B krafðist viðurkenningar á rétti til skaðabóta úr ábyrgðartryggingu A hf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf sín fyrir A hf. á starfsstöð félagsins. Slysið atvikaðist svo að B féll úr 1,55 metra hæð af flatvagni þegar hann var að hífa forsteyptar steypueiningar með bílkrana. Hæstiréttur vísaði til þess að meðal þeirra gagna sem dómarar líti til við frjálst sönnunarmat samkvæmt 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 væru skýrslur Vinnueftirlitsins þótt álit eða ályktanir þess væru ekki bindandi fyrir dómara um niðurstöðu máls. Á hinn bóginn var ekki fallist á með stefnda að sök yrði reist á þeim almennu skírskotunum til vinnuverndarreglna sem fram kæmu í skýrslu Vinnueftirlitsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki væru að finna laga- eða reglugerðarákvæði sem hefðu að geyma sérstök fyrirmæli um aðgerðir vinnuveitanda sem skylt hefði verið að grípa til vegna vinnu í þeirri hæð sem B var í er hann féll af flatvagninum. Var ekki sýnt fram á að orsök slyss B væri að rekja til vanbúnaðar á vinnustað eða ófullnægjandi verklags sem A hf. bæri skaðabótaábyrgð á heldur til óhappatilviks og aðgæsluleysis B við störf sín greint sinn. Voru A hf. og V hf. því sýknir af kröfu B.
Stefnandi slasaðist þegar hann ók bifhjóli inn á lokaðan vegarkafla og féll með hjólinu ofan í 4 metra djúpan skurð. Ágreiningur málsaðila laut að því hvort stefnandi hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi sem ætti að leiða til minni skerðingar á bótarétti en sú 50% skerðing sem uppgjör stefnda miðaðist við. Stefnandi var talinn hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að halda áfram för þegar honum var ljóst að hann var kominn inn á lokað vinnusvæði sem ekki var ætlast til að ekið væri um. Merkingar inni á vinnusvæðinu voru ekki í samræmi við reglur Vegagerðarinnar, auk þess sem ósnnað var að aksturshraði stefnanda hefði verið með þeim hætti að hann hafi gert háttsemi stefnanda sérstaklega vítaverða. Ekki var fallist á að stefnda væri heimilt að skerða bætur um helming, heldur að hámarki um þriðjung.
Stefndu sýknaðir af launakröfum stefnanda.
Ákærða var sakfelld fyrir manndráp og stórfellt ofbeldi í nánu sambandi gagnvart áttræðum föður sínum, sem og sakfelld fyrir meiri háttar líkamsárás og stórfellt ofbeldi í nánu sambandi gagnvart sjötugri móður sinni og dæmd í 16 ára fangelsi. Frá þeirri refsingu dregst óslitið gæsluvarðhald ákærðu frá 11. apríl 2025. Ákærða var jafnframt dæmd til að greiða hálfbróður sínum 2.000.000 króna miskabætur. Vísað var frá dómi kröfu bróðurins um að ákærða skuli svipt erfðarétti eftir föður þeirra. Þar sem ákærða var sýknuð af hluta sakargifta var sakarkostnaði skipt, þó þannig að ákærða var dæmd til að greiða allan útlagðan kostnað ákæruvaldsins.
X var sakfelldur fyrir manndráp skv. 211. gr. almennra hegningarlaga og stórfellt brot í nánu sambandi skv. 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b sömu laga með því að hafa banað dóttur sinni A með hamri að Hraunhóli við Krýsuvíkurveg 15. september 2024. Jafnframt var X sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot. Refsing þótti hæfilega ákveðin 16 ára fangelsi og kemur þeiri refsingu til frádráttar gæsluvarðhald X frá 15. september 2024. Þá var X dæmdur til að greiða móður A miskabætur að fjárhæð 5.000.000 króna og 1.500.000 krónur í útfararkostnað.
X, starfsmaður í leikskóla var sýknaður af líkamsárás á dreng/nemanda í skólanum þrátt fyrir að sannað teldist að X hefði gripið of harkalega í öxl drengsins við rækslu starfs síns og þannig meitt drenginn. Var talið ósannað að X hafi haft ásetning til að meiða drenginn. Þá var ekki talið sannað að X hafi með sama verknaði sýnt af sér gáleysi þannig að refsingu varði samkvæmt barnaverndarlögum.
