Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um málskostnað og kveðið á um gjafsóknarkostnað A í máli sem að öðru leyti lauk með dómsátt. Krafðist A endurskoðunar á ákvörðun gjafsóknarkostnaðar og taldi þóknun lögmanns síns of lága. Að virtu umfangi og gögnum málsins var þóknun lögmanns A hækkuð.
Dómurinn taldi að tjónþoli hefði þurft að leita liðsinnis lögmanns til þess að ná fram bótum úr slysatryggingu launþega sem vinnuveitandi hafði keypt hjá tryggingafélagi. Félagið dæmt til þess að greiða tjónþola þennan kostnað.
Stefndi dæmdur til að greiða eftirstöðvar annars fjártjóns í skilningi 1. gr. skaðabótalaga vegna lögmannsþóknunar sem stefnandi hafði greitt vegna innheimtu bóta úr hendi stefnda.
Stefnandi leitaði lögmannsþjónustu hjá stefnda vegna innheimtu bóta í kjölfar umferðarslyss sem hún varð fyrir árið 2019. Eftir að stefnandi fékk greiddar bætur úr hendi V hf. undirrituðu hún og stefndi fullnaðaruppgjör þar sem miðað var við að stefndi fengi í sinn hlut 15% af kröfunni sem hann hafði lýst vegna slyssins á hendur V hf. Stefnandi taldi þóknun stefnda hafa verið óhæfilega í skilningi 24. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn og gerði kröfu um greiðslu nánar tilgreindra fjárhæða úr hendi stefnda. Í dómi héraðsdóms var því slegið föstu að fyrirkomulag greiðslu lögmannsþóknunar hafi farið á svig við fyrrgreint ákvæði. Krafa stefnanda var hins vegar lækkuð verulega þar sem ósannað taldist að aðilar hefðu samið um tiltekið endurgjald auk þess sem slíkir annmarkar voru á útreikningi í stefnu að aðal- og varakrafa stefnanda var ekki lögð til grundvallar. Var stefnda gert að endurgreiða stefnda 400.000 krónur ásamt vöxtum vegna þess sem stefndi taldist hafa fengið greitt umfram eðlilegt endurgjald fyrir störf sín.
Stefnandi krafði lögmann um endurgreiðslu hluta af þóknun hans vegna vinnu í þágu stefnanda. Stefndi gerði ekki ágreining um endurgreiðsluna en fallist var á kröfu hans um lægri dráttarvexti en krafist var. Með hliðsjón af atvikum og tildrögum málsins var hvorum aðila gert að bera sinn hluta málskostnaðar.
A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist meðal annars greiðslu brunabóta vegna bruna á húseign hans sem var tryggð hjá V hf. Byggðist málshöfðun A á því að V hf. hefði verið óheimilt að draga frá brunabótum annars vegar kostnað vegna förgunar húseignarinnar miðað við að asbest hefði verið í húsinu og hins vegar verðmæti undirstöðu og frárennslislagna sem V hf. mat að hefðu verið óskemmdar eftir brunann. Þá krafðist A bóta vegna lögfræðikostnaðar sem hlaust af því að halda uppi kröfum gagnvart V hf. áður en til málshöfðunar kom. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að engin greining hefði farið fram á því hvort asbest hefði verið í húsarústunum, eins og áskilið er í 3. mgr. 4. gr. reglugerðar nr. 430/2007, um bann við notkun asbests á vinnustöðum, sé vafi uppi um slíkt, en V hf. hefði ekki leitað upplýsinga hjá A hvort svo væri. Í ljósi atvika yrði sönnunarbyrði um það hvort brunarústirnar hefðu verið asbest-mengaðar lögð á V hf. sem hefði, gegn mótmælum A, hvorki tekist sönnun þess að svo hafi verið, né að A hafi verið gerð grein fyrir því að brunarústum yrði fargað sem asbest-menguðum, með tilheyrandi kostnaðarauka. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að V hf. hefði ekki verið heimilt að draga frá brunabótum A kostnaðarauka samfara því að farga brunarústum sem asbest-menguðum. Að gættum sjónarmiðum um eðli brunatrygginga og skyldu V hf. þeim samfara, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, var staðfest niðurstaða hans um að V hf. hefði, gegn mótmælum A, ekki tekist sönnun þess að undirstöður og frárennslislagnir hússins hefðu verið óskemmdar eftir brunann og því hafi V hf. ekki verið heimilt að draga frá brunabótum virði þess hluta hússins. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var jafnframt staðfest niðurstaða hans um að sýkna V hf. af kröfu A um bætur vegna útlagðs lögmannskostnaðar. Í dómi héraðsdóms kom fram að slíkur kostnaður teldist til málskostnaðar í máli þó svo að hann lyti að vinnu lögmanns áður en mál væri höfðað. Samkvæmt öllu framangreindu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
Aðilar málsins deildu um þóknun H ehf. til handa B og L ehf. á grundvelli verksamnings um lögmannsþjónustu. Ágreiningur aðila var lagður fyrir úrskurðarnefnd Lögmannafélags Íslands. Komst nefndin að þeirri niðurstöðu með úrskurði í máli nr. 26/2017 að hæfilegt endurgjald B væri 3.047.680 krónur og með úrskurði í máli nr. 40/2018 gerði nefndin H ehf. að greiða L ehf. 1.628.732 krónur. H ehf. vildi ekki una úrskurðum nefndarinnar og höfðaði málið til ógildingar á þeim og til endurgreiðslu á fjárhæð sem H ehf. hafði þegar greitt. Í dómi Landsréttar kom fram að ráða mætti af verksamningnum að hann skiptist í grunngjald sem greiða átti fyrir vinnu við að undirbúa málshöfðun H ehf. gegn tilgreindum fjármálastofnunum með útgáfu stefnu og síðan árangurstengda þóknun sem taka hafi átt mið af efnislegri niðurstöðu ágreiningsmálanna. Talið var að H ehf. hefði, gegn mótmælum B og L ehf., ekki tekist sönnun þess að efnisleg niðurstaða hefði þurft að liggja fyrir svo B og L ehf. mættu innheimta hina fastákveðnu þóknun vegna verksins, enda færu B og L ehf. á mis við hina árangurstengdu þóknun fengist ekki efnisleg niðurstaða í ágreining H ehf. við fjármálastofnanirnar. Voru B og L ehf. því sýknaðir af kröfum H ehf.
Stefndu gert að greiða stefnanda 296.693 krónur ásamt dráttarvöxtum með vísan til ákvæðis í söluyfirliti sem var hluti kaupsamnings um fasteign sem stefnda seldi stefnanda. Stefna var sýknuð af kröfu stefnanda um greiðslu á skulda að fjárhæð 122.760 krónur vegna lögmannskostnaðar.
Miskabætur vegna gæsluvarðhalds.
Þóknun skiptastjóra ákveðin samkvæmt tímaskráningu hans. Þótt hún þætti rífleg miðað við umfang búsins þótti ekki hægt að hnika við henni. Þá var því hafnað að þóknunin skyldi einskorðuð við hlutfall af verðmæti eignarhluta búsins í fasteign.
L slf. krafði E hf. um greiðslu reikninga vegna lögfræðiþjónustu sem L slf. innti af hendi í þágu E hf. á árunum 2014 til 2015. L slf. var einn af frumkvöðlum að stofnun E hf. og átti umrædd vinna sér stað áður en og eftir að hið stefnda hlutafélag var stofnað 30. júní 2015. Í héraðsdómi, sem staðfestur var af Landsrétti með vísan til forsendna, kom fram að hvergi í gögnum málsins væri að finna viðhlítandi stoð fyrir því að E hf. hefði við eða eftir stofnun félagsins skuldbundið sig til að greiða samkvæmt reikningum fyrir vinnuframlag L slf. við þau lögfræðistörf sem hann krefðist greiðslu fyrir. Talið var að leitað hefði verið til L slf. um verkin vegna stöðu hans sem frumkvöðuls að verkefninu, án þess að samið hefði verið um gagngjald af hálfu E hf. Þótti því ósannað að E hf. hefði tekið á sig greiðsluskyldu gagnvart L slf., við stofnun félagsins eða síðar, vegna vinnu L slf. við umrædd verkefni samkvæmt almennum reglum samninga- og kröfuréttar eða síðari málslið 2. mgr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög. Var E hf. því sýknað af kröfum L slf.
Skaðabótamáli vísað frá héraðsdómi. Vanreifun. Kröfu um álag á málskostnað hafnað.
