Dómstólaleit

S var sakfelldur í héraði fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa í fyrsta lagi staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2016 til og með 2019 vegna tekjuáranna 2015 til og með 2018 með því að vanframtelja annars vegar rekstrartekjur sínar og hins vegar leigutekjur sínar. Í öðru lagi fyrir að hafa staðið skil á efnislega röngum virðisaukaskattskýrslum fyrir sjálfstæðan rekstur sinn uppgjörstímabilin janúar/ febrúar rekstrarárið 2015 til og með nóvember/desember rekstrarárið 2018 og í þriðja lagi látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald vegna sjálfstæðrar starfsemi sinnar í samræmi við kröfur laga nr. 145/1994 um bókhald. Landsréttur féllst á það með S að tekjur hans á árinu 2015 hefðu verið tvítaldar í ákæru sem næmi tiltekinni fjárhæð og að frádráttarbær kostnaður í rekstri hans hafi verið hærri en gert væri ráð fyrir í málinu. Niðurstaða Landsréttar var sú að undanskot S frá greiðslu opinberra gjalda og virðisaukaskatts næmu samtals 14.507.731 krónu og taldi rétturinn að brot hans samkvæmt 1. og 2. tölulið ákæru væru stórfelld í skilningi 1. mgr. 262. gr. almenna hegningarlaga. Sakargiftum um bókhaldsbrot samkvæmt 3. tölulið ákæru var vísað frá dómi þar sem háttsemislýsing ákæruliðarins uppfyllti ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Refsing S var ákveðin sem hegningarauki við eldri dóm. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og einnig til þess að dráttur hafði orðið á meðferð málsins. Var refsing S ákveðin fangelsi í 10 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Einnig var S gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 29 milljónir króna en sæta ella fangelsi í 330 daga.

X var sakfelldur fyrir nauðgun og kynferðisbrot gegn barni með því að hafa, án samþykkis og með því að beita ólögmætri nauðung, haft samræði við B, sem þá var 13 ára. Þá var X sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni með því að hafa í nokkur skipti á um sex mánaða tímabili áreitt A kynferðislega með því að þukla að minnsta kosti þrisvar sinnum á brjóstum A innanklæða og reyna í tvígang að færa hönd að kynfærum hennar, rasskellt hana einu sinni og sagt að hún væri með flottan rass. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði gerst sekur um kynferðisbrot gegn tveimur stúlkum á barnsaldri. Brot hans væru alvarleg og beindust að mikilsverðum hagsmunum. X væri ungur að árum en ætti sér ekki málsbætur að öðru leyti. Var refsing hans ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Þá var X gert að greiða A 1.200.000 króna miskabætur og B 2.000.000 króna. Þar sem upplýst var að þær hefðu þegar fengið þær fjárhæðir að fullu greiddar úr ríkissjóði voru ekki efni til að verða við kröfu þeirra um hærri miskabætur og var X því sýknaður af kröfum um greiðslu hærri miskabóta.

Ákærðu S, L og M var gefið að sök manndráp, frelsissvipting og rán með því að hafa í félagi svipt A lífi og beitt hann í aðdraganda þess margþættu og hrottafengnu líkamlegu ofbeldi, sbr. ákærulið I, og tilraun til fjárkúgunar, sbr. ákærulið II. Þá var ákærða X gefið að sök peningaþvætti með því að hafa samþykkt, að beiðni L og M, að taka við millifærslu inn á bankareikning sinn af bankareikningi A, sbr. ákærulið III. Loks var ákærðu R gefin að sök hlutdeild í frelsissviptingu og ráni í ákærulið I, sbr. ákærulið IV. Með hinum áfrýjaða dómi voru S, L og M sakfelldir samkvæmt ákærulið I og var S einnig sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið II en L og M sýknaðir. Þá var X sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið III en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið. Loks var R sýknuð af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Var ákærðu S og L gert að sæta fangelsi í 17 ár og M fangelsi í 14 ár. Loks var S, L og M gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Í dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að S, L og M hefðu gerst sekir um þá háttsemi sem lýst væri í ákærulið I og staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu fyrir manndráp, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, frelsissviptingu og rán. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms varðandi ákærulið II. Að mati Landsréttar þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að X hefði haft vitneskju um að upplýsingarnar sem hann veitti yrðu nýttar til að koma undan ávinningi af refsiverðu broti og að hann hefði verið bær til að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu. Sýknaði Landsréttur því X samkvæmt ákærulið III. Loks taldi Landsréttur að þáttur R í aðdraganda frelsissviptingar A uppfyllti skilyrði til að teljast hlutdeild í frelsissviptingu A en ákæruvaldinu hefði aftur móti ekki tekist sönnun um það að ásetningur R hefði staðið til þess að A yrði beittur líkamlegu ofbeldi til að ná af honum fé. Var R því sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu en sýknuð af hlutdeild í ráni samkvæmt ákærulið IV. Var refsing S og L ákveðin fangelsi í 16 ár, refsing M fangelsi í 12 ár auk þess sem þeim var gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Loks var R gert að sæta fangelsi í 6 mánuði sem bundið var skilorði.

J var gefin að sök tilraun til fíkniefnalagabrots með því að hafa í lok árs 2020 staðið að innflutningi á 347,16 g af kókaíni í sölu- og dreifingaskyni. Þá var J einnig gefið að sök fíkniefnalagabrot með því að hafa 12. mars 2021 haft í vörslum sínum 30 stykki af rítalín UNO töflum. Var E gefið að sök fíkniefna- og vopnalagabrot með því að hafa sama dag haft í vörslum sínum 506,9 g af amfetamíni í sölu- og dreifingaskyni og skammbyssu af gerðinni Browning. Loks var E og J gefið að sök að hafa á sama tíma haft í vörslum sínum, í sölu- og dreifingaskyni, 487,8 g af amfetamíni. Játuðu E og J brot sín í héraði og var farið með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Með dómi héraðsdóms voru E og J sakfelldir fyrir þau brot sem þeim voru gefin að sök í ákæru og gert að sæta fangelsi í 12 mánuði. Þá voru gerð upptæk fíkniefni, vopn og 5.000.000 króna í reiðufé. E og J áfrýjuðu málinu til Landsréttar og kröfðust þess að refsing þeirra yrði milduð. Þá krafðist J þess einnig í greinargerð sinni til Landsréttar að upptöku fjármunanna yrði hafnað þar sem þeir væru hluti af láni sem hann hefði fengið. Landsréttur staðfesti héraðsdóm um sakfellingu ákærðu og heimfærslu á brotum þeirra til refsiákvæða. Um kröfu J er laut að því að upptöku fjármunanna yrði hafnað kom fram að sú krafa hefði fyrst komið fram í greinargerð hans til réttarins og því ekki verið tekin upp í áfrýjunarstefnu. Teldist hún þar af leiðandi of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 199. gr. laga nr. 88/2008. Um refsingu E og J sagði að ákvarða bæri hana sem hegningarauka við dóm sem þeir höfðu hlotið á árinu 2025, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Voru brot E og J talin alvarleg og hafa beinst gegn mikilsverðum hagsmunum. Var þó einnig litið til þess að verulegur dráttur hefði orðið á rekstri málsins. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um 12 mánaða fangelsi E og J var með hliðsjón af framangreindu staðfest en frá dæmdri refsingu dróst gæsluvarðhaldsvist sem E og J höfðu sætt á árinu 2021.

