A höfðaði mál og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr frjálsri ábyrgðartryggingu Háskólans í Reykjavík hjá S hf. vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar hún féll fyrir utan aðalinngang skólans í janúar 2023. A byggði viðurkenningarkröfu sína á sakarreglunni, reglum skaðabótaréttar um vinnuveitandaábyrgð og á nánar tilgreindum skráðum reglum. Byggði hún á því að vátryggingartakinn, Háskólinn í Reykjavík, bæri ábyrgð á líkamstjóni hennar, sem hefði verið afleiðing óforsvaranlegra aðstæðna við fasteign skólans og vanrækslu starfsmanna hans á að bregðast við hættulegri gangbraut við aðalinngang skólans. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, var ekki talið að slysið yrði rakið til saknæmrar háttsemi eða athafnaleysis sem vátryggingartaki bæri skaðabótaábyrgð á heldur að slys A væri fyrst og fremst að rekja til óhappatilviljunar og/eða eigin aðgæsluleysis hennar. Var s hf. því sýknað af kröfum A.
Fallist var á fjárkröfu stefnanda í máli hans gegn tryggingafélagi. Málið varðaði einkum ágreining um viðkomandi skilmála vátryggingasamnings vegna frítímaslysatryggingar stefnanda og sönnun og sönnunarbyrði í því sambandi.
Stefnandi höfðaði mál á hendur stefnda, Sjúkratryggingum Íslands, til viðurkenningar á bótaskyldu fyrir tjón sem hún hlaut við læknismeðferð í útlöndum. Talið var að ætluð krafa hennar á hendur stefnda hefði verið fallin niður fyrir fyrningu þegar hún höfðaði málið.
Málið varðaði kröfur A, B og C vegna missis framfæranda, en D, eiginmaður A og faðir B og C, hafði látist vegna hjartastopps þegar hann ók út af og velti bifreið. Sannað þótti að D hefði, í aðdraganda andlátsins, þjáðst af bráðri kransæðastíflu, en ágreiningur málsaðila laut í meginatriðum að því hvort að D hefði fengið hjartastopp áður en hann velti bifreiðinni eða í kjölfar þess, vegna áhrifa bílveltunnar. Landsréttur leit til þess að ekki yrði ályktað með vissu hvenær D fór í hjartastopp. Á hinn bóginn lægi fyrir að D var ökumaður þeirrar bifreiðar sem ók út af Bústaðavegi, valt og lenti á hvolfi, þar sem hann fannst í hjartastoppi. Ótvírætt væri að útafaksturinn og veltan leiddu beint af hættueiginleikum bifreiðarinnar og hjartastoppið til andláts D. Eins og atvikum væri háttað þyrfti V hf. að bera sönnunarbyrði, sem félagið hefði ekki risið undir, um hvenær hjartastoppið varð og að það hefði komið til af orsökum ótengdum notkun bifreiðarinnar. Þótti því nægilega í ljós leitt að tjónið væri að rekja til notkunar ökutækis í skilningi 1. mgr. 4. gr. laga um ökutækjatryggingar, og fallist á kröfur A, B og C.
Aðalverktaki höfðaði mál á hendur undirverktaka, iðnmeistara og tryggingarfélagi þeirra til þess að sækja skaðabætur vegna galla á verki undirverktaka við nýbyggingu, sem stefnandi sem aðalverktaki bar ábyrgð á. Stefnandi byggði kröfu sína yfirmatsgerð sem hafði verið unnin í dómsmáli sem var annars vegar milli stefnanda sem aðalverktaka og hins vegar aðalverkaupa. Stefndu höfðu ekki verið aðilar að því mati. Talið var að matsgerð unnin í máli sem stefndu hefðu ekki átt aðild að gæti ekki verið sönnunargagn í máli gegn þeim. Af þeim sökum voru stefndu sýknir af kröfu stefnanda.
A höfðaði mál á hendur V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu R hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A hlaut þegar hann rann í hálku í Árbæjarlaug. Jafnframt krafðist A þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr málskostnaðartryggingu hans hjá V hf. vegna reksturs dómsmálsins. Í dómi Landsréttar kom fram að sannað teldist að hinum ríku skyldum sem kveðið væri á um í reglugerð nr. 814/2010 um hollustuhætti á sund- og baðstöðum hefði ekki verið fullnægt. Þá lægi ekkert fyrir í málinu sem gæti leitt til þess að A yrði gert að bera hluta tjónsins sjálfur. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um viðurkenningu á bótaskyldu V hf. úr ábyrgðartryggingu R. Þá var ekki fallist á að A hefði glatað rétti sínum til bóta úr málskostnaðartryggingunni, enda yrði ekki séð að A hefði áður en mat vegna afleiðinga slyssins lá fyrir, haft upplýsingar sem með réttu hefðu gefið honum tilefni til málshöfðunar. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt A til bóta úr málskostnaðartryggingu vegna reksturs málsins.
