Stefnandi slasaðist þegar hann ók bifhjóli inn á lokaðan vegarkafla og féll með hjólinu ofan í 4 metra djúpan skurð. Ágreiningur málsaðila laut að því hvort stefnandi hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi sem ætti að leiða til minni skerðingar á bótarétti en sú 50% skerðing sem uppgjör stefnda miðaðist við. Stefnandi var talinn hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að halda áfram för þegar honum var ljóst að hann var kominn inn á lokað vinnusvæði sem ekki var ætlast til að ekið væri um. Merkingar inni á vinnusvæðinu voru ekki í samræmi við reglur Vegagerðarinnar, auk þess sem ósnnað var að aksturshraði stefnanda hefði verið með þeim hætti að hann hafi gert háttsemi stefnanda sérstaklega vítaverða. Ekki var fallist á að stefnda væri heimilt að skerða bætur um helming, heldur að hámarki um þriðjung.
A varð fyrir vinnuslysi í vinnu hjá B. Í málinu var ekki deilt um bótaskyldu eða bótafjárhæð heldur einskorðaðist ágreiningur aðila við það hvort krafa A væri fyrnd. Í fyrsta lagi var deilt um það hvort fyrningarfrestur hefði verið rofinn með orðum eða athöfnum V fyrir höfðun málsins. Í öðru lagi hvort V hefði gefið yfirlýsingu um að bera ekki fyrir sig fyrningu og í þriðja lagi hvort krafa stefndu hefði fyrnst á grundvelli hins sérstaka fyrningarákvæðis 1. mgr. 125. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga en aðilar voru sammála um að það ákvæði gilti um fyrningu kröfunnar. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að fyrningarfrestur kröfu A hefði ekki verið rofinn fyrir höfðun málsins með orðum eða athöfnum V og að V hefði ekki gefið út yfirlýsingu um að bera ekki fyrir sig fyrningu. Varðandi það hvort krafan hefði fyrnst með vísan til fyrrgreinds ákvæðis laga nr. 30/2004 vísaði Landsréttur til þess að með hliðsjón af upplýsingum sem fram kæmu í sjúkraskrá A yrði að líta svo á að A hefði ekki látið hjá líða að leita sér aðstoðar vegna vinnuslyssins og fylgt í öllu meðferð og þeim ráðleggingum sem læknar hefðu lagt fyrir hana. Hún hefði með réttu mátt líta svo á að hún fengi bata af áverkum sínum fyrir tilstilli lækna og mátt ganga út frá að henni yrði vísað til sérfræðinga á því sviði stæðu efni til þess. Með vísan til þessa yrði að líta svo á að A hefði ekki haft nauðsynlegar upplýsingar um kröfu sína fyrr en í fyrsta lagi að lokinni skoðun sérfræðings á fyrri hluta árs 2018 og var krafa hennar því ekki talin fyrnd við höfðun málsins. Hinn áfrýjaði dómur, þar sem V var gert að greiða A nánar tiltekna fjárhæð, var því staðfestur.
Dómurinn taldi að tjónþoli hefði þurft að leita liðsinnis lögmanns til þess að ná fram bótum úr slysatryggingu launþega sem vinnuveitandi hafði keypt hjá tryggingafélagi. Félagið dæmt til þess að greiða tjónþola þennan kostnað.
Í málinu krafðist stefnandi bóta úr kjarasamningsbundinni slysatryggingu vegna andlegs tjóns sem hún byggði á að hún hefði orðið fyrir í starfi sínu hjá stefnda þegar ósáttur viðskiptavinur ruddist inn á starfstöð hennar. Var sakarefni málsins skipt þannig að í þessum þætti málsins var einungis til umfjöllunar krafa hennar um viðurkenningu bótaskyldu úr tryggingunni. Í meginatriðum snerist ágreiningur aðila í þessum þætti málsins um það hvort andlegt tjón, án tengsla við líkamlegar afleiðingar, gæti fallið undir orðin „meiðslum á líkama“ í skilningi skilmála tryggingarinnar þar sem hugtakið „slys“ var skilgreint. Varð niðurstaða málsins sú að ósannað taldist að um slys í skilningi skilmálanna hefði verið að ræða. Þar sem af þeirri niðurstöðu leiddi að fjárkrafa stefnanda gat ekki komið til umfjöllunar var stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda í málinu. Málskostnaður var felldur niður en stefnandi naut gjafsóknar.
B höfðaði mál gegn A ehf. til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns af völdum slyss sem hann kvaðst hafa orðið fyrir í starfi sínu hjá A ehf. árið 2015. Slysið átti sér stað á byggingarstað þegar B var að eiga við pappapakkningu sem innihélt ósamsettan fataskáp. Ágreiningur aðila snérist um hvort B hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingaréttar eða hvort um óhapp hefði verið að ræða sem hann bæri sjálfur ábyrgð á, meðal annars vegna eigin gáleysis. A ehf. byggði á því að ósamræmi væri milli þeirrar lýsingar á tjónsatviki sem höfð var eftir B við komu á heilsugæslu sama dag og slysið varð og því sem síðar kom fram af hans hálfu. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að svo væri yrði ekki fallist á að svo veigamikil breyting hefði orðið á lýsingu B að hún yrði af þeim sökum ekki lögð til grundvallar. Þá var litið til þess að A ehf. sinnti ekki tilkynningarskyldu sinni samkvæmt 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum en sökum þess fór ekki fram rannsókn á tildrögum tjónsatviksins auk þess sem A ehf. gerði ekki athugasemdir við lýsingar B á atvikum máls fyrr en eftir að B höfðaði mál fyrir héraðsdómi. A ehf. var þannig látið bera sönnunarbyrði um að orsök slyss B hefði verið önnur en B lýsti. Var niðurstaðan sú að þá sönnunarbyrði hefði A ehf. ekki axlað og var félagið dæmt til að greiða B 2.686.043 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum að frádregnum eingreiddum örorkubótum frá SÍ að fjárhæð 1.269.042 krónur.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu vegna líkamstjóns skv. kjarasamningsbundnum réttindum.