Lögreglustjórinn á Vestfjörðum (
Kristján Óskar Ásvaldsson saksóknarfulltrúi)
gegn
X (
Almar Þór Möller lögmaður)
Ákærði var ákærður fyrir brot á siglingalögum með því að hafa valdið skipstrandi með yfirsjónum og vanrækslu er báti var siglt á grjótgarð við innsiglinguna í Hólmavíkurhöfn. Dómurinn taldi framburðarskýrslu sem tekin var af ákærða á vettvangi hafa takmarkað gildi, m.a. í ljósi þess að ákærða var ekki kynnt sakarefnið. Skýringar ákærða, sem fyrst komu fram við aðalmeðferð málsins, hefðu þannig getað komið fram undir rannsókn þess ef ákærði hefði verið boðaður til skýrslutöku á grundvelli 61.-66. gr. laga um meðferð sakamála. Þá hafði lögregla ekki framkvæmt sjálfstæða rannsókn á siglingatækjum bátsins, aflað gagna um veðurfar í aðdraganda strandsins, tekið skýrslur af vitnum eða aflað skoðunar- eða matsgerðar um skemmdir á bátnum. Taldi dómurinn ekki unnt að slá því föstu með nægilegri vissu að ástæður skipstrandsins mætti rekja til yfirsjóna og vanrækslu ákærða og var hann sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.
A höfðaði mál á hendur B og V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda B og réttur A til greiðslu bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A hlaut í starfi sínu hjá B er hann féll 1,55 m til jarðar af palli flatvagns. Þegar slysið varð var A að vinna við að hífa steypueiningar á og af pallinum. A byggði meðal annars á því í málinu að verklagi við hífingar hjá B hefði verið ábótavant og að engar vinnureglur hefðu gilt um framkvæmd verksins. Þá hefði verulega skort á að skipulag vinnu hefði verið öruggt og hefði A verið í fallhættu við framkvæmd verksins. Í dómi Landsréttar var því slegið föstu, meðal annars á grundvelli umsagnar Vinnueftirlitsins, að verklag B hefði haft í för með sér hættu, sem hægt hefði verið að afstýra án mikilla vandkvæða, og að vinnulagið hefði verið orsök þess að A féll af pallinum og slasaðist. Skilyrði sakarreglunnar voru því talin vera uppfyllt í málinu. Var fallist á kröfur A um viðurkenningu á skaðabótaskyldu B og rétti A til greiðslu bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hjá V hf.
A krafðist bóta úr vátryggingu útgefinni af L vegna líkamstjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir er hann féll úr stiga við vinnu sína. L hafnaði bótaskyldu einkum sökum þess að A hefði vanrækt verulega upplýsingaskyldu samkvæmt 1. mgr. 82. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga með því að upplýsa ekki um atvik sem A vissi, eða hefði mátt vita, að hefðu verulega þýðingu fyrir mat á áhættu. Þá hefði ástæða þess að A féll úr stiga ekki verið vegna utanaðkomandi aðstæðna og því ekki um slys að ræða auk þess sem ósannað væri að A hafi vegna þessa atviks verið ófært með öllu að gegna sínu fyrra starfi. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á að A hefði með sviksamlegum hætti vanrækt upplýsingaskyldu sína en í umsókn um vátrygginguna hefði A upplýst að hann hefði þjáðst af brjósklosi, tognað í baki eða fundið fyrir öðrum vandamálum „tengdum hrygg/mænu“. Þá veitti A umboð til að afla frekari upplýsinga frá læknum og heilsugæslu með sérstakri yfirlýsingu sem var að finna í umsókninni. Hefði L því verið í lófa lagið að kalla eftir frekari upplýsingum um vandamál tengd baki A sem L teldi að gætu haft þýðingu. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var sú niðurstaða staðfest að leggja bæri til grundvallar að A hefði orðið fyrir slysi er hann féll úr stiga við vinnu auk þess sem L var látinn bera hallann af sönnunarskorti um að A væri ekki varanlega óvinnufær til að gegna sínu fyrra starfi vegna slyssins. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á 50% af eignarhluta í fasteign er aðilar bjuggu í og varnaraðili var þinglýstur eigandi að. Þeirri kröfu var vísað frá dómi. Varakrafa stefnanda var að stefnda endurgreiddi honum fjölda greiðslna vegna kaupa á fasteigninni og kostnaðar við rekstur hennar. Byggði stefnandi kröfu sína eingöngu á excel skjölum sem hann lagði fram en á þeim kom ekkert fram um það hver greiddi umkrafðar fjárhæðir. Var krafa stefnanda því vanreifuð en stefnandi bar sönnunarbyrði fyrir kröfum sínum. Var stefnda sýknuð.