Deilt var um árslaunaviðmið skv. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Með dómi var fallist á það með stefnanda að réttara væri að miða við atvinnutekjur hans á þriggja ára viðmiðunartímabili skv. 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, uppreiknaðar til 12 mánaða, en tekjur hans á slysárinu.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna meðferðar stefnanda hjá lækni sem keypt hafði hjá stefnda annars vegar sjúklingatryggingu og hins vegar starfsábyrgðartryggingu. Fallist var á kröfuna að því er varðar bótaskyldu vegna sjúklingatryggingar á grundvelli þágildandi laga nr. 111/2000, en viðurkenningarkröfu stefnanda á grundvelli starfsábyrgðartryggingar læknisins var vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Sýknað af kröfu um viðurkenningu greiðsluskyldu vátryggingarbóta vegna brunatjóns þar sem orsök eldsvoðans taldist vera stórfellt gáleysi.
R höfðaði mál og krafðist bóta úr hendi S vegna tjóns sem varð á lögreglubifreið er henni var við eftirför ekið á afturhorn bifreiðar, sem tryggð var lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá S, í því skyni að stöðva akstur bifreiðarinnar. Í dómi Landsréttar var rakið að fyrir Landsrétti hefði S meðal annars lagt áherslu á að við sakarmat samkvæmt 89. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987 bæri að horfa til árekstrarstundar en aðdragandi þess að lögregla ákvað að keyra á skipti ekki máli. Vísaði Landsréttur til þess að atburðarás hafi hafist í Reykjavík við ákvörðun lögreglu um eftirför en henni lokið þegar lögreglubifreiðinni var ekið á vinstra afturhorn bifreiðarinnar með þeim afleiðingum að bifreiðin snerist og fór út af veginum. Með árekstrinum hafi endi verið bundinn á eftirför lögreglu með ökumanni bifreiðarinnar sem hafi gerst sekur um ofsaakstur og skapað stórfellda hættu fyrir almenning. Hafi ákvörðun lögreglu um að stöðva för bifreiðarinnar með því að aka á hana markað lok samfelldrar atburðarásar sem hafi hafist nokkru fyrr. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um rétt R til bóta úr ábyrgðartryggingu S vegna tjóns á lögreglubifreiðinni.
Stefndu voru sýknaðir af viðurkenningarkröfu stefnanda vegna slyss er hann varð fyrir á fimleikaæfingu þar sem um óhappatilvik var talið að ræða.
Sýnt þótti að stefnandi hefði verið undir miklum áfengisáhrifum er hann varð fyrir slysi á rafhlaupahjóli og að hann hafi af þeim sökum ekki verið fær um að stjórna hjólinu örugglega. Með þeirri háttsemi hefði stefnandi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi, sem hafi verið meginorsök slyssins, auk þess sem hann var hjálmlaus. Var það niðurstaða dómsins að stefnandi skyldi sjálfur bera 2/3 hluta þess tjóns sem hann varð fyrir í slysinu.
Ágreiningur málsins varðaði fjárhæð vátryggingarbóta sem V hf. bæri að greiða P ehf. á grundvelli rekstrarstöðvunartryggingar sem P ehf. tók hjá V hf. Sakarefnið varðaði fyrst og fremst það álitaefni hvort til frádráttar kröfunni skyldi koma launakostnaður sem V hf. byggði á að sparast hefði P ehf. á vátryggingartímabilinu. Í dómi Landsréttar var rakið að horfa bæri til þess hvernig ætla mætti að rekstur P ehf. hefði orðið ef tjónsatburður hefði ekki komið til, þar með talið þess kostnaðar sem fallið hefði til á umræddu tímabili. Ótvírætt væri að ef ekki hefði komið til stöðvunar á rekstri P ehf. hefði hann þurft að standa straum af greiðslu launa og tengdra gjalda vegna þeirra starfsmanna sem þar störfuðu. Var því fallist á það með V hf. að við útreikning raunverulegs tjóns P ehf. væri rétt að draga frá reiknaðri framlegð og tjóni þann launakostnað sem um ræddi. Lagt var til grundvallar að sá kostnaður hefði orðið 52.017.559 krónur, sem var umtalsvert hærri en krafa P ehf. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu V hf. því staðfest.
A höfðaði mál gegn V og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr frjálsri ábyrgðartryggingu sveitarfélagsins R hjá V vegna líkamstjóns sem hann hlaut í frítímaslysi í nánar tiltekinni sundlaug. Með hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að meginorsök slyss A mætti rekja til óhappatilviks sem vátryggingartaka og starfsmönnum sundlaugarinnar yrði ekki kennt um. Var V því sýknað af kröfum A. Landsréttur taldi áfrýjanda á hinn bóginn hafa fært fyrir því rök að þeim tröppum sem hann rann í, og umbúnaði þeirra, hefði verið ábótavant án þess að R hefði gert ráðstafanir til að bæta úr þeim vanköntum til að auka öryggi og koma í veg fyrir slys, en á R hvíldu ríkar skyldur í þeim efnum samkvæmt ákvæðum reglugerðar nr. 814/2010 um hollustuhætti á sund- og baðstöðum. Voru umbúnaður trappanna og athafnaleysi R því metin honum til sakar og fallist á kröfu A um viðurkenningu á bótaskyldu úr frjálsri ábyrgðartryggingu sveitarfélagsins R hjá V vegna líkamstjóns A. Ekki voru talin efni til að skerða bótarétt A vegna eigin sakar.