A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur hennar til skaðabóta úr slysatryggingu launþega sem B var með hjá V hf., en A starfaði sem leikskólakennari hjá B. Deildu aðilar um hvort sannað væri að A hefði orðið fyrir slysi tilgreindan dag í skilningi skilmála slysatryggingarinnar. V ehf. krafðist sýknu af kröfu A og byggði aðallega á því að ósannað væri að áskilnaði um skyndilegan utanaðkomandi atburð væri fullnægt, enda yrði að leggja til grundvallar að líkamstjón A hefði hlotist af því einu að hún hafi verið að lyfta barni og að ekki hafi þurft annað og meira til, en þar kynni að hafa þýðingu að hún hafi lent í umferðarslysi árið 2014. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að eftir að Sjúkratryggingar Íslands hefðu hafnað umsókn A um bætur úr slysatryggingu almannatryggingar hefði A komið fram með lýsingu á atvikum málsins sem ekki hefði komið fram áður, það er að hún hafi beygt sig niður, lyft barninu upp og að það hafi þá skyndilega byrjað að gráta og sprikla með miklum látum, sem leitt hafi til þess að A hafi rykkst til og heyrt smell í mjóbakinu. Var kröfugerð A í málinu reist á því að atvik hafi gerst með framangreindum hætti. Í dómi Landsréttar var rakið að engin vitni hafi getað varpað ljósi á tildrög meiðsla hennar og hún hafi ekki með haldbærum gögnum sýnt fram á að atvik hafi verið með þessum hætti. Var því ekki talið að A hefði sýnt fram á að tildrög meiðsla hennar í umrætt sinn hefðu verið þau sem hún byggði málatilbúnað sinn á. Væri því ósannað að A hafi orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingarskilmálanna. Var V hf. því sýknað af kröfu A.
Maður varð fyrir sjóvinnuslysi og fékk bætur úr slysatryggingu sem fólst í áhafnatryggingu. Krafðist hann síðar frekari bóta en stefndi, sem er vátryggingafélag, hafnaði þeirri kröfu með vísan til skilmála tryggingarinnar um að endanlegt örorkumat skyldi liggja fyrir eigi síðar en þremur árum eftir slysið, en síðara mat stefnanda var lagt fram löngu eftir að sá tími var liðinn. Féllst dómurinn ekki á það með stefnanda að hann gæti sökum fyrirvara við móttöku bóta haft uppi kröfu um frekari bætur úr tryggingunni, enda yrði ekki litið svo á að samkomulag hefði tekist um að stefndi gæti ekki borið fyrir sig ákvæði skilmálanna um fyrrgreindan matsfrest, sbr. einkum dóm Hæstaréttar 8. febrúar 2022 í máli nr. 36/2022. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnandi féll og varð fyrir líkamstjóni. Krafðist hann bóta úr slysatryggingu starfsmanna stefnda. Deilt var um hvort fall stefnanda væri slys í skilningi vátryggingarinnar, þ.e. hvort um skyndilegan utanaðkomandi atburð hefði verið að ræða. Lýsingar stefnanda á málsatvikum þóttu ekki rúmast innan samtímalýsinga af atvikinu og var talið að ekki væri unnt að leggja breytta atvikalýsingu hans til grundvallar niðurstöðu málsins. Þá var talið að stefnanda hefði ekki tekist sönnun þess að tjón hans mætti rekja til skyndilegs utanaðkomandi atburðar og var stefndi sýknaður af körfu stefnanda.
Hið stefnda tryggingarfélag var sýknað að kröfu stefnanda um fullar bætur úr slysatryggingu. Tryggingafélagið hafði takmarkað bótarétt við helming af heildartjóni. Dómurinn taldi stefnanda hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og að orsakasamband hefði verið á milli réttindaleysis stefnanda og slyssins.
Í málinu var deilt um hvort A hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingarskilmála slysatrygginga sjómanna. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti var talið ósannað að A hefði skrikað fótur á hálum gúmmímottum og það valdið slæmum hnykk á öxl og upphandlegg. Þá tókst A ekki sönnun þess að líkamstjón hans hafi verið með öðrum hætti að rekja til skyndilegs utanaðkomandi atburðar. Vísað var til þess að atvikalýsingar í tilkynningu til Sjúkratrygginga Íslands og í skipsdagsbók þóttu ekki fela í sér lýsingu á slysi í skilningi skilmála vátryggingarinnar. Ekki þótti tækt að leggja aðrar atvikalýsingar til grundvallar í málinu, hvorki þær sem lágu fyrir í öðrum gögnum málsins né þær sem fram komu í framburðum fyrir dómi. Var T hf. því sýknað af kröfum A.
Ágreiningur var um hvort stefnandi ætti rétt til dánarbóta úr tryggingu hjá stefnda en eiginmaður hennar sem var flugmaður lést þegar að flugvél sem hann stýrði brotlenti skömmu eftir flugtak. Ágreiningur var um hvort flugmaðurinn hefði sýnt af sér gáleysi eða stórfellt gáleysi í umrætt sinn og þá hvaða afleiðingar slíkt ætti að hafa, þ.e. hvort slíkt leiði til niðurfellingar bótaréttar í heild sinni eða aðeins skerðingar á bótarétti að hluta. Sú háttsemi flugmannsins að kanna hvorki stjórntæki vélarinnar við fyrirflugskoðun né rétt áður en tekið var á loft var metinn honum til stórfellds gáleysis. Ekki var fallist á að stórfellt gáleysi félli utan vátryggingarverndar, enda óheimilt, samkvæmt 3. gr. laga nr. 30/2004, að víkja frá ákvæðum laga um vátryggingarsamninga með samningi ef það leiðir til lakari stöðu þess sem öðlast kröfu á hendur félaginu. Ábyrgð vátryggingafélags samkvæmt 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004 fellur ekki fortakslaust niður við það að vátryggingaratburði sé valdið af stórkostlegu gáleysi en getur orðið til þess að réttur tryggingartaka til bóta úr vátryggingunni verði skertur að hluta eða í heild sinni vegna háttsemi hans. Var réttur stefnanda til dánarbóta skertur um þriðjung og stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 7.600.000 kr. auk dráttarvaxta.