Endurtekin kynferðisbrot og brot gegn barnaverndarlögum
Líkamsárás.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem héraðsdómur var ómerktur vegna þess að héraðsdómara hefði borið að kveðja til sérfróðan meðdómsmann við meðferð málsins samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að sérkunnátta hefði ekki verið nauðsynleg þegar skorið var úr um hvort A hefði vanrækt upplýsingaskyldu sína eða hvaða áhrif það hefði í lögskiptum aðila. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til meðferðar.
Stefnandi krafðist bóta vegna afleidds tjóns sem hlotist hefði af altjóni á bifreið stefnanda sem notuð var í ferðaþjónustu og bætt hafði verið af tryggingafélagi stefnda. Ekki var fallist á að sýnt hefði verið fram á að tjón stefnanda yrði rakið til mistaka stefnda við smurningu vélar bifreiðarinnar. Var stefndi því sýknaður.
Líkamsárás
A krafðist bóta úr vátryggingu útgefinni af L vegna líkamstjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir er hann féll niður úr stiga við vinnu sína. Í málinu reyndi meðal annars á þá málsástæðu L hvort fella bæri ábyrgð þess niður í heild eða að hluta með stoð í 2. mgr. 83. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga vegna vanrækslu A á að upplýsa í umsókn um vátrygginguna um nánar tilgreind atvik sem fram komu í sjúkraskrá hans. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í 3. mgr. 83. gr. laganna segi að við mat á því hvort efni séu til að fella niður ábyrgð vátryggingarfélags í heild eða að hluta með stoð í 2. mgr. sömu lagagreinar skuli litið til þess hvaða þýðingu vanrækt upplýsingaskylda vátryggðs hafi haft fyrir mat félagsins á áhættu, hve sökin er mikil og fleira. Taldi rétturinn að þótt ljóst væri að mat á þessu væri atviksbundið og kallaði ekki undantekningalaust á sérfræðiþekkingu væri byggt á því af hálfu L að læknisfræðilegar upplýsingar úr sjúkraskrá A ættu að hafa þýðingu fyrir matið. Hafi héraðsdómara því eðli máls samkvæmt verið ókleift að fjalla um þá málsástæðu á grundvelli almennrar þekkingar og menntunar eða lagakunnáttu. Hefði því verið þörf á sérkunnáttu og héraðsdómara borið að kveðja til meðdómsmenn samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Þá gerði Landsréttur athugasemd við, eins og atvikum máls væri háttað, að í hinum áfrýjaða dómi hefði verið lögð til grundvallar sem fullgild sönnun um afleiðingar ætlaðs slyss A álitsgerð læknis sem ekki hefði verið aflað til samræmis við ákvæði IX. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Ákæruvaldið (
Dagmar Ösp Vésteinsdóttir settur saksóknari)
gegn
Pétri Jökli Jónassyni (
Snorri Sturluson lögmaður)
Tilraun til stórfellds innflutnings á fíkniefnum.
MK var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps gagnvart brotaþola C og stórfellda líkamsárás gagnvart brotaþola D með hnífstunguárás á sömu brotaþola í verslun í Reykjavík 7. mars 2024. Þess utan var MK sakfelldur fyrir fjögur valdstjórnarbrot og dæmdur í 8 ára fangelsi. Var refsing ákveðin sem hegningarauki við 14 mánaða fangelsisdóm sem kveðinn var upp 14. mars 2024. Jafnframt var MK dæmdur til greiðslu miskabóta.
Ákæruvaldið (
Agnes Ýr Stefánsdótir saksóknarfulltrúi)
gegn
Dimitri Smurmovich (
Leó Daðason lögmaður)
Tæplega fimmtugur karlmaður var sakfelldur fyrir 11 þjófnaðarbrot og dæmdur í fimm mánaða fangelsi, skilorðsbundið tvö ár.
Ákæruvaldið (
Lína Ágústsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Eliner Duro (
Gunnar Gíslason lögmaður)
Sakfellt fyrir vörslur fíkniefna í sölu- og dreifingarskyni og brot gegn útlendingalögum.
