A ehf. og B deildu um rétt B til kjarasamningsbundinna launahækkana, greiðslu launa, launa í veikindaforföllum og launa í uppsagnarfresti á nánar tilgreindu tímabili, auk greiðslu orlofs- og desemberuppbótar. Einnig hvort H hefði sýnt af sér tómlæti sem hefði þýðingu fyrir rétt hans til greiðslna. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfur B að öðru leyti en því að A ehf. var sýknað af kröfu um launahækkanir á grundvelli kjarasamnings. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að H hefði átt rétt til þeirra launabreytinga sem um ræddi samkvæmt þeim kjarasamningi sem gilti um kjör H og bókunar við hann um almenna launahækkun. Þá taldi Landsréttur að einu gilti þó laun B hefðu verið hærri en lágmarkslaun og hann notið vissra launahækkana á starfstíma sínum en litið var til þess að fyrir dómi áréttaði A ehf. að það hefði ekki ætlað sér að mæta kjarasamningsbundnum launahækkunum með breytingu á launum B eða nýta heimild í bókuninni til að flýta hækkun launa. Var krafa B um greiðslu í samræmi við kjarasamningsbundnar launahækkanir því tekin til greina. Að öðru leyti staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms, þar á meðal um ætlað tómlæti B, með vísan til forsendna.
Stefnandi krafði stefnda um meint áunnið og ógreitt orlof sem hann taldi sig eiga inni eftir uppgjör hans og stefnda í tilefni af uppsögn hans hjá félaginu. Í dómi héraðsdóms var talið að stefnandi hefði samið upp það með undirritun uppsagnarbréfs að orlof yrði tekið út á uppsagnarfresti og að aðilum hefði verið það heimilt. Var því hafnað að hann ætti inni frekari orlofsgreiðslur úr hendi stefnda og stefndi sýknaður.
Fallist var á kröfu stefnanda um vangreidd laun fyrir yfirvinnu af hálfu stefnda á tilgreindu tímabili en fyrir lá að ráðningakjör stefnanda tóku mið af lágmarkslaunum eftir gildandi kjarasamningum aðila. Hins vegar taldist vera ósönnuð krafa stefnanda um leiðréttingu á orlofi m.t.t. útreikningsaðferðar.
Ágreiningur var um lögmæti riftunar á ráðningarsamningi vegna brota á samkeppnisákvæði. Fallist var á að riftun hefði verið lögmæt en að tímamark hennar miðaðist við þegar riftunaryfirlýsingin barst til aðalstefnanda. Fallist var á kröfur aðalstefnanda um laun til þess dags ásamt orlofi, auk leiðréttingar á orlofsgreiðslum, desemberuppbót og vangreiddir orlofsuppbót. Hins vegar var miskabótakröfu hafnað. Fallist var á kröfu gagnstefnanda um févíti að álitum en ákvæðum ráðningarsamningsins um févíti var vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 sem þóttu ósanngjörn og úr hófi. Litið var á að gagnstefnandi hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá staðfesta riftun eftir að búið var að leysa úr því í aðalsök að riftunin væri lögmæt og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Hins vegar var ekki fallist á að dráttarvaxtakrafa væri of óskýr þrátt fyrir að láðst hefði að tiltaka að hún tæki til greiðsludags, enda var upphafsdagur hennar skýr. Loks var fallist á skuldajafnaðarkröfur og nam mismunurinn 150.691 kr. sem aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda.
Fallist var á launakröfu stefnanda að hluta, með vísan til þess að þrátt fyrir ákvæði kjarasamninga og ráðningarsamninga um fasta yfirvinnu stefnanda, þá hafi þó sannanlega um nokkurn tíma komist á það fyrirkomulag, með vilja og vitund næsta yfirmanns stefnanda, sem hélt utan um vinnu stefnanda af hálfu stefndu, að stefnandi gat nýtt sér skráða umframtíma til frítöku með samþykki yfirmannsins og taldist stefnandi því hafa haft réttmætar væntingar til þess að fá þá uppsöfnuðu umframvinnu þannig greidda. Var þó fallist á röksemdir stefndu varðandi það hvernig reikna bæri út launakröfuna, m.t.t. þess að umræddir umframtímar stefnanda voru þá jafnan einungis notaðir þannig í frítöku á móti dagvinnutímum og féllu auk þess til á mismunandi tímabilum m.t.t. launataflna.