X var ákærður fyrir brot gegn f-lið 2. mgr. 116. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga með því að hafa skipulagt, flutt og aðstoðað ólögráða frænda sinn, A, ríkisborgara Palestínu, við að koma ólöglega til Íslands með nánar tilgreindum hætti. Í ákæru var því lýst að eini tilgangur X með ferðinni hafi verið að sækja um alþjóðlega vernd fyrir sig og A. Með vísan til framburðar ákærða sjálfs taldi Landsréttur sannað að X hefði aðstoðað A, sem þá var á sjöunda aldursári, við komuna til landsins. Einnig var talið sannað að um ólöglega komu í skilningi f-liðar 1. mgr. 116. gr. laganna hefði verið að ræða en ákærði hefði blekkt lögregluyfirvöld við komu til landsins. Að teknu tilliti til þess að dráttur hafði orðið á meðferð málsins, sem ekki væri umfangsmikið, var refsing X ákveðin þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi.

X var gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás, húsbrot og eignaspjöll með því að hafa valdið spjöllum á bifreið í eigu A, þar sem hún stóð á bifreiðastæði fyrir utan hús sem A bjó í, og að því búnu farið heimildarlaust inn í íbúð A í húsinu og ráðist að honum og stungið hann tvisvar með hnífi og þeir lent í átökum í kjölfar þess, allt með þeim afleiðingum að A hlaut nánar tilgreinda áverka. Með dómi héraðsdóms var X fundinn sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru og að hafa valdið þeim áverkum sem þar greindi. X var með vísan til niðurstöðu matsgerðar dómkvadds matsmanns ekki talinn ósakhæfur og ekki var heldur talið að refsing gæti ekki borið árangur, sbr. 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var rakið að eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms hefði farið fram rannsókn á brotnum hnífi sem lögregla haldlagði á vettvangi og að niðurstöður rannsóknarinnar leiddu að því líkur að X hefði handfjatlað hnífinn á einhverjum tímapunkti. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu X. Við ákvörðun refsingar X var litið til þess að árás hans var tilefnislaus og alvarleg og hættulegu vopni var beitt á brjóstkassa A en einnig til þess að X iðraðist mikið, hafði fengið viðeigandi úrræði og meðferð og komið lífi sínu á rétta braut. Með hliðsjón af þessu og með vísan til 1., 3., 6. og 8. töluliða 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga var refsing X ákveðin fangelsi í átta mánuði, skilorðsbundið í tvö ár. Loks var X gert að greiða A 800.000 krónur í miskabætur með nánar tilgreindum vöxtum og málskostnað.

H var sakfelldur í héraði fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum vegna tekjuáranna 2016, 2017 og 2018 á þann hátt að láta undir höfuð leggjast að telja fram tekjur frá einkahlutafélaginu A að fjárhæð 161.715.277 krónur og þannig komist hjá því að greiða tekjuskatt og útsvar að fjárhæð samtals 71.212.813 krónur. Taldi héraðsdómur að um laun H hafi verið að ræða sem honum hafi borið að gera grein fyrir í skattframtölum sínum. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu H. Við ákvörðun refsingar H var litið til þess að brot hans varðaði háum fjárhæðum, stóð yfir í um þrjú ár og var framið af einbeittum ásetningi en einnig til þess að óhæfilegur dráttur hafi orðið á rekstri málsins. Var refsing H ákveðin fangelsi í 15 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Einnig var H gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 142.500.000 krónur en sæta ella fangelsi í 12 mánuði.

W var gefið að sök að hafa staðið að innflutningi á 5.200 ml af amfetamínbasa, ætluðum til söludreifingar í ágóðaskyni, sem barst með póstsendingu frá Póllandi en nafngreindur maður hér á landi var skráður viðtakandi hennar fyrir tilstuðlan W. Í hinum áfrýjaða dómi var W sakfelldur samkvæmt ákæru og gert að sæta fangelsi í fimm ár. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms taldi Landsréttur sannað að W hefði staðið að innflutningi efnisins með þeim hætti sem greindi í ákæru. Taldi Landsréttur ekkert fram komið sem fengi hróflað við sönnunarmati héraðsdóms og gætu athugasemdir W við rannsókn málsins, þar með talið um skort á könnun á aðkomu annarra, engu breytt um að það brot sem ákæra lyti að hefði verið fullframið þegar efnið barst með pósti til landsins. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu W því staðfest og brotið talið réttilega heimfært til 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá staðfesti Landsréttur einnig niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um refsingu W, fangelsi í fimm ár, upptöku og sakarkostnað, en við ákvörðun refsingar var í dómi Landsréttar litið til 1. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga auk þeirra sjónarmiða sem rakin voru í hinum áfrýjaða dómi.

J var með tveimur héraðsdómum dæmdur til fangelsisrefsingar fyrir fjölda afbrota, þar á meðal á annan tug þjófnaðarbrota og fyrir að hafa margsinnis ekið sviptur ökurétti og undir áhrifum fíkniefna eða lyfja. Fyrir Landsrétti var ákvörðun refsingar vegna beggja dóma til endurskoðunar, auk þess sem J krafðist frávísunar tiltekinna ákæruliða eða sýknu. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu J fyrir brot gegn nálgunarbanni og eignaspjöll með því að hafa brotið rúðu í tilteknu húsi. Kröfu J um frávísun tiltekins ákæruliðar, sem var reist á vanhæfi embættis lögreglustjórans á Suðurlandi, var hafnað. Aftur á móti var fallist á frávísunarkröfu vegna sakargifta um húsbrot þar sem refsikrafa frá leigutaka og umráðamanni húsnæðisins lá ekki fyrir. Var J gert að sæta fangelsi í þrjú ár og niðurstaða héraðsdóms um einkaréttarkröfur staðfest.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn barni og brot í nánu sambandi með því að hafa brotið gegn stjúpdóttur sinni, A, með nánar tilgreindri háttsemi í fjölda skipta á tilgreindu tímabili þegar A var sjö til átta ára. X byggði sýknukröfu sína öðrum þræði á því að hann hefði verið sofandi þegar hann sýndi af sér ætlaða háttsemi og að hann væri haldinn kynferðislegri djúpsvefnröskun (e. sexsomnia). Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að dómurinn, sem skipaður væri sérfróðum meðdómsmanni, teldi matsgerð dómkvadds matsmanns, þar sem talið var afar ólíklegt að ákærði hefði verið sofandi og ómeðvitaður um eigin gjörðir þegar atvik áttu sér stað, vel rökstudda og að í henni væri stuðst við nægar upplýsingum um svefnhegðun X eftir að hann varð fullorðinn, auk svefnrannsóknar á honum. Jafnframt væri til þess að líta að lýsing á háttsemi X í garð brotaþola benti eindregið til þess að hún ætti ekki rætur að rekja til kynferðislegrar svefnröskunar. Þótti sannað, þannig að ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum, að X hefði verið vakandi og því meðvitaður um athafnir sínar þegar hann framdi umrædd brot. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot X voru endurtekin, framin af skýrum ásetningi og sérlega vítaverð, þar sem þau beindust að mikilvægum hagsmunum ungrar stjúpdóttur hans. X hefði með háttsemi sinni stefnt velferð og andlegu heilbrigði A í augljósa hættu. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í tólf mánuði og í ljósi alvarleika brota X þóttu ekki efni til að binda hana skilorði. Þá var X gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