Stefnandi, sem slasaðist alvarlega við vinnu sína, höfðaði mál á hendur vátryggjanda vinnuveitanda síns. Hann krafðist hærri bóta fyrir varanlega örorku en stefndi hafði greitt og greiðslu lyfja- og sjúkrakostnaðar. Fallist var á það að aðstæður stefnanda hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga 50/1995 þegar hann slasaðist. Jafnframt var fallist á að miða skyldi útreikning örorkubóta við þau laun sem hann hafði hjá vinnuveitanda sínum þegar hann slasaðist. Honum voru einnig dæmdar bætur að álitum vegna lyfja- og sjúkrakostnaðar.
Stefndi, tryggingarfélag, var sýknað af kröfum stefnanda sem krafðist viðurkenningu á bótaskyldu vegna afleiðinga líkamstjóns. Aðallega var krafist viðurkenningar á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu en til vara úr lögboðinni ökutækjatryggingu.
Stefnandi varð fyrir slysi er hún féll á gangstétt utan við háskóla og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu háskólans hjá stefnda. Ekki var talið að slysið yrði rakið til saknæmrar háttsemi eða athafnaleysis sem vátryggingartaki bæri skaðabótaábyrgð á heldur að um væri að ræða óhappatilvik í skilningi skaðabótaréttar. Stefndi var því sýknaður af kröfu stefnanda.
Deilt var um fjárhæð vátryggingarbóta vegna tjóns á dýpkunargröfu og aukabúnaði hennar. Niðurstaðan var einkum byggð á matsgerð dómkvadds matsmanns.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda síns hjá stefnda vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í slysi sem hann varð fyrir við störf sín. Ekki var talið að slysið yrði rakið til atvika sem vinnuveitandi hans bæri skaðabótaábyrgð á heldur að um væri að ræða óhappatilvik í skilningi skaðabótaréttar. Stefndi var því sýknaður af kröfu stefnanda.
A höfðaði mál á hendur T hf. til viðurkenningar á bótaskyldu vegna líkamstjóns, sem hún varð fyrir á sundlaugarsvæði, en rekstraraðili sundlaugarinnar var með ábyrgðartryggingu hjá T hf. A taldi að tjón hennar mætti rekja til saknæmrar háttsemi starfsmanna sundlaugarinnar, þar sem þeir hefðu hvorki gert nægar ráðstafanir til að koma í veg fyrir hálku né sett upp varúðarmerkingar sem uppfylltu gildandi reglur. T hf. taldi aftur á móti að starfsmenn sundlaugarinnar hefðu gripið til þeirra aðgerða sem lög gerðu ráð fyrir til að koma í veg fyrir slys í hálku og mætti rekja tjón A til óhappatilviks. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að A hafi, ásamt öðrum fjölskyldumeðlimum, verið á leið úr heitum potti yfir í vaðlaug á sundlaugarsvæðinu þegar hún hafi stigið af gúmmímottu til að geta gengið við hliðina á manninum sínum. Er hún hafi farið af mottunni hafi hún runnið til í hálku sem þar hafði myndast og öklabrotnað illa. Taldi rétturinn að A hafi út frá aðstæðum mátt vera ljóst að ætlast væri til þess að gestir sundlaugarinnar gengju á mottunni á leið sinni milli lauga. Ekki yrði litið svo á að starfsmönnum sundlaugarinnar hafi, miðað við aðstæður, borið að grípa til frekari ráðstafana til að auka öryggi á gönguleiðinni. Slysið yrði rakið til þess að A hafi vikið af þeirri leið, sem mörkuð hafi verið milli lauganna með gúmmímottum, og yrði ábyrgð á því ekki lögð á vátryggingartaka. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu T hf. af öllum kröfum A staðfest.
Stefnandi varð fyrir slysi í vinnu og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu vinnuveitandans hjá stefnda. Stefnanda tókst ekki að sýna fram á að orsök slyssins mætti rekja til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi sem vátryggingartaki beri ábyrgð á og var stefndi því sýknaður af viðurkenningarkröfunni.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem héraðsdómur var ómerktur vegna þess að héraðsdómara hefði borið að kveðja til sérfróðan meðdómsmann við meðferð málsins samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að sérkunnátta hefði ekki verið nauðsynleg þegar skorið var úr um hvort A hefði vanrækt upplýsingaskyldu sína eða hvaða áhrif það hefði í lögskiptum aðila. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til meðferðar.
Í málinu var annars vegar deilt um að hvort stefnandi hefði fengið kaskótjón á bifreið sinni að fullu bætt með bótagreiðslu hins stefnda tryggingafélags eða hvort tjón á henni vegna tjónsatburðarins væri meira. Hins vegar krafðist stefnandi skaðabóta utan samninga úr hendi stefnda og reisti þá kröfu á því að starfsmenn vátryggingafélagsins hefðu sýnt af sér saknæma og ólögmætra háttsemi við meðferð bótakröfu hans úr kaskótryggingunni. Stefndi var sýknaður af öllum dómkröfum stefnanda og var stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað.