Fallist á kröfu stefnanda um kjarasamningsbundna hækkun launa og greiðslu orlofs í samræmi við það.
Stefnandi gegndi starfi framkvæmdastjóra hjá stefnda. Í kjölfar uppsagnar krafðist stefnandi vangreiddra launa á uppsagnarfresti, uppsafnaðs ótekins orlofs, greiðslu kaupauka og áfallins lögmannskostnaðar auk málskostnaðar. Fallist var á að stefnandi ætti inni ógreidd laun á uppsagnarfresti sem næmi einum mánuði. Þá var fallist á að stefnda bæri að greiða stefnanda ógreitt orlof en hafnað var að nægilega skýrt hafi verið leitt í ljós að orlof skyldi safnast upp og færast milli orlofsára. Stefndi var sýknaður af kröfu um greiðslu kaupauka þar sem sú krafa hafi niður fallið án endurgjalds samkvæmt ákvæðum ráðningarsamningsins við starfslok stefnanda hjá stefnda. Þá hefði stefnandi ekki gætt þess að slíkrar kröfu yrði getið í ársreikningum félagsins, sem hún skyldi undirrita lögum samkvæmt sem framkvæmdastjóri. Að auki var óupplýst hvernig farið hafi verið með skattskil vegna útgjalda stefnanda í eigin þágu en sem framkvæmdastjóri félagsins hafi stefnandi sjálf borið ábyrgð á því.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu launa vegna starfsloka hennar hjá stefnda á grundvelli vottorðs um óvinnufærni. Krafa stefnanda sætti lækkun vegna útreiknings veikinda- og orlofsréttar hennar.
Ágreiningur um uppgjör launa og launatengds kostnaðar.
A höfðaði mál gegn KA til heimtu árangurstengdra launa sem hann taldi sig eiga rétt á samkvæmt samningi aðila. Ágreiningur málsins laut að túlkun samningsákvæðis um að A fengi 10% af allri þeirri upphæð sem KA fengi greitt frá UEFA vegna þátttöku í Evrópukeppni. Sagði þar að ákvæðið ætti eingöngu við um það fjármagn sem væri vegna leikjanna en næði ekki til ferðagreiðslna eða þeirra greiðslna sem væru óháðar leikjum í Evrópukeppni. KA afþakkaði vinnuframlag A eftir 17. september 2022. Ágreiningslaust var að samningnum var ekki rift og að hann rann sitt skeið 31. október 2022 en A fékk greidd laun út þann tíma. Í dómi Landsréttar var fallist á með héraðsdómi að A hefði verið þjálfari liðsins samkvæmt samningi er liðið vann sér inn þátttökurétt í Evrópukeppninni, þótt vinnuframlag hans hefði verið afþakkað. Einhliða ákvörðun KA um að afþakka vinnuframlag A í síðustu 5 leikjum tímabilsins gæti ekki fellt niður rétt hans til árangursgreiðslu samkvæmt samningnum. Landsréttur taldi ekki verða ráðið af gögnum málsins að KA hefði fengið sérstakar greiðslur frá UEFA til að standa straum af ferðakostnaði og átti A því rétt til 10% af þeirri heildarfjárhæð sem KA fékk greitt fyrir þátttökuna, að frádregnum ferðakostnaði félagsins. Loks var greiðslan talin launagreiðsla og reiknaðist því orlof ofan á greiðsluna sem A átti rétt á. Var KA því dæmt til að greiða A 9.322.601 krónu ásamt dráttarvöxtum.
Staðfestur var dómur héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu M um að Í hefði borið að greiða honum orlof af yfirvinnulaunum hans. Í dómi héraðdóms kom meðal annars fram að fyrir lægi í málinu að ekki hefði verið samið sérstaklega um það við M að orlofsfé yrði ekki greitt af yfirvinnu. Með vísan til dóms meirihluta Hæstaréttar nr. 618/2016 og tilgreinds dreifibréfs fjármálaráðuneytisins nr. 2/2006 væri það niðurstaða dómsins að Í yrði að bera hallann af því og fallast bæri á það með M að greiða hefði átt orlof af yfirvinnulaunum hans. Var Í gert að greiða M 1.041.112 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum.