X var ákærður fyrir stórfellt brot í nánu sambandi gegn fyrrverandi sambýliskonu sinni og barnsmóður, A, með því að hafa endurtekið og á alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með líkamlegu og kynferðislegu ofbeldi. Annars vegar var X gefin að sök kynferðisleg áreitni og húsbrot með því að hafa 13. október 2024 farið í heimildarleysi inn í hús og síðan svefnherbergi A og áreitt hana með tilgreindum hætti og eftir það neitað að yfirgefa heimilið, þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir A þess efnis. Hins vegar um tilraun til manndráps með því að hafa þremur dögum síðar veist að A með tilgreindum hætti með þeim afleiðingum að hún hætti að geta andað og meðvitund hennar skertist og hún hlaut tilgreinda áverka. Einnig var X ákærður fyrir líkamsárás gegn B sem olli honum tilgreindum áverkum. Loks var X gefið að sök vopnalagabrot með því að hafa haft í fórum sínum á heimili sínu 14 skotvopn, auk fjölda skotfæra, án þess að hafa gilt skotvopnaleyfi, án þess að skotvopnin væru skráð á hann og án þess að tryggja viðeigandi geymslu þeirra. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Var því hafnað að X hafi verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum eða geðrænu ástandi hans þannig háttað að refsing gæti ekki borið árangur, sbr. 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var X gert að sæta fangelsi í sex ár, auk þess sem honum var gert að greiða A skaða- og miskabætur og sæta upptöku á fyrrgreindum skotvopnum og skotfærum. Með dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að beinn ásetningur X hafi staðið til þess að svipta A lífi 16. október 2024. Staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X og ákvað refsingu hans fangelsi í sjö ár en til frádráttar skyldi koma vist hans í gæsluvarðhaldi og á sjúkrastofnun. Niðurstaða héraðsdóms um skaða- og miskabætur til handa A og um upptöku skotvopna og skotfæra var loks staðfest.

M var gefið að sök peningaþvætti samkvæmt 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa á tímabilinu 16. til 19. maí 2024 tekið við samtals 4.920 evrum í reiðufé frá óþekktum aðila eða aðilum sem M gat ekki dulist að væri ávinningur af refsiverðum brotum. Í dómi Landsréttar kom fram að M hefði ekki gefið trúverðugar skýringar á komu sinni hingað til lands og tilurð þeirra fjármuna sem hann hafði í fórum sér þegar lögregla hafði afskipti af honum í Flugstöð Leifs Eiríkssonar. Ekki var talið að gögn sem M hafði lagt fram gætu breytt því mati. Jafnframt var litið til þess að M hitti, sama dag og hann kom til landsins, mann sem hefur verið sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot en frásögn M um ástæðu fundarins og hvað þeim fór á milli var talin með nokkrum ólíkindum. Enn fremur var að teknu tilliti til tekna M talið afar ósennilegt að einstaklingur í hans stöðu hefði komið með framangreinda fjárhæð til landsins í þeim óljósa tilgangi sem M hafði greint frá. Taldi dómurinn sýnt fram á með óyggjandi hætti að útilokað væri að fjármunir sem M hafði í fórum sínum þegar hann var handtekinn væru til komnir með lögmætum hætti. Hafi þannig verið um að ræða ávinning af refsiverðum brotum sem M gat ekki dulist um. Var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu M og upptöku fyrrnefndra fjármuna staðfest og refsing hans ákveðin fangelsi í tvo mánuði.

Með hinum áfrýjaða dómi var M sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa staðið að innflutningi á samtals 13.032,33 g af kókaíni með styrkleika 83- 87%, ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. M játaði sök við meðferð málsins í héraði og var gert að sæta fangelsi í sex og hálft ár og upptöku á fíkniefnunum. Fyrir Landsrétti var eingöngu ágreiningur um ákvörðun refsingar. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að M flutti til landsins mikið magn af afar sterkum fíkniefnum sem ætluð voru til söludreifingar hér á landi og brotaviljinn einbeittur. Á hinn bóginn horfði það til mildunar að hann var 18 ára þegar brotið var framið. Þá játaði hann brotið á rannsóknarstigi og fyrir dómi. Loks var tekið tillit til þess að ekki lá annað fyrir en að hlutverk M hefði einvörðungu verið í því fólgið að koma efnunum hingað til lands og fá þau öðrum í hendur og ekkert sem benti til þess að hann hefði komið að skipulagningu og fjármögnun innflutningsins. Með hliðsjón af þessu var refsing M ákveðin fangelsi í fimm ár.

AB og MA voru ákærðir fyrir nauðgun samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa á þáverandi dvalarstað AB haft samræði við A, án hennar samþykkis, beitt hana ólögmætri nauðung og notfært sér ölvunar- ástand hennar, en A hafi ekki getað spornað við þeirri háttsemi sökum ölvunar og svefndrunga sem bæði AB og MA hafi verið fullljóst um. Voru AB og MA báðir sakfelldir í héraði samkvæmt ákæru, gert að sæta fangelsi í tvö og hálft ár og greiða A hvor um sig 1.500.000 krónur í miskabætur. AB viðurkenndi samræði við A en byggði á því að það hefði verið með hennar samþykki og hún ekki verið svo drukkin að hún gæti ekki spornað við því. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að hafið væri yfir skynsamlegan vafa að A hefði allt frá upphafi til loka samskipta hennar við AB og MA verið í því ástandi að hún hefði hvorki verið fær um að veita samþykki né sporna við samræði. Taldi Landsréttur framburð AB ótrúverðugan um að hann hafi talið ástand A venjulegt og eðlilegt, enda hafi honum miðað við fyrirliggjandi gögn hlotið að vera fyrrgreint ástand A ljóst. Var niðurstaða héraðs- dóms um sakfellingu AB því staðfest. Ólíkt AB neitaði MA því að hafa haft samræði við A. Við mat á trúverðugleika framburðar MA var meðal annars litið til þess að hann hafði gert verulegar og ítrekaðar breytingar á framburði sínum undir rannsókn málsins og var hvorki talið að fram hefðu komið trúverðugar skýringar á röngum framburði hjá lögreglu né breyttum framburði fyrir dómi. Var framburður MA um atburði næturinnar metinn mjög ótrúverðugur. Þá hafði AB frá upphafi lýst því að hann hefði séð MA og A nakin í kynferðislegum stellingum í íbúðinni og var það ekki talið fara á milli mála að verið væri að lýsa samræði. Þrátt fyrir að framburður AB um það hvernig hann mat ástand brotaþola hefði verið metinn ótrúverðugur var það ekki talið leiða til þess að framburður hans um hvaðeina í málinu væri ótrúverðugur og gæti engu skipt um sönnun. Samkvæmt því sem nánar er rakið í dóminum taldi Landsréttur framburð AB um háttsemi MA mun trúverðugri en framburð MA um að hann hefði ekki haft samræði við A. Þá var meðal annars vísað til þess að þær takmörkuðu minningar sem A hefði lýst, í afar trúverðugum framburði, lytu að aðkomu tveggja manna að því að notfæra sér ástand hennar. Að öllu virtu taldi Landsréttur hafið yfir skynsamlegan vafa að MA hefði haft samræði við brotaþola auk þess sem honum hafi, í ljósi þeirra gagna sem lágu til grundvallar niðurstöðu réttarins um ástand brotaþola, hlotið að vera ljóst að hún var hvorki fær um að veita samþykki né sporna við samræði. Var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu MA því staðfest. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að AB og MA notfærðu sér ölvun A og brutu með grófum og sérlega ófyrirleitnum hætti gegn kynfrelsi hennar. Var ásetningur þeirra talinn einbeittur og ættu þeir sér engar málsbætur. Var refsing þeirra beggja ákveðin fangelsi í þrjú ár og þeim gert að greiða A hvor um sig 2.000.000 króna í miskabætur.