A krafðist bóta úr vátryggingu útgefinni af L vegna líkamstjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir er hann féll niður úr stiga við vinnu sína. Í málinu reyndi meðal annars á þá málsástæðu L hvort fella bæri ábyrgð þess niður í heild eða að hluta með stoð í 2. mgr. 83. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga vegna vanrækslu A á að upplýsa í umsókn um vátrygginguna um nánar tilgreind atvik sem fram komu í sjúkraskrá hans. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í 3. mgr. 83. gr. laganna segi að við mat á því hvort efni séu til að fella niður ábyrgð vátryggingarfélags í heild eða að hluta með stoð í 2. mgr. sömu lagagreinar skuli litið til þess hvaða þýðingu vanrækt upplýsingaskylda vátryggðs hafi haft fyrir mat félagsins á áhættu, hve sökin er mikil og fleira. Taldi rétturinn að þótt ljóst væri að mat á þessu væri atviksbundið og kallaði ekki undantekningalaust á sérfræðiþekkingu væri byggt á því af hálfu L að læknisfræðilegar upplýsingar úr sjúkraskrá A ættu að hafa þýðingu fyrir matið. Hafi héraðsdómara því eðli máls samkvæmt verið ókleift að fjalla um þá málsástæðu á grundvelli almennrar þekkingar og menntunar eða lagakunnáttu. Hefði því verið þörf á sérkunnáttu og héraðsdómara borið að kveðja til meðdómsmenn samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Þá gerði Landsréttur athugasemd við, eins og atvikum máls væri háttað, að í hinum áfrýjaða dómi hefði verið lögð til grundvallar sem fullgild sönnun um afleiðingar ætlaðs slyss A álitsgerð læknis sem ekki hefði verið aflað til samræmis við ákvæði IX. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Stefnda gert að greiða stefnanda hluta vátryggingarfjárhæðar úr slysa- og sjúkdómatryggingu sem í gildi var þegar staðfest var að stefnandi væri haldinn sjúkdómi sem tryggingin tæki til. Sannað þótti að stefnandi hefði hlotið 25% varanlega læknisfræðilega örorku af völdum sjúkdómsins og ætti rétt til greiðslu þess hlutfalls vátryggingarfjárhæðarinnar í samræmi við skilmála tryggingarinnar. Hafnað var málsástæðum stefnanda um að leggja bæri til grundvallar annað og hærra örorkustig eða notast við aðra mælikvarða til að meta afleiðingar sjúkdómsins. Hafnað var kröfu stefnanda um greiðslu vaxta eins og um skaðabótakröfu væri að ræða en fallist á dráttarvaxtakröfu frá málshöfðunardegi.
A ehf. krafði V hf., tryggingafélag félagsins, um greiðslu vátryggingarbóta vegna tjóns sem A ehf. varð fyrir þegar jarðýta sem félagið hafði á leigu féll fram af brún malarnámu og niður á botn hennar og varð fyrir skemmdum. Laut ágreiningur málsaðila að því hvort stjórnandi jarðýtunnar hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og þá hvort V hf. væri heimilt á þeim grundvelli að fella niður vátryggingarbætur A ehf. á grundvelli ákvæða um samsömun í skilmálum vátrygginga A ehf. Í dómi Landsréttar var á það fallist með héraðsdómi að stórkostlegt gáleysi stjórnandans og brot hans á varúðarreglum hefðu verið meginorsök þess að vátryggingaratburðurinn átti sér stað. Landsréttur rakti því næst ákvæði 26. og 27. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga og sló því föstu að skerða bæri bætur til A ehf. um tvo þriðju hluta vegna sakar stjórnanda jarðýtunnar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Stefnandi var ekki talinn hafa fyrirgert rétti sínum til vátryggingabóta úr góðhestatryggingu hjá stefnda, með því að nota hryssu sem reið- og keppnishest í þremur mótum í maí 2020 sem hafði verið í meðhöndlun hjá dýralækni frá því haustið 2019. Hvorki var fallist á að það hafi verið óeðlilegt að láta reyna á reiðhæfileika hryssunar í þessum mótum né að stefnanda hafi mátt vera það ljóst að ekki yrði hægt að nota hryssuna sem reið- og keppnishest eftir þátttöku í þeim. Stefnandi hafi því ekki glatað rétti sínum til bóta vegna stórkostlegs gáleysis. Þá var ekki talið að stefndi hefði sýnt fram á að fjárhagslegt tjón stefnanda hafi numið lægri fjárhæð en vátryggingafjárhæðin, enda hafði hann ekki óaksað eftir dómkvöddu mati um verðmæti hennar heldur einungis stuðist við verðmat sem hann aflaði einhliða. Var vátryggingarfjárhæðin lögð til grundvallar óskert enda þótti hún ekki ósanngjörn.
Stefnandi varð fyrir slysi við vinnu sína í líkamsræktarstöð, en vinnuveitandi hans hafði keypt ábyrgðartryggingu hjá stefnda. Fallist var á kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu stefnda vegna afleiðinga slyssins, sem talið var að rakið yrði til vanrækslu sem vátryggingartaki bæri ábyrgð á við frágang búnaðar á vinnustaðnum.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um bætur samkvæmt húftryggingu þar sem atvik voru ekki talin falla undir skilmála tryggingarinnar.