Hið stefnda félag var dæmt til að að greiða stefnanda vangoldin laun og orlof. Ekki var fallist á kröfu stefnda um skuldajöfnuð þar sem stefnda þótti ekki hafa sýnt fram á tjón af völdum stefnanda né heldur að hún hafi bakað sér bótaábyrgð gagnvart stefnda með saknæmri háttsemi. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
Launamál.
Launamál.
Ágreiningur um uppsagnarfrest.
H höfðaði mál gegn Þ ehf. og krafðist greiðslu ökutækjastyrks á uppsagnarfresti og greiðslna vegna áunnins ótekins orlofs við starfslok. Reisti H kröfu sína á því að greiðsla ökutækjastyrks hefði verið hluti starfskjara hans og óháð vinnuframlagi og akstri í þágu Þ ehf. Til stuðnings kröfu um orlofslaun vísaði H til þess að hann hefði átt inni orlof við starfslok og að aðilar hefðu samið um sömu orlofsprósentu og H hefði haft hjá fyrri vinnuveitanda. Þ ehf. byggði á því að ökutækjastyrkinn hefði H fengið til að mæta kostnaði við notkun eigin bifreiðar. Þá skyldi um orlofsrétt H fara samkvæmt ákvæðum laga nr. 30/1987 um orlof. Landsréttur taldi gögn málsins ekki afdráttarlaus um eðli ökutækjastyrks H. Þar sem Þ ehf. hafði vanrækt skyldu sína til að eiga frumkvæði að gerð skriflegs ráðningarsamnings var félagið látið bera hallann af skorti á sönnun um eðli styrksins og lagt til grundvallar að hann hefði verið hluti fastra starfskjara H. Var Þ ehf. því gert að greiða H styrkinn. Varðandi kröfu H um orlofslaun vísaði Landsréttur til þess að engra skriflegra gagna nyti um að aðilar hefðu samið svo um að orlofsréttur H skyldi vera sá sami og hann naut hjá fyrri vinnuveitanda og að tilvitnuð kjarasamningsákvæði styddu ekki við þann málatilbúnað H. Enn fremur var litið til þess að mánaðarlaun H hjá Þ ehf. voru umtalsvert hærri en þau höfðu verið hjá fyrri vinnuveitanda. Samkvæmt þessu var lagt til grundvallar að um orlof og orlofslaun H færi eftir ákvæðum 1. mgr. 3. gr. og 2. mgr. 7. gr. laga nr. 30/1987. Þá taldi Landsréttur að leggja mætti fjarvistaskráningu H til grundvallar niðurstöðu í málinu, enda hefði henni ekki verið hnekkt af Þ ehf. Var Þ ehf. gert að greiða H orlofslaun í samræmi við þá niðurstöðu að frádregnum launum H í uppsagnarfresti frá þriðja aðila.
Stefnandi er lífeyrissjóður sem krafðist þess að stefndi, sem vinnuveitandi, greiddi iðgjald f.h sjóðfélaga af uppsöfnuðum orlofslaunum við starfslok starfsmannsins. Stefnandi starfaði á grundvelli heimildar í 54. gr. laga nr. 129/1997 sem heimilar lífeyrissjóðum að starfa áfram á óbreyttum iðgjalda- og réttindagrundvelli í kjölfar setningar laganna. Gæti slíkt leitt til lakari eða betri réttinda sjóðfélaga. Um iðgjaldagrundvöll sjóða sem starfa áfram með heimild 54.gr. laganna gilti annars konar orðalag en skv. 3.gr. laganna sem gildi um lífeyrissjóði sem starfi á almennum markaði á grundvelli laganna. 3.gr. krefst greiðslu iðgjalda á breiðari grunni en útreikningsgrundvöllur sjóðfélaga í stefnanda. Þá var litið til þess að skv. grein 3.2 í samþykktum stefnanda hafi þeir einir rétt til að greiða áfram til sjóðsins sem voru sjóðfélagar í júní 1998, þ.e. við gildistöku laga 129/1997, hafi átt aðild að sjóðnum óslitið frá þeim tíma, eru í eigi minna en hálfu starfi og taki kjör samkvæmt nánar tilgreindum kjarasamningum. Þar sem endanleg starfslok starfsmannsins og lok réttindaávinnslu hans, töldust vera 2021 var ekki fallist á að framangreint ákvæði gæfi starfsmanninum rétt til að greiða áfram til sjóðsins til réttindaávinnslu að þeim tíma liðnum. Var ekki fallist á að um mismunun á starfsmönnum í lífeyrisréttarlegu tilliti væri að ræða eftir því hvort orlofslaun væri greidd í orlofi eða uppsöfnuð við starfslok. Var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda um greiðslu iðgjalda af uppsöfnuðum orlofsgreiðslum við starfslok.