S var ásamt meðákærðu í héraði gefið að sök stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa þann 20. maí 2022 haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 3.445 grömm af kannabislaufum, 91 kannabisplöntu og 1.403,48 grömm af marijúana og hafa um nokkurt skeið ræktað greindar plöntur, sem lögregla lagði hald á við leit á landareign S, og 9.660 grömm af marijúana sem fundust við leit í nánar tilgreindu sumarhúsi og 780 grömm sem meðákærði X hafði afhent meðákærða Y til dreifingar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að útilokað væri að S hefði umræddan dag haft í vörslum sínum þau 780 grömm af marijúana sem afhent höfðu verið meðákærða Y 4. maí 2022 og hann síðar afhent þriðja aðila. Einnig lægi ekkert fyrir um að S hefði haft aðgang að þeim 9.660 grömmum af marijúana sem fundust í umræddu sumarhúsi, yrði S því ekki sakfelld fyrir þá háttsemi. Landsréttur féllst hins vegar á að S hefði haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni þær kannabisplöntur og -lauf auk þess magns marijúana sem lögregla lagði hald á við leit á landareign S. Enn fremur var fallist á að S hefði um nokkurt skeið litið til með ræktun þeirra kannabisplantna sem haldlagðar voru á landareign hennar og þeirra plantna sem notaðar voru, að öllu eða langmestu leyti, til framleiðslu á umræddum 9.660 og 780 grömmum af marijúana. Ekki var talin komin fram nægjanleg sönnun að S hafi af ásetningi sýnt af sér háttsemi sem varðaði við 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og var háttsemi S því heimfærð undir 2. gr., sbr. 5., og 6. gr., laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni. Loks staðfesti Landsréttur sakfellingu S fyrir brot gegn lögum nr. 65/1974 með því að hafa haft í vörslum sínum 86,52 grömm af marijúana og 40 millilítra af kannabisblönduðum vökva sem fundust á heimili hennar. Var refsing S ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað í tvö ár skilorðsbundið.

M var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa áreitt A kynferðislega í bifreið sem hann ók með því að hafa káfað innanklæða á brjóstum og kynfærum hennar og reynt að kyssa hana tungukossum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að með framangreindu broti rauf M skilorð og var sá hluti dómsins því dæmdur upp og M gerð refsing í einu lagi, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing M ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Þá var honum gert að greiða A 700.000 krónur í miskabætur.

Ákærðu J, P, Á, H, G, V, Th, TK og AÞ var meðal annars gefin að sök skipulögð brotastarfsemi og stórfelld fíkniefnalagabrot sem þau hafi sammælst um að fremja á árinu 2023 og fram til 11. apríl 2024. Hafi framkvæmd brotanna verið liður í starfsemi skipulagðra brotasamtaka, en þau hafi í félagi staðið að sölu og dreifingu fíkniefna hér á landi, meðvituð um tiltekna verkaskiptingu við geymslu, pökkun, sölu og dreifingu efnanna, meðal annars í fjórum nánar tilgreindum tilvikum 21. og 22. september 2023, sem varðaði vörslur ávana- og fíkniefna í sölu og dreifingarskyni á þremur stöðum í Reykjavík og einum í Mosfellsbæ. Komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að af 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála leiddi að einungis væri unnt að taka afstöðu til síðastnefndra fjögurra tilvika varðandi þennan hluta málsins. Af framsetningu ákæru leiddi að ekki væri unnt, svo sem gert var í hinum áfrýjaða dómi, að taka afstöðu til þess hvort ákærðu hefðu í öðrum tilvikum árið 2023 og fram til 11. apríl 2024 gerst sek um ávana- og fíkniefnalagabrot. Voru ákærðu J, P, G, V, og TK sakfelld samkvæmt þessum hluta ákærunnar fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot samkvæmt 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en auk þess taldi Landsréttur sannað að brotin hefðu verið framkvæmd sem liður í skipulagðri brotastarfsemi samkvæmt 175. gr. a almennra hegningarlaga. Ákærðu Á, H, Th og AÞ voru hins vegar sýknuð af þessum hluta ákærunnar. Auk framangreinds voru J, P, Á, D og G sakfelldir fyrir nánar tilgreind peningaþvættisbrot og fíkniefnalagabrot og J, G og H fyrir innflutning ávana- og fíkniefna sem liðar í skipulagðri brotastarfsemi. Þá voru Th og AÞ sakfelld fyrir nánar tilgreind fíkniefnalagabrot. Loks voru J, P, TK, H og D sakfelld fyrir nánar tilgreind vopnalagabrot.

M var sakfelldur fyrir brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í sameiningu með öðrum staðið að því að flytja inn 1.988,99 grömm af kókaíni af tilteknum styrkleika, ætluðum til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir að hafa átt samtals 226,55 grömm af kókaíni sem ætlað var til sölu og dreifingar sem meðákærði í héraði hafði í vörslum sínum og fundust við leit í bifreið. Auk þessa var hann jafnframt sakfelldur fyrir brot gegn lyfjalögum nr. 100/2020 og lögum nr. 84/2018 um bann við tilteknum frammistöðubætandi efnum og lyfjum með því að hafa haft í vörslum sínum, í sölu- og dreifingarskyni, samtals 234,45 grömm af kókaíni, 498,33 grömm af hassi, 4,75 grömm af metamfetamíni, 555 stykki af alprazolam Krka 1 milligramms töflum og 4 millilítra af testósteroni. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot ákærða lutu að innflutningi á miklu magni sterkra fíkniefna í samverknaði við aðra. Þá hefðu brot ákærða verið framin í ágóðaskyni og einkennst af sterkum brotavilja auk þess sem hann hafði skipulagt innflutninginn. Þá var jafnframt horft til þess að hann hafði áður verið dæmdur í þriggja ára fangelsi fyrir brot á 173. gr. a almennra hegningarlaga auk þess sem hann hafði hlotið eins og hálfs árs fangelsisdóm í Svíþjóð fyrir fíkniefnasmygl sem einnig hefur ítrekunaráhrif hér á landi. Refsing M var ákveðin fangelsi í fjögur ár og sex mánuði en til frádráttar refsingunni kæmi gæsluvarðhald sem hann hefði sætt.