Þau brot sem voru til meðferðar fyrir Hæstaréttar voru í fyrsta lagi aðild G og H að innflutningi á 53 lítrum af amfetamínvökva sem falinn hafði verið í saltdreifara sem fluttur var til landsins í byrjun árs 2020 og framleiðslu amfetamíns úr vökvanum í sölu- og dreifingarskyni sem jafnframt var felld undir ákvæði almennra hegningarlaga um starfsemi skipulagðra brotasamtaka. Í öðru lagi aðild H að kannabisræktun og í þriðja lagi vörslur hans á kókaíni. G og H kröfðust báðir sýknu af fyrsta brotinu en H játaði síðari tvö brotin. H krafðist jafnframt ómerkingar hins áfrýjaða dóms. Í dómi Hæstaréttar kom fram að upphaf rannsóknar lögreglu á þeirri háttsemi sem G og H var gefin að sök hafi mátt rekja til rafrænna gagna sem bárust íslenskum löggæsluyfirvöldum í júlí 2020 frá Europol en um var að ræða rafræn samskipti milli notenda samskiptakerfisins Encrochat. Við úrlausn þess hvort heimilt hefði verið að leggja Encrochat-gögnin fram í málinu og líta til þeirra við sönnun vísaði Hæstiréttur til þess að ekki réði úrslitum hvort öflun þeirra hefði verið heimiluð af dómstólum hér á landi. Engu að síður þyrfti að taka til skoðunar hvort gagnanna hefði verið aflað með þeim hætti að þau teldust lögmæt sönnunargögn í sakamáli hér á landi. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að framlagning gagnanna yrði ekki talin fela í sér að brotið hefði verið gegn rétt G og H til réttlátrar málsmeðferðar samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 6. gr. Mannréttindasáttmála Evrópu. Varðandi áreiðanleika gagnanna vísaði Hæstiréttur til þess að enda þótt engin skrifleg fyrirmæli hefðu legið fyrir um hvernig gögnin yrðu rannsökuð og nýtt lægju fyrir upplýsingar um uppruna þeirra, tæknilegt eðli og greint frá mögulegum vafaatriðum. Þá hefðu engir annmarkar verið á aðferð við sönnunarmat í dómi Landsréttar hvað varðaði mat á áreiðanleika og nákvæmni þessara gagna og málsmeðferðin að þessu leyti verið réttlát. Hæstiréttur féllst ekki á að sakfelling G og H hefði eingöngu verið reist á Encrochat-gögnunum eða að þeim hefði verið gefið of mikið vægi við sönnunarmat. Komst Hæstiréttur því að þeirri niðurstöðu að framlagning gagnanna, notkun þeirra við mat á sönnun fyrir sekt G og H, aðferð við mat á sönnunargildi þeirra og það vægi sem þeim var gefið við heildarmat á því hvort sök teldist sönnuð hefði ekki brotið í bága við rétt þeirra til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi. Varðandi efnishlið málsins tók Hæstiréttur fram að niðurstaða Landsréttar um sakfellingu hefði byggst á rökstuddu heildarmati á sönnunargildi munnlegs framburðar og fjölmargra rafrænna, skjallegra og tæknilegra sönnunargagna og hvernig þessi sönnunargögn samrýmdust innbyrðis. Með vísan til þess, meginreglu sakamálaréttarfars um milliliðalausa sönnunarfærslu, svo og c-liðar 1. mgr. og 5. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008, yrði ekki hróflað við niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sakfellingu G og H fyrir brot gegn 173. a almennra hegningarlaga. Jafnframt var staðfest sú niðurstaða að með aðild þeirra að innflutningi saltdreifarans og framleiðslu amfetamíns hafi framkvæmd verknaðarins verið liður í starfsemi skipulagðra brotasamtaka og þeir því gerst sekir um brot gegn 175. gr. a almennra hegningarlaga. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um ákvörðun refsingar og upptökukröfur staðfest.
Ákærði var sakfelldur fyrir sérstaklega hættulegar líkamsárásir en ekki þótt sýnt fram á ásetning til manndráps. Þá var talið að háttsemin ætti ekki undir sérákvæði um ofbeldi í nánu sambandi þar sem samband ákærða og brotaþola hefði ekki náð því að vera náið í lagalegri merkingu refsiákvæðisins.
Ákærði var sýknaður af nauðgun og öðrum kynferðis- og ofbeldisbrotum gegn brotaþola þar sem sök þótti ekki sönnuð með fullnægjandi hætti. Jafnframt var bótakröfu brotaþola vísað frá dómi.