Stefnandi, sem starfaði áður sem fjármálastjóri hjá stefnda, krafði stefnda um greiðslu vegna orlofs sem hann taldi sig hafa átt ónotað við starfslok og launahækkunar sem hann taldi sig hafa átt að hljóta á grundvelli ákvæðis í ráðningarsamningi aðila þess efnis að launin skyldu hækka við fjármögnun félagsins. Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu vegna orlofsins og var í því sambandi miðað við uppgefna stöðu orlofs samkvæmt síðasta launaseðli sem stefndi gaf út til stefnanda. Aftur á móti var hafnað þeim hluta kröfu stefnanda sem laut að launahækkuninni, þar sem tiltekin fjármögnun sem stefnandi vísaði til var ekki talin hafa uppfyllt fyrrgreint skilyrði ráðningarsamningsins.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda ógreitt orlof á yfirvinnulaun.
A og B ehf. deildu annars vegar um kröfu A um greiðslu launa í veikindaforföllum samkvæmt tilgreindum kjarasamningi og hins vegar greiðslu orlofs vegna tveggja tilgreindra tímabila. B ehf. var í héraði sýknað af kröfum A. A byggði á því að hún hefði haft lögmæt veikindaforföll á tilgreindu tímabili og studdi kröfu sína þremur læknisvottorðum. Í öllum vottorðunum var tekið fram að væri óskað nánari upplýsinga um sjúkdóm A skyldi trúnaðarlæknir snúa sér til þess læknis sem vottorðið ritaði. Í grein 4.1.2 kjarasamnings var mælt fyrir um að starfsmanni sem væri óvinnufær vegna veikinda væri skylt að gangast undir hverja þá venjulegu og viðurkenndu læknisrannsókn sem trúnaðarlæknir kynni að telja nauðsynlega til þess að skorið yrði úr því hvort forföll væru lögmæt. B ehf. byggði á því að í ákvæðinu fælist að A hefði borið að mæta til skoðunar hjá trúnaðarlækni B ehf. er hún var til hans boðuð. A byggði á því að ákvæðið fæli ekki í sér slíka skyldu. Í dómi Landsréttar kom fram að telja yrði dóm Félagsdóms 23. nóvember 2022 í máli nr. 3/2022 hafa fordæmisgildi við úrlausn málsins. Samkvæmt því var lagt til grundvallar að A hefði ekki borið skylda til að mæta til skoðunar hjá trúnaðarlækni B ehf. Þá hefði staðið B ehf. nær að ganga eftir því að læknirinn ynni allt að einu vottorð um heilsufar A í kjölfar þess að hún mætti ekki til skoðunar. Var talið að A hefði fært á það sönnur með þeim læknisvottorðum sem hún aflaði og kom til B ehf. að hún hefði verið óvinnufær með öllu vegna sjúkdóms á umræddu tímabili. Var B ehf. því gert að greiða áfrýjanda samtals 422.589 krónur í veikindaforföllum hennar. Að því er varðaði kröfu um greiðslu orlofs var lagt til grundvallar með vísan til gagna málsins og með hliðsjón af dómi Landsréttar 13. desember 2019 í máli nr. 912/2018 að A hefði í samræmi við ósk hennar þar um verið við töku orlofs á tilgreindu tímabili. Þeim málatilbúnaði B ehf. að A hefði gerst sek um ólögmætt brotthlaup úr starfi var því hafnað og fallist á kröfu A um greiðslu orlofs í 21,7 dag. Var B ehf. gert að greiða A samtals 1.339.607 krónur, auk nánar tilgreindra dráttarvaxta, vegna veikindaforfalla og orlofs.