A kærði úrskurð héraðsdóms og krafðist þess að gjafsóknarkostnaður yrði ákveðinn hærri en gert var í úrskurðinum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki yrði tekin afstaða til annarra þátta gjafsóknarkostnaðar en þóknunar lögmanns fyrir flutning málsins. Með úrskurði sínum ákvað Landsréttur sóknaraðila gjafsóknarkostnað án virðisaukaskatts.
G var dæmdur til að greiða L reikning vegna lögmannsstarfa
Íslenska ríkið sýknað af öllum kröfum stefnanda um greiðslu bóta fyrir tímabundið atvinnutjón, miskabóta skv. a. lið 26. gr. skaðabótalaga og bóta fyrir sjúkrakostnað og annað fjártjón.
Vátryggingafélagi var gert að greiða tjónþola viðbótarbætur vegna þóknunar lögmanns sem aðstoðaði við kröfugerð og bótauppgjör vegna líkamstjóns hans.
Í málinu krafðist E greiðslu á 11.016.258 krónum sem hann taldi lögmanninn K hafa oftekið sér sem þóknun vegna innheimtustarfa, en þá þóknun tók K til sín af greiðslu til E samkvæmt dómi Hæstaréttar í máli nr. 302/2013. Talið var ósannað að K hefði frá upphafi áskilið sér þóknun byggða á heildarhagsmunum við innheimtuna eða að E hefði á annan hátt verið gert ljóst hvert endurgjaldið fyrir þá vinnu hefði getað orðið. Þá var litið svo á að umkrafið endurgjald K hefði verið langt umfram það sem honum hefði verið rétt að áskilja sér vegna innheimtunnar og að leggja yrði í ljósi atvika heildstætt mat á hvað væri hæfilegt í þeim efnum. Að þessu virtu og að teknu tilliti til innborgana E var talið að K hefði oftekið 10.202.508 krónur í þóknun og haldið þeirri fjárhæð. Var honum gert að standa E skil á henni.
Stefnda var dæmd til að greiða að fullu reikning vegna lögmannsaðstoðar í slysamáli. Stefnda taldi reikninginn stríða gegn 36. gr. laga nr. 7/1936.
Skuldamál
Þórður Heimir Sveinsson gegn
Valdísi Ósk Ottesen (
Óðinn Elísson hrl)
Ágreiningur um þóknun lögmanns.
Ágreiningur um ábyrgð umboðsmanns á grundvelli 25. gr. laga nr. 7/1936.
Ágreiningur um uppgjör milli lögmanns og skjólstæðings hans.
Kröfu opinbera hlutafélagsins L um bætur úr hendi F vegna útgjalda, sem það hafði orðið fyrir við að leita til umboðsmanns Alþingis vegna ákvörðunar F, var hafnað.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu lögmannskostnaðar.
Kristján Sveinbjörnsson (sjálfur) gegn
Jóni Egilssyni (sjálfur)
Aðila greindi á um þóknun J vegna lögmannsstarfa í þágu K. K þótti hvorki hafa sýnt fram á að tímagjald né fjöldi vinnustunda væri með þeim hætti að krafan teldist ósanngjörn. Var honum því gert að greiða kröfuna, en málskostnaður var felldur niður þar sem J hafði ekki gert K ljóst hvert endurgjald fyrir þjónustuna gæti orðið.
P höfðaði mál á hendur V hf. til heimtu skaðabóta, vaxta og málskostnaðar vegna afleiðinga umferðarslyss. Fyrir Hæstarétti var deilt um upphafstíma dráttarvaxta og hversu háa lögmannsþóknun eða málskostnað P ætti rétt á að fá greiddan úr hendi V hf. Hæstiréttur staðfesti þá niðurstöðu héraðsdóms að P ætti rétt á dráttarvöxtum frá 11. september 2008 en P hafði krafið V hf. um bætur með bréfi 11. ágúst 2008 á grundvelli mats tveggja sérfróðra manna. Á hinn bóginn taldi Hæstiréttur að P hafi ekki átt lögvarða kröfu á að V hf. greiddi honum, umfram málskostnað, sérstaka þóknun lögmanns vegna innheimtu á bótum. Taldi Hæstiréttur með vísan til a. og g. liða 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að lögmannsþóknun í máli sem höfðað væri til heimtu bóta fyrir tjón teldist til málskostnaðar þótt hún lyti að vinnu lögmanns áður en málið væri höfðað.