Sýknudómur í nauðgunarmáli.
Fíkniefnabrot og peningaþvætti.
Ákærða sýknuð af ákæru um vörslur á lyfjum í sölu- og dreifingarskyni.
Ákærði var sakfelldur fyrir samræði við A, 13 ára stúlku, en sýknaður af nauðgun gegn sömu stúlku. Þá var hann sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni gegn táningsstúlkunni B. Hlaut ákærði tveggja ára fangelsisdóm. Jafnframt voru A og B dæmdar miskabætur.
Ákæruvaldið (
Klara Dögg Steingrímsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Grétari Sigfinni Sigurðarsyni (
Reimar Snæfells Pétursson lögmaður)
Stórfellt skattalagabrot einstaklings með því að skila efnislega röngum skattframtölum.
Fíkniefnainnflutningur
Sakfellt fyrir tilraun til móttöku fíkniefna sem send voru til landsins með póstsendingu frá Þýskalandi. Einnig sakfellt fyrir vörslur fíkniefna og fíknilyfja.
Sýkna af ákæru um hótanir.
Ákæruvaldið (
Arnfríður Gígja Arngrímsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Rannveigu H. Guðbrandsdóttur (
Stefán Karl Kristjánsson lögmaður)
Sakfellt fyrir fíkniefna- og lyfjaakstur og vörslur fíkniefna og svipaðra lyfja en ákærða sýknuð af ákæru um brot gegn valdstjórninni.
Líkamsárás sem leiddi til tannáverka.
Sakfellt vegna fjölda brota, þar á meðal þjófnað, nytjastuld, skjalafals, umferðar- og fíkniefnalagabrot.
Sakfellt vegna líkamsárásar, frelsissviptingar og ólögmætrar nauðungar.
Ákærði var sýknaður af ákæru fyrir líkamsárás í júlí 2019. Hann neitaði frá upphafi sök í málinu og þótti framburður vitna fyrir dómi og læknisfræðileg gögn málsins ekki styðja sakfellingu með fullnægjandi hætti. Í ljósi þeirra málsúrslita var bótakröfu brotaþola vísað frá dómi.
Ákæruvaldið (
Gyða Ragnheiður Stefánsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Jhordan Valencia Sandoval (
Orri Heimisson lögmaður)
Hótanir.
Ákæruvaldið (
Kamilla Kjerúlf saksóknarfulltrúi)
gegn
Tómasi Kristni Tómassyni (
Snorri Sturluson lögmaður)
Vörslur og framleiðsla fíkniefna sem var ætlað til sölu og dreifingar.
Sakfellt fyrir stórfelld skattalagabrot í tengslum við rekstur einkahlutafélags.
Ákæruvaldið (
Kamilla Kjerúlf saksóknarfulltrúi)
gegn
Hólmari Frey Oddgeirssyni (
Snorri Sturluson lögmaður)
Vörslur og framleiðsla fíkniefna og umferðarlagabrot.
V hf. höfðaði mál vegna endurkröfu á hendur A vegna greiðslu úr húftryggingu bifreiðarinnar X en V hf. taldi að A hefði fyrir sitt leyti valdið tjóninu með stórfelldu gáleysi. Í dómi Landsréttar var rakið að niðurstaða greiningar sem lögregla aflaði á ökuhraða bifreiðarinnar væri sú að ætlaður hraði bifreiðarinnar hafi verið 102 kílómetrar á klukkustund, mögulegur lágmarkshraði 96 kílómetrar á klukkustund og mögulegur hámarkshraði 110 kílómetrar á klukkustund. Niðurstaða skýrslunnar fengi jafnframt stoð í vitnisburði C og B. Dómstólar hefðu margoft lagt hraðaútreikninga sem lögregla aflar við rannsókn mála til grundvallar dómsniðurstöðu. Stefndi hefði hvorki bent á hnökra í greiningu skýrsluhöfundar né freistað þess að hnekkja niðurstöðu hans. Var niðurstaða hennar því lögð til grundvallar og þótti sannað að stefndi hafi umrætt sinn ekið á að minnsta kosti 96 kílómetra hraða á klukkustund eða 36 kílómetrum yfir leyfilegum hámarkshraða. Þá taldi Landsréttur að slá mætti því föstu í ljósi þess hraða sem A hafi verið á og á grundvelli framburða vitnanna Þ og B, að A hefði ekki gætt nægilega að sér, ekki fylgst með umferð framundan og skipt um akrein of seint. Hefði akstur stefnda verið mjög háskalegur og hann með háttsemi sinni sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 2. mgr. 19. gr. skaðabótalaga. Þá var ekki fallist á að krafa V hf. væri fallin niður sökum samsömunar í skilningi 29. og 39. gr. laga nr. 30/2004. Ekki var heldur fallist á að V hf. hefði sýnt af sér tómlæti við innheimtu kröfunnar þannig varði niðurfellingu kröfu hans á hendur A. Loks þóttu ekki skilyrði til að lækka kröfu V hf. á grundvelli 24. gr. eða 2. málsliðar 2. mgr. 25. gr. skaðabótalaga. Var því fallist á kröfur V hf. og A gert að greiða V hf. endurkröfufjárhæðina ásamt tilgreindum vöxtum, auk málskostnaðar á báðum dómstigum.