X var gefið að sök manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt sambýliskonu sína, A, lífi með margþættu nánar tilgreindu ofbeldi sem hafi valdið tilgreindum áverkum sem upp voru taldir í sex töluliðum, með þeim afleiðingum að A lést af völdum nánar tilgreinds áverka. Þá var X í II. kafla ákæru gefið að sök brot í nánu sambandi með því að hafa fyrr sama ár beitt A ofbeldi með þeim afleiðingum að hún hlaut nánar tilgreinda áverka. Með dómi héraðsdóms var X fundinn sekur um þá háttsemi sem lýst var í ákæru og að hafa valdið þeim áverkum sem þar greindi, að undanskildum þeim sem lýst var í 5. tölulið í I. kafla ákæru. Háttsemi X í I. kafla var talin varða við 1., sbr. 2. mgr., 218. gr. b og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en í II. kafla við 1. mgr. 218. gr. b sömu laga. Fyrir Landsrétti krafðist ákæruvaldið þess að X yrði sakfelldur í samræmi við ákæru og refsing hans þyngd en X krafðist sýknu. Í dómi Landsréttar var tekið undir það með héraðsdómi að framburður X væri ruglingslegur og ekki á honum byggjandi. Taldi rétturinn að þó ekki lægi fyrir hvernig X hafi veitt A þann áverka sem dró hana til dauða, þá yrði ekki vefengt með skynsamlegum rökum að X hefði veitt A þá áverka sem leiddu til andláts hennar. Taldi rétturinn að áverkar A hefðu hlotist af krafti sem X hafi beitt gagnvart kviði, höfði, hálsi, bringu, brjóstkassa og útlimum með þeim afleiðingum sem lýst var í 1. til 6. tölulið 1. kafla ákæru og þóttu engin efni til að undanskilja þá áverka sem greindi í 5. tölulið. Rétturinn miðaði við að atlaga X hefði beinst að sérstaklega viðkvæmum svæðum líkamans og verið ofsafengin. Var lagt til grundvallar að X hafi ekki getað dulist að bani gæti hlotist af atlögunni. Var hann því sakfelldur fyrir manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X fyrir þá háttsemi sem tilgreind var í II. kafla ákæru og heimfærslu háttseminnar til refsiákvæða. Niðurstaða yfirmatsmanna, sem dómkvaddir voru eftir uppkvaðningu héraðsdóms, var á þá leið að X hefði á verknaðartíma ekki verið haldinn neinum þeim sjúkdómum sem taldir séu upp í 15. gr. almennra hegningarlaga sem hefðu gert hann alls ófæran um að stjórna gerðum sínum. Þá töldu yfirmatsmenn 16. gr. almennra hegningarlaga ekki eiga við. Að þessu virtu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu X. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 2., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 16 ár að frádregnu gæsluvarðhaldi sem hann hafði sætt. Þá var X gert að greiða einkaréttarkröfuhafanum B skaða- og miskabætur og einkaréttarkröfuhafanum C miskabætur.

Saksókn í málinu studdist við tvær ákærur. Með fyrri ákærunni var A og T gefið að sök meiri háttar skattalagabrot í rekstri H ehf. Þá var þeim einnig gefið að sök meiri háttar bókhaldsbrot með því að hafa ekki fært tilskilið bókhald fyrir félagið þannig það uppfyllti kröfur laga. T var framkvæmdastjóri félagsins og stjórnarmaður. Hann játaði sök. Saksókn á hendur A tók til þess að hann hefði verið daglegur stjórnandi félagsins. A neitaði sök og hélt því fram að hann hefði ekki að neinu leyti komið að rekstri og skattskilum H ehf. Landsréttur hafnaði þeirri málsvörn. Var litið svo á í ljósi allra aðstæðna að A og T hefðu sameiginlega borið ábyrgð á skattskilum og bókhaldi H ehf. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærðu samkvæmt ákæru. Með seinni ákærunni var L og H gefið að sök meiri háttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum, L í rekstri S ehf. og H í rekstri HR ehf., með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum með því að færa til gjalda í skattskilum þess kostnað á grundvelli rangra og tilhæfulausra reikninga frá fjórum tilgreindum félögum og þannig oftalið rekstrargjöld í skattskilum þeirra. Þá var þeim gefið að sök að hafa staðið skil á efnislega röngum virðisaukaskattsskýrslum með því að offramtelja innskatt á grundvelli slíkra reikninga frá sömu félögum. A og T voru í seinni ákærunni bornir sökum um hlutdeild í brotum L og H. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að ákæruvaldið hefði sýnt fram á að um ranga og tilhæfulausa reikninga frá félögunum fjórum hefði verið að ræða, þó að því undanskildu að við það yrði að miða að sölureikningar að fjárhæð 6.500.000 krónur hefðu verið réttmættir. Hefði því ekki mátt færa reikningana sem rekstrargjöld í bókhaldi félaganna og ekki nýta innskatt samkvæmt þeim á móti útskatti þeirra. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu L og H og hlutdeild T og A í þeim brotum, svo og um heimfærslu brota þeirra til refsiákvæða. Þá var héraðsdómur staðfestur um refsingu ákærðu að öðru leyti en því að fangelsisrefsing ákærða A var að hluta bundin skilorði og sekt ákærða L lækkuð.

Ákærða var gefið að sök að hafa ýtt þáverandi sambýliskonu sinni þannig að hún féll í gólfið, náð í eldhúshníf og elt hana ógnandi með hnífinn inn á baðherbergi og að hafa slegið hana í andlitið. Fyrir Landsrétti byggði ákærði meðal annars á því að framburður hans á rannsóknarstigi hefði ekki gefið rétta mynd af lýsingu hans á málavöxtum þar sem skýrslugjöf hans hjá lögreglu hafi farið fram á ensku með aðstoð túlks en ekki á móðurmáli hans og því bæri að líta fram hjá skýrslugjöf hans hjá lögreglu og horfa til skýrslu hans fyrir héraðsdómi. Við aðalmeðferð fyrir Landsrétti var meðal annars horft á hljóð- og myndupptöku af skýrslugjöf ákærða hjá lögreglu og taldi Landsréttur að ekki yrði annað ráðið af skýrslunni en að hann skildi vel það sem þar fór fram og hefði getað tjáð sig ágætlega á ensku. Þá taldi Landsréttur með vísan til trúverðugs framburðar brotaþola, sem einnig fékk stuðning í frumskýrslu lögreglu, framburði nafngreinds vitnis og bréfi Kvennaathvarfsins, að sannað hefði verið að ákærði hefði ýtt brotaþola þannig að hún féll í gólfið eins og lýst hefði verið í ákæru. Jafnframt teldist sannað að ákærði hefði náð í eldhúshníf, þótt ekki yrði fullyrt að hann hefði elt brotaþola ógnandi með hnífinn inn á baðherbergi, auk þess sem sannað teldist að ákærði hefði slegið brotaþola í andlitið eins og lýst hefði verið í ákæru. Hefðu afleiðingarnar verið að brotaþoli hlaut marblett á enni og tvo marbletti á handlegg. Taldist brot ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og var honum gerð tveggja mánaða skilorðsbundin fangelsisrefsing. Var honum að auki gert að greiða brotaþola 500.000 krónur í miskabætur.