Fallist var á greiðslu lögmannskostnaðar vegna kröfu stefnanda um bætur á grundvelli laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu.
málinu nr. E-2903/2010, Jón og Egilsson (
Jón Egilsson hdl)
gegn
Kristjáni Sveinbjörnssyni (sjálfur)
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda, sem er lögmaður, kostnað vegna vinnu fyrir stefnda í dómsmáli. Krafan um sýknu vegna aðildarskorts var ekki tekin til greina.
Bragi Árnason (Steingrímur Þormóðsson hrl.) gegn Þorvaldi Helgasyni Kristínu Eddu Gunnarsdóttur og Connie Maria Cuesta-Schmiedl (Jónas A. Aðalsteinsson hrl.)
Stefndu sýknaðir af kröfu stefnanda um frekari bætur fyrir líkamstjón, en stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., hafði þegar greitt stefnanda.
Krafa lögmanns um þóknun úr hendi umbjóðanda síns talin vera fyrnd.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda lögmannskostnað vegna bótakröfu.
Stefnandi krafðist ógildingar á ákvörðun stefnda um að leggja yfirlæknisstöðu hans hjá stefnda niður og segja honum upp stöðunni. Einnig krafðist stefnandi greiðslu, sem hann taldi sig eiga hjá stefnda samkvæmt kjarasamningi, miskabóta vegna brota á málsmeðferðarreglum þegar staðan var lögð niður og innheimtuþóknunar. Ógildingarkröfu stefnanda var vísað frá dómi. Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda innheimtuþóknun og hluta málskostnaður en sýknaður af öðrum kröfum stefnanda.
Edward Jóhannes Westlund, Elín Margrét Westlund, Katrín Guðlaug Westlund, Kristín María Westlund, Stefán Róbert Westlund Þórsson, Steingrímur Westlund og Súsanna Rós Westlund (
Guðjón Ólafur Jónsson hrl)
gegn
Gústaf Þór Tryggvasyni (
Gústaf Þór Tryggvason hrl)
Lögmaðurinn G starfaði að skipulagningu landspildu í eigu E. G stefndi erfingjum E til greiðslu þóknunar fyrir störf sín. Ekki var gerður skriflegur samningur um þóknun G vegna starfa hans í þágu E, en framlögð gögn gerðu engu að síður ráð því að hann ætti rétt á þóknun fyrir störf sín. Í stefnu tiltók G að samkomulag hafi verið um að hann mætti ekki búast við greiðslu fyrir störf sín fyrr en árangur næðist. Var óumdeilt að sá árangur náðist ekki að fullu sem að var stefnt. Var talið að forsendur fyrir kröfu G fyrir vinnu hans hefðu breyst, hvað þetta varðaði, þegar umboð hans til frekari vinnu í þágu E o.fl. var afturkallað. Þótt þannig lægi fyrir að gert hafi verið ráð fyrir að G ætti kröfu til þóknunar fyrir störf sín og að hún hafi gjaldfallið við afturköllun á umboði hans tókst honum ekki að sýna fram á að komist hafi á samningur um fjárhæð þeirrar þóknunar. Af þessum sökum var talið að krafa G, sem var miðuð við ákveðið hlutfall af fjárhæð kauptilboðs í spilduna, væri vanreifuð. Þá lagði G heldur ekki fram í málinu tímaskýrslur né fólst í málatilbúnaði hans annar viðhlítandi grundvöllur sem byggja mátti á ákvörðun um fjárhæð þessarar þóknunar. Vegna þessarar vanreifunar var málinu vísað frá héraðsdómi
Ó og V áttu saman fasteignasöluna V sf., en H, eiginkona Ó, keypti síðar hlut eiginmanns síns í fasteignasölunni. Sá V sf. um að selja fasteign í eigu H. Í kaupsamningi um eignina var meðal annars kveðið á um að kaupandi hennar skyldi greiða hluta kaupverðsins með fimm nánar tilteknum víxlum. Í máli sem H höfðaði á hendur V til greiðslu víxlanna var deilt um hvort V hafi mátt ráðstafa þeim. Talið var að H hafi samþykkt að nota mætti víxlana í þágu V sf. Var V því sýknaður af kröfu H. V gagnstefndi H í málinu til greiðslu fyrir lögfræðiþjónustu. Talið var að H hafi þegar greitt V fyrir þjónustuna. Var H því sýknuð af kröfu V.
