Dómstólaleit

Kröfu stefnanda um viðurkenningu þess efnis að um ólögmæta gengistryggingur lána í skilningi 13. og 14. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 hafi verið að ræða, var hafnað.

Stefndu voru sýknuð af kröfu stefnanda um greiðslu fyrir verk. Talið var að fyrningarfrestur kröfunnar hefði byrjað að líða þegar verkinu var lokið, en leggja yrði til grundvallar að það hefði ekki verið síðar en um mánaðamót október og nóvember 2014. Þar sem málið var ekki höfðað fyrr en í desember 2018 var fjögurra ára fyrningarfrestur liðinn og krafa stefnanda fallin vegna fyrningar.

Stefndi sýkanaður af viðurkenningarkröfu stefnanda um skaðabótaskyldu vegna skipulagsmistaka þar sem bótakrafa stefnanda væri fallin niður fyrir fyrningu, sbr. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda.

Í málinu krafði stefnandi stefndu í fyrsta lagi um greiðslu kostnaðar af framkvæmdum sem hann stóð fyrir í stigagangi sem taldist sameign sumra, þ.e. íbúða aðila einvörðungu, en málsaðilar eiga hvort sína íbúð í litlu fjöleignarhúsi. Stefnandi byggði á því að stefnda hefði, með undirritun kaupsamnings um íbúð sína, gefið eiginlegt þriðjamannsloforð, sem hann gæti byggt rétt á gagnvart henni, um að bera ein kostnað við að koma sameigninni í upprunalegt horf samkvæmt teikningum. Það taldist ósannað. Einnig var málsástæðum stefnanda sem byggðu á lögum nr. 26/1994 um fjöleignarhús hafnað sem bæði vanreifuðum og ósönnuðum. Í öðru lagi krafðist stefnandi skaðabóta úr hendi stefndu vegna tjóns sem hann kvað hafa hlotist af í íbúð hans vegna leka frá lögn í íbúð stefndu. Óumdeilt var að leki frá lögn átti sér stað í íbúð stefndu snemma árs 2014 og dró stefnda ekki í efa að eitthvert tjón kynni að hafa hlotist af íbúð stefnda, en hún hefði talið um tryggingamál að ræða. Deilt var um umfang tjónsins og hvort stefnda bæri skaðabótaábyrgð vegna þess. Enda þótt í 51. gr. laga nr. 26/1994 felist regla um hlutlæga ábyrgð fasteignareiganda vegna leka frá lögnum, þ.e. ábyrgð óháð sök, var það ekki talið hagga skyldum stefnanda samkvæmt almennum reglum til þess að takmarka tjón sitt og færa sönnur á það og umfang þess. Næg sönnun um umfang tjóns stefnanda af völdum lekans í íbúð stefndu var ekki talin felast í reikningum iðnaðarmanna og skýrslu sérfræðings sem stefnandi aflaði einhliða um mat á ástandi íbúðarinnar og kostnað af úrbótum. Þá lá fyrir að stefnandi hafði afþakkað tryggingabætur sem honum buðust úr eigin vátryggingu, að frádregnu tjónagjaldi. Vegna ákvæðis 19. gr. skaðabótalaga og skyldu tjónþola samkvæmt almennum reglum til að takmarka tjón sitt var tjón hans ekki talið geta numið hærri fjárhæð en upphæð tjónagjaldsins. Óupplýst var um fjárhæð þess. Var dómkrafan að því leyti talin svo vanreifuð að varðað gæti frávísun hennar án kröfu, en þar sem umfang tjóns af völdum lekans var talið ósannað og krafan auk þess fyrnd, var stefnda sýknuð af skaðabótakröfu stefnanda.

Stefndi dæmdur til að greiða yfirdráttarskuld í banka.

Stefndi sýknaður af kröfu lánastofnunar um greiðslu skuldar, vegna fyrningar.

Fjárnámsgerð ógilt þar sem gerðarþoli leiddi líkur að því að heimildarskjal hafi verið falsað.

Málinu vísað frá dómi vanreifunar og fyrirsvarsmanns stefnanda ekki getið í stefnu.

Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda, fyrrverandi vinnuveitanda sínum, bætur vegna fyrirvaralauss brotthvarfs úr starfi. Kröfu stefnda vegna vangoldinna launa var skuldajafnað við kröfu stefnanda.

Aðalsök var felld niður og var aðalstefnanda gert að greiða aðalstefndu málskostnað. Gagnsökinni vísað frá dómi.

Aðalkrafa sóknaraðila var um afhendingu inneignar á bankareikningi hjá Nýja Landsbanka Íslands. Kröfu þeirri hafnað vegna aðildarskorts. Ágreiningur snerist m.a.um hvort framvirkur samningur um hlutabréfakaup í Glitni banka hf., hafi verið framlengdur af hálfu sóknaraðila. Varnaraðili gerði gagnkröfu til sjálfstæðrar dómsúrlaunsar. Krafa varnaraðila tekin til greina að hluta.

Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda eftirstöðvar skuldar samkvæmt samningi um fjárskipti vegna skilnaðar, að frádreginni gagnkröfu til skuldajafnaðar vegna ógreiddrar húsaleigu.

Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda þar sem talið var að hún væri fallin úr gildi fyrir fyrningu.

Tveir erfingja deildu við þriðja erfingja og dánarbú. Hafnað var kröfu um að tveimur erfingjum yrði gert að endurgreiða ætlaðan ofgreiddan fyrirframgreiddan arf. Þá var hafnað kröfu sömu tveggja erfingja þess efnis að dánarbúinu yrði gert að kosta hugsanleg málaferli við þriðja mann, vegna ágreinings um eignarhald á bújörð.

Nýr tíu ára fyrningarfrestur byrjaði að líða við árangurslaust fjárnám, bæði varðandi kröfuréttindin og aðfararheimildina.Var sýslumanni því gert að endurupptaka aðfararbeiðni.

Stefnda dæmd til að greiða stefnanda skuld. Varnir stefndu byggðu eingöngu á því að krafan væri fyrnd. Var ekki fallist á þá málsástæðu.

Ekki var fallist á með aðalstefnanda og gagnstefnda að lánssamningur hans og aðalstefnda og gagnstefnanda, sem er fjármálafyrirtæki, hefði að hámarki numið tiltekinni fjárhæð í íslenskum krónum. Var niðurstaða dómsins sú að um með lánssamningnum hefði verið samið um lán í svissneskum frönkum sem endurgreiða hafi átt í sama gjaldmiðli og því ekki um ólögmæta gengistryggingu að ræða. Varakröfu aðalstefnanda um viðurkenningu á því að ólögmætt hafi verið að selja veðsettar eignir hennar samkvæmt veðsamningi með öðrum hætti en samkvæmt ákvæðum nauðungarsölulaga var ekki tekin til greina auk þess sem kröfu aðalstefnanda um staðfestingu lögbanns var vísað frá dómi að því er varðaði annan aðalstefndu en hinn aðalstefndi var sýknaður af þeirri kröfu. Aðalstefnandi og gagnstefndi var dæmdur til greiðslu samkvæmt umræddum lánssamningi.

Kröfum stefnanda um ógildingu stjórnvaldsákvörðunar og skaðabætur vísað frá dómi vegna rangrar tilgreiningar á fyrirsvarsmanni stefnda.

Aðalstefnandi krafðist eftirstöðva verksamningsgreiðslu og greiðslu samkvæmt reikningum fyrir viðbótarverk. Kröfurnar voru að mestu teknar til greina. Í gagnsök var krafist bóta vegna vanefnda. Ekki var fallist á kröfur gagnstefnanda og gagnstefndi sýknaður af þeim.

Deilt um réttmæti tveggja reikninga sem stefnandi gerði stefnda. Stefnda sýknað af kröfum stefnanda þar sem stefnukrafan taldist vera fyrnd.

Stefnandi krafðist greiðslu úr höndum stefnda á grundvelli gjaldmiðlaskiptasamninga. Þrjár af fjórum kröfum stefnanda höfðu fallið niður fyrir fyrningu þar sem stefnubirting hafði ekki farið fram áður en fyrningartíminn var liðinn. Stefnandi hafði heldur ekki sýnt fram á hvernig samningur hafði komist á varðandi þá kröfu sem var ófyrnd. Af þessu leiddi að stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda í málinu.

Stefnandi krafðist greiðslu úr höndum stefnda á grundvelli gjaldmiðlaskiptasamnings frá árinu 2006. Stefna var ekki birt í samræmi við fyrirmæli laga um stefnubirtingu og hafði krafan fallið niður fyrir fyrningu.

Sýknað af kröfum sjómanns um vangreidd vinnulaun og endurgreiðslu útlagðs kostnaðar sem allar voru taldar fyrndar.

Stefnda var gert að greiða stefnanda vangreitt endurgjald fyrir múrviðgerðir á húseign stefnda. Jafnframt var fallist á að stefndi hafi átt kröfu á hendur stefnanda vegna fjármálaráðgjafar sem honum hafi verið heimilt að skuldajafna á móti kröfu stefnanda.

Deilt var um uppgjör leigugjalds og kostnaðar vegna leigu á laxveiðiá og meðfylgjandi veiðihúsi.

Stefndi til að greiða húsaleiguskuld. Gagnkröfu stefnda var hafnað þar sem hún þótti var hvorki nægilega rökstudd né studd gögnum.

Stefnandi gerði kröfu um skaðabætur úr hendi stefnda vegna ólögmætrar handtöku og gæsluvarðhalds og byggði jafnframt á því að rannsókn sakamálsins hefði tekið óeðlilega langan tíma. Stefndi var sýknaður þar sem krafa stefnanda taldist fyrnd en um fyrningu var talið að beita bæri ákvæðum laga nr. 19/1991, um meðferð opinberra mála.

