Stórbruni varð í Skeifunni í Reykjavík í júlí 2014, en stefnandi rak verslun í einni af þeim fasteignum sem brann. Stefnandi hafði m.a. keypt rekstrarstöðvunartryggingu hjá stefnda og greiddi stefndi stefnanda bætur á grundvelli hennar í júlí 2015. Stefnandi taldi að með þeirri greiðslu væri tjón hans ekki að fullu bætt og hafa aðilar deilt um uppgjör bóta úr þeirri tryggingu allar götur síðan þá. Í þessu máli var stefndi talinn hafa bætt stefnanda tjón hans að fullu og var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
R, sem rekur bílastæðahús að Hafnartorgi í Reykjavík, krafði B ehf. um leigugjöld fyrir notkun á bílastæðum í bílastæðahúsinu á tímabilinu maí til september 2019. Í dómi Landsréttar var talið sannað að leigutakar bifreiða hjá B ehf., sem rekur bílaleigu, hefðu nýtt sér stæði í húsinu á fyrrnefndu tímabili án þess að greiða áskilið stöðugjald. Fallist var á það með R að umráðamanni bifreiðar sem lagt væri í húsinu hafi mátt vera ljóst að hann gæti ekki nýtt sér bílastæðin án endurgjalds og að hann væri skuldbundinn til að greiða gjald fyrir leigu á bílastæði í samræmi við gjaldskrá eiganda bílastæðahússins. Hins vegar væri í lögum ekki að finna almenna reglu þess efnis að skráður eigandi bifreiðar yrði skuldbundinn til að greiða stöðugjöld án þess að fyrir lægi samþykki hans og var ekki á það fallist að B ehf. bæri eðli máls samkvæmt ábyrgð á greiðslu stöðugjaldanna. Þá var R ekki talinn hafa sannað að B ehf. hefði veitt leigutökum bifreiða umboð til að skuldbinda hann til greiðslu stöðugjalda. Rétturinn tók undir með R að B ehf. væri heimilt að láta R í té upplýsingar um það hverjir væru leigutakar bifreiðanna. R hefði ekki skorað á B ehf. að leggja fram í málinu leigusamninga þá sem R gerði við leigutaka á grundvelli 2. mgr. 67. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af þessum sökum reyndi ekki beint á skyldu B ehf. til að leggja fram í dómsmáli upplýsingar um leigutaka og þá eftir atvikum hvort frásögn R um efni samninganna yrði lögð til grundvallar um úrlausn málsins, sbr. 1. mgr. 68. gr. sömu laga. Við þessar aðstæður væru ekki efni til að fallast á það með R að B ehf. hefði fellt á sig greiðsluskyldu með því einu að upplýsa ekki um nöfn leigutakanna. Var B ehf. því sýknaður af kröfum R í málinu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi A og B í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna slita á óvígðri sambúð. B hafði ekki lagt fram yfirlit um erlenda bankareikninga í hans nafni þrátt fyrir ítrekaðar áskoranir skiptastjóra, en B hafði viðurkennt tilvist þessara reikninga. A staðhæfði að inni á þessum reikningum væru 500.000.000 króna. Landsréttur féllst á þá kröfu A að við fjárslit aðila skyldi lagt til grundvallar að B hafi á viðmiðunardegi skipta átt á þessum erlendu bankareikningum 500.000.000 króna, en leggja bar staðhæfinguna til grundvallar þar sem A átti þess ekki kost að afla þessara yfirlita sjálf. Þá var ágreiningur um við hvaða gengi skyldi miðað við verðmat á hlutabréfum í erlendum félögum sem féllu til B. Var lagt til grundvallar gengi hlutabréfanna á viðmiðunardegi skipta, en ekki hæsta skráða gengi bréfanna eftir viðmiðunardag skipta. Að öðru leyti var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar þar sem vísað var frá dómi þeirri kröfu A að til eigna B á viðmiðunardegi skipta sem kæmu til fjárslita teldist innbú, listaverk og lausafé sem ekki hefðu á því tímamarki verið á sameiginlegu lögheimili aðila og öðrum kröfum hennar hafnað.