A krafðist greiðslu bóta úr slysatryggingu launþega frá V hf., vegna tjóns sem leiddi af atviki [...] desember 2013 þegar hann var við störf sem lögreglumaður. Í kjölfar þessa atburðar glímdi A við áfallastreituröskun. Hæstiréttur féllst ekki á það með A að trygging sú sem um væri deilt væri höfuðstólstrygging sem um gilti 10 ára fyrningarfrestur samkvæmt 1. mgr. 125. gr. laga nr. 30/2004 heldur væri um að ræða slysatryggingu. Fyrningarfrestur slíkrar kröfu væri fjögur ár frá þeim tíma er sá sem á kröfuna fékk nauðsynlegar upplýsingar um þau atvik sem krafa hans er reist á, sbr. 2. málslið 1. mgr. 125. gr. laga nr. 30/2004. Hæstiréttur taldi gögn málsins bera með sér að A hefði fundið fyrir umtalsverðum einkennum áfallastreituröskunar sumarið 2014. Af því sem fram kom í málinu væru ástæður þess að meðferð dróst á langinn raktar til þess að A lét hjá líða að leita sér aðstoðar þrátt fyrir að hann hafi hlotið að gera sér grein fyrir að vátryggingaratburðurinn hefði haft þær afleiðingar sem vörðuðu bótaskyldu. Í ljósi lýsinga A sjálfs á líðan sinni og sérfræðigagna í málinu var fallist á það með V hf. að A hafi hlotið að vera ljóst á árinu 2014 að atvikið hefði haft töluverðar andlegar afleiðingar í för með sér. Krafa hans var samkvæmt þessu talin fyrnd þegar málið var höfðað 24. mars 2021, sbr. 1. mgr. 125. gr. laga nr. 30/2004. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
A varð fyrir líkamstjóni á árinu 2018 þegar ekið var á hann á gangbraut við Ánanaust. A var á slysdegi starfsmaður R. Aðilar höfðu gert með sér samgöngusamning sem fól í sér að A gekkst undir að notast við vistvænan samgöngumáta á leið til og frá vinnu. Fyrir lá að A kaus að ganga til vinnu en hlaupa frá vinnustað til heimilis. Ágreiningslaust var að A var vanur að hlaupa rúmlega níu kílómetra langa leið heim sem lá frá vinnustað hans í Laugardal að göngustíg á Sæbraut, meðfram Sæbraut, Geirsgötu og Mýrargötu, út á Eiðsgranda að Eiðistorgi og þaðan að heimili sínu við Hagamel. Deildu aðilar um hvort R bæri að greiða A bætur á grundvelli reglna sem gilda um slys starfsmanna R utan starfs eða reglna sem gilda um slys sem starfsmenn verða fyrir í starfi og þá hvort A hefði verið á eðlilegri leið milli vinnustaðar og heimilis þegar slysið varð í skilningi reglna um slys sem starfsmenn verða fyrir í starfi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að gefa yrði þeim sem kjósa að hlaupa eða ganga milli vinnustaðar og heimilis svigrúm til að velja sér leið sem henti þeim ferðamáta, enda yrði þeim áskilnaði ekki fundinn staður í reglum um slys sem starfsmenn R verða fyrir í starfi að velja beri stystu eða beinustu leið. Því svigrúmi væru þó sett ákveðin mörk. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að þegar leið A væri metin hafi hún ekki verið úr hófi löng, þegar tekið væri mið af því að hann hafi kosið að hlaupa á göngu- og hlaupastígum fremur en gangstéttum umferðargatna. Ekkert rof hafi orðið á ferð hans og hann færst svo nálægt heimili sínu þegar slysið varð að hann hafi átt hlutfallslega stutta veglengd eftir. Hafi sú leið sem A hljóp þegar hann varð fyrir slysinu því talist til eðlilegrar leiðar í skilningi reglnanna, óháð því hvort sá hluti leiðar sem hann átti eftir ófarinn rúmaðist allur innan þess. Var því fallist á kröfur A á hendur R.
Stefnandi missteig sig þegar hann steig niður af palli sem hann notaði við vinnu sína við að sprauta bíla og slasaðist við það. Hann krafðist bóta úr slysatryggingu launþega hjá stefnda vegna tjónsins. Talið var nægilega sannað að slysið hefði borið að með þeim hætti sem stefnandi lýsti og að það hefði orðið við störf hans hjá þeim vinnuveitanda sem hann hélt fram, þótt vinnuveitandinn hefði ekki staðfest það. Aftur á móti var ekki talið að misstig eins og stefnandi varð fyrir félli undir hugtakið slys í skilningi vátryggingarskilmálanna, enda hefði ekki verið fyrir að fara misfellu eða annarri fyrirstöðu á gólfinu sem falið hafi í sér frávik frá þeirri atburðarás sem stefnandi mátti vænta þegar hann steig niður af pallinum. Þá var ekki talið að stefndi hefði vegna vanrækslu á tilkynningu til stefnanda glatað rétti sínum til að hafna bótaskyldu. Stefndi var því sýknaður af kröfu stefnanda.
Í málinu krafðist stefnandi viðurkenningar á rétti sínum til bóta vegna vinnuslyss, úr slysatryggingu launþega sem vinnuveitandi hafði hjá stefnda. Stefndi hafnaði bótaskyldu og taldi ekki um slys að ræða samkvæmt skilgreiningu slysahugtaksins í skilmálum slysatryggingarinnar. Dómurinn taldi að sýnt hefði verið fram á að stefnandi hefði orðið fyrir slysi sem bótaskylt væri og féllst á kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótarétti.
Sýknað af bótakröfu stefnanda þar sem mál var höfðað eftir að krafa var fallin niður fyrir fyrningu.