Ákærði S var sakfelldur í héraði fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa staðið að innflutningi á 48,86 g af kókaíni, ætluðu til söludreifingar í ágóðaskyni, sem flutt voru með bréfi til landsins. Þá voru ákærðu A og X sakfelld fyrir tilraun til sama brots. Rakið var í dómi Landsréttar að framburður ákærða S hafi tekið breytingum frá því rannsókn málsins hófst. Taldi dómurinn framburð hans fyrir héraðsdómi, þar sem hann hvarf í öllum aðalatriðum frá fyrri framburði sínum hjá lögreglu, afar ótrúverðugan og skýringar hans á atvikum fráleitar. Að þessu gættu meðal annars og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu S og A og heimsfærslu á brotum til refsiákvæða. Við ákvörðun refsingar S og A var meðal annars litið til þess að ásetningur S til verknaðarins var einbeittur og skipulagður. Þá hafi S þegar brotið var framið enn verið að afplána refsingu vegna fyrri brota með rafrænu eftirliti. Loks horfði það til refsiþyngingar beggja að um samverknað var að ræða og ítrekun hvað varðaði S. Var refsing S ákveðin fangelsi í sex mánuði, sem rétt þótti að skilorðsbinda sökum dráttar á málsmeðferð, og staðfest ákvæði hins áfrýjaða dóms um refsingu A með þeirri athugasemd að um tilraun til brots hafi verið að ræða en ekki hlutdeildarbrot eins og ranglega var tiltekið í hinum áfrýjaða dómi. Þá taldi dómurinn að ekki hafi tekist að sýna fram á svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa að ákærða X hafi gerst sök um þá háttsemi sem greinir í ákæru og var X því sýknuð af refsikröfu ákæruvalds.

Með hinum áfrýjaða dómi var K sakfelldur samkvæmt I. lið ákæru fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa veist með ofbeldi að brotaþola, A, og kastað óþekktum hlut í höfuð hennar með þeim afleiðingum að hún hlaut opið sár á höfði, höfuðkúpubrot og mar á heila. Var talið sannað að við þá atlögu hefði A fallið í gólfið og brotnað upp úr hægri augntönn hennar. Þá var K jafnframt sakfelldur samkvæmt III. lið ákæru fyrir vopna- og fíkniefnalagabrot. Hvað I. lið ákæru varðaði neitaði K sök og kvaðst ekki vita hvað hent hefði A sem aftur á móti bar um að í kjölfar þess að K hefði reiðst henni hefði hún fengið hlut í höfuðið með þeim afleiðingum að úr blæddi og hana svimaði. Að mati Landsréttar fékk framburður A að þessu leyti eindreginn stuðning í framburði vitnisins B. Þótti ákæruvaldið hafa fært á það sönnur með trúverðugum framburði A og B og því sem honum var til stuðnings, gegn neitun K, að K hefði veist með ofbeldi að A með því að kasta óþekktum hlut í höfuð hennar með fyrrgreindum afleiðingum. Með háttseminni var K talinn hafa brotið gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Landsréttur taldi á hinn bóginn að þær sakargiftir á hendur K að A hefði fallið í gólfið við höfuðhöggið og við það brotnað upp úr hægri augntönn hennar fengju ekki viðhlítandi stuðning í framburði A og B. Var K því sýknaður af þeim. Þá taldi Landsréttur sök K samkvæmt III. lið ákæru fyrnda, enda þótti ljóst að refsing hans vegna þeirra brota hefði ekki farið fram úr sektum. Var K því sýknaður af sakargiftum samkvæmt nefndum lið ákæru. Refsing K var ákveðin 12 mánaða fangelsi og honum gert greiða brotaþola miskabætur.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir tilraun til manndráps, en með vísan til 2. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing ákærða færð niður úr lögbundnu refsilágmarki 211. gr. laga nr. 19/1940 og ákærða gert að sæta fangelsi í fjögur ár. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að jafnvel þótt lagt væri til grundvallar að brotaþoli hefði veitt ákærða hnefahögg áður en ákærði lagði að brotaþola með hnífi, hefðu viðbrögð ákærða verið stórhættuleg og í engu samræmi við það sem á undan var gengið. Áverkar brotaþola bæru með sér einbeitta og ofsafengna atlögu og litlu hefði mátt muna að ákærði hefði banað brotaþola. Því væru ekki efni til að beita 2. mgr. 20. gr. laga nr. 19/1940 til refsilækkunar auk þess sem ekki þótti koma til álita að beita heimildum 4. tölul. 1. mgr. 74. gr., 75. gr. eða 3. mgr. 218. gr. c sömu laga. Var refsing ákærða því ákveðin fimm ára fangelsi. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um miskabætur til brotaþola var staðfest.

K var í héraði sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa tvívegis ekið bifreið sviptur ökurétti. Með brotunum rauf K skilyrði reynslulausnar og var honum gerð refsing í einu lagi, sbr. 1. mgr. 82. gr. laga um fullnustu refsinga nr. 15/2016, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og var K gert að sæta 32 mánaða fangelsi. Fyrir Landsrétt lagði K fram ný gögn um breytta hagi hans til hins betra. Í ljósi sakarefnis málsins og dómvenju taldi Landsréttur ekki efni til annars en að staðfesta hinn áfrýjaða dóm. Var þá meðal annars litið til þess að samkvæmt dómvenju væri ekki gerður greinarmunur á akstri undir áhrifum áfengis eða vímuefna og akstri án ökuréttinda.

P var ákærður fyrir nauðgun samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa með ólögmætri nauðung og án samþykkis haft önnur kynferðismök en samræði við A á hótelherbergi, með því að hafa sem starfsmaður á hóteli þar sem A dvaldi, farið í heimildarleysi inn í herbergið þar sem A hafði lagst til svefns, kysst hann á háls og geirvörtur og sett getnaðarlim A í munn sinn og haft við hann munnmök. Var P gefið að sök að hafa nýtt sér yfirburði sína og aðstöðumun gagnvart A, sem væri með þroskahömlun og hafi ekki getað skilið þýðingu verknaðarins, auk þess sem A hafi verið undir áhrifum lyfja og fíkniefna. Var P sakfelldur í héraði samkvæmt ákæru og gert að sæta fangelsi í þrjú ár. Í dómi Landsréttar var talið sannað að P hefði án samþykkis sett getnaðarlim A í munn sinn og þannig viðhaft önnur kynferðismök en samræði í skilningi 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga um nauðgun. Var P því sakfelldur fyrir brot gegn ákvæðinu eins og háttsemi hans var lýst í ákæru, að öðru leyti en því að ekkert var fram komið í málinu um að P hefði viðhaft háttsemi sem félli undir ólögmæta nauðung. Þá var talið að P hefði hlotið að vera ljóst að A glímdi við andlega fötlun og að hann hefði notfært sér þá fötlun A. Var P því einnig sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa notfært sér yfirburði sína og aðstöðumun gagnvart A en ekki var talið sannað að A hefði ekki getað skilið þýðingu verknaðarins. Við ákvörðun refsingar P var litið til alvarleika háttsemi hans og þess að hann hafi brotið gróflega gegn kynfrelsi A en einnig til þess dráttar sem orðið hafði á meðferð málsins og P yrði ekki kennt um. Var refsing P ákveðin fangelsi í tvö og hálft ár og honum gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

E, J og S voru ákærðir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 2943,38 grömm af MDMA kristölum og 1.781 MDMA töflu. Þá var S einnig ákærður fyrir að hafa í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 153,29 grömm af kókaíni, 5,10 grömm af MDMA, 223,58 grömm af metamfetamíni í kristalsformi, 22 MDMA töflur og 788 töflur sem innihéldu fíknilyfið brómazólam ásamt því að vera gefin að sök nánar tilgreind umferðarlagabrot. Loks var J ákærður fyrir að hafa haft í vörslum sínum 4,60 grömm af kókaíni, tvö stunguvopn og tvö höggvopn. Með dómi héraðsdóms voru ákærðu sakfelldir samkvæmt ákæru, að því frátöldu að E og J voru sýknaðir af því að hafa haft MDMA töflurnar í vörslum sínum. Var refsing E og J ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði en refsing S ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Á undi héraðsdómi að því leyti sem E og J voru sýknaðir en áfrýjaði málinu til refsiþyngingar. Kröfur E og S fyrir Landsrétti lutu einungis að ákvörðun refsingar en J krafðist sýknu af I. kafla ákæru. Um þátttöku J kom meðal annars fram í dómi Landsréttar að hún skæri sig á engan hátt frá þátttöku meðákærðu og var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu J staðfest. Þá var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um refsingu E og J en refsing S ákveðin fangelsi í þrjú ár.