Stórbruni varð í Skeifunni í Reykjavík í júlí 2014, en stefnandi rak verslun í einni af þeim fasteignum sem brann. Stefnandi hafði m.a. keypt rekstrarstöðvunartryggingu hjá stefnda og greiddi stefndi stefnanda bætur á grundvelli hennar í júlí 2015. Stefnandi taldi að með þeirri greiðslu væri tjón hans ekki að fullu bætt og hafa aðilar deilt um uppgjör bóta úr þeirri tryggingu allar götur síðan þá. Í þessu máli var stefndi talinn hafa bætt stefnanda tjón hans að fullu og var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnandi hafði greitt bætur vegna tjóns sem varð á ökutækjum vegna galla á slitlagi á vegarkafla og krafðist bóta á grundvelli ábyrgðartryggingar sem verktaki hafði hjá stefnda. Kröfur stefnanda voru að nokkru fyrndar, auk þess sem stefnanda tókst ekki að sýna fram á að verktakinn bæri sakarábyrgð á tjóninu. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnandi slasaðist þegar hann rann til og féll á hálkubletti í sundlaug. Ekki var fallist á að tjón hans mætti rekja til vanbúnaðar eða ófullnægjandi aðbúnaðar sundlaugarinnar, heldur var talið að meginorsök slyssins mætti rekja til óhappatilviks sem vátryggingartaka og starfsmönnum sundlaugarinnar yrði ekki kennt um. Var stefndi því sýknaður.
A höfðaði mál gegn S hf. og krafðist þess að viðurkenndur yrði með dómi óskertur bótaréttur hans úr afkomutryggingu hjá S hf. vegna starfsorkuskerðingar sem hann býr við í kjölfar æðabólgusjúkdóms. Í málinu lá fyrir matsgerð dómkvadds manns og yfirmat tveggja dómkvaddra manna, þar sem komist var að ólíkri niðurstöðu um starfsorkuskerðingu stefnda. Í hinum áfrýjaða dómi var yfirmatsgerðin, þar sem starfsorkuskerðing A var metin 55%, talin haldin annmörkum og niðurstaða undirmatsgerðarinnar, um 75% starfsorkuskerðingu A, lögð til grundvallar. S hf. taldi að leggja bæri niðurstöðu yfirmatsgerðarinnar til grundvallar. Í dómi Landsréttar var meðal annars rakið að það væri dómstóla að leggja mat á sönnunarfærslu málsaðila um staðreyndir sem um væri deilt. Þegar fyrirliggjandi matsgerðir væru bornar saman, taldi rétturinn, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, að undirmatsgerðin væri nákvæmari, vandaðri og betur rökstudd en yfirmatsgerðin, auk þess sem niðurstöður hennar færu betur saman við fyrirliggjandi læknisfræðileg gögn og önnur gögn málsins. Hvað verðleika varðaði stæði undirmatsgerðin þannig mun framar yfirmatsgerðinni og bæri með sér réttari niðurstöðu miðað við málið í heild sinni. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
Bótaskyldu tryggingarfélags á grundvelli kaskótryggingar (húftryggingar) bifreiðar, hafnað.
Stefnandi féll við þegar sjálfvirk rennihurð á lyfjaverslun lokaðist á hana. Atvikið var talið óhapp. Þess vegna var því hafnað að stefnandi ætti rétt til bóta úr hendi tryggingafélags lyfjaverslunarinnar.
A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist meðal annars greiðslu brunabóta vegna bruna á húseign hans sem var tryggð hjá V hf. Byggðist málshöfðun A á því að V hf. hefði verið óheimilt að draga frá brunabótum annars vegar kostnað vegna förgunar húseignarinnar miðað við að asbest hefði verið í húsinu og hins vegar verðmæti undirstöðu og frárennslislagna sem V hf. mat að hefðu verið óskemmdar eftir brunann. Þá krafðist A bóta vegna lögfræðikostnaðar sem hlaust af því að halda uppi kröfum gagnvart V hf. áður en til málshöfðunar kom. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að engin greining hefði farið fram á því hvort asbest hefði verið í húsarústunum, eins og áskilið er í 3. mgr. 4. gr. reglugerðar nr. 430/2007, um bann við notkun asbests á vinnustöðum, sé vafi uppi um slíkt, en V hf. hefði ekki leitað upplýsinga hjá A hvort svo væri. Í ljósi atvika yrði sönnunarbyrði um það hvort brunarústirnar hefðu verið asbest-mengaðar lögð á V hf. sem hefði, gegn mótmælum A, hvorki tekist sönnun þess að svo hafi verið, né að A hafi verið gerð grein fyrir því að brunarústum yrði fargað sem asbest-menguðum, með tilheyrandi kostnaðarauka. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að V hf. hefði ekki verið heimilt að draga frá brunabótum A kostnaðarauka samfara því að farga brunarústum sem asbest-menguðum. Að gættum sjónarmiðum um eðli brunatrygginga og skyldu V hf. þeim samfara, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, var staðfest niðurstaða hans um að V hf. hefði, gegn mótmælum A, ekki tekist sönnun þess að undirstöður og frárennslislagnir hússins hefðu verið óskemmdar eftir brunann og því hafi V hf. ekki verið heimilt að draga frá brunabótum virði þess hluta hússins. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var jafnframt staðfest niðurstaða hans um að sýkna V hf. af kröfu A um bætur vegna útlagðs lögmannskostnaðar. Í dómi héraðsdóms kom fram að slíkur kostnaður teldist til málskostnaðar í máli þó svo að hann lyti að vinnu lögmanns áður en mál væri höfðað. Samkvæmt öllu framangreindu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
A krafðist greiðslu bóta úr slysatryggingu launþega frá V hf., vegna tjóns sem leiddi af atviki [...] desember 2013 þegar hann var við störf sem lögreglumaður. Í kjölfar þessa atburðar glímdi A við áfallastreituröskun. Hæstiréttur féllst ekki á það með A að trygging sú sem um væri deilt væri höfuðstólstrygging sem um gilti 10 ára fyrningarfrestur samkvæmt 1. mgr. 125. gr. laga nr. 30/2004 heldur væri um að ræða slysatryggingu. Fyrningarfrestur slíkrar kröfu væri fjögur ár frá þeim tíma er sá sem á kröfuna fékk nauðsynlegar upplýsingar um þau atvik sem krafa hans er reist á, sbr. 2. málslið 1. mgr. 125. gr. laga nr. 30/2004. Hæstiréttur taldi gögn málsins bera með sér að A hefði fundið fyrir umtalsverðum einkennum áfallastreituröskunar sumarið 2014. Af því sem fram kom í málinu væru ástæður þess að meðferð dróst á langinn raktar til þess að A lét hjá líða að leita sér aðstoðar þrátt fyrir að hann hafi hlotið að gera sér grein fyrir að vátryggingaratburðurinn hefði haft þær afleiðingar sem vörðuðu bótaskyldu. Í ljósi lýsinga A sjálfs á líðan sinni og sérfræðigagna í málinu var fallist á það með V hf. að A hafi hlotið að vera ljóst á árinu 2014 að atvikið hefði haft töluverðar andlegar afleiðingar í för með sér. Krafa hans var samkvæmt þessu talin fyrnd þegar málið var höfðað 24. mars 2021, sbr. 1. mgr. 125. gr. laga nr. 30/2004. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
Fallist var á kröfu starfsmanns á hendur vinnuveitanda um viðurkenningu á bótaskyldu vegna vinnuslyss, en meðal annars var talið að starfsmanninum hefði verið gert að starfa við vanbúna vél auk þess sem verkstjórn var ábótavant. Jafnframt var fallist á kröfu starfsmannsins á hendur vátryggingafélagi vinnuveitandans.
A krafðist bóta úr innbústryggingu hjá S hf. vegna innbrots í íbúð hennar og taldi hún upp í tjónstilkynningu til S hf. í 20 liðum muni sem stolið hefði verið í innbrotinu. S hf. hafnaði bótaskyldu úr vátryggingunni og taldi A hafa af ásetningi veitt rangar og ófullnægjandi upplýsingar auk þess sem tjón hennar væri ósannað. Í dómi Landsréttar var fallist á það með héraðsdómi að ósannað væri að tjón A vegna innbrotsins næmi meiru en 204.109 krónum, sem svaraði til tveggja muna. Þá var einnig staðfest sú niðurstaða að S hefði ekki lánast sönnun um að 2. mgr. 47. gr. laga nr. 30/2004 ætti að leiða til þess að réttur A til bóta félli niður. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um að fallast á kröfu A að hluta, það er vegna tveggja muna, en að öðru leyti var sýknað af kröfunni.
A höfðaði mál gegn L og Í þar sem hann krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður heilbrigðisráðuneytisins þar sem staðfest var gjaldtaka á hendur A vegna notkunar hans á CPAP-öndunarvél. Jafnframt krafðist A þess að L og Í yrði sameiginlega gert að endurgreiða honum oftekin gjöld vegna notkunarinnar. Ágreiningur aðila snerist um lögmæti gjaldtökunnar en A taldi að um væri að ræða þjónustugjald og að ekki væri fullnægjandi lagagrundvöllur fyrir gjaldtökunni. L og Í héldu því hins vegar fram að um væri að ræða styrk fremur en þjónustugjald. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvæði 1. mgr. 26. gr. laga nr. 112/2018 um sjúkra-tryggingar, sem mælir fyrir um þátttöku Sjúkratrygginga í kostnaði við öflun og notkun hjálpartækja, yrði ekki túlkað öðruvísi en svo að um væri að ræða greiðslu-þátttöku Sjúkratrygginga með þeim sem notuðu hjálpartæki á borð við öndunarvélar. Ekki hafi staðið til af hálfu löggjafans að ríkið bæri allan kostnað við öflun og notkun hjálpartækja, enda sé sérstaklega tekið fram í þágildandi reglugerð nr. 1155/2013, að öndunarvélar séu greiddar að fullu en skiptanlegir fylgihlutir og rekstrarvörur fyrir vélarnar ásamt þjónustu séu greiddir að fullu nema fyrir notendur CPAP-öndunarvéla. Notkun A á CPAP- öndunarvél hafi því verið niðurgreidd af Sjúkratryggingum að öðru leyti en því að styrkurinn tók ekki til mánaðarlegs meðalkostnaðar vegna skiptanlegra fylgihluta, rekstrarvöru og þjónustu við vélina umfram 440 krónur sem A bar að greiða í þessu tilviki. Þar sem ekki var um að ræða að L innheimti gjald fyrir veitta þjónustu sem lagaheimild þurfti fyrir voru L og Í sýknuð af kröfum A.
Deilt um greiðsluskyldu tryggingafélags úr fasteignatryggingu vegna þess að skólplögn í annarri samliggjandi fasteign gaf sig og olli tjóni á íbúð vátryggingartaka. Sýkna, en hluti málskostnaður þrátt fyrir það felldur á tryggingarfélagið þar sem sú málstæða sem leiddi til sýknu hafði ekki verið höfð uppi áður en málið var borið undir dóm.
A krafði V hf. og L hf. um greiðslu vátryggingabóta 2011 vegna andláts eiginmanns hennar og tveggja stjúpdætra í skipbroti í Víetnam 2010. Krafa A byggði annars vegar á fjölskyldutryggingu og farkortstryggingu hjá V hf. og hins vegar líf- og sjúkdómatryggingu hjá L hf. Félögin höfnuðu bótaskyldu í desember 2011. Fallist var á afstöðu þeirra með úrskurði úrskurðarnefndar í vátryggingamálum 2013 þar sem ekki hafi verið sýnt fram á að fyrrgreindur vátryggingaratburður hafi átt sér stað. Höfðaði A í kjölfarið mál þetta gegn V hf. og L hf. Í dómi héraðsdóms var rakið að lögreglurannsókn hefði leitt í ljós að skráning andlátanna í Þjóðskrá hafi byggt á dánarvottorðum sem hafi ekki verið gefin út af þeim yfirvöldum í Víetnam sem þau voru sögð stafa frá. Það hafi fengist staðfest af Interpol í Víetnam og sendiráði Víetnam í Kína. Var sönnun um andlát hvorki talin geta byggt á fyrrgreindum vottorðum frá Víetnam né vottorðum Þjóðskrár. Með vísan til gagna málsins fengist ekki séð að önnur dánarvottorð sem A aflaði í kjölfar niðurstöðu Interpol hafi verið gefin út af bærum stjórnvöldum í Víetnam. Voru þau vottorð því ekki talin fullnægja kröfum um sönnun um vátryggingaratburðinn. Ekkert þeirra vitna sem A kvaddi til skýrslugjafar fyrir dómi hafi borið kennsl á lík hina látnu heldur hafi þau öll byggt á frásögnum A sjálfrar, annarra yfirvalda sem byggðu á frásögn A eða upplýsingum frá ónafngreindum aðilum. Samkvæmt íslenskum rétti væri það meginregla að sönnun um andlát væri studd vottorði læknis. Erlend vottorð lækna væru jafnan metin gild yrði andlát erlendis. Á hinn bóginn hafi engin gögn eða upplýsingar komið fram í málinu um aðkomu læknis að skoðun á líkum eða niðurstöðu um andlát og dánarorsök. Með hliðsjón af þessu, öðrum atvikum og gögnum málsins var A ekki talin hafa sannað með fullnægjandi hætti að vátryggingaratburðurinn hafi átt sér stað. Voru V hf. og L hf. því sýknuð af öllum kröfum A. Kröfu A fyrir Landsrétti um ómerkingu hins áfrýjaða dóms var hafnað og var hann staðfestur með vísan til forsendna um annað en málskostnað.
Deilt var um greiðslu vátryggingabóta úr góðhestatryggingu hjá stefnda. Var það niðurstaða dómsins að stefnandi ætti einungis rétt á greiðslu hlutfallslegra bóta úr vátryggingunni vegna undirvátryggingar.
V hf. höfðaði mál vegna endurkröfu á hendur A vegna greiðslu úr húftryggingu bifreiðarinnar X en V hf. taldi að A hefði fyrir sitt leyti valdið tjóninu með stórfelldu gáleysi. Í dómi Landsréttar var rakið að niðurstaða greiningar sem lögregla aflaði á ökuhraða bifreiðarinnar væri sú að ætlaður hraði bifreiðarinnar hafi verið 102 kílómetrar á klukkustund, mögulegur lágmarkshraði 96 kílómetrar á klukkustund og mögulegur hámarkshraði 110 kílómetrar á klukkustund. Niðurstaða skýrslunnar fengi jafnframt stoð í vitnisburði C og B. Dómstólar hefðu margoft lagt hraðaútreikninga sem lögregla aflar við rannsókn mála til grundvallar dómsniðurstöðu. Stefndi hefði hvorki bent á hnökra í greiningu skýrsluhöfundar né freistað þess að hnekkja niðurstöðu hans. Var niðurstaða hennar því lögð til grundvallar og þótti sannað að stefndi hafi umrætt sinn ekið á að minnsta kosti 96 kílómetra hraða á klukkustund eða 36 kílómetrum yfir leyfilegum hámarkshraða. Þá taldi Landsréttur að slá mætti því föstu í ljósi þess hraða sem A hafi verið á og á grundvelli framburða vitnanna Þ og B, að A hefði ekki gætt nægilega að sér, ekki fylgst með umferð framundan og skipt um akrein of seint. Hefði akstur stefnda verið mjög háskalegur og hann með háttsemi sinni sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 2. mgr. 19. gr. skaðabótalaga. Þá var ekki fallist á að krafa V hf. væri fallin niður sökum samsömunar í skilningi 29. og 39. gr. laga nr. 30/2004. Ekki var heldur fallist á að V hf. hefði sýnt af sér tómlæti við innheimtu kröfunnar þannig varði niðurfellingu kröfu hans á hendur A. Loks þóttu ekki skilyrði til að lækka kröfu V hf. á grundvelli 24. gr. eða 2. málsliðar 2. mgr. 25. gr. skaðabótalaga. Var því fallist á kröfur V hf. og A gert að greiða V hf. endurkröfufjárhæðina ásamt tilgreindum vöxtum, auk málskostnaðar á báðum dómstigum.
Stefnandi krafði stefnda íslenska ríkið um greiðslu vegna liðskiptaaðgerðar sem hún keypti af einkarekinni læknamiðstöð og taldi að stefndu væri rétt að bæta sér þann kostnað. Ekki var fallist á að stefnandi gæti átt rétt til greiðslu slíks kostnaðar á grundvelli laga nr. 112/2008, um sjúkratryggingar, ákvæði 76. gr. stjórnarskrárinnar eða samkvæmt þeim reglum sem teknar hefðu verið inn í EES-samninginn um rétt til að leita heilbrigðisþjónustu erlendis.
Fallist að hluta á kröfu um viðurkenningu á greiðsluskyldu vátryggingafélags úr húftryggingu vegna jarðýtu sem hrapaði í malarnámu.
Aðila greindi á um umfang skerðingar á getu A til að afla tekna vegna sjúkdóms og hvort hann ætti rétt á fullri greiðslu úr afkomutryggingu sem hann hafði keypt hjá S. Talið var að yfirmatsgerð væri haldin annmörkum sem leiddu til þess að hún yrði ekki lögð til grundvallar. Miðað var við niðurstöðu undirmatsgerðar um 75% starfsorkumissi A og viðurkenndur óskertur bótaréttur hans úr afkomutryggingunni.
R höfðaði mál gegn S hf. til viðurkenningar á bótaskyldu félagins úr ábyrgðartryggingu bifreiðar sem lenti í árekstri við tvær lögreglubifreiðar árið 2018 og olli þeim tjóni. Í dómi Landsréttar var rakið að um hefði verið að ræða árekstur skráningarskyldra vélknúinna ökutækja í skilningi 89. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Vátrygging samkvæmt 1. mgr. 91. gr. sömu laga hafi tekið til hvers kyns skaðabótakrafna samkvæmt 89. gr. laganna, enda þótt sök ökumanns, sem var grundvöllur bótaábyrgðar eftir 89. gr., tengdist ekki notkun í skilningi 1. mgr. 88. gr. laganna. Ekki færi á milli mála að tjónið hafi orðið vegna notkunar þeirrar bifreiðar sem tryggð var hjá S hf. Niðurstaða málsins réðist þar með af því hvernig tjóninu skyldi skipt samkvæmt fyrrgreindu ákvæði 89. gr. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var niðurstaða hans um það efni staðfest. Samkvæmt því var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um viðurkenningu á fullri og óskiptri bótaskyldu S hf.
Stefnda tryggingafélag var dæmt til að greiða skaðabætur til stefnanda úr ábyrgðartryggingu vegna afleiðinga vinnuslyss, en ágreiningur var um sönnun á eðli tjónsatviks sem og um árslaunaviðmið.
Húseign eyðilagðist í bruna. Eftir niðurrif byggingarinnar risu deilur milli vátryggjanda og tryggingarfélagsins um hvort sannanlega hefði verið asbest til staðar í byggingunni sem gerði niðurrifs og förgunarkostnað margfalt dýrari fyrir vátryggjanda en annars hefði verið. Fallist var á það með vátryggjanda að ekki hefði verið sýnt fram á að asbest hefði í raun verið til staðar í byggingunni þegar hún var rifin né að sýnt væri fram á að opinberir eftirlitsaðilar hefðu slegið föstu að svo væri. Þá þótti ekki sýnt að tryggingarfélagið hefði haldið húseiganda upplýstum um að talið væri að asbest væri í húsinu eða hver kostnaður af niðurrifinu yrði fyrr en 7 mánuðum eftir brunann og rúmum 6 mánuðum eftir niðurrif og förgun byggingarinnar. Var því talið óheimilt að draga meira frá tryggingarbótum en sem næmi því hlutfalli sem Þjóðskrá Íslands í brunabótamati árins 2018 miðaði við að væri að jafnaði kostnaður af niðurrifi bygginga eftir bruna. Þá var talið að sönnunarbyrði um það hvort undirstöður og frárennslislagnir byggingarinnar hefðu verið heilar hvíldi á tryggingarfélaginu sem hefði ekki tryggt sér slíka sönnun. Ekki var fallist á að húseigandi ætti lögvarða kröfu um að tryggingarfélagið greiddi sér, umfram málskostnað, sérstaka þóknun lögmanns síns vegna ráðgjafar áður en málið var höfðað með þeim hætti sem húseigandinn hafði markað þeirri kröfugerð sinni. Húseigandinn nyti gjafsóknar og því skyldi málskostnaður hans greiddur úr ríkissjóði en hluti þess málskostnaðar væri dæmd lögmannsþóknun.