Innflutningur fíkniefna.
Sakfellt fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot sem laut að vörslum og framleiðslu fíkniefna í sölu- og dreifingarskyni. Einnig sakfellt og sýknað að hluta af ákæru um peningaþvætti. Frávísunarkröfum hafnað. Fíkniefni og búnaður til framleiðslu fíkniefna gerður upptækur. Fjármunir voru að hluta gerðir upptækir en að hluta var upptökukröfum hafnað. Sakarkostnaður var að hluta felldur á ákærðu og hluta á ríkissjóð.
Málið nr. S-630/2022 Ákæruvaldið (
Árni Bergur Sigurðsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Steinbergur Finnbogason lögmaður)
Ákærði var sakfelldur fyrir akstur bifreiðar sviptur ökurétti. Sakarneitun ákærða fyrir dómi var ekki studd framburði vitna en tveir lögreglumenn báru fyrir dómi að þeir hafi séð ákærða aka umræddri bifreið, veitt henni eftirför, stöðvað akstur bifreiðarinnar fyrir utan heimili ákærða, hann þá setið í ökumannssæti og drepið á aflvél bifreiðarinnar að boði lögreglumannanna. Með brotinu rauf ákærði skilyrði reynslulausnar og voru því eftirstöðvar eldri refsinga teknar upp og dæmdar með í málinu. Sökum þessa var ákærði dæmdur í fangelsi þrjú ár og fimm mánuði.
Ákæruvaldið (
Lína Ágústsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Björgvin Sigmari M. Ómarssyni (
Jónas Örn Jónasson lögmaður)
Sakfellt fyrir ofbeldi í nánu sambandi, tilraun til sérstaklega hættulegrar líkamsárásar, tilraun til hylmingar, fíkniefnabrot, þjófnað, húsbrot, eignaspjöll, nytjastuld, brot gegn lögreglulögum, brot gegn sóttvarnarlögum o.fl. Sýknað af hluta af ákæru eða háttsemi felld undir vægari refsiákvæði eða tilraun. Refsing var ákveðin 18 mánaða fangelsi og var um að ræða hegningarauka við eldri dóm.
Sakfellt og sýkna að hluta fyrir brot gegn valdstjórninni. Einnig sakfellt fyrir þjófnaði og endurtekinn akstur undir áhrifum áfengis og fíkniefna o.fl.
Ákæruvaldið (
Fanney Björk Frostadóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Bjarni Hauksson lögmaður)
Sakfellt og sýknað af ákæru um sendingu kynferðislegs myndefnis. Einnig sýknað af ákæru vegna meints brots í nánu sambandi, meintrar nauðgunar og meintra brota gegn nálgunarbanni. Miskabætur dæmdur en einkaréttarkröfum að öðru leyti vísað frá dómi.
Sakfellt og sýknað af ákæru vegna ráns.
Ákæruvaldið (
Finnur Þór Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
Rosio Bertu Calvi Lozano (
Sigurður G. Guðjónsson lögmaður)
Sakfellt fyrir umboðssvik en sýknað af ákæru varðandi meintan fjárdrátt/umboðssvik, misneytingu og gripdeild. Sakartæming gagnvart peningaþvætti. Skilorðsbundin refsing, fjármunir gerðir upptækir og fallist á skaðabótakröfur. Sakarkostnaður að hluta felldur á ríkissjóð.
Ákærði var sýknaður af ákæru um nauðgun á grundvelli sönnunarskorts.