P var sakfelldur fyrir stórfellda líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið A tvisvar sinnum með glerflösku í höfuðið með tilgreindum afleiðingum fyrir A. Þá var P einnig sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 217. gr. sömu laga með því að hafa slegið B í andlitið með krepptum hnefa með tilgreindum afleiðingum fyrir B. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að samkvæmt framburðum fjögurra vitna í héraði og áverkavottorði væri sannað að A hefði hlotið tilgreinda áverka á enni og hnakka vegna þeirrar líkamsárásar sem P var sakfelldur fyrir í héraði. Hins vegar væri ósannað að hruflsár á framhandlegg A hefði hlotist vegna hennar. Þá var sýknukröfu P á grundvelli neyðarvarnar, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga hafnað, enda væri ekkert fram komið í málinu sem styddi þá vörn P að A hafi átt upptökin að átökunum eða að högg P hafi verið nauðsynlegt til að verjast eða afstýra ólögmætri árás A. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að P hafi verið sakfelldur fyrir tvær líkamsárásir og var önnur þeirra sérstaklega hættuleg þar sem glerflaska var notuð sem barefli. Refsing P var ákveðin sjö mánuðir en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár og P gert að greiða A og B miskabætur.

X var sakfelld fyrir manndráp, tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt yngri son sinn lífi með nánar tilgreindum hætti og gert tilraun til hins sama gagnvart eldri syni sínum, en bæði brotin voru framin á heimili ákærðu. Ákærða X játaði brot sín skýlaust en krafðist sýknu á grundvelli sakhæfisskorts, sbr. 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara að henni yrði ekki gerð refsing og byggði á því að refsing myndi ekki bera árangur, sbr. 16. gr. sömu laga. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvæði 15. gr. almennra hegningarlaga geymdi undantekningu frá því þeirri meginreglu að mönnum skyldi refsað fyrir afbrot sín og það leiddi ekki til sakhæfisskorts þótt sá, sem framið hefði refsiverðan verknað, væri haldinn ranghugmyndum af völdum geðsjúkdóms nema hann hefði alls ekki verið fær um að stjórna gerðum sínum er hann vann verkið. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem byggði niðurstöðu sína meðal annars á matsgerðum þriggja geðlækna, sem allir töldu að X hefði verið fær um að stjórna gerðum sínum á verknaðarstundu, var X talin sakhæf. Þá var niðurstaða héraðsdóms um að refsing myndi bera árangur einnig staðfest með vísan til forsendna hans, en hún byggði meðal annars á áðurgreindum matsgerðum, sem matsmenn staðfestu í viðbótarskýrslum fyrir Landsrétti. Jafnframt var refsing, sem X var gerð í hinum áfrýjaða dómi, 18 ára fangelsi, staðfest. Loks var X dæmd til að greiða B 5.000.000 króna í miskabætur og C 3.000.000 króna.

G var ákærður í tveimur ákæruliðum, annars vegar fyrir brot gegn 4. mgr. 202. gr. laga nr. 19/1940 með því að hafa í samskiptum við A í skilaboðum í síma tilgreint kvöld mælt sér mót við A í því skyni að hafa við hann önnur kynferðismök en samræði og hins vegar brot gegn 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. sömu laga með því að hafa haft við A önnur kynferðismök með nánar tilgreindum hætti og með því að nýta sér yfirburðastöðu sína gagnvart A vegna aldurs- og þroskamunar og þess að hann var einn á ferð með A. Með dómi héraðsdóms var G sakfelldur í báðum ákæruliðum og gert til að sæta 18 mánaða fangelsi og greiða A 1.000.000 króna í miskabætur. Ómerkingarkröfu G var hafnað þar sem ekki voru taldir vera ágallar á aðferð héraðsdóms við sönnunarmatið. Um fyrri lið ákæru kom fram að ekkert væri fram komið um að G hafi, þrátt fyrir að A hafi velt því upp í umræddum samskiptum að hann væri 14 ára, gert nokkurn reka að því að ganga úr skugga um réttan aldur A. Að því gættu og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var fallist á að G hafi látið það sér í léttu rúmi liggja að A gæti verið 14 ára þegar samskiptin áttu sér stað umrætt sinn. Um síðari lið ákæru kom fram að telja yrði að framburður A fengi nokkurn stuðning í niðurstöðu DNA-rannsóknar, hljóðupptöku af Neyðarlínusímtali og símasamskiptum milli G og A umrætt kvöld. Var talið að framburður brotaþola fengi stuðning í gögnum málsins og væri trúverðugur en framburður G ótrúverðugur. Gegn neitun G var fallist á með héraðsdómi að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í báðum ákæruliðum. Var G gert að sæta tveggja ára óskilorðsbundnu fangelsi og greiða A 1.800.000 krónur í miskabætur

B var sakfelldur í héraði í samræmi við játningu fyrir tvö fíkniefnalagabrot og nokkur brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940. B var einnig gefið að sök húsbrot með því að hafa í þrjú skipti farið í heimildarleysi inn í tilgreind fjölbýlishús en hann bar því við að hann hefði leitað í þessi húsnæði vegna kulda, auk þess sem hann hafi verið slasaður og í slæmu ástandi. Í dómi héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að ekki yrði séð að B hafi verið í yfirvofandi hættu sem hafi verið bægt frá með þessari háttsemi. Önnur úrræði hafi staðið B til boða og aðstæður hans hafi ekki réttlætt að hann færi inn í húsnæði annarra einstaklinga til að leita sér skjóls. Var því ekki fallist á það að þessi háttsemi B hafi verið honum refsilaus með vísan til 13. gr. almennra hegningarlaga og var hann sakfelldur fyrir hana. Var B gert að sæta fangelsi í tólf mánuði. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest. Við ákvörðun refsingar B var meðal annars litið til dráttar á meðferð málsins fyrir Landsrétti sem ekki var talið að honum yrði kennt um. Kom því ekki til álita að þyngja refsingu B. Þá var, með hliðsjón af sakaferli B og fjölda þeirra brota sem hann var sakfelldur fyrir, ekki talið unnt að binda refsingu hans skilorði. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

