um að B sparisjóður veitti lán til T ehf. til að fjármagna kaup félagsins á stofnfjárbréfum sem m.a. voru í eigu X og nokkurra starfsmanna sparisjóðsins og félags sem að hluta var í eigu Y, en þessir seljendur skulduðu bankanum fé. Var lánið veitt án fullnægjandi trygginga og í andstöðu við reglur sparisjóðsins. Með vísan til 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála miðaði Hæstiréttur við það að Z hefði ekki verið kunnugt um hvernig B sparisjóður hefði staðið að veitingu lánsins til T ehf. Vísaði Hæstiréttur til þess að samkvæmt 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 væri nægilegt að maður hafi átt þátt í því með saknæmum hætti að brot hefði verið framið til þess að hann yrði sakfelldur fyrir hlutdeild, en ekki væri þar gert að skilyrði að hann hefði vitað hvernig brotið yrði útfært í einstökum atriðum. Hefði vitneskja Z um tiltekin atriði, menntun hans og þekking á starfsemi banka og annarra lánastofnana leitt til þess að honum hefði ekki getað dulist að lánveiting sparisjóðsins til T ehf. hefði verið ólögmæt og til þess fallin að valda sparisjóðnum verulegri fjártjónshættu. Var háttsemi Z talin varða við 249. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 22. gr. laganna. Tæmdi fyrrnefnda ákvæðið sök gagnvart þágildandi 264. gr. laganna um peningaþvætti. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot það sem Z átti hlutdeild í varðaði verulega fjárhæð. Hins vegar hefði hann ekki hagnast persónulega á brotinu og hefði hann ekki með sama hætti og X og Y brotið gegn trúnaðarskyldum sínum, heldur hefði hann borið að hann hefði verið að starfa í þágu fjármálafyrirtækis sem hann veitti forstöðu. Þá hefði hann ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Með vísan til þessa var refsing Z ákveðin fangelsi í 1 ár.