A og B greindi á um uppgjör vegna starfsloka A hjá B. A hafði uppi fjárkröfu á hendur B sem var í fimm liðum, það er vegna ógreidds orlofs, yfirvinnu, kostnaðar vegna lögfræðiaðstoðar, skaðabóta og miskabóta. Í dómi Landsréttar kom fram að ekkert væri komið fram í málinu sem gæfi ástæðu til að ætla að aðilar hafi samið um orlofsréttindi A á þann veg sem hann hélt fram og að fyrirmæli laga og kjarasamninga stæðu ekki til þess að taka kröfu hans um ógreitt orlof til greina. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B af þeirri kröfu. Þá var talið að A hafi ekki rennt viðhlítandi stoðum undir kröfu sína um greiðslu fyrir yfirvinnu og engar forsendur væru til að taka hana til greina að álitum og var B sýknað af þeirri kröfu. A studdi kröfu sína um greiðslu lögmannskostnaðar einkum á tölvupósti sem varaformaður stjórnar B sendi lögmanni A. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki væru forsendur til að líta svo á að B hafi með tölvupóstinum eða á annan hátt skuldbundið sig til að greiða kostnað A vegna lögfræðiaðstoðar, umfram það sem yrði samþykkt af félaginu, og að réttmætar væntingar hans hafi ekki getað staðið til slíks. Var B því sýknað af þessari kröfu. Kröfu A um skaðabætur og miskabætur var einnig hafnað. Var B því sýknað af öllum kröfum HA
A, sem starfaði hjá B, krafði B eftir starfslok um óuppgerð laun, orlof og desemberuppbót. Reisti A kröfur sínar m.a. á því að á ráðningartímanum hjá B hefði hún fengið minna greitt en henni hefði borið að fá samkvæmt kjarasamningi, m.a. vegna þess að B hefði greitt of lágt tímagjald og minnkað vinnuframlag hennar einstaka mánuði. Í dómi héraðsdóms kom fram að ráðningarsamningur aðilanna hefði mælt fyrir um fullt starf og hefði stefnda ekki verið heimilt að greiða stefnanda minna en sem nam fullum launum á grundvelli þess að hann hefði einhliða lækkað vinnustundir hennar einhverja mánuði. Þá var því slegið föstu að stefnda hefði verið óheimilt að lækka starfshlutfall stefnanda í 50% án þess að um þá lækkun giltu fyrirmæli kjarasamnings um uppsögn ráðningarsamnings og uppsagnarfrest. Voru kröfur stefnanda um vangoldin laun því teknar til greina í samræmi við kjarasamning að því frátöldu að talið var að hún hefði fyrirgert rétti til sérstakra greiðslna fyrir neysluhlé, enda væru þær greiðslur miðaðar við að launþegi gæti ekki tekið matar- og kaffihlé með sama hætti og aðrir. Var í því sambandi vísað til þess svigrúms sem B hefði veitt A á ráðningartímanum er henni var leyft að taka barn sitt með í vinnuna, en það hefði óhjákvæmilega haft í för með sér að stefndi þyrfti að taka sér hlé í störfum sínum.
Aðilar deildu um uppgjör vegna starfsloka stefnanda hjá stefnda. Í dómi héraðsdóms var fallist á kröfu stefnanda vegna vangoldinna launa tiltekin mánuði á uppsagnarfresti og sömuleiðis kröfu hennar um greiðslu orlofs á bónusgreiðslur sem hún hafði fengið fyrir kvöld- og helgarvinnu ásamt sölu á vöktum.
