Fallist var á kröfu stefnanda um vangreidd laun fyrir yfirvinnu af hálfu stefnda á tilgreindu tímabili en fyrir lá að ráðningakjör stefnanda tóku mið af lágmarkslaunum eftir gildandi kjarasamningum aðila. Hins vegar taldist vera ósönnuð krafa stefnanda um leiðréttingu á orlofi m.t.t. útreikningsaðferðar.
Þ fyrrverandi sendiherra stefndi íslenska ríkinu, Í, til greiðslu meintra vangreiddra launa. Annars vegar reisti Þ kröfur sínar á þeim grunni að hann hafi átt rétt á launaeiningum vegna fastrar yfirvinnu er hann var að störfum í þágu utanríkisþjónustunnar erlendis með sama hætti og hann hafi fengið slíkar einingar við störf í utanríkisráðuneytinu. Hins vegar reisti hann kröfur sínar á því að ólögmætt hafi verið að miða launakjör hans við færri launaeiningar er hann kom heim til starfa í utanríkisráðuneytinu á þeim grundvelli að hann hefði ekki lengur mannaforráð. Taldi Þ að ákvörðun Kjararáðs, þar sem mælt var fyrir um framangreint fyrirkomulag, hafi verið ólögmæt og ómálefnaleg. Vísaði Þ meðal annars til laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins nr. 70/1996 og laga um utanríkisþjónustu Íslands nr. 39/1971. Að mati dómsins lá ekki annað fyrir í málinu en að ákvörðunin hafi verið í samræmi við fyrirmæli laga um utanríkisþjónustuna, verið málefnaleg og tekið eðlilegt mið af þeim ólíku störfum sem sendiherrum kynnu að vera falin á hverjum tíma. Var Í sýknað af kröfum Þ.
Staðfestur var dómur héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu M um að Í hefði borið að greiða honum orlof af yfirvinnulaunum hans. Í dómi héraðdóms kom meðal annars fram að fyrir lægi í málinu að ekki hefði verið samið sérstaklega um það við M að orlofsfé yrði ekki greitt af yfirvinnu. Með vísan til dóms meirihluta Hæstaréttar nr. 618/2016 og tilgreinds dreifibréfs fjármálaráðuneytisins nr. 2/2006 væri það niðurstaða dómsins að Í yrði að bera hallann af því og fallast bæri á það með M að greiða hefði átt orlof af yfirvinnulaunum hans. Var Í gert að greiða M 1.041.112 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum.
Launþegi krafðist viðurkenningar á forgangi vegna krafna í þrotabú. Launþeginn byggði á því að raunverulegt tjón sem samþykkja ætti sem forgangskröfu tæki einnig til yfirvinnu sem hann hefði að jafnaði unnið fyrir félagið fyrir gjaldþrot þess. Staðfest niðurstaða skipastjóra um að samþykkja einungis föst laun á uppsagnarfresti sem miðuðust við dagvinnu, en kröfu vegna yfirvinnu sem ágreiningslaust var að var ekki unnin, hafnað.
Launþegi krafðist viðurkenningar á forgangi vegna krafna í þrotabú. Launþeginn byggði á því að raunverulegt tjón sem samþykkja ætti sem forgangskröfu tæki einnig til yfirvinnu sem hann hefði að jafnaði unnið fyrir félagið fyrir gjaldþrot þess. Staðfest niðurstaða skipastjóra um að samþykkja einungis föst laun á uppsagnarfresti sem miðuðust við dagvinnu, en kröfu vegna yfirvinnu sem ágreiningslaust var að var ekki unnin, hafnað.
Ágreiningur málsaðila laut að því hvort R og Í væru bundin af samkomulagi frá 26. ágúst 2019 milli þáverandi ríkislögreglustjóra og G. Samkomulagið laut að samsetningu launa G en með því var hann færður upp um sjö launaflokka og fimm þrep og föstum mánaðarlegum yfirvinnustundum fækkað úr 50 í þrjár. Fól þetta í sér u.þ.b. 50% hækkun grunnlauna G sem leiddi til samsvarandi hækkunar á lífeyrisréttindum hans í B-deild Lífeyrissjóðs starfsmanna ríkisins. Þegar samkomulagið var undirritað voru rúmlega þrjú ár í að G næði starfslokaaldri lögregluþjóna en í því var tekið fram að það gilti út skipunartíma hans. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að R hefði sem forstöðumaður ríkisstofnunar haft formlega heimild til að meta þörf og taka ákvörðun um fjölda fastra yfirvinnustunda sem aðstoðar og yfirlögregluþjónar fengju greitt fyrir mánaðarlega, innan þeirra fjárheimilda sem embættið hafði. Hins vegar taldi rétturinn að með samkomulaginu hefði R farið út fyrir þær efnislegu heimildir sem hann hafði samkvæmt lögum og kjara- og stofnanasamningi til að breyta samsetningu launa G og að ákvörðunin hefði af þeim ástæðum verið ólögmæt. Hæstiréttur taldi hins vegar að í samkomulaginu hefði falist bindandi loforð og að þar sem það hefði snúið að G sem launþega yrði að líta til reglna á sviði vinnuréttar við mat á skuldbindingargildi þess. Var ekki talið sannað að G hefði verið grandsamur um að R hefði skort efnislega heimild til að taka þá ákvörðun sem fólst í samkomulaginu. Var því varakrafa G tekin til greina.
Ágreiningur málsaðila laut að því hvort R og Í væru bundin af samkomulagi frá 26. ágúst 2019 milli þáverandi ríkislögreglustjóra og Ó. Samkomulagið laut að samsetningu launa Ó en með því var hann færður upp um sjö launaflokka og fimm þrep og föstum mánaðarlegum yfirvinnustundum fækkað úr 50 í þrjár. Fól þetta í sér u.þ.b. 50% hækkun grunnlauna Ó sem leiddi til samsvarandi hækkunar á lífeyrisréttindum hans í B-deild Lífeyrissjóðs starfsmanna ríkisins. Þegar samkomulagið var undirritað voru eitt og hálft ár í að Ó næði starfslokaaldri lögregluþjóna en í því var tekið fram að það gilti út skipunartíma hans. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að R hefði sem forstöðumaður ríkisstofnunar haft formlega heimild til að meta þörf og taka ákvörðun um fjölda fastra yfirvinnustunda sem aðstoðar og yfirlögregluþjónar fengju greitt fyrir mánaðarlega, innan þeirra fjárheimilda sem embættið hafði. Hins vegar taldi rétturinn að með samkomulaginu hefði R farið út fyrir þær efnislegu heimildir sem hann hafði samkvæmt lögum og kjara- og stofnanasamningi til að breyta samsetningu launa Ó og að ákvörðunin hefði af þeim ástæðum verið ólögmæt. Hæstiréttur taldi hins vegar að í samkomulaginu hefði falist bindandi loforð og að þar sem það hefði snúið að Ó sem launþega yrði að líta til reglna á sviði vinnuréttar við mat á skuldbindingargildi þess. Var ekki talið sannað að Ó hefði verið grandsamur um að R hefði skort efnislega heimild til að taka þá ákvörðun sem fólst í samkomulaginu. Var því varakrafa Ó tekin til greina.
Ágreiningur málsaðila laut að því hvort R og Í væru bundin af samkomulagi frá 26. ágúst 2019 milli þáverandi ríkislögreglustjóra og Á. Samkomulagið laut að samsetningu launa Á en með því var hann færður upp um sjö launaflokka og fimm þrep og föstum mánaðarlegum yfirvinnustundum fækkað úr 50 í þrjár. Fól þetta í sér u.þ.b. 50% hækkun grunnlauna Á sem leiddi til samsvarandi hækkunar á lífeyrisréttindum hans í B-deild Lífeyrissjóðs starfsmanna ríkisins. Þegar samkomulagið var undirritað voru tvö ár í að Á næði starfslokaaldri lögregluþjóna en í því var tekið fram að það gilti út skipunartíma hans. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að R hefði sem forstöðumaður ríkisstofnunar haft formlega heimild til að meta þörf og taka ákvörðun um fjölda fastra yfirvinnustunda sem aðstoðar og yfirlögregluþjónar fengju greitt fyrir mánaðarlega, innan þeirra fjárheimilda sem embættið hafði. Hins vegar taldi rétturinn að með samkomulaginu hefði R farið út fyrir þær efnislegu heimildir sem hann hafði samkvæmt lögum og kjara- og stofnanasamningi til að breyta samsetningu launa Á og að ákvörðunin hefði af þeim ástæðum verið ólögmæt. Hæstiréttur taldi hins vegar að í samkomulaginu hefði falist bindandi loforð og að þar sem það hefði snúið að Á sem launþega yrði að líta til reglna á sviði vinnuréttar við mat á skuldbindingargildi þess. Var ekki talið sannað að Á hefði verið grandsamur um að R hefði skort efnislega heimild til að taka þá ákvörðun sem fólst í samkomulaginu. Var því varakrafa Á tekin til greina.
Ágreiningur málsaðila laut að því hvort R og Í væru bundin af samkomulagi frá 26. ágúst 2019 milli þáverandi ríkislögreglustjóra og Á. Samkomulagið laut að samsetningu launa Á en með því var hann færður upp um sjö launaflokka og fimm þrep og föstum mánaðarlegum yfirvinnustundum fækkað úr 50 í þrjár. Fól þetta í sér u.þ.b. 50% hækkun grunnlauna Á sem leiddi til samsvarandi hækkunar á lífeyrisréttindum hans í B-deild Lífeyrissjóðs starfsmanna ríkisins. Þegar samkomulagið var undirritað voru tvö og hálft ár í að skipunartími Á rynni út en í því var tekið fram að það gilti út skipunartíma hans. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að R hefði sem forstöðumaður ríkisstofnunar haft formlega heimild til að meta þörf og taka ákvörðun um fjölda fastra yfirvinnustunda sem aðstoðar og yfirlögregluþjónar fengju greitt fyrir mánaðarlega, innan þeirra fjárheimilda sem embættið hafði. Hins vegar taldi rétturinn að með samkomulaginu hefði R farið út fyrir þær efnislegu heimildir sem hann hafði samkvæmt lögum og kjara- og stofnanasamningi til að breyta samsetningu launa Á og að ákvörðunin hefði af þeim ástæðum verið ólögmæt. Hæstiréttur taldi hins vegar að í samkomulaginu hefði falist bindandi loforð og að þar sem það hefði snúið að Á sem launþega yrði að líta til reglna á sviði vinnuréttar við mat á skuldbindingargildi þess. Var ekki talið sannað að Á hefði verið grandsamur um að R hefði skort efnislega heimild til að taka þá ákvörðun sem fólst í samkomulaginu. Var því varakrafa Á tekin til greina.
A og B greindi á um uppgjör vegna starfsloka A hjá B. A hafði uppi fjárkröfu á hendur B sem var í fimm liðum, það er vegna ógreidds orlofs, yfirvinnu, kostnaðar vegna lögfræðiaðstoðar, skaðabóta og miskabóta. Í dómi Landsréttar kom fram að ekkert væri komið fram í málinu sem gæfi ástæðu til að ætla að aðilar hafi samið um orlofsréttindi A á þann veg sem hann hélt fram og að fyrirmæli laga og kjarasamninga stæðu ekki til þess að taka kröfu hans um ógreitt orlof til greina. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B af þeirri kröfu. Þá var talið að A hafi ekki rennt viðhlítandi stoðum undir kröfu sína um greiðslu fyrir yfirvinnu og engar forsendur væru til að taka hana til greina að álitum og var B sýknað af þeirri kröfu. A studdi kröfu sína um greiðslu lögmannskostnaðar einkum á tölvupósti sem varaformaður stjórnar B sendi lögmanni A. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki væru forsendur til að líta svo á að B hafi með tölvupóstinum eða á annan hátt skuldbundið sig til að greiða kostnað A vegna lögfræðiaðstoðar, umfram það sem yrði samþykkt af félaginu, og að réttmætar væntingar hans hafi ekki getað staðið til slíks. Var B því sýknað af þessari kröfu. Kröfu A um skaðabætur og miskabætur var einnig hafnað. Var B því sýknað af öllum kröfum HA
Fallist á að starfsmanni sem var sagt upp störfum vegna skipulagsbreytinga ætti rétt á launum vegna yfirvinnu síðustu fjögur ár, þar sem heildarlaun hans á tímabilinu næðu ella ekki lágmarkskjörum samkvæmt kjarasamningi. Kröfum hans vegna meints ógreidds orlofs og um skaðabætur vegna meintrar ólögmætrar uppsagnar var hins vegar hafnað.
R höfðaði mál gegn L ehf. til heimtu vangoldinna launa fyrir yfirvinnu og bakvaktir og vegna skerts frítökuréttar, auk orlofslauna, á nánar tilgreindu tímabili vegna starfa sinna hjá L ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að um ráðningarsamband R og L ehf. hefðu gilt skilmálar óundirritaðs ráðningarsamnings sem sendur var R fyrir upphaf starfa. Með vísan til ákvæða samningsins þótti sannað að R hefði starfað hjá L ehf. á föstum launum og að öll yfirvinna hefði verið innifalin í þeim. L ehf. var því sýknað af kröfu R um greiðslu vangoldinna launa vegna yfirvinnu og tilheyrandi orlofslauna. Í niðurstöðu Landsréttar var lagt til grundvallar að R hefði frá febrúarmánuði 2017 ráðið vinnutíma sínum sjálfur, sbr. 3. tölulið 52. gr. a laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Var L ehf. því einnig sýknað af kröfu R um greiðslu frítökuréttar vegna skerts hvíldartíma í mars, maí, júlí og ágúst 2017 og greiðslu tilheyrandi orlofslauna. Þá þótti viðhlítandi grunnur ekki hafa verið lagður að því í málatilbúnaði R hvert eðlilegt viðmið dagvinnulauna væri. Sökum þeirrar vanreifunar þótti óhjákvæmilegt að vísa frá héraðsdómi þeim þætti krafna R er lyti að greiðslum vegna bakvakta sem og skertum frítökurétti 19. janúar 2017 og orlofslaunum vegna þessa.
Deilt var um launagreiðslur og túlkun á ráðningarsamningi G sem kvað á um „flöt laun“ en tilgreindi jafnframt að heildarvinnustundir yfir mánuðinn yrðu að meðaltali 184 og að vinnutími væri í samráði við yfirmann. Var samningurinn því ekki skýr um það að G ætti ekki rétt á frekari launagreiðslum ef heildarvinnustundir væru umfram framangreint. Við túlkun á samningnum var því litið til annarra ákvæða ráðningarsamningsins og hvernig hann var túlkaður og framkvæmdur í raun. Talið var að hluti greiðslna sem G gerði kröfu um og laut að frítökurétti hans hafi verið niður fallinn vegna tómlætis enda gerði G enga kröfu um þær greiðslur fyrr en fimm mánuðum eftir að hann lét af störfum hjá M hf. Að öðru leyti var dómur héraðsdóms staðfestur og M hf. gert að greiða G umkrafin laun.
Framhaldsskólakennarinn T taldi sig hafa orðið fyrir kjaraskerðingu vegna ákvarðana skólastjórnenda um að skerða þann fjölda kennslustunda sem áður höfðu verið í tiltekinni námsgrein. Ekki var á það fallist á að H ætti rétt á þeim greiðslum sem hún krafðist í málinu, hvorki með vísan til þess að rétturinn yrði leiddur af kjarasamningi né að íslenska ríkið (Í) hefði með ólögmætum aðgerðum svipt hann þeim rétti. Var Í því sýknað af kröfum H.
Framhaldsskólakennarinn G taldi sig hafa orðið fyrir kjaraskerðingu vegna ákvarðana skólastjórnenda um að skerða þann fjölda kennslustunda sem áður höfðu verið í tiltekinni námsgrein. Ekki var á það fallist á að G ætti rétt á þeim greiðslum sem hún krafðist í málinu, hvorki með vísan til þess að rétturinn yrði leiddur af kjarasamningi né að íslenska ríkið (Í) hefði með ólögmætum aðgerðum svipt hana þeim rétti. Var Í því sýknað af kröfum G.
Framhaldsskólakennarinn H taldi sig hafa orðið fyrir kjaraskerðingu vegna ákvarðana skólastjórnenda um að skerða þann fjölda kennslustunda sem áður höfðu verið í tiltekinni námsgrein. Ekki var á það fallist á að H ætti rétt á þeim greiðslum sem hún krafðist í málinu, hvorki með vísan til þess að rétturinn yrði leiddur af kjarasamningi né að íslenska ríkið (Í) hefði með ólögmætum aðgerðum svipt hann þeim rétti. Var Í því sýknað af kröfum H.
Framhaldsskólakennarinn H taldi sig hafa orðið fyrir kjaraskerðingu vegna ákvarðana skólastjórnenda um að skerða þann fjölda kennslustunda sem áður höfðu verið í tiltekinni námsgrein. Ekki var á það fallist á að H ætti rétt á þeim greiðslum sem hún krafðist í málinu, hvorki með vísan til þess að rétturinn yrði leiddur af kjarasamningi né að íslenska ríkið (Í) hefði með ólögmætum aðgerðum svipt hann þeim rétti. Var Í því sýknað af kröfum H.
Deilt var um skyldu vinnuveitanda, SÍ, til að greiða starfsmanni, SHS, yfirvinnulaun, er hann var á ferðalagi erlendis á vegum SÍ. Um yfirvinnugreiðslur fór samkvæmt kjarasamningi Starfsmannafélags ríkisstofnana og fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs og Reykjavíkurborgar. Hvorki í kjarasamningnum né í samkomulagi um skipulag vinnutíma, sem var hluti af kjarasamningnum, var kveðið skýrt á um það, að greiða skyldi yfirvinnu vegna ferðatíma erlendis utan dagvinnutíma. Ekkert kom fram um, að við gerð kjarasamningsins eða samkomulagsins hefði því verið hreyft að greiða skyldi fyrir slíkt. Þar sem um gamalt ágreiningsmál var að ræða, var þó talið, að ástæða hefði verið til að láta það koma fram sérstaklega, ef ætlast var til, að svo yrði gert. Var kjarasamningur aðila því ekki skýrður á þann veg að SHS gæti byggt rétt á honum í þessu máli og SÍ sýknuð af kröfum hans.