Kröfum á hendur Vátryggingafélagi Íslands vísað frá dómi án kröfu. Stefnda Eva Dögg sýknuð vegna fyrningar.

Íþróttafélag dæmt til að greiða erlendum leikmönnum deildar innar félagsins ógreidd laun skv. samningi. Umrædd deild var á hinn boginn ekki talin geta átt aðild að dómsmálinu. Gagnkröfum á hendur stefnendum var hafnað

Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda þar sem ekki hafði farið fram lögmæt stefnubirting innan fyrningarfrests og krafan því fallin niður fyrir fyrningu.

Ágreiningur var um eignarhluta aðila í fasteign í kjölfar sambúðarslita.

V o.fl., sem áttu tæplega þriðjung i jörðinni Ö í óskiptri sameign með G og K, fengu viðurkenndan rétt til að slíta sameigninni með því að skipta jörðinni með nánar tilteknum ætti. V o.fl. voru sýknuð af kröfu G og K um að viðurkenndur yrði ábúðarréttur þeirra til lífstíðar á eignarhluta V o.fl.

Deilt var um hvort bótakrafa stefnanda vegna afleiðinga umferðarslyss væri fyrnd skv. ákvæðum 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Dæmt var að krafan hefði verið fyrnd er málið var höfðað og stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.

Stefndi var dæmur til að greiða stefnanda hluta af kröfum hans á grundvelli verksamnings aðila. Gagnkröfur stefnda voru að hluta til teknar til greina.

Maður sýknaður af vörslum fíkniefna vegna fyrningar.

Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda vegna likamstjóns er hann varð fyrir um borð í skipi. Stefndi fékk greiddar bætur skv. 172. gr. siglingalaga frá réttargæslustefnda, en taldi sig eiga rétt á bótum á grundvelli skaðabótalaga. Ísl. ríkinu stefnt vegna ætlaðrar mistaka við lögskráningu.

Gagnstefnandi var sýknaður af kröfu aðalstefnanda um greiðslu lóðarleigu og aðalstefnandi sýknaður af kröfu gagnstefnanda um skaðabætur vegna tómlætis.

Fallist var á kröfu A um að íslenska ríkið bæri að greiða henni álag á miskabætur út af tjóni, sem hún varð fyrir við fæðingu, auk hærri málskostnaðar til hennar og móður hennar, B. Öðrum kröfum stefnenda var hafnað.

Kröfum gagnstefnanda vísað frá dómi vegna vanreifunar.

J og I höfðuðu mál á hendur J og R til heimtu skaðabóta eða afsláttar vegna galla á fasteign. Gagnsök, sem J og R höfðuðu, var vísað frá dómi. Kröfur J og I að hluta teknar til greina.

Sýkna af fjárkröfu.

Stefndu voru dæmdir til að greiða stefnanda bætur vegna umferðarslyss. Ekki var fallist á að krafan væri fyrnd; en umkrafin fjárhæð var lækkuð á grundvelli þess að heilsutjón stefnanda mátti einnig rekja til líkamsárása er stafnandi varð fyrir eftir umferðarslysið.

Í málinu kröfðu stefnendur stefnda um greiðslu eftirstöðva samkvæmt kaupsamningi. Stefndu kröfðust sýknu og höfðuðu gagnsök á þeim grundvelli að stefnendur hefðu vanefnt kaupsamning aðila og valdið stefnda tjóni. Var málinu vísað frá dómi án kröfu þar sem ekki öllum aðilum að kaupsamningi aðila hafði verið gefinn kostur á að láta málið til sín taka.

Í var sýknað af kröfu X um bætur vegna ólögmætrar handtöku, líkamsleitar og vistunar í fangaklefa um nokkurra klukkustunda skeið. Ekki var fallist á að handtaka og vistun í fangaklefa hafi verið umfram heimildir lögreglu, en talið að umrædd líkamsleit hafi verið ólögmæt og óþörf eins og á stóð. Bótakrafa X var hins vegar fyrnd þegar málið var höfðað og var Í því sýknað af kröfu hans.

Máli vísað frá dómi vegna annmarka á málatilbúnaði stefnenda.

Stefnandi krafði stefnda um greiðslu miskabóta á þeim forsendum að hann hefði verið úrskurðaður í gæsluvarðhald að ósekju. Var stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda þar sem meint bótakrafa stefnanda var fyrnd samkvæmt bótaákvæðum laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en þau lög voru talin gilda þar sem rannsóknaraðgerðir þær sem stefnandi krafðist bóta fyrir áttu sér stað fyrir gildistöku laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Stefndi sýknaður vegna fyrningar af kröfu stefnanda um skaðabætur vegna gjaldþrotskröfu.

Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda, en gagnstefndi dæmdur til að greiða gagnstefnanda fyrir lóð á landi Urriðaholts, svo sem samningur aðila kvað á um, en gagnstefndi hafði stöðvað greiðslur á grundvelli vanefnda gagnstefnanda.