Jón Kristinn Jónsson, Sólsel ehf, Jón Ingi Dardi og Amazingtours ehf (
Björgvin Jónsson lögmaður)
gegn
Roswithu M. Kreye Finnbogason (
Jón Magnússon lögmaður)
A ehf. keypti allt hlutafé í V ehf., sem var í eigu stefndu og eiginmanns hennar heitins, árið 2014. Í málinu taldi stefnda sig eiga kröfu að fjárhæð 11.500.000 krónur á hendur áfrýjendum vegna lokagreiðslu samkvæmt kaupsamningnum en áfrýjendur töldu sig eiga gagnkröfu á hendur stefndu til skuldajafnaðar. Byggðu áfrýjendur á því að handbært fé hefði verið lægra en gögnin sem lágu til grundvallar kaupunum hefðu gefið til kynna, að stefnda hefði ekki skilað fjármunum sem lágu inni á erlendum reikningi félagsins þann 1. september 2016, að fjárhæð 63.963 evrur, og að stefnda hefði tekið út 11.033 evrur af sama reikningi fyrir þann tíma og ráðstafað fjármununum í eigin þágu. Í dómi Landsréttar kom fram að stefnda yrði að bera hallann af því að hafa ekki skýrt þann mismun sem var á innstæðum félagsins og handbæru fé samkvæmt ársreikningi og hefði V ehf. því verið haldið galla í skilningi 17. gr. laga nr. 50/2002 um lausafjárkaup. Þá var því hafnað að tveggja ára tilkynningafrestur samkvæmt 2. mgr. 32. gr. laganna ætti við þar sem stefnda hefði ekki verið í góðri trú um að handbært fé félagsins hefði verið réttilega fært í ársreikningi fyrir árið 2013, sbr. 33. gr. laganna. Á hinn bóginn var krafa áfrýjenda um bætur eða afslátt vegna galla á hinu selda talin fallin niður vegna hins langa dráttar A ehf. á að gera athugasemdir við seljanda um gallann og var sú niðurstaða reist á almennum reglum um tómlæti. Þá taldi dómurinn að áfrýjendum bæri að greiða stefndu umrædda lokagreiðslu að frádreginni fjárhæð á hinum erlenda bankareikningi þann 1. september 2016 og þeirri fjárhæð sem hún hafði tekið út af reikningnum á árinu 2016 án þess að skýringar á þeim hafi legið fyrir, samtals að fjárhæð 74.996 evrur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Ú ehf. og G ehf. um að A yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr verslunarhúsnæði í eigu félaganna. A hélt því fram að þar sem frestur til greiðslu vangoldinnar leigu hefði í greiðsluáskorun verið tilgreindur of skammur væru skilyrði til riftunar á leigusamningi milli aðila ekki uppfyllt. Hæstiréttur vísaði m.a. til þess að skilyrði riftunar af hálfu leigusala vegna vanskila leigutaka á greiðslu leigu væri að leigusali hefði sent leigutaka skriflega áskorun um greiðslu leigunnar eftir gjalddaga hennar. Þar yrði jafnframt að taka fram að beitt yrði heimild til riftunar, en heimildinni gæti leigusali fyrst beitt að liðnum sjö sólarhringum frá því að greiðsluáskorun hefði sannanlega verið send leigutaka. Það yrði hvorki leitt af orðalagi 1. töluliðar 1. mgr. 61. gr. laga nr. 36/1994 um húsaleigu né styddist það við eðlisrök að í áskorun leigusala yrði að koma fram að frestur til greiðslu vangoldinnar leigu væri sjö sólarhringar. Greiðsluáskorun Ú ehf. og G ehf. hefði uppfyllt skilyrði fyrrgreinds lagaákvæðis, en sá skammi frestur sem þar hafi verið tilgreindur hafi ekki verið skuldbindandi fyrir A. Hæstiréttur taldi að Ú ehf. og G ehf. hefði verið heimil riftun leigusamningsins enda hefðu þá verið liðnir fjórtán sólarhringar frá því greiðsluáskorun var sannanlega send A. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.
T höfðaði mál gegn V og krafðist þess að viðurkennd yrði greiðsluskylda V úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 vegna líkamstjóns sem T kvaðst hafa orðið fyrir. Talið var að skilyrðum 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 væri ekki fullnægt í málinu þar sem óvissa ríkti um hagsmuni T af viðurkenningu þeirri sem hann krafðist. Var málinu vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum.
S krafði J og K um greiðslu níu reikninga vegna viðgerða og endurbóta á húsnæði þeirra. Talið var ljóst að aðilar hefðu ekki samið sérstaklega um hvernig greitt skyldi fyrir verkið, en að S ætti rétt á að fá greitt fyrir það samkvæmt reikningi. Þeir reikningar sem S byggði á voru almennt taldir trúverðugir, en ekki var fallist á að hann ætti rétt á greiðslu reiknings vegna umsjónar með verkinu og var fjárhæð tveggja reikninga lækkuð. Fyrir Hæstarétti kröfðust J og K þess aðallega að málinu yrði vísað frá héraðsdómi, en í héraði hafði þeirri kröfu verið synjað með úrskurði. Þar sem málskot fyrir Hæstarétti hafði ekki beinst sérstaklega að úrskurðinum kom þessi krafa ekki til skoðunar, en sem endranær gætti rétturinn að því að á málinu væru ekki annmarkar sem ættu að valda frávísun þess frá héraðsdómi án kröfu. Talið var að athugasemd J og K, sem kom fram við munnlegan málflutning fyrir Hæstarétti, um að ekki hefðu verið lögð fram fullnægjandi gögn um vinnuliði í reikningum S væri of seint fram komin. Héraðsdómur var staðfestur með vísan til forsendna hans.
X var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft samræði við Y á meðan hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið sannað að X hefði haft samræði við Y gegn vilja hennar og þar með gerst brotlegur við 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hann dæmdur í 18 mánaða fangelsi og til að greiða Y 800.000 krónur í miskabætur.
Í málinu var óumdeilt að með kaupsamningi 31. desember 2003, er fyrirtækið DR keypti vörulager, ýmsar aðrar eignir og viðskiptavild fyrirtækisins D, hafi orðið aðilaskipti í skilningi laga nr. 72/2002 um réttarstöðu starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum. Deilt var um hvort H hefði réttarstöðu starfsmanns samkvæmt lögunum og ætti þess vegna rétt á vangoldnum launum úr hendi DR. H hafði starfað hjá D allt frá 1986 og í fullu starfi frá árinu 1994, en hann átti hlut í því fyrirtæki, a.m.k. eftir 2. mars 2003. Í janúar 2004 vann H svipuð störf og áður, en honum var sagt upp hjá D í lok þess mánaðar. Af gögnum málsins varð ekki annað ráðið en störf hans í þeim mánuði hafi verið í þágu DR, en ekki D. Var H talinn hafa réttarstöðu starfsmanns í skilningi laga nr. 72/2002 og var eignarhlutdeild hans í D ekki talið breyta þeirri niðurstöðu. Voru H dæmd laun úr hendi DR fyrir janúarmánuð 2004, sem og laun í uppsagnarfresti. Ekki var talið að DR gæti byggt rétt á því, að H hafi ekki sinnt áskorun hans um upplýsingar yfir laun eða aðrar greiðslur í uppsagnarfresti.