Dómstólaleit

A ehf. og B deildu um rétt B til kjarasamningsbundinna launahækkana, greiðslu launa, launa í veikindaforföllum og launa í uppsagnarfresti á nánar tilgreindu tímabili, auk greiðslu orlofs- og desemberuppbótar. Einnig hvort H hefði sýnt af sér tómlæti sem hefði þýðingu fyrir rétt hans til greiðslna. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfur B að öðru leyti en því að A ehf. var sýknað af kröfu um launahækkanir á grundvelli kjarasamnings. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að H hefði átt rétt til þeirra launabreytinga sem um ræddi samkvæmt þeim kjarasamningi sem gilti um kjör H og bókunar við hann um almenna launahækkun. Þá taldi Landsréttur að einu gilti þó laun B hefðu verið hærri en lágmarkslaun og hann notið vissra launahækkana á starfstíma sínum en litið var til þess að fyrir dómi áréttaði A ehf. að það hefði ekki ætlað sér að mæta kjarasamningsbundnum launahækkunum með breytingu á launum B eða nýta heimild í bókuninni til að flýta hækkun launa. Var krafa B um greiðslu í samræmi við kjarasamningsbundnar launahækkanir því tekin til greina. Að öðru leyti staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms, þar á meðal um ætlað tómlæti B, með vísan til forsendna.

A höfðaði mál gegn C ehf. og krafðist skaðabóta sem samsvöruðu launum út uppsagnarfrest auk orlofs og uppbóta í kjölfar riftunar C ehf. á ráðningarsamningi aðila en A taldi riftunina ólögmæta. C ehf. byggði á því að A hefði brotið svo verulega af sér í starfi með ítrekuðum akstri ökutækja vinnuveitanda síns, sviptur ökurétti, að heimilt hefði verið að víkja honum fyrirvaralaust úr starfi. Með dómi héraðsdóms var C ehf. sýknaður af kröfum A. Fyrir Landsrétti var lögð fram tilkynning til fyrirtækjaskrár þar sem fram kom að C ehf. hefði eftir höfðun málsins í héraði sameinast B ehf. og hefði síðarnefnda félagið verið yfirtökufélag. Í samræmi við það var B ehf. talinn réttur aðili málsins fyrir réttinum. Í dómi Landsréttar var rakið að í vinnuréttarsambandi gæti alvarlegt brot á trúnaðarskyldu falið í sér verulega vanefnd þannig að atvinnurekenda væri heimilt að rifta ráðningarsamningi án undangenginnar viðvörunar. Talið var sannað að A hefði í tvö skipti ekið bifreið vinnuveitanda síns sviptur ökurétti. Var B ehf. talinn hafa sýnt fram á með fullnægjandi hætti að A hefði brotið alvarlega gegn trúnaðarskyldu sinni, auk þess sem háttsemi hans hefði falið í sér lögbrot. Hefði riftun C ehf. á ráðningarsamningi aðila því verið reist á efnislegum forsendum og verið réttlætanleg án frekari viðvörunar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

A höfðaði mál gegn KA til heimtu árangurstengdra launa sem hann taldi sig eiga rétt á samkvæmt samningi aðila. Ágreiningur málsins laut að túlkun samningsákvæðis um að A fengi 10% af allri þeirri upphæð sem KA fengi greitt frá UEFA vegna þátttöku í Evrópukeppni. Sagði þar að ákvæðið ætti eingöngu við um það fjármagn sem væri vegna leikjanna en næði ekki til ferðagreiðslna eða þeirra greiðslna sem væru óháðar leikjum í Evrópukeppni. KA afþakkaði vinnuframlag A eftir 17. september 2022. Ágreiningslaust var að samningnum var ekki rift og að hann rann sitt skeið 31. október 2022 en A fékk greidd laun út þann tíma. Í dómi Landsréttar var fallist á með héraðsdómi að A hefði verið þjálfari liðsins samkvæmt samningi er liðið vann sér inn þátttökurétt í Evrópukeppninni, þótt vinnuframlag hans hefði verið afþakkað. Einhliða ákvörðun KA um að afþakka vinnuframlag A í síðustu 5 leikjum tímabilsins gæti ekki fellt niður rétt hans til árangursgreiðslu samkvæmt samningnum. Landsréttur taldi ekki verða ráðið af gögnum málsins að KA hefði fengið sérstakar greiðslur frá UEFA til að standa straum af ferðakostnaði og átti A því rétt til 10% af þeirri heildarfjárhæð sem KA fékk greitt fyrir þátttökuna, að frádregnum ferðakostnaði félagsins. Loks var greiðslan talin launagreiðsla og reiknaðist því orlof ofan á greiðsluna sem A átti rétt á. Var KA því dæmt til að greiða A 9.322.601 krónu ásamt dráttarvöxtum.

A höfðaði mál gegn B ehf. og krafðist greiðslu fjárhæðar sem samsvarar launum í þriggja mánaða uppsagnarfresti í kjölfar riftunar B ehf. á ráðningarsamningi aðila en A taldi ritun B ehf. ólögmæta. B ehf. byggði riftunina á ráðningarsamningi aðila á því að A hefði brotið svo verulega af sér í starfi að heimilt hefði verið að segja honum upp störfum án fyrirvara. Í riftunaryfirlýsingu vísaði B ehf. til þess A hefði ekki staðist væntingar í starfi, hann hefði ekki útbúið rekstraráætlun þrátt fyrir beiðni stjórnar þar um. Þá hefði A skuldbundið félagið með langtímasamningum sem væru ekki í samræmi við hagsmuni félagsins og ekki skilað inn umbeðnum gögnum um úttektir sínar á veitingastað B ehf. Eftir að A lét af störfum hefðu síðan komið í ljós frekari brotalamir á störfum hans, meðal annars hefði hann nýtt 12 tölvur B ehf. til rafmyntargraftrar í eigin þágu. Landsréttur féllst á með B ehf. að A hefði brotið gegn samningsskyldum sínum er hann gerði ekki rekstraráætlun með fullnægjandi hætti, með samningi um leigu á bifreið fyrir utanaðkomandi aðila og misbresti á að skila inn upplýsingum um úttektir á veitingastað félagsins. Eins lá fyrir að A ehf. hefði brotið alvarlega gegn trúnaðar¬skyldu sinni gagnvart B ehf. með því að nýta tölvur félagsins til að afla sér ávinnings í formi rafmyntar. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest og B ehf. sýknað af kröfum A.

A réð sig til starfa hjá B ehf. í apríl 2022. Henni var sagt upp störfum í byrjun júní sama ár. Deildu málsaðilar um hvort B ehf. hefði verið heimilt að segja A upp störfum, en ágreiningslaust var að hún hafði sagt samstarfskonu sinni frá því að hún væri barnshafandi. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að miða yrði við að upplýsingar sem sölufulltrúi verslunar veitti samstarfsmanni sínum, sem gegndi sömu stöðu og því ekki yfirmaður þar, teldist ekki tilkynning til vinnuveitanda í skilningi 1. mgr. 50. gr. laga nr. 144/2020 um fæðingar- og foreldraorlof. Var B ehf. því sýknað af kröfum A.

B höfðaði mál gegn A ehf. og krafðist greiðslu launa út september 2022 og á þriggja mánaða uppsagnarfresti auk uppgjörs vegna orlofs og desemberuppbótar við starfslok í kjölfar fyrirvaralausrar uppsagnar A ehf. sem B taldi ólögmæta. A ehf. byggði riftun sína á ráðningarsamningi aðila á því að B hefði dregið sér fé með nánar tilgreindum hætti auk þess sem B hefði gert tilraun til þess að hafa af A ehf. fjárverðmæti í tengslum við sölu á efni. Í dómi Landsréttar kom fram að í tveimur tilvikum hefði vara verið pöntuð, framleidd og afhent án þess að viðskiptin væru færð til bókar í bókhaldskerfi A ehf. og án þess að greiðslur fyrir vörurnar bærust A ehf. Meðal annars með hliðsjón af skýrum vitnisburði um að B hefði tekið við greiðslu fyrir efni í reiðufé, að B hefði látið viðskiptamönnum í té pro forma reikning sem allt benti til að átt hefði verið við, svo og með vísan til þess að framburði B og vitnanna E og G, sem tengdir eru B fjölskylduböndum, bæri ekki saman við framburð annarra vitna þótti A ehf. hafa axlað sönnunarbyrði um að B hefði brotið með svo alvarlegum hætti gegn starfs- og trúnaðarskyldum sínum gagnvart A ehf. að réttlætt hefði fyrirvaralausa riftun á ráðningarsamningi hans við A ehf. Var A ehf. því sýknað af kröfum B.

A var sagt upp störfum hjá I en um ástæður uppsagnarinnar var vísað til alvarlegra brota gegn siðareglum I og dótturfélaga sem og viðbragðsáætlunar I. Uppsögnin átti sér þann aðdraganda að nemi í flugumferðarstjórn við nánar tiltekinn skóla, sem A sinnti kennslu við, hafði kært A og samstarfsmann hans fyrir kynferðisbrot og sætti málið rannsókn lögreglu um tíma uns það var fellt niður af hálfu héraðssaksóknara. Áfrýjandi gekkst við að hafa stundað kynlíf með nemanum en fullyrti að það hefði verið með samþykki viðkomandi. Ágreiningur aðila laut í meginatriðum að því hvort A hefði orðið uppvís að „grófu broti í starfi“ samkvæmt samkomulagi sem gert var í tengslum við kjarasamning sem gilti um störf A. Landsréttur rakti meðal annars að í siðareglum I, sem vísað var til í ráðningarsamningi A, hefði falist að A bæri að varast að framkoma hans varpaði rýrð á starf hans eða I, hvort sem er innan þess eða utan. Við túlkun þess hvort A hefði varpað rýrð á I eða eigið starf yrði að líta til hlutverks I, þeirra starfa sem A gegndi hjá I og ábyrgðar hans, sem og hlutverks I. Var þá vísað til þess að í ákvæðum laga og stjórnvaldsfyrirmæla væru gerðar mjög ríkar kröfur til þeirra aðila sem sinntu flugleiðsöguþjónustu fyrir flugumferð og rekstrarstjórn flugumferðar, sem og þeirra einstaklinga sem störfuðu við slíka starfsemi, en þær miðuðu að því að tryggja almannaöryggi í flugsamgöngum. Í ljósi atvika, siðareglna I og þeirra krafna sem gera yrði til starfsemi I lagði Landsréttur til grundvallar að I hefði verið heimilt að segja A upp störfum vegna þeirrar háttsemi sem hann hefði sjálfur viðurkennt, enda hefðu hvorki fyrirmæli laga, viðkomandi kjarasamnings né annarra heimilda staðið því í vegi. Þá var það ekki talið I til sakar þótt hann hefði ekki hlutast til um frekari rannsókn á grundvelli reglugerðar nr. 1009/2015. Hinn áfrýjaði dómur um sýknu I af kröfum A var því staðfestur.

A var ráðinn til starfa hjá B ehf. með samningi 8. mars 2018 en var sagt upp störfum með skriflegri uppsögn 19. ágúst 2019 miðað við næstu mánaðamót. Að teknu tilliti til sex mánaða uppsagnarfrests stóð til að slit ráðningarsamningsins tækju mið af mánaðamótum febrúar og mars 2020. B ehf. rifti ráðningarsamningnum með bréfi 28. október 2019. A höfðaði mál þetta til heimtu skaðabóta sem tóku mið af fjárhæð launa hans út uppsagnarfrest, bóta vegna ólögmætrar riftunar í 12 mánuði og miskabóta. Með gagnstefnu krafðist B ehf. meðal annars bóta vegna gjaldskrármálefna, kaupa B ehf. án heimildar á líftryggingu fyrir A og fæðiskostnaðar. Í dómi Landsréttar var rakið að stjórn B ehf. hefði verið heimilt samkvæmt ráðningarsamningi A að segja honum upp störfum með sex mánaða fyrirvara. Féllst Landsréttur ekki á að þær ávirðingar sem B ehf. hefði vísað til um grundvöll riftunar hefðu verið þess eðlis að heimilt hefði verið að víkja A fyrirvaralaust úr starfi. Samkvæmt því var fallist á að A ætti rétt á greiðslu bóta sem næmi fjárhæð þeirra launa sem hann hefði notið það sem eftir stóð af uppsagnarfresti ráðningarsamningsins. Var B ehf. sýknað af kröfu um greiðslu frekari skaðabóta enda hefði A ekki sýnt fram á að hann hefði orðið fyrir frekara tjóni. Þá var A talinn eiga rétt á 800.000 króna miskabótum. Loks var A sýknaður af öllum kröfum B ehf. í gagnsök. Var B ehf. því gert að greiða A alls 10.049.003 krónur auk nánar tilgreindra dráttarvaxta.

Í málinu var deilt um það hvort ákvörðun um uppsögn L og G úr starfi hjá D ehf. og innlausn eignarhluta þeirra í D&T sf. hefði verið í samræmi við ákvæði laga nr. 50/2007 um sameignarfélög og þá félagssamninga sem lágu samstarfi eigenda D ehf. til grundvallar. Aðalkröfur L og G voru reistar á því að ákvörðun um uppsögn hefði verið ólögmæt og þar sem ekkert lægi fyrir um að eignarhlutir þeirra í D&T sf. hefðu verið innleystir með lögmætum hætti yrði að líta svo á að þeir hefðu átt rétt til hlutdeildar í hagnaði D&T sf. rekstrarárin 2017/2018 til 2020/2021 eins og þeir hefðu verið eigendur í félaginu til 62 ára aldurs. Byggðu L og G á því að ákvörðun um uppsögn og samhliða yfirlýsing um innlausn hefði ekki verið tekin á réttum vettvangi og forstjóra D ehf. hefði skort umboð til að taka hana. L og G settu þá fram varakröfur ef talið yrði að eignarhlutir þeirra í D&T sf. hefðu verið innleystir áður en þeir náðu 62 ára aldri. Byggðu L og G á því að þeir ættu rétt til nánar tiltekinna hlutdeilda í úthlutuðum hagnaði og í hagnaði sem haldið hafði verið eftir í félögunum vegna tímabilsins frá lokum rekstrarársins 2016/2017 og fram að innlausn. Þá byggðu L og G jafnframt á því að ólögmæt brottvikning þeirra úr D&T sf. hefði valdið þeim tjóni sem D&T sf. bæri ábyrgð á. Með dómi héraðsdóms var fallist á að D&T sf. bæri að greiða L og G hvorum um sig hluta af varakröfum þeirra með nánar tilgreindum vöxtum vegna hlutdeildar þeirra í hagnaði félagsins rekstrarárin 2017/2018 og 2018/2019 fram að innlausn 30. júní 2018. Var öðrum þáttum varakrafna L og G hafnað og þá voru D&T sf. og D ehf. sýknaðir af kröfu um greiðslu miskabóta. Um aðalkröfur L og G kom fram í dómi Landsréttar að við uppsögn L og G yrði ekki aðeins að horfa til ráðningarsamninga þeirra heldur einnig svokallaðs hluthafasamnings og NWE-sameignarfélagssamnings. Rakin voru ákvæði þessara samninga og komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að ákvörðun D ehf. um uppsögn L og G hefði verið lögmæt. Þá hefðu L og G ekki nýtt sér heimild ákvæðis í ráðningarsamningum til að kalla saman meðeigendafund til að fjalla um uppsögnina. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að hafna aðalkröfum L og G því staðfest. Um varakröfur L og G og kröfur um miskabætur kom fram að með hinum áfrýjaða dómi hefði verið fallist á að L og G ættu rétt á hlutdeild í hagnaði D&T sf. fyrir rekstrarárin 2017/2018 og 2018/2019 samkvæmt fyrsta þætti varakrafna þeirra. Fyrir lá að D&T sf. hefði gert upp skuld sína við L og G og var talið að félagið hefði fyrir sitt leyti sætt sig við niðurstöðu héraðsdóms um fyrsta þátt varakrafna L og G. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að hafna öðrum þætti varakrafna L og G og kröfu um miskabætur. Þá var þriðja þætti varakrafna L og G hafnað með sömu rökum og hafnað var aðalkröfu þeirra, enda byggðu kröfurnar í grunninn á þeim rökum að innlausn L og G hefði verið ólögmæt. Með vísan til alls framangreinds var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

G var starfsmaður hjá MC í Bandaríkjunum og síðar hjá dótturfélagi þess á Íslandi, M ehf., þar til hann hætti störfum á árinu 2016. Deildu aðilar um kjör G við starfslok. Byggði G á því að munnlegur samningur hefði komist á milli aðila um starfslokin og að þann samning ætti eftir að efna. Þá ætti G eftir að fá greitt andvirði hlutabréfa í MC sem honum hefðu verið veitt en ekki afhent þegar hann hætti störfum. M ehf. mótmælti því að slíkur samningur hefði komist á. G hefði sagt upp störfum og hefði félagið greitt honum laun í uppsagnarfresti í samræmi við ráðningarsamning og ákvæði kjarasamninga. Þá hafi réttur G til óafhentra hlutabréfa í MC fallið niður við uppsögn hans. Í dómi Landsréttar var talið ljóst að samstarfsmenn og yfirmenn G hafi verið mjög áhugasamir um að taka G með í fyrirhugaða hópuppsögn og gera við hann sérstakan starfslokasamning sem fæli í sér hærri starfslokagreiðslur en hann ella ætti rétt á. Af gögnum málsins mætti hins vegar glögglega sjá að þessar ráðagerðir yfirmanna G hefðu ekki náð fram að ganga þar sem hann hefði sjálfur sagt upp störfum og staðfesting á því hefði þegar legið fyrir. Var G ekki talinn hafa sýnt fram á að samningur hefði komist á milli aðila um önnur starfslokakjör en ráðningar- samningur hans gerði ráð fyrir. Þá var talið að G hefði mátt vera ljóst af ákvæði í ráðningarsamningi og upplýsingum sem hann hafði um skilmála kaupaukakerfis að hann ætti ekki rétt til að fá uppgjör á óafhentum hlutum við starfslok sem stöfuðu af uppsögn hans. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu M ehf. af öllum kröfum G.

H höfðaði mál gegn Þ ehf. og krafðist greiðslu ökutækjastyrks á uppsagnarfresti og greiðslna vegna áunnins ótekins orlofs við starfslok. Reisti H kröfu sína á því að greiðsla ökutækjastyrks hefði verið hluti starfskjara hans og óháð vinnuframlagi og akstri í þágu Þ ehf. Til stuðnings kröfu um orlofslaun vísaði H til þess að hann hefði átt inni orlof við starfslok og að aðilar hefðu samið um sömu orlofsprósentu og H hefði haft hjá fyrri vinnuveitanda. Þ ehf. byggði á því að ökutækjastyrkinn hefði H fengið til að mæta kostnaði við notkun eigin bifreiðar. Þá skyldi um orlofsrétt H fara samkvæmt ákvæðum laga nr. 30/1987 um orlof. Landsréttur taldi gögn málsins ekki afdráttarlaus um eðli ökutækjastyrks H. Þar sem Þ ehf. hafði vanrækt skyldu sína til að eiga frumkvæði að gerð skriflegs ráðningarsamnings var félagið látið bera hallann af skorti á sönnun um eðli styrksins og lagt til grundvallar að hann hefði verið hluti fastra starfskjara H. Var Þ ehf. því gert að greiða H styrkinn. Varðandi kröfu H um orlofslaun vísaði Landsréttur til þess að engra skriflegra gagna nyti um að aðilar hefðu samið svo um að orlofsréttur H skyldi vera sá sami og hann naut hjá fyrri vinnuveitanda og að tilvitnuð kjarasamningsákvæði styddu ekki við þann málatilbúnað H. Enn fremur var litið til þess að mánaðarlaun H hjá Þ ehf. voru umtalsvert hærri en þau höfðu verið hjá fyrri vinnuveitanda. Samkvæmt þessu var lagt til grundvallar að um orlof og orlofslaun H færi eftir ákvæðum 1. mgr. 3. gr. og 2. mgr. 7. gr. laga nr. 30/1987. Þá taldi Landsréttur að leggja mætti fjarvistaskráningu H til grundvallar niðurstöðu í málinu, enda hefði henni ekki verið hnekkt af Þ ehf. Var Þ ehf. gert að greiða H orlofslaun í samræmi við þá niðurstöðu að frádregnum launum H í uppsagnarfresti frá þriðja aðila.

Deilt var um hvort ábyrgð Á næði til bifreiðastyrks D á grundvelli 5. gr. laga nr. 88/2003 um Ábyrgðasjóð launa í kjölfar gjaldþrots fyrrum vinnuveitanda D, W hf. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt ákvæðinu tæki ábyrgð Á til vinnulauna og bóta vegna launamissis. Þá væri ljóst að greiðslur vegna útlagðs kostnaðar féllu utan ábyrgðar Á. Fram kom að greiðsla sú sem nefnd væri bifreiðastyrkur í kjarasamningi Flugfreyjufélags Íslands og W hf., hefði numið fastri fjárhæð og verið greidd fyrsta virka dag hvers mánaðar með sama hætti og önnur laun, að frádreginni staðgreiðslu. Í málinu lægi fyrir að D hefði hvorki lagt út fjármuni í tengslum við afnot af bifreið né haldið akstursdagbók í þágu W hf. Þá var rakinn framburður vitnisins O fyrir héraðsdómi en þar hefði komið fram að tilgangur umrædds bifreiðastyrks í fyrrgreindum kjarasamningi væri sá, að hækka föst laun flugliða og jafnframt að greiðslan tengdist ekki afnotum af bifreið. Með vísan til þess sem rakið var um eðli greiðslunnar þótti verða að leggja til grundvallar að hún hefði verið hluti af föstum samningsbundnum launum D hjá W hf. Var ekki fallist á með Á að með launamissi í skilningi b-liðar 1. mgr. 5. gr. laga nr. 88/2003 væri einungis átt við missi grunnlauna og þar með ekki missi annarra uppbóta. Yrði réttur D til bóta á uppsagnartímanum því ekki skertur sem næmi umræddri fjárhæð bifreiðastyrks. Var því fallist á kröfu D um að felldur yrði úr gildi úrskurður félagsmálaráðuneytisins nr. 17/2021 frá 22. desember 2021.

Ágreiningur málsins átti rætur að rekja til þess að J sagði upp störfum hjá M ehf. á fundi 26. janúar 2022. J hafði starfað sem sjóntækjafræðingur í gleraugnaverslun M ehf. í Reykjanesbæ um árabil og upplýsti að hún hygðist koma á fót gleraugnaverslun í bænum. Með bréfi M ehf. 3. febrúar 2022 var J tilkynnt að ráðningarsambandinu væri rift fyrirvaralaust og að ekki yrðu greidd laun í uppsagnarfresti. Höfðaði J mál þetta og krafðist þess að M ehf. yrði gert að greiða henni nánar tilgreinda fjárhæð vegna launa í febrúar og mars 2022 auk orlofs og uppbóta. Byggði M ehf. á því að honum hefði verið heimilt að rifta ráðningarsambandi aðila vegna alvarlegs trúnaðarbrots J og ætti hún því ekki rétt á greiðslu launa í uppsagnarfresti. Í dómi Landsréttar var rakið að fyrir riftun M ehf. á ráðningarsamningi aðila hefði J stofnað einkahlutafélag í því skyni að hefja atvinnurekstur í samkeppni við M ehf. og leitað að húsnæði fyrir þá starfsemi sem hún hugðist koma á fót. Félagið hefði aftur á móti ekki hafið starfsemi fyrr en fjórum mánuðum eftir að ráðningarsambandið leið undir lok. Yrði því ekki fallist á að framangreind háttsemi J gæti, ein og sér, talist brot á trúnaðarskyldu hennar, þannig að réttlætt gæti riftun ráðningarsambands aðila. Landsréttur féllst ekki á málsástæður M ehf. um að J hefði boðið starfsfólki M ehf. vinnu í þeirri verslun sem hún hugðist koma á fót, á meðan á ráðningarsambandi aðila stóð. Að sama skapi hefði M ehf. ekki fært fram gögn til stuðnings því að J hefði leitast við að koma á samningssambandi við viðskiptamenn hans meðan hún var þar í starfi eða viðhaft aðrar sambærilegar ráðstafanir sem gætu talist andstæðar hagsmunum hans. M ehf. hefði því ekki sýnt fram á að J hefði brugðist trúnaðarskyldu sinni með þeim hætti að réttmætt hefði verið að rifta ráðningarsammningi og stöðva launagreiðslur til hennar. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um greiðsluskyldu M ehf., en ekki var ágreiningur um fjárhæð kröfunnar.

A höfðaði mál gegn B ehf. og krafðist skaða- og miskabóta vegna ólögmætrar og fyrirvaralausrar riftunar á ráðningarsamningi hennar. Deildu aðilar um það hvenær A hefði fyrst fengið vitneskju um fyrirmæli B ehf. þess efnis að starfsmenn hans skyldu fara í COVID 19 hraðpróf, hvort A hafi neitað að gangast undir hraðpróf og hvenær A hefði fyrst fengið vitneskju um að ráðningarsamningi við hana yrði rift. Í dómi Landsréttar var tekið undir þá niðurstöðu héraðsdóms að sannað væri að A hefði eigi síðar en í upphafi vinnudags 20. desember 2021 fengið vitneskju um að starfsfólk B ehf. ætti að fara í hraðpróf, að A hefði á fundi eftir hádegi sama dag verið gerð grein fyrir því að henni yrði vikið fyrirvaralaust úr starfi ef hún samþykkti ekki fyrirmæli um að gangast undir hraðpróf og loks að hún hefði verið búin að neita að gangast undir hraðpróf þegar hún fékk bréf B ehf. 21. desember 2021 með útskýringum á ákvörðun um riftun ráðningarsamnings. Landsréttur tók einnig fram að A hefði ekki brugðist við fullyrðingum í bréfi B ehf. fyrr en mánuði síðar, en fullt tilefni hefði verið fyrir A að bregðast strax við, teldi hún að fullyrðingarnar væru rangar og að ráðningarsamningnum hefði verið rift á þeim grunni. Þá yrði ekki annað ráðið af ákvörðun A um að mæta ekki til vinnu 21. desember 2021 en að hún hafi fyrir upphaf þess vinnudags vitað að ráðningarsamningi hennar hefði verið rift. Einnig leit Landsréttur til þess að við þær aðstæður sem upp voru komnar gæti ekki komið til þess að A innti af hendi vinnu sína, en í því hafi ótvírætt falist veruleg vanefnd. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu B ehf. af öllum kröfum A.

A var rekin úr starfi hjá B vegna hótana barnsföður hennar í garð samstarfsmanns. A höfðaði mál gegn B og krafðist skaða- og miskabóta vegna ólögmætrar og fyrirvaralausrar riftunar á ráðningarsamningi hennar. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að A hafi í kjölfar fundar með fyrirsvarsmönnum B óskað eftir því við barnsföður sinn að hann léti af þeim hótunum sem hann hafði haft uppi við starfsmanninn en hann hafi ekki orðið við þeim tilmælum og haldið hótunum áfram. Rétturinn taldi að B hefði ekki fært fram sönnun fyrir því að A hafi hvatt barnsföðurinn til þeirra hótana eða sýnt fram á að A hafi með öðrum hætti borið ábyrgð á þeim. Þótt B hafi metið það svo að hótanirnar hafi leitt til þess að starfsmönnum B stæði ógn af barnsföðurnum og það hefði slæm áhrif á starfsemi félagsins væri það ástand ekki á ábyrgð A. Var ekki fallist á það með B að sú háttsemi A að hafa samband við barnsföðurinn í kjölfar fundarins og biðja hann um að hætta hótunum hafi falið í sér brot á starfsskyldum hennar. Féllst Landsréttur á það með A að riftun B á ráðningarsamningi hennar hafi verið ólögmæt. Var B dæmt til að greiða A skaðabætur sem námu launum á uppsagnarfresti og miskabætur.

A krafðist þess að ákvörðun forstöðumanns hjúkrunarheimilis í júlí 2020 um að breyta starfi hennar yrði dæmd ógild og að B yrði gert að greiða henni miskabætur. Var störfum A breytt þannig að í stað umönnunar og þrifa var henni gert að hafa umsjón með þvottahúsi, annast liðveislu og þrif. Við þetta varð breyting á vinnutíma A og lækkuðu laun hennar, þó að hún hefði áfram verið í sama launaflokki. Talið var að ákvörðunin hefði haft slíka þýðingu fyrir stöðu A að um stjórnvaldsákvörðun hefði verið að ræða. Hefði B því borið að fylgja reglum stjórnsýslulaga nr. 37/1993 við undirbúning og töku ákvörðunarinnar. Talið var að hin umdeilda ákvörðun hefði verið reist á málefnalegum sjónarmiðum og að breyting á starfi A hefði ekki verið meira íþyngjandi en efni stóðu til. Þá var talið að forstöðumaður hjúkrunarheimilisins hefði aflað nægilegra upplýsinga í því skyni að meta hvort tilefni væri til að bregðast við og að sú rannsókn sem fór fram hefði, eins og á stóð, fullnægt kröfum 10. gr. stjórnsýslulaga. Að sama skapi hefði A fengið færi á að koma að andmælum vegna fyrirhugaðrar breytingar á starfi hennar. Samkvæmt þessu var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu B af kröfum A.

A höfðaði mál gegn Í og krafðist greiðslu launa í veikindaleyfi. A hafði verið ráðin í tímabundið starf hjá Í og laut ágreiningur aðila meðal annars að því hvort hún hefði verið í ráðningarsambandi við Í þegar hún veiktist. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að ráðningarsambandið hefði verið framlengt þótt ekki hefði verið gerður skriflegur samningur þess efnis. Leit héraðsdómur meðal annars til þess að A hefði mætt til vinnu samkvæmt vaktaplani eftir að hinn tímabundni ráðningarsamningur rann sitt skeið á enda og þá hefði vinnuframlag hennar ekki verið afþakkað. Í hefði ekki sýnt fram á að ráðningarsambandið hefði átt að vara skemur en í ljósi almennra reglna og stöðu aðila þótti Í bera ábyrgð á óljósu efni ráðningarsambandsins að þessu leyti, enda hefði Í ekki sinnt þeirri skyldu að gera skriflegan samning við A. Var Í því gert að greiða A laun í veikindaleyfi. Landsréttur staðfesti dóm héraðsdóms með vísan til forsendna.

K höfðaði mál gegn Í og krafðist þess að viðurkennt yrði annars vegar að launagreiðslur sem hann fékk frá Í, eftir að hann varð sjötugur, skyldu reiknaðar með sama hætti og fyrir það tímamark, það er sem laun fyrir fullt starf yfirlæknis, og hins vegar að hann skyldi njóta allra réttinda sem kjarasamningur LÍ og Í tryggði læknum. Auk þess krafðist K þess að ógilt yrði ákvæði í ráðningarsamningi um að hann skyldi fá tímakaup fyrir 100% starf sitt hjá Í. Í dómi Landsréttar kom fram varðandi þá kröfu K að viðurkennt yrði að hann skyldi njóta allra réttinda sem kjarasamningur LÍ og Í tryggi honum, að með öllu skorti að tilgreint væri hvaða tilteknu réttindi væri þar um að ræða. Krafan var ekki talin uppfylla skilyrði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 og var henni því vísað frá héraðsdómi. Um ógildingarkröfu K á ákvæði í ráðningarsamningi hans og L kom fram að þar sem samningurinn væri runninn úr gildi teldist K ekki hafa lögvarða hagsmuni af því að fá ógilt slíkt ákvæði. Var krafa K talin í andstöðu við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 og henni því einnig vísað frá héraðsdómi. Þá var Í sýknað af kröfu K um viðurkenningu á launagreiðslum sem yfirlæknir enda gegndi K ekki lengur því starfi. Enn fremur var K ekki talinn geta gert kröfu um að laun hans skyldu reiknuð á grundvelli reglna sem gilda um fastráðningu starfsmanna hjá Í þar sem nýtt ráðningarsamband hefði tekið við á grundvelli tímavinnu eftir að K varð sjötugur.

Á gegndi starfi vélstjóra á skipum Þ á grundvelli ótímabundins ráðningarsamnings. Samkvæmt ráðningarsamningnum gilti um hann svokallað skiptimannakerfi, sem fól í sér að skipverjar færu aðra hverja veiðiferð skipsins en skiptu með sér hlut þannig að þeir fengju hálfan hlut hvort tveggja þegar þeir færu í veiðiferð og í frítúr. Var Á sagt upp með þriggja mánaða uppsagnarfresti og fékk hann á uppsagnarfresti greidd laun í samræmi við fyrrgreint skiptimannakerfi. Taldi Á að það uppgjör væri í ósamræmi við dómaframkvæmd og höfðaði hann því mál á hendur Þ og krafðist þess að fá greidd laun án tillits til skiptimannakerfisins allan uppsagnarfrestinn, en ekki eingöngu miðað við hálfan hlut. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að með því að segja Á upp og hafna vinnuframlagi hans í uppsagnarfresti ætti hann bótarétt samkvæmt 1. mgr. 25. gr. sjómannalaga nr. 37/1985. Í rétti Á til bóta samkvæmt ákvæðinu fælist að gera yrði hann eins settan og ef Á hefði á uppsagnarfresti verið við störf hjá Þ með sama hætti og áður. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Þ af kröfum Á.