E var gefin að sök tilraun til manndráps með því að hafa stungið A með hníf í vinstri öxl og hægri síðu, með þeim afleiðingum að A hlaut opið sár á vinstri öxl, opið sár hliðlægt framanvert á brjóstkassa hægra megin og loft- og blóðbrjóst. Var háttsemin í ákæru talin varða við 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. E neitaði sök og bar að mestu fyrir sig minnisleysi. Kröfu sína um sýknu reisti E meðal annars á sjónarmiðum um neyðarvörn. Héraðsdómur féllst ekki á með E að skilyrði neyðarvarnar væru uppfyllt og lagði framburð A um atburðarrásina, sem jafnframt fékk stoð í öðrum gögnum málsins, til grundvallar. Taldi dómurinn þannig sannað að E hefði veist að A með þeim hætti sem greindi í ákæru og hafið yfir skynsamlegan vafa að hann hefði beitt hnífnum sem hann bar á sér í umrætt sinn og fannst síðar á heimili hans. Þá taldi héraðsdómur að E hefði verið sakhæfur á verknaðarstundu og að geðrænu ástandi hans væri ekki svo háttað að refsing gæti ekki borið árangur, sbr. 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga. E var gert að sæta sex ára fangelsi en til frádráttar refsingu hans kom óslitið gæsluvarðahald frá 20. janúar 2024. Þá var E jafnframt gert að sæta upptöku á hníf og greiða A nánar tiltekna fjárhæð. Með vísan til forsendna var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um niðurstöðu hans um sakhæfi E, sakfellingu og heimfærslu til refsiákvæða. Þá taldi Landsréttur 1. mgr. 16. gr. almennra hegningarlaga ekki standa því í vegi að E yrði gerð refsing í málinu. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að langt væri um liðið frá því að E hefði síðast verið gerð refsing og höfðu fyrri brot hans því ekki teljandi áhrif í þeim efnum. Að öllu virtu og í ljósi dómaframkvæmdar var refsing E ákveðin fangelsi í fimm ár en til frádráttar henni kom óslitið gæsluvarðhald. Ákvæði hins áfrýjaða dóms um upptöku var jafnframt staðfest. Þá var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna um miskabætur til A og bætur vegna sjúkrakostnaðar en bætur fyrir munatjón, sem héraðsdómur hafði ákveðið að álitum, hækkaðar.

M, S, SM og W voru ýmist ákærð fyrir innflutning á amfetamínbasa eða tilraun þar að lútandi. M var gefið að sök að hafa flutt inn, reynt að taka á móti og varsla 6.780 ml af amfetamínbasa, með 60-62% af styrkleika, ætluðu til söludreifingar hér á landi. Jafnframt að hafa fengið SM og S til að vera skráðir móttakendur fyrir sitt hvorri sendingunni og síðan fengið þau og W til að sækja þær og koma þeim til hans. Sakargiftum á hendur SM, S og W var lýst sem tilraunarbroti í ákæru en að auki sagði þar að W hefði, að beiðni M, sótt S á heimili hennar, ekið að nánar tiltekinni póstafgreiðslu, þar sem hún sótti sendinguna sem hún var skráð fyrir, ekið henni að heimili hennar, þar sem hún hefði yfirgefið bifreiðina, og hann í kjölfarið verið handtekinn með sendinguna í vörslum sínum. Með hinum áfrýjaða dómi voru öll fjögur sakfelld samkvæmt ákæru, þó þannig að háttsemi W var metin sem hlutdeild í tilraunarbroti. Var M var gert að sæta fangelsi í sex ár, SM og S í þrjú ár og W í tvö ár. Landsréttur taldi sakargiftir á hendur M fá margvíslega stoð í gögnum málsins og að ekki réðu þar úrslitum þau atriði sem ákærði gerði sérstakar athugasemdir við og vörðuðu greiningu símagagna. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu M og heimfærslu brots hans til refsiákvæða. Þá taldi Landsréttur mega slá því föstu að ásetningur SM og S hefði staðið til þeirra sakargifta sem ákæra á hendur þeim tæki til og þá þannig að lægsta stig ásetnings, dolus eventualis, hefði í öllu falli verið fyrir hendi. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sakfellingu þeirra og heimfærslu brots þeirra til refsiákvæða. Með nánar tilteknum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu W og heimfærslu til refsiákvæða, en þó þannig að því er tæki til huglægrar afstöðu W að hann hefði hlotið að gera sér grein fyrir að um fíkniefni væri að ræða og í öllu falli látið sér í léttu rúmi liggja magn þeirra og tegund. Niðurstaða héraðsdóms um refsingu M og W var staðfest, en refsing SM og S lækkuð og ákvörðuð fangelsi í tvö ár.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir tvær nauðganir samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við A, án hennar samþykkis, þar sem hún lá sofandi eða meðvitundarlítil í rúmi, og notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum áhrifa áfengis og svefndrunga. Einnig var X sakfelldur samkvæmt 3. lið ákæru fyrir að hafa í sömu skipti útbúið myndskeið af samförunum, án samþykkis og vitneskju A, sett myndskeiðið á minnislykil og sett hann í póstkassa á heimili A, en háttsemi hans var heimfærð til 209. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi Landsréttar var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu X fyrir tvær nauðganir staðfest með vísan til forsendna. Landsréttur taldi sannað að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í 3. ákærulið og var háttsemi hans heimfærð til 1. mgr. 199. gr. a almennra hegningarlaga, sbr. áður 209. gr. sömu laga, sbr. einnig 1. mgr. 2. gr. laganna. Refsing X var ákveðin fangelsi í fjögur ár og honum gert að greiða A miskabætur.

A var sakfelld fyrir eignaspjöll, brot gegn valdstjórninni, vopnalagabrot, brot gegn lögreglulögum og umferðarlagabrot samkvæmt nokkrum ákæruliðum. Við ákvörðun refsingar A var litið til þess að hún hefði gerst sek um fjölmörg afbrot á tæplega átta mánaða tímabili. Skýlaus játning A var virt henni til refsimildunar en á hinn bóginn þótti ekki unnt að horfa fram hjá því að brot hennar væru ítrekuð og bæru vott um einbeittan ásetning sem hefði áhrif til refsihækkunar, sbr. 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var refsing A ákveðin sem hegningarauki við fyrri dóm. Sá dómur, sem var skilorðsbundinn, var jafnframt tekinn upp og A dæmd refsing í einu lagi. Þá hafði dómurinn ítrekunaráhrif á brot A samkvæmt II. kafla ákæru. Enn fremur var litið til þess að brot A samkvæmt II. kafla ákæru voru framin þegar hún var í gæslu lögreglu. Samkvæmt öllu framangreindu þótti refsing A hæfilega ákveðin fangelsi í 14 mánuði, en fullnustu 11 mánaða af refsingunni var frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var henni gert að sæta upptöku á úðavopni og viðurkennd bótaskylda hennar.

K var ákærður fyrir fíkniefnalagabrot í þremur ákæruliðum með því að hafa tilgreint magn fíkniefna í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni. Með dómi Landsréttar var K sakfelldur fyrir vörslur tilgreindra fíkniefna í sölu- og dreifingarskyni samkvæmt fyrsta ákærulið. K var einnig sakfelldur fyrir vörslur fíkniefna sem um ræddi í öðrum og þriðja ákærulið. Þá var magn fíkniefnanna ekki slíkt að það gæfi eitt og sér tilefni til ályktunar um sölutilgang. Var K því sýknaður af því að hafa ætlað fíkniefnin samkvæmt öðrum og þriðja ákærulið til sölu og dreifingar. Var refsing K ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár.