Dómstólaleit

Ágreiningur málsaðila átti rætur að rekja til málshöfðunar B ehf. gegn H ehf. og I A/S til greiðslu skaðabóta vegna gallaðra glugga sem B ehf. keypti af H ehf. og I A/S framleiddi. Aðilar gerðu dómsátt undir rekstri málsins í héraði en lögðu ágreining um málskostnað í úrskurð héraðsdóms sem felldi málskostnað niður og sneri ágreiningurinn fyrir Landsrétti einvörðungu að þeirri niðurstöðu. Landsréttur leit meðal annars til þess að með dómsátt málsaðila hefði B ehf. fengið um 77% af upphaflegri höfuðstólskröfu sinni greidd. Þá hefðu H ehf. og I A/S hafnað greiðsluskyldu frá upphafi og B ehf. því verið nauðugur sá kostur að höfða dómsmál til að sækja kröfu sína, en í málinu hefðu H ehf. og I A/S haldið uppi fullum vörnum allt þar til sættir tókust, eftir að B ehf. hafði aflað yfirmatsgerðar. Var H ehf. og I A/S því gert að greiða B ehf. málskostnað en við ákvörðun hans var talið að sú tímaskráning sem B ehf. byggði málskostnaðarreikning sinn á væri úr hófi. Var málskostnaður því ákvarðaður eftir mati dómsins, sbr. 3. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991.

A og B deildu um forsjá dóttur þeirra, C, lögheimili hennar, meðlag og umgengni. Í dómi héraðsdóms var kveðið á um að forsjá og lögheimili C skyldi vera hjá B en niðurstaða héraðsdóms var byggð á því að forsjárhæfni A, sem hafði verið aðalumönnunaraðili C frá fæðingu, væri háð verulegum annmörkum. Var kveðið á um að A skyldi greiða B einfalt meðlag með barninu til 18 ára aldurs. Þá var kröfum málsaðila um að dómurinn kvæði á um inntak umgengnisréttar vísað frá dómi þar sem ekki lá fyrir að sáttameðferð hefði farið fram um umgengnisrétt barnsins við B áður en málið var höfðað. Við meðferð málsins hjá Landsrétti lögðu málsaðilar fram samning um fyrirkomulag umgengni C við B. Í dómi Landsréttar var rakið að í sálfræðilegri yfirmatsgerð sem aflað var fyrir réttinum kæmi fram að báðir málsaðilar væru með góða forsjárhæfni þótt minna hefði reynt á getu B að því leyti. Í yfirmatsgerðinni var ekki að öllu leyti fallist á niðurstöðu undirmatgerðar um takmarkanir á forsjárhæfni A en yfirmatsmenn töldu áfrýjanda úrræðagóða og sjálfstæða ásamt því að hún sýndi frumkvæði og dug við uppeldi barnsins. B, sem hafði frá fæðingu C notið takmarkaðrar umgengni við hana, upplýsti meðal annars í skýrslugjöf fyrir réttinum að markmið hans með málsókn á hendur A hefði fyrst og fremst verið til að tryggja umgengni barnsins við hann. Þá kom fram í dómi Landsréttar að samskipti A og B hefðu í gegnum tíðina verið erfið af ýmsum ástæðum en yfirmatsmenn og raunar málsaðilar sjálfir staðfest fyrir réttinum að samskiptin hefðu batnað töluvert og að umgengni hefði aukist. Í ljósi þess að viðhorf aðila til réttinda hvors annars og barnsins hefðu breyst til batnaðar frá því að dómur héraðsdóms féll var það mat Landsréttar að A og B væru líkleg til að geta unnið í sameiningu að velferð C og að farsælast væri fyrir barnið og málsaðila sjálfa að þau færu sameiginlega með forsjá þess. Um lögheimili C var litið til þess að það hafði frá fæðingu verið hjá A. Með vísan til tengsla A og C og með hliðsjón af yfirmatsgerð var talið skynsamlegast að viðhalda stöðugleika C og því ákveðið að lögheimili barnsins yrði hjá A. Þá var B gert að greiða A einfalt meðlag með barninu til 18 ára aldurs þess.

X var gefið að sök manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt sambýliskonu sína, A, lífi með margþættu nánar tilgreindu ofbeldi sem hafi valdið tilgreindum áverkum sem upp voru taldir í sex töluliðum, með þeim afleiðingum að A lést af völdum nánar tilgreinds áverka. Þá var X í II. kafla ákæru gefið að sök brot í nánu sambandi með því að hafa fyrr sama ár beitt A ofbeldi með þeim afleiðingum að hún hlaut nánar tilgreinda áverka. Með dómi héraðsdóms var X fundinn sekur um þá háttsemi sem lýst var í ákæru og að hafa valdið þeim áverkum sem þar greindi, að undanskildum þeim sem lýst var í 5. tölulið í I. kafla ákæru. Háttsemi X í I. kafla var talin varða við 1., sbr. 2. mgr., 218. gr. b og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en í II. kafla við 1. mgr. 218. gr. b sömu laga. Fyrir Landsrétti krafðist ákæruvaldið þess að X yrði sakfelldur í samræmi við ákæru og refsing hans þyngd en X krafðist sýknu. Í dómi Landsréttar var tekið undir það með héraðsdómi að framburður X væri ruglingslegur og ekki á honum byggjandi. Taldi rétturinn að þó ekki lægi fyrir hvernig X hafi veitt A þann áverka sem dró hana til dauða, þá yrði ekki vefengt með skynsamlegum rökum að X hefði veitt A þá áverka sem leiddu til andláts hennar. Taldi rétturinn að áverkar A hefðu hlotist af krafti sem X hafi beitt gagnvart kviði, höfði, hálsi, bringu, brjóstkassa og útlimum með þeim afleiðingum sem lýst var í 1. til 6. tölulið 1. kafla ákæru og þóttu engin efni til að undanskilja þá áverka sem greindi í 5. tölulið. Rétturinn miðaði við að atlaga X hefði beinst að sérstaklega viðkvæmum svæðum líkamans og verið ofsafengin. Var lagt til grundvallar að X hafi ekki getað dulist að bani gæti hlotist af atlögunni. Var hann því sakfelldur fyrir manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X fyrir þá háttsemi sem tilgreind var í II. kafla ákæru og heimfærslu háttseminnar til refsiákvæða. Niðurstaða yfirmatsmanna, sem dómkvaddir voru eftir uppkvaðningu héraðsdóms, var á þá leið að X hefði á verknaðartíma ekki verið haldinn neinum þeim sjúkdómum sem taldir séu upp í 15. gr. almennra hegningarlaga sem hefðu gert hann alls ófæran um að stjórna gerðum sínum. Þá töldu yfirmatsmenn 16. gr. almennra hegningarlaga ekki eiga við. Að þessu virtu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu X. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 2., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 16 ár að frádregnu gæsluvarðhaldi sem hann hafði sætt. Þá var X gert að greiða einkaréttarkröfuhafanum B skaða- og miskabætur og einkaréttarkröfuhafanum C miskabætur.

A og B deildu um forsjá sonar síns, C, lögheimili, umgengni og meðlag. Með dómi héraðsdóms var ákveðið að A og B færu áfram sameiginlega með forsjá drengsins. Lögheimili C skyldi vera hjá B en hann dvelja viku og viku í senn hjá hvoru foreldri sínu. Þá var A gert að greiða einfalt meðlag með drengnum. Í dómi Landsréttar var talið að ekkert hefði komið fram sem væri til þess fallið að hnekkja því mati héraðsdóms að það væri C fyrir bestu að forsjá yrði áfram sameiginleg og lögheimili hans hjá B. Taldi rétturinn þvert á móti að ný gögn og skýrslur styrktu þá niðurstöðu. Var niðurstaða héraðsdóms er varðaði forsjá, lögheimili og meðlag því staðfest. Landsréttur taldi að það þjónaði best hagsmunum C og stöðugleika í lífi hans að leggja til grundvallar tillögu yfirmatsmanna um að hann yrði meira hjá B en í ríflegri umgengni við A. Var því mælt fyrir um að A nyti umgengni við C aðra hvora viku frá lokum skóla á fimmtudegi eða eftir atvikum klukkan 16 ef ekki væri skóladagur fram til mánudagsmorguns. Einnig var mælt fyrir um umgengni um sumar og á hátíðisdögum um jól og páska en aðilum að öðru leyti látið eftir að semja um umgengni drengsins sín á milli.

A höfðaði mál þetta til heimtu skaðabóta úr hendi S hf. og B vegna líkamstjóns sem hún telur sig hafa orðið fyrir þegar bifreið í eigu B rann aftan á bifreið sem A ók 10. janúar 2017. Ágreiningur aðila laut að því hvort A hafi orðið fyrir varanlegu líkamstjóni við áreksturinn. Í málinu lágu fyrir álitsgerð örorkunefndar og tvær matsgerðir dómkvaddra manna um mat á afleiðingum árekstursins. Byggði stefnda kröfugerð sína að þessu leyti einkum á matsgerð tveggja dómkvaddra manna 4. febrúar 2019 og álitsgerð örorkunefndar 19. ágúst 2021. Kröfu sína um sýknu af kröfum stefndu byggðu áfrýjendur hins vegar á yfirmatsgerð 6. ágúst 2020 þar sem talið var að minni líkur en meiri væru á því að orsakasamband væri á milli slyssins og einkenna sem A hefði lýst á matsfundi. Í hinum áfrýjaða dómi var meðal annars rakið að þegar ákveðið væri hvaða matsniðurstöðu skyldi leggja til grundvallar gilti reglan um frjálst sönnunarmat dómara, sbr. 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þegar fyrirliggjandi matsgerðir voru bornar saman taldi héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, að yfirmatsgerðin væri haldin tilteknum annmörkum og að niðurstaða álitsgerðar örorkunefndar, en þó einkum undirmatsgerðar, væru í betra samræmi við sjúkrasögu A og þau læknisfræðilegu gögn sem fyrir lágu. Þá þóttu upplýsingar um breytingar á starfsgetu A eftir áreksturinn styðja það að A hefði orðið fyrir varanlegu líkamstjóni. Var A talin hafa fært nægar líkur fyrir því að hún hafi orðið fyrir varanlegu líkamstjóni við áreksturinn og tjón hennar sem rekja mætti til hans talið samsvara sjö stiga varanlegum miska og 15% varanlegri örorku. Í dómi Landsréttar var tekið fram að A hefði gengist undir læknisskoðun í tengslum við gerð matsgerðar vegna annars umferðarslyss þann 14. desember 2016 eða tæpum mánuði fyrir áreksturinn sem þetta mál tekur til. Í matsgerðinni var við mat á varanlegum miska miðað við lið VI.A.a í miskatöflu örorkunefndar, en hann tekur til hálshryggjar. Jafnframt var rakið að í yfirmatsgerðinni hefði A verið metin tímabundið óvinnufær í þrjá mánuði og það væri óumdeilt í málinu. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var A talin hafa rennt nægilegum stoðum undir það að hún hafi orðið fyrir varanlegu líkamstjóni í umferðarslysinu 10. janúar 2017. Þar sem fyrir Landsrétti var ekki sérstaklega deilt um mat á varanlegum miska og varanlegri örorku A, útreikning bóta og fjárhæð kröfu samkvæmt 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, var héraðsdómur staðfestur.

A höfðaði mál gegn S hf. og krafðist þess að viðurkenndur yrði með dómi óskertur bótaréttur hans úr afkomutryggingu hjá S hf. vegna starfsorkuskerðingar sem hann býr við í kjölfar æðabólgusjúkdóms. Í málinu lá fyrir matsgerð dómkvadds manns og yfirmat tveggja dómkvaddra manna, þar sem komist var að ólíkri niðurstöðu um starfsorkuskerðingu stefnda. Í hinum áfrýjaða dómi var yfirmatsgerðin, þar sem starfsorkuskerðing A var metin 55%, talin haldin annmörkum og niðurstaða undirmatsgerðarinnar, um 75% starfsorkuskerðingu A, lögð til grundvallar. S hf. taldi að leggja bæri niðurstöðu yfirmatsgerðarinnar til grundvallar. Í dómi Landsréttar var meðal annars rakið að það væri dómstóla að leggja mat á sönnunarfærslu málsaðila um staðreyndir sem um væri deilt. Þegar fyrirliggjandi matsgerðir væru bornar saman, taldi rétturinn, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, að undirmatsgerðin væri nákvæmari, vandaðri og betur rökstudd en yfirmatsgerðin, auk þess sem niðurstöður hennar færu betur saman við fyrirliggjandi læknisfræðileg gögn og önnur gögn málsins. Hvað verðleika varðaði stæði undirmatsgerðin þannig mun framar yfirmatsgerðinni og bæri með sér réttari niðurstöðu miðað við málið í heild sinni. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

A höfðaði mál á hendur S og B og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu S og B vegna líkamstjóns sem hún hafi orðið fyrir þegar bifreið í eigu B var ekið aftan á bifreið sem A ók. Í málinu lágu fyrir ein álitsgerð og tvær matsgerðir, annars vegar undir- og yfirmatsgerð um mat á orsakatengslum milli slyssins og einkenna A. Aðila greindi á um sönnunargildi matsgerðanna, en A taldi að leggja bæri undirmatsgerð E til grundvallar um orsakasamband, annars vegar vegna vanhæfis yfirmatsmanna og hins vegar þar sem yfirmatsmenn hefðu reist niðurstöður á forsendum sem A hefði hrakið með matsgerð vélaverkfræðings um líklegan hraða bifreiðar B þegar áresktur varð. Í dómi Landsréttar var því hafnað að yfirmatsmenn væru vanhæfir vegna vinnu að ”sameiginlegum utanréttarmötum” fyrir S. Þá var rakið að matsgerð vélaverkfræðingsins hefði verið í samræmi við fyrirliggjandi gögn og þannig undirstrikað það sem áður hefði legið fyrir, að ekki hefði verið um harðan árekstur að ræða. Var því ekki fallist á með A að líta bæri framhjá yfirmatsgerðinni þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að ekki væri unnt að rekja einkenni A til bifreiðaslyssins. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að ekki væri fullnægt skilyrðum til að taka til greina kröfu A um viðurkenningu á bótaskyldu S og B þar sem orsakatengsl milli bifreiðaslyssins og tjóns A væru ósönnuð. Því voru S og B sýknuð af kröfum A.

S bs. auglýsti árið 2009 eftir þátttakendum í lokuðu útboði um akstur almenningsvagna. T ehf. var meðal þeirra sem bauð í aksturinn. Að útboðinu loknu gekk S bs. til samninga við H hf. og K ehf. Höfðaði T ehf. í kjölfarið mál á hendur S bs. og krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur félagsins til skaðabóta vegna missis hagnaðar sem það hefði notið ef tilboði þess hefði ekki verið hafnað. Með dómi Hæstaréttar 1. júní 2017 í máli nr. 485/2016 var fallist á kröfu T ehf. um viðurkenningu á bótaskyldu S bs. Í málinu staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um greiðslu skaðabóta til T ehf. að því undanskildu að upphafstíma dráttarvaxtakröfu var breytt auk þess sem fjárhæð kröfu T ehf. var lækkuð til samræmis við leiðrétta undirmatsgerð sem niðurstaða um fjárhæð bóta byggði að hluta til á.

K var sakfelldur fyrir brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa á jarðhæð íbúðarhúss þar sem hann bjó kveikt á brauðrist sem staðsett var frammi á gangi við eldhúsið og lagt viskastykki yfir hana áður en hann gekk út úr húsnæðinu, en með athæfi sínu olli K eldsvoða sem hafði í för með sér að íbúar á efri hæð húsnæðisins voru í bersýnilegum lífsháska, auk þess sem augljós hætta var á yfirgripsmiklu eignatjóni annarra. Fyrir Landsrétti var fallist á beiðni um dómkvaðningu tveggja yfirmatsmanna. Var niðurstaða þeirra sú að K hefði verið sakhæfur í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga á verknaðarstundu og að refsing gæti borið árangur í skilningi 16. gr. sömu laga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að K hefði 23. október 2019 verið dæmdur til að sæta fangelsi í þrjá mánuði, þar af 30 daga skilorðsbundið í tvö ár. Tekinn var upp skilorðshluti þess dóms og refsing ákveðin í einu lagi með vísan til 60., sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga. Var K gert að sæta fangelsi í tvö ár og þrjá mánuði.

A höfðaði mál gegn U og krafðist eftirstöðva kaupverðs vegna sölu fasteignarinnar B. U höfðaði gagnsök gegn A og krafðist afsláttar og/eða skaðabóta vegna ýmissa galla sem hún taldi vera á fasteigninni. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti kom fram að ástand fasteignarinnar hefði ekki verið lakara hvað varðaði steypta veggi, fráveitumál og innra skipulag en U hefði mátt ætla eftir ítarlega skoðun á henni, að teknu tilliti til aldurs hússins, lýsingar, fyrirvara í söluyfirliti og söluverðs fasteignarinnar, og voru þau atriði því ekki metin til galla í skilningi laga nr. 40/2002 um fasteignakaup, sbr. 1. mgr. 29. gr. laganna. Að því er varðaði raka- og mygluskemmdir sem komu í ljós eftir að innréttingar í fasteigninni voru fjarlægðar var ekki talið fram komið að A hefði vanrækt upplýsingaskyldu sína eða með öðrum hætti sýnt af sér saknæma háttsemi við kaupin þannig að um galla væri að ræða í skilningi 26. og 27. gr. laganna. Þá var ekki talið að verðmætisrýrnun fasteignarinnar vegna þeirra skemmda hefði fullnægt því skilyrði 18. gr. laganna að rýra verðmæti fasteignarinnar svo nokkru varðaði þannig að skemmdirnar yrðu taldar til galla sem A bæri ábyrgð á. Með vísan til 26. gr. laganna var á hinn bóginn fallist á skaðabótaábyrgð A vegna músagangs í fasteigninni, kostnaðar sem U hafði af því að rýma fasteignina og vegna afnotamissis U á henni meðan á rýmingu og grunnþrifum hennar stóð. Var skaðabótakröfu U skuldajafnað við kröfu A um greiðslu eftirstöðva kaupverðsins og U gert að greiða A mismuninn.

Í málinu krafðist aðaláfrýjandi skaðabóta úr hendi gagnáfrýjanda vegna lögbanns sem lagt var á 29. október 2013 að kröfu gagnáfrýjanda við notkun og hagnýtingu aðaláfrýjanda á tilteknum vörumerkjum en í dómi Hæstaréttar 4. júní 2015 var forveri aðaláfrýjanda sýknaður af þeirri kröfu sem lögbanninu var ætlað að tryggja. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt 1. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. bæri gagnáfrýjanda að bæta það fjártjón sem telja mætti að gerðin hafi valdið. Bæði í undir- og yfirmatsgerð, sem aflað var undir rekstri málsins, var komist að þeirri niðurstöðu að aðaláfrýjandi hefði orðið fyrir tjóni vegna lögbannsins. Í matsgerðunum var á hinn bóginn komist að ólíkri niðurstöðu um fjárhæð tjónsins. Rakið var að sönnunargildi yfirmatsgerðar sem ekki er hnekkt með öðrum gögnum vegi alla jafna þyngra við mat á sönnun en undirmatsgerð. Í málinu kom ekkert fram um að ekki hafi verið gætt réttra aðferða við mat yfirmatsmanna eða að niðurstaða þeirra um tjón aðaláfrýjanda væri reist á röngum forsendum. Var því byggt á yfirmatsgerðinni við úrlausn málsins að svo miklu leyti sem málatilbúnaður aðila gaf tilefni til. Var gagnáfrýjanda gert að greiða aðaláfrýjanda skaðabætur að fjárhæð 20.809.450 krónur auk dráttarvaxta.