Jakob A. Traustason (sjálfur) gegn
Almennu málflutningsstofunni sf (
Ólafur Axelsson hrl)
A krafði J um þóknun og endurgreiðslu útlagðs kostnaðar í tengslum við lögfræðilega þjónustu og ráðgjöf sem A kvaðst hafa veitt J á árunum frá 1990 til 1994. A gerði J fyrst reikning vegna kröfunnar 3. október 1996. Viðurkenndi einn fyrirsvarsmanna A að framtaksleysi hans hefði verið einu um að kenna að J var ekki gerður reikningur fyrr. Ekki varð ráðið af gögnum málsins að A hefði unnið að þeim málum, sem krafan laut að, eftir 24. janúar 1994. Var því talið að krafan hefði orðið gjaldkræf þann dag. A höfðaði mál á hendur J 10. júní 1997, en því var vísað frá héraðsdómi 6. apríl 1998. Þar sem A gætti ekki að því að höfða nýtt mál innan sex mánaða frá þeim degi var fyrningu ekki slitið fyrr en nýtt mál var höfðað 3. nóvember 1998. Voru þá liðin meira en fjögur ár frá því að krafan varð gjaldkræf og var hún því fyrnd. Var J sýknaður af kröfu A.
J er læknir og starfaði sem sérfræðingur við svæfingadeild Landspítalans er hann slasaðist í bílslysi. Leiddu áverkar til lömunar í fótum og bol upp undir axlir og mikillar lömunar í handleggjum. Varanleg örorka J var metin 100%, en varanlegur miski 90%. Við greiðslu skaðabóta frá S gerði J þrjá fyrirvara. Í fyrsta lagi taldi hann ákvæði 3. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 um hámark viðmiðunartekna brjóta í bága við stjórnarskrárvarin réttindi sín, í öðru lagi hefði ekki verið greidd viðbót vegna varanlegs miska samkvæmt heimild í 1. mgr. 4. gr. nefndra laga og í þriðja lagi hefði lögmannsþóknun ekki verið greidd í samræmi við gjaldskrá lögmanns J. Krafðist hann greiðslu þess, sem vantaði á bótagreiðslur í samræmi við ofangreinda fyrirvara. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að mat löggjafans, sem kemur fram í 3. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, væri ekki ómálefnalegt. Það nái á sama veg til allra, sem eins stendur á um og fara yfir það tekjumark, sem það miðast við og verði ekki talið brjóta gegn 65. gr. stjórnarskrárinnar. Hvað greiðslu vegna varanlegs miska varðaði byggði J á því að um miska hans giltu sérstök sjónarmið, enda hefði stöðu hans og högum verið raskað svo um munaði. Hæstiréttur féllst á að réttlætanlegt væri að hækka bætur hans vegna þessa þar sem hinn metni 90% varanlegi miski næði ekki að bæta miska hans að fullu. Voru bæturnar hækkaðar um 35%. Þá var, með vísan til dómaframkvæmdar og forsendna málsins, fallist á að miða málflutningsþóknun lögmanns J við gjaldskrá hans að undanskildu 30% álagi, sem krafist var samkvæmt reikningi lögmannsins. Héraðsdómari sætti aðfinnslum fyrir reifun á málsástæðum og lagarökum, auk þess sem í niðurstöðukafla þótti skorta á að skýr afstaða væri tekin til málsástæðna og lagaraka.
S veitti U einkaumboð til sölu skips en U var einkafirma Þ. S afturkallaði síðar umboðið. Þrátt fyrir afturköllunina hafði Þ milligöngu um að koma á fundi með framkvæmdastjóra S og kaupanda skipsins. Þ krafðist sölulauna og kvaðst hafa fengið munnlegt umboð S til sölu skipsins eftir afturköllunina en S neitaði greiðslu og kvaðst framkvæmdastjóri þess hafa talið að Þ væri að starfa fyrir J þegar hann kom fundinum á. Talið var að Þ hefði borið að tryggja sér ótvírætt umboð frá S og yrði hann að bera sönnunarbyrði um að hann hefði gert það. Var S því sýknað af kröfu hans. Í sama máli krafði S Þ um málskostnað vegna dómsmáls sem hann höfðaði áður um sama sakarefni í nafni U, en því máli hafði verið vísað frá héraðsdómi þar sem U skorti aðildarhæfi. Var fallist á þessa kröfu enda var Þ metið til sakar að hafa staðið með þessum hætti að málatilbúnaði á hendur S.