Líkamstjón - Vinnuslys - Sönnunarbyrði
A slasaðist á árinu 2014 við störf á frystitogara og var vinnuveitandi hans með áhöfn skipsins vátryggða hjá S hf. í samræmi við fyrirmæli 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985. A fékk greiddar bætur úr slysatryggingunni 2016 og gerði fyrirvara við bótauppgjörið um rétt til frekari bóta yrði varanleg örorka og/eða miski síðar metin hærri. A krafði S hf. árið 2019 um viðbótargreiðslu úr vátryggingunni á grundvelli álits örorkunefndar þar sem varanlegur miski og varanleg örorka hans var metin hærri en samkvæmt fyrri matsgerð. S hf. hafnaði þeirri kröfu með vísan til skilmála slysatryggingarinnar um að undantekningarlaust skuli framkvæma örorkumat sem liggur til grundvallar bótaákvörðun í síðasta lagi þremur árum eftir slys. A höfðaði í kjölfarið mál á hendur S hf. til heimtu frekari bóta. Í niðurstöðu sinni vísaði Hæstiréttur til þess að í dómaframkvæmd hefði verið viðurkennt að vátryggingarfélög hafi réttmæta hagsmuni af því að mæla fyrir um tímafresti sem tjónþolar hefðu til að afla sér sönnunar um varanlegar afleiðingar slyss í skilmálum slysatrygginga og hafi þriggja ára frestur ekki verið talinn óeðlilegur. Þá var talið að skilmálinn gilti án tillits til þess að bótafjárhæð ákvarðaðist á grundvelli skaðabótalaga samkvæmt ákvæði kjarasamnings. Þegar litið væri til efnis og skýrs orðalags ákvæðis skilmálanna auk tilvísunar til þeirra í kjarasamningi yrði ekki fallist það með A að óljóst hafi verið að ákvæðið hafi gilt í tilviki hans. Varðandi áhrif fyrirvara þess sem A gerði við bótauppgjörið vísaði Hæstiréttur til þess að fyrirvarinn hafi í engu tilliti lotið að skilmála slysastryggingarinnar um að undantekningarlaust skyldi framkvæma nýtt örorkumat innan þriggja ára frá slysdegi. Þá var talið að ekki væri í málinu komin fram nein sönnun fyrir samkomulagi milli aðila um að víkja frá skilmálum slysatryggingarinnar. Var því hafnað að fyrirvari sem A gerði við bótauppgjör hefði vikið til hliðar skilmálum slysatryggingarinnar. S hf. var því sýknað af öllum kröfum A.
A höfðaði mál á hendur R og krafðist greiðslu skaðabóta vegna líkamstjóns sem A varð fyrir 2. september 2016 en A var starfsmaður R. Þann dag var haldinn starfsdagur á vinnustað A en slysið átti sér stað eftir að skemmtidagskrá starfsmannafélags vinnustaðarins hófst. Ágreiningur aðila laut að því hvort A hefði orðið fyrir slysi í starfi eða utan starfs og þar með hvort bótaréttur A og uppgjör vegna slyssins skyldi fara eftir reglum nr. 1/90 um slysatryggingar starfsmanna R vegna slysa í starfi eða reglum nr. 2/90 um slysatryggingar vegna slysa utan starfs. Fyrir lá að R hafði gert upp tjón A á grundvelli reglna nr. 2/90. Í dómi Landsréttar kom fram að af skýrslum A, leikskólastjóra, deildarstjóra á leikskólanum og fyrrverandi aðstoðarleikskólastjóra, yrði ekki ráðið að þeir starfsmenn, sem enn höfðu viðveruskyldu samkvæmt ráðningarsamningi, hefðu verið leystir undan skyldum sínum svo óyggjandi væri. Yrði að telja að R bæri, sem vinnuveitandi A, hallann af þeim vafa. Um bætur A bæri því að fara að skilmálum reglna nr. 1/90, enda yrði að líta svo á að hún hefði enn þá verið „í starfi sínu“ þegar slysið varð. Var R því gert að greiða A skaðabætur.
Deilt var um túlkun á inntaki skilmála um dánarbætur í frítímaslysatryggingu sem eiginmaður stefnanda hafði hjá hinu stefnda félagi þegar hann lést í kjölfar aðgerðar og meðhöndlunar eftir slys. En skilmálar tryggingarinnar gerðu m.a. að skilyrði að slys væri bein og eina orsök þess að vátryggður léti lífið. Með hliðsjón af túlkun annarra ákvæða í skilmálum stefnda, sem og með vísan til fyrirliggjandi atvika í málinu, var fallist á með stefnanda að umrætt atvik félli undir trygginguna. Var hinu stefnda tryggingafélagi því gert að greiða stefnanda dánarbætur samkvæmt tryggingunni.
A krafðist greiðslu bóta úr slysatryggingu launþega frá V hf., vegna atburðar sem varð 2. desember 2013 þegar A tók sem meðlimur í sérsveit lögreglunnar þátt í aðgerð sem leiddi til dauða manns. Í kjölfar þessa atburðar hefur A glímt við áfallastreituröskun. Landréttur féllst ekki á það með A að slysatrygging sú sem um væri deilt væri höfuðstólstrygging sem um gilti 10 ára fyrningarfrestur samkvæmt 1. mgr. 125. gr. laga nr. 30/2004 heldur væri um að ræða hefðbundna slysatryggingu. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 9. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda fyrndist krafa um skaðabætur á fjórum árum frá þeim degi er tjónþoli fær nauðsynlegar upplýsingar um tjónið og þann sem ábyrgð ber á því. Fyrningarfresturinn væri sá sami samkvæmt 7. gr. skilmála slysatryggingar launþega þar sem enn fremur segir að fresturinn hefjist við lok þess almanaksárs þegar sá er kröfuna á fékk nauðsynlegar upplýsingar um þau atvik sem krafa hans er reist á. Landsréttur taldi að ætla mætti að stefnda hafi mátt vera ljóst þegar á árinu 2014 að atvikið hefði alvarlegar afleiðingar fyrir hann og fyrningarfrestur hafi þá í fyrsta lagi byrjað að líða í lok þess árs. Í öllu falli liggi fyrir að stefndi hafi verið metinn með miðlungseinkenni áfallastreituröskunar í desember 2016. Niðurstaða dómsins var því sú að fyrningarfrestur hafi byrjað að líða í síðasta lagi í lok þess árs. Málið hafi verið höfðað með birtingu stefnu 23. mars 2021, en þá hafi fimm ár og þrír mánuðir verið liðnir frá því að fyrningarfrestur hófst í síðasta lagi. Féllst dómurinn því á með V hf. að krafa stefnda hefði verið fyrnd þegar mál þetta var höfðað í mars 2021.
A höfðaði mál á hendur Í og krafðist skaðabóta vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í starfi sínu á spítala. Daginn sem atvikið átti sér stað hafði B komið á spítalann til að sækja sér þjónustu en komist í uppnám þegar honum var tjáð að geðdeildin hefði ekki verið opnuð. B hafði þá tekið á rás, hlaupið aftan að A og hrint henni þannig að tjón hlaust af. B var síðar sakfelldur fyrir brot gegn 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. A taldi sig þó ekki hafa fengið tjón sitt bætt að fullu með greiðslum frá Sjúkratryggingum Íslands, bótanefnd samkvæmt lögum nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota, og loks úr slysatryggingu samkvæmt kjarasamningi sem A átti aðild að. Fyrir dómi byggði A aðallega á því að hún ætti rétt til frekari bóta á grundvelli slysatryggingar samkvæmt nánar tilgreindu ákvæði í fyrrnefndum kjarasamningi en til vara að Í bæri ábyrgð á tjóninu þar sem Í hefði sem vinnuveitanda mistekist að tryggja öryggi hennar. Með dómi héraðsdóms var Í sýknað af kröfum A með vísan til þess að orðalag áðurnefnds ákvæðis væri skýrt um að bótaréttur væri til staðar ef starfsmaður yrði fyrir líkams- eða munatjóni í starfi sínu við að sinna einstaklingi. þar með töldum einstaklingi sem að takmörkuðu eða engu leyti geti borið ábyrgð á gerðum sínum, og að markmið ákvæðisins gæti ekki hnekkt því. Þá var ekki fallist á að háttsemi öryggisvarða umræddan dag yrði metin saknæm eða að húsnæði spítalans hafi verið í andstöðu við ákvæði laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum þannig að saknæmt gæti talist. Með dómi Landsréttar var áréttað að miðað við lýsingu á atvikum væri ekki unnt að fallast á að fullnægt væri því skilyrði fyrrnefnds ákvæðis um að tjónþoli hefði slasast „við að sinna“ B. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
A höfðaði mál á hendur R og krafðist greiðslu slysabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir 15. október 2018 en A var starfsmaður R. Þann dag slasaðist A á leið sinni á grænu gönguljósi yfir Ánanaust þegar bifreið var ekið á hann. Hann var þá á venjulegri hlaupaleið sinni að loknum vinnudegi frá vinnustað sínum. Ágreiningslaust var að A átti tilkall til slysabóta úr hendi R og höfðu honum þegar verið greiddar bætur á grundvelli reglna sem giltu um slys borgarstarfsmanna utan starfs. A taldi að þær reglur ættu ekki við heldur reglur um slysatryggingar starfsmanna R vegna slysa sem þeir verða fyrir í starfi. Í málinu var deilt um það hvort A hefði verið á eðlilegri leið frá vinnustað til heimilis þegar hann varð fyrir slysinu. Í dómi Landsréttar þótti leiðarval A meðfram Sæbraut, fram hjá hafnarsvæðinu og að Ánanaustum geta talist eðlileg hlaupaleið að áfangastað. Sú lykkja sem A lagði venjulega á leið sína vestur Seltjarnarnes og til baka að Hagamel þjónaði aftur á móti einungis þeim tilgangi að lengja hlaupaleiðina. Í héraðsdómi var lagt til grundvallar að þegar slysið varð á leið A yfir akbrautina við Ánanaust hafi sú lykkja sem hann lagði á leið sína verið hafin. Á það féllst Landsréttur ekki, enda lægi göngustígur sjávarmegin við akveginn. Lá eðlileg hlaupaleið A heim til sín yfir akveginn og áfram nokkurn spöl eftir göngustígnum. Því bæri að leggja til grundvallar að A hefði enn þá verið á eðlilegri leið frá vinnustað til heimilis. Þar sem ekki var ágreiningur um aðra þætti málsins var krafa A tekin til greina eins og hún var sett fram og R gert að greiða A bætur.
Hafnað var viðurkenningarkröfu stefnanda um bætur úr slysatryggingu þar sem ósannað var að hann hefði orðið fyrir slysi í skilningi skilmála slysatryggingarinnar.
Fallist á kröfu um skaðabætur vegna tjóns sem stefnandi varð fyrir er hún féll í hálku.
Stefnda tryggingafélag var dæmt til að greiða skaðabætur til stefnanda úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns en krafa stefndu var talin ófyrnd auk þess sem tekin var afstaða til árslaunaviðmiðs.
A höfðaði mál gegn S hf. til viðurkenningar á bótaskyldu S hf. úr slysatryggingu sjómanna. Í málinu deildu aðilar um hvort A hefði orðið fyrir slysi um borð í nánar tilgreindum báti 19. nóvember 2017 og ef svo væri, hvort það félli undir slysahugtak vátryggingaréttar. Í dómi Landsréttar var talið sannað að slysið hefði átt sér stað, enda fengi framburður A um það stoð í ýmsum fyrirliggjandi gögnum. Þá væri ljóst af fyrirliggjandi lýsingum á atvikum að slysið hefði ekki falist í dæmigerðu misstigi. Þannig styddu lýsingar tveggja skipstjóra og bæklunarlæknis eindregið þann framburð A að hann hafi vegna vinnu á bátnum þurft að príla yfir troll sem hafði verið komið fyrir á dekkinu, vegna þess að veiðafæri slitnaði, og orðið fyrir slysi er hann steig niður. Þá væru elstu lýsingar á atvikum er hann steig niður flestar í góðu samræmi við framburð hans fyrir dómi um að hann hefði runnið, fest fótinn á milli gúmmíhólka og fóturinn snúist. Var því talið sannað að slysið hefði orðið með þeim hætti sem A lýsti og þar með færi ekki á milli mála að það félli undir slysahugtak vátryggingaréttar. Loks var A talinn hafa fullnægt þeim lágmarksskilyrðum sem gerðar eru til sönnunar tjóns í viðurkenningarmálum. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um viðurkenningu á bótaskyldu S hf.
Aðalstefndu og varastefndu voru sýknuð af kröfum stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu vegna árekstrar sem varð með þeim hætti að lögreglubifreið var ekið á bifreið stefnanda í því skyni að stöðva för hans. Að virtum öllum atvikum var talið að stefnandi, sem var ölvaður og neitaði að sinna tilmælum lögreglu, bæri að öllu leyti ábyrgð á árekstrinum, sbr. 89. gr. þágildandi umferðarlaga. Þá var talið var að stefnandi hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og að hann ætti ekki rétt til greiðslu bóta úr slysatryggingu ökumanns, sbr. 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004.
A höfðaði mál gegn S hf. og krafðist frekari bóta vegna varanlegs miska og varanlegrar örorku en þeirra sem þegar hefðu verið greiddar úr slysatryggingu hans hjá S hf. vegna slyss sem hann varð fyrir í starfi sínu. Byggðist krafa A um frekari bætur á áliti örorkunefndar sem lá fyrir í málinu. S hf. hélt því fram að samkvæmt ákvæðum slysatryggingarinnar bæri tjónþolum undantekningarlaust að afla matsgerðar um varanlegar afleiðingar slyss í síðasta lagi þremur árum eftir það. A taldi að fyrirvari í upphaflegu bótauppgjöri hefði vikið til hliðar ákvæðum skilmálanna um frest til öflunar matsgerða um varanlegar afleiðingar slyssins. Þá taldi hann að ákvæði skilmálanna um fyrrnefndan frest ætti ekki við um skilmála slysatryggingarinnar. Í dómi Landsréttar kom fram að með fyrirvaranum við uppgjörið hefði A áskilið sér rétt til að gera frekari kröfur um bætur ef endurmat á örorku og miska leiddi í ljós meira tjón en hefði legið fyrir við uppgjörið. Var litið svo á að uppgjöri vegna líkamstjónsins hefði ekki verið að fullu lokið að því er viðvék varanlegri örorku A. Vegna fyrirvarans hefði A verið heimilt að afla nánari gagna um ætlaða varanlega örorku sína vegna slyssins og krefjast frekari bóta. Þá lægi jafnframt fyrir í málinu að S hf. hefði lengst af ekki borið fyrir sig ákvæði í tryggingaskilmálum um tímafrest við þær aðstæður sem uppi væru í málinu. S hf. hefði engum andmælum hreyft gegn fyrirvaranum eða gildissviði hans, né gert sérstakan áskilnað um að nýtt mat yrði að leggja fram innan þriggja ára frá slysdegi í samræmi við ákvæði tryggingaskilmálanna. Yrði S hf. látið bera hallann af því að hafa ekki skilmerkilega áréttað þann áskilnað. Álit örorkunefndar var því lagt til grundvallar við mat á varanlegri örorku A vegna slyssins. Kröfur A voru því teknar til greina.
Stefndi Sjúkratryggingar Íslands var sýknað af dómkröfu stefnanda sem krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála um að staðfesta ákvörðun stefnda um synjun á greiðslu bóta úr slysatryggingu almannatrygginga vegna slyss stefnanda á leið til vinnu.
A höfðaði mál á hendur R og krafðist greiðslu skaðabóta vegna líkamstjóns sem A varð fyrir 2. september 2016 en A var starfsmaður R. Þann dag var haldinn starfsdagur á vinnustað A en slysið átti sér stað eftir að skemmtidagskrá starfsmannafélags vinnustaðarins hófst. Ágreiningur aðila laut að því hvort A hefði orðið fyrir slysi í starfi eða utan starfs og þar með hvort bótaréttur A og uppgjör vegna slyssins skyldi fara eftir reglum nr. 1/90 um slysatryggingar starfsmanna R vegna slysa í starfi eða reglum nr. 2/90 um slysatryggingar vegna slysa utan starfs. Fyrir lá að R hafði gert upp tjón A á grundvelli reglna nr. 2/90. Í dómi Landsréttar kom fram að skýrt hefði legið fyrir að formlegri dagskrá starfsdagsins hefði verið lokið er áfrýjandi varð fyrir slysinu. Með því hefði lokið viðveruskyldu A á vinnustaðnum. Var því ekki fallist á að slys A hefði verið vinnuslys í skilningi reglna nr. 1/90 um skilmála slysatryggingar starfsmanna R vegna slysa sem starfsmenn verða fyrir í starfi. Var R því sýknaður af kröfum A.
A varð fyrir líkamstjóni á árinu 2013 þegar hann ók bifhjóli aftan á bifreið sem ekið var í sömu akstursstefnu. Hann var tryggður lögboðinni slysatryggingu hjá V hf. og féllst félagið með tölvubréfi 17. febrúar 2015 á bótaskyldu vegna líkamstjónsins. Aftur á móti skerti félagið rétt A til bóta um helming vegna stórkostlegs gáleysis hans við akstur bifhjólsins á ætluðum hraða samkvæmt útreikningi langt umfram hámarkshraða á veginum. Hæstiréttur taldi að V hf. hefði vegna tómlætis glatað rétti til að bera þetta fyrir sig samkvæmt 94. gr. laga nr. 30/2004. Var krafa A á hendur V hf. því tekin til greina.
A krafðist þess að viðurkennd yrði full bótaskylda V hf. samkvæmt slysatryggingu hennar vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir við fall af hestbaki. V hf. krafðist þess að bótaskylda þess samkvæmt slysatryggingunni yrði eingöngu viðurkennd að 1/3 hluta þar sem A hefði verið undir áhrifum áfengis þegar slysið varð. Í dómi Landsréttar kom fram að sannað væri að A hefði drukkið áfengi í reiðtúrnum auk þess sem fyrir lægju upplýsingar um mælingu á alkóhólmagni í blóði hennar við komu á bráðamóttöku Landspítalans. Þar sem A hefði ekki fært fram sönnun fyrir því að mæling Landspítalans væri ónákvæm eða röng yrði lagt til grundvallar að mælingin sýndi að A hefði ekki verið fær um að stjórna hestinum örugglega þegar slysið átti sér stað og hún því talin hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með þeirri háttsemi sinni. Í ljósi vitnisburða um að hesturinn hefði hlaupið hratt í burtu eftir slysið og að hann hefði fælst var það mat dómsins að rekja mætti orsakir slyssins að hluta til utanaðkomandi áreitis. Með hliðsjón af þessu og því að A hefði hlotið umtalsvert líkamstjón í slysinu taldi Landsréttur rétt að A yrði látin bera helming tjóns síns sjálf en að öðru leyti viðurkenndur réttur hennar til bótagreiðslna úr vátryggingunni.
Í málinu var deilt um hvort A hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingarskilmála slysatryggingar launþega. Í dómi Landsréttar kom fram að telja yrði atburðinn sem leiddi til líkamstjóns A óvæntan þannig að um hefði verið að ræða frávik frá þeirri atburðarás sem búast mátti við. Vegna atburðarins hefði A orðið fyrir átaki sem hann var ekki búinn undir og það hafi valdið slitáverka í upphandlegg. Vísað var til þess að dómkvaddur matsmaður teldi slíkan áverka ekki geta myndast við hreyfingu eina og sér og að ekkert í gögnum málsins benti til þess að meiðslin mætti rekja til sjúkdóms eða annars innra ástands í líkama A. Samkvæmt því yrði að telja skilyrðið um skyndilegan utanaðkomandi atburð uppfyllt. Var bótaskylda T hf. því viðurkennd.
Fallist var á kröfu stefnanda um bætur frá stefnda úr slysatryggingu launþega. Bætur voru ákveðnar í samræmi við matsgerð þar sem metnar voru afleiðingar atviks sem varð í starfi stefnanda og féll undir vátrygginguna. Málsástæðum stefnda um að bótaréttur hefði fallið niður fyrir tómlæti stefnanda eða vegna fyrningar var hafnað.
A krafðist viðurkenningar á skyldu V hf. til greiðslu bóta úr slysatryggingu launþega F vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í slysi í janúar 2016. Ágreiningur aðila sneri að því hvort bótaréttur A úr tryggingunni væri niður fallinn þar sem ekki hefði borist tilkynning um vátryggingaratburð innan árs frest samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. V hf. byggði á því að tilkynning sem félaginu barst í febrúar 2016 hefði eingöngu varðað kröfu A um bætur úr fjölskyldutryggingu en ekki slysatryggingu launþega F, þar sem A hefði verið tilgreind sem vátryggingartaki en ekki F. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Landsrétti, kom fram að með tilkynningu A hefði V hf. sannanlega verið tilkynnt um þann vátryggingaratburð sem A taldi leiða til bótaskyldu V hf., bæði á grundvelli fjölskyldutryggingarinnar og slysatryggingar launþega F. Var krafa A því tekin til greina.
Aðila greindi á um hvort A ætti rétt á bótum úr slysatryggingu sjómanna vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þegar hann féll niður á leið sinni í vélarrúm skips þar sem hann starfaði. Talið var að líkamstjón A yrði rakið til skyndilegs utanaðkomandi atburðar í skilningi slysatryggingarinnar og að V hf. hefði ekki sýnt fram á að það yrði rakið til aðsvifs eða innri kvilla. Þar sem fallist var á að A hefði lent í slysi í skilningi skilmála slysatryggingarinnar var réttur hans til bóta úr slysatryggingunni viðurkenndur.
Sýknað af kröfum um bætur úr slysatryggingu ökumanns og slysatryggingu launþega.
Ágreiningur aðila laut að uppgjöri bóta úr slysatryggingu launþega sem I ohf. tók hjá V hf. en A varð fyrir fjöláverka af völdum slyss í júlí 2015 þegar hann var starfsmaður I ohf. V hf. taldi að við uppgjör bóta ætti ekki að leggja saman miskastig vegna orkutaps af völdum hvers áverka um sig samkvæmt miskatöflum örorkunefndar heldur beita svokallaðri hlutfallsreglu. A taldi hins vegar að við uppgjörið ætti að leggja saman miskastig samkvæmt þeirri miskatöflu örorkunefndar sem í gildi var þegar örorka hans var metin. Í dómi Hæstaréttar var talið að við skýringu á skilmálum slysatryggingarinnar bæri að beita andskýringarreglu og skýra umdeilanleg ákvæði í samningi þeim í óhag sem samdi þau en ekki hefði annað komið fram í málinu en að um einhliða staðlaða skilmála hafi verið að ræða sem V hf. hefði samið. Í reglunni fælist jafnframt að sá sem hefði átt að tjá sig skýrar yrði að bera hallann af því að hafa ekki gert það. Talið var að V hf. hefði ekki sýnt fram á að skaðabótalög, kjarasamningar, lög um vátryggingarsamninga, skilmálar slysatryggingar launþega, eins og þeir yrðu túlkaðir í ljósi andskýringarreglunnar, eða sú miskatafla örorkunefndar frá árinu 2006 sem í gildi var þegar mat á varanlegri örorku A fór fram styddi málatilbúnað hans. Þá hefði hann ekki heldur með tilvísun til dómaframkvæmdar eða með öðrum hætti sýnt fram á tilvist venju um beitingu hlutfallsreglu við mat á heildarmiska af völdum fjöláverka á grundvelli miskatöflu örorkunefndar frá árinu 2006. Voru kröfur A því teknar til greina.
Sýknað af kröfu um viðurkenningu á bótaskyldu þar sem ekki var talið að um væri að ræða slys í skilningi vátryggingarskilmála slysatryggingar sjómanna er stefnandi meiddist við að koma tómu fiskikari fyrir í lest skips.
Viðurkennd bótaskylda stefnda þar sem um slys í skilningi vátryggingaskilmála hafi verið um að ræða er stefnandi misreiknaði sig við göngu niður tröppur um borð í skipi.
Vátryggingafélag gat að mati dómsins ekki hafnað frekari greiðslu bóta á grundvelli váryggingaskilmála sem kváðu á um að örorku skyldi meta innan þriggja ára frá slysdegi. Litið svo á að félagið hafi í verki samþykkt að halda málinu opnu eftir lok frestsins.
A höfðaði mál til viðurkenningar á bótaskyldu V hf. úr lögbundinni slysatryggingu ökumanns bifhjóls vegna umferðarslyss sem A lenti í. Taldi V hf. að A hefði verið undir áhrifum vímuefna og lyfja þegar umrætt óhapp varð og þannig með stórkostlegu gáleysi valdið slysinu. Hefði bótaábyrgð félagsins því fallið niður á grundvelli ákvæða þágildandi umferðarlaga og laga um vátryggingarsamninga. Nánar tilgreind lyf og vímuefni greindust í blóðsýni A sem var tekið úr honum á slysadeild eftir slysið en A kvaðst hafa tekið lyf og hvítt efni á diski eftir slysið en áður en hann fór á slysadeildina. Fallist var á kröfu A í hinum áfrýjaða dómi þar sem ekki þótti sannað gegn staðhæfingum hans og framburði vitna að hann hefði ekið bifhjólinu undir áhrifum vímuefna og lyfja. Fyrir Landsrétti lagði V hf. fram bréf Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði sem félagði aflaði einhliða án vitneskju A og án þess að A ætti þess kost að gæta hagsmuna sinna og var það talið rýra sönnunargildi skjalsins. Af skjalinu yrði heldur ekki ráðið að staðhæfingar A um ástand hans áður en hann hóf akstur umrætt sinn, sem hann hefði leitast við að færa sönnur á með vætti tveggja vitna í héraði, fengju ekki staðist. Þótti V hf. ekki hafa fært fram næg sönnunargögn til að hnekkja niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um bótaskyldu V hf. og var hún því staðfest.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu bóta úr slysatryggingu.
Stefndi, tryggingafélag, hafði selt útgerð slysatryggingu sjómanna. Stefnandi, skipverji á togara útgerðarinnar, höfðaði mál til viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna tjóns sem hann hlaut vegna slyss við störf sín um borð í skipinu. Talið var sannað að stefnandi hefði slasast við störf sín um borð í togaranum svo og að meiðsli hans yrðu rakin til skyndilegs utanaðkomandi atburðar. Af þeim sökum var bótaskylda stefnda viðurkennd.
Stefnandi datt af mótorhjóli og slasaðist á öxl. Engin vitni voru að slysinu og það var ekki tilkynnt til lögreglu. Stefnandi átti bókað flug til Spánar daginn eftir og varð var við það þegar hann fór að bera töskur á flugvellinum á Spáni, að ástandið á öxlinni var mun verra en hann hafði gert sér grein fyrir. Hann leitaði til bráðamóttöku sjúkrahússins á Spáni sem mælti með skurðaðgerð sem þó væri ekki aðkallandi. Stefnandi pantaði strax flug til Íslands og mætti í skoðun á bráðamóttöku Landsspítalans fjórum dögum eftir slysið. Í kjöfarið aflaði hann sér mastgerðar og var varanlegur miski metinn til 13 stiga og varanleg örorka metin 10%. Stefndi hafnaði bótaskyldu á grundvelli þess að það væri ósannað að orsakatengsl væru á milli slyssins og þeirra meiðsla sem stefnandi greindist með á Spáni. Með vísan til samræmis í frásögn stefndanda af atvikum og þess að slysið eins og því var lýst gæti að mati sérfræðinga mjög líklega haft þessar afleiðingar í för með sér, þótt stefnandi hafa leitt nægar líkur fyrir því að hann hafi slasast við fall á mótorhjólinu og þær líkur væru nægilega miklu meiri en líkurnar fyrir hinu gagnstæða. Bótaskylda stefnda var því viðurkennd eins og krafist var.
A krafðist viðurkenningar á skyldu V hf. til greiðslu bóta úr slysatryggingu sjómanna vegna vinnuslyss sem hann hafði orðið fyrir um borð í skipi í maí 2013 þar sem hann starfaði sem háseti. Ekki var ágreiningur um að A hefði við slysið orðið fyrir varanlegu líkamstjóni og að slysið hefði verið bótaskylt. Ágreiningur aðila sneri að því við hvaða tímamark ætti að miða upphaf frests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga og hvort bótaréttur A væri niður fallinn þar sem hann hefði ekki haft uppi kröfu sína innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem krafa hans væri reist á. Í dómi Landsréttar kom fram að skýra yrði ákvæðið svo að þegar krafist væri bóta vegna varanlegs líkamstjóns bæri að miða upphaf frestsins við það hvenær sá, sem orðið hefði fyrir slíku tjóni, hefði raunverulega gert sér grein fyrir því að slys hefði varanlegar afleiðingar fyrir hann. A hefði ákveðið að hefja nýja vinnu haustið 2016 og hann hefði gefist upp í því starfi í janúar 2017 vegna verkja. Jafnvel þótt lagt væri til grundvallar að A hefði á öðru hvoru þessu tímamarki gert sér grein fyrir því að einkenni hans væru að öllum líkindum varanleg, hefði tjónstilkynning borist V hf. 20. janúar 2017 og þar af leiðandi löngu innan frestsins. Var krafa A tekin til greina.
A höfðaði mál gegn VT hf. til heimtu bóta úr slysatryggingu launþega vegna afleiðinga slyss sem hann varð fyrir þegar hann féll af reiðhjóli á leið heim úr vinnu. Deildu aðilar málsins um hvort leggja bæri til grundvallar við uppgjör bóta til A úr slysatryggingu launþega að varanleg læknisfræðileg örorka hans væri 45% eða hvort lægra hlutfall gilti með beitingu svonefndrar hlutfallsreglu. Í dómi Landsréttar var vísað til skilmála slysatryggingar launþega sem giltu á tjónsdegi og að þar væri ekki að finna heimild til að skerða bætur fyrir varanlega læknisfræðilega örorku með beitingu hlutfallsreglu og slíka heimild væri heldur ekki að finna í miskatöflu örorkunefndar sem í gildi hefði verið á slysdegi. Þá hefðu lög nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga ekki að geyma heimild fyrir skerðingu bóta fyrir varanlega læknisfræðilega örorku með hlutfallsreglu. Taldi rétturinn því að VT hf. skorti að lögum heimild til að skerða bætur til A með framangreindum hætti og voru kröfur A því teknar til greina.
Tryggingafélag var sýknað af kröfu um viðurkenningu þess að um bótaskylt slys hefði verið að ræða. Stefnandi var við vinnu sína að hnoða brauðdeig er hann varð fyrir meiðslum á úlnlið. Ekki var talið sýnt að skyndilegur utanaðkomandi atburður hefði átt þátt í meiðslum hans í skilningi vátryggingarskilmála stefnda.