G ehf. tók á leigu hjólaskóflu hjá E ehf. til notkunar við námuvinnslu. Ekki var gerður skriflegur samningur um leiguna og greindi aðila á um hvað samið hefði verið um varðandi leigutíma og leigugjald. Í dómi Landsréttar kom fram að eins og háttaði til í málinu væri ósannað að tekist hefði samningur um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar í leigugjald. Því færi um lögskipti aðila eftir þeirri meginreglu kröfuréttar, sem meðal annars kemur fram í lokamálslið 45. gr. laga nr. 50/2002 um lausafjárkaup, að greiða skuli það verð sem krafist er nema telja megi það ósanngjarnt. Sönnunarbyrði fyrir því að umkrafið verð sé ósanngjarnt hvílir á þeim sem því heldur fram. Að virtum gögnum málsins og í ljósi yfirmatsgerðar sem lá fyrir í málinu var ekki talið að G ehf. hefði sýnt fram á að það endurgjald sem E ehf. áskildi sér fyrir leiguna væri ósanngjarnt. Var G ehf. því dæmdur til að greiða þá fjárhæð sem hann var krafinn um.

Með ákvörðun Samkeppnisráðs árið 2005 voru samruna S og Í hf. sett nánar tiltekin skilyrði, þar sem meðal annars var mælt fyrir um í 5. tölulið skilyrðanna að S væri óheimilt að gera það að skilyrði fyrir kaupum á þjónustu félagsins að þjónusta Í hf. skyldi fylgja með í kaupunum og að S væri óheimilt að tvinna saman í sölu þjónustu sína og þjónustu Í hf. Með ákvörðun Samkeppniseftirlitsins, sem staðfest var með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála, var komist að þeirri niðurstöðu að S hefði brotið gegn fyrrnefndum 5. tölulið, sem og 7. tölulið, skilyrðanna. Með dómi Hæstaréttar 6. desember 2012 í máli nr. 218/2012 var staðfest sú niðurstaða áfrýjunarnefndarinnar að S hefði brotið gegn 5. tölulið skilyrðanna. TSC taldi að sú háttsemi S sem brotið hefði í bága við 5. tölulið skilyrðanna hefði valdið sér tjóni og höfðaði mál til heimtu skaðabóta. Í dómi Landsréttar var fallist á að skilyrði fyrir skaðabótaábyrgð S væru uppfyllt og að TSC gæti átt rétt á skaðabótum vegna þess tjóns sem hin saknæma og ólögmæta háttsemi S hefði valdið honum. Þá var hafnað málsástæðum S um að krafa TSC væri fyrnd. Taldi Landsréttur að skaðabótakrafa TSC hefði stofnast 11. mars 2005 þegar niðurstaða Samkeppnisráðs lá fyrir og því giltu um kröfuna reglur eldri fyrningarlaga nr. 14/1905, sbr. 1. mgr. 28. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Þar sem skaðabótakrafa TSC fyrndist á tíu árum samkvæmt 4. gr. laga nr. 14/1905 var krafan ófyrnd er TSC höfðaði mál til heimtu hennar í október 2014. Í málinu hafði verið aflað bæði undir- og yfirmatsgerðar. Myndaði yfirmatsgerðin grunninn að niðurstöðu Landsréttar sem ákvað bætur til handa TSC að álitum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin hafði verið til greina krafa A um heimild til að leggja fyrir yfirmatsmenn tilteknar spurningar til skýringarauka við svör í yfirmatsgerð. Í úrskurði Landsréttar kom fram að héraðsdómari hefði látið í ljós að hann teldi tiltekin atriði í yfirmatsgerð ekki nægilega rökstudd og að A væri því heimilt að óska eftir nánari skýringum yfirmatsmanna. Voru ekki talin efni til að hnekkja því mati héraðsdómara. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.