KA höfðaði mál gegn K til innheimtu vangoldinna launa og útlagðs sjúkrakostnaðar. Kröfur sínar reisti KA á tveimur samningum og viðaukum við þá þar sem hann skuldbatt sig til þess að æfa og spila körfuknattleik með liði K. Í dómi Landsréttar var rakið að í ágúst 2020 hefði KA rift samningi aðila frá júlí 2019. Með samningunum og fyrri samningi aðila hefðu KA verið tryggð tilgreind útborguð laun á mánuði auk þess sem í samningunum hefði verið kveðið á um árangurstengdar greiðslur til KA og rétt hans til afnota af bifreið. Í dómi Landsréttar var því slegið föstu að KA hefði verið rétt að stefna K til varnar í málinu en ekki körfuknattleiksdeild félagsins. Ekki var uppi ágreiningur í málinu um útreikning launa KA á samningstímabilinu og þá voru greiðslur K til KA einnig ágreiningslausar. Að virtu orðalagi samninga aðila og samningsviðauka þótti það standa K nær að sýna fram á að vilji aðila hefði staðið til þess að launagreiðslur til KA féllu niður í slysa- og veikindaforföllum en það taldi Landsréttur að K hefði ekki tekist. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að ekki bæri að lækka launakröfu KA vegna þess tíma sem hann var frá æfingum og keppni. Einnig var staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að hvorki yrði fallist á að skylda aðaláfrýjanda til greiðslu launa samkvæmt samningum aðila hefði fallið niður á grundvelli ólögfestra reglna um óviðráðanleg ytri atvik, „force majure“, eða brostnar forsendur né að talið yrði að samningarnir yrðu með nokkrum hætti ógiltir eða þeim vikið til hliðar með stoð í ákvæðum 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936. Landsréttur komst enn fremur að þeirri niðurstöðu að KA ætti rétt til greiðslu launa meðan á tveggja vikna orlofsferð hans hefði staðið, enda hefði hann upplýst K um ferðina með fyrirvara og hún ekki sætt andmælum af hálfu félagsins. Var talið að félagið hefði ekki sýnt fram á að um óheimila töku orlofs hefði verið að ræða. Þá hafnaði Landsréttur því að K hefði sýnt fram á að félagið ætti gagnkröfur á hendur KA sem tækar væru til skuldajafnaðar. Að endingu vísaði Landsréttur til þess að samningur aðila og samningsviðauki hefðu haft að geyma heimild til riftunar sem KA hefði mátt beita vegna ítrekaðra og verulegra vanefnda K. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um lögmæti riftunar KA því staðfest með vísan til forsendna. Var K gert að greiða KA nánar tilgreinda fjárhæð vegna vangoldinna launa og einnig að endurgreiða honum útlagðan sjúkrakostnað, auk vaxta.
G og B greindi á um það hvort G hefði verið sagt upp starfi sveitarstjóra með lögmætum hætti og um uppgjör launa í kjölfar starfsloka. Í dómi Landsréttar kom fram að uppsögnin hefði verið heimil samkvæmt 54. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 138/2011 og að baki henni hefðu legið málefnalegar ástæður í skilningi ákvæðisins. Jafnframt var því hafnað að brotið hefði verið gegn kjarasamningi er G starfaði eftir. Þá hefði hvorki verið brotið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga nr. 37/1993 né meginreglum stjórnsýsluréttar með uppsögninni. Ætti G því hvorki rétt til bóta vegna fjártjóns né miskabóta á þeim grundvelli að staðið hefði verið að uppsögninni með ólögmætum hætti. Jafnframt var G ekki talinn hafa átt skilyrðislausan rétt til tiltekinna launahækkana samkvæmt ráðningarsamningi. Landsréttur féllst á hinn bóginn á það með G að hann hefði átt rétt á launum á uppsagnarfresti í þrjá mánuði og biðlaunum í sex mánuði að loknum uppsagnarfresti, enda væri það sú túlkun ráðningarsamningsins sem best samræmdist orðalagi hans og meginreglum vinnuréttar. Loks var B gert að greiða G orlofslaun á þriggja mánaða uppsagnarfresti.
Stefndi sýknaður af skaðabóta- og miskabótakröfu stefnanda, ósannað taldist að uppsögn hefði farið fram með ólögmætum hætti og stefnandi sætt einelti í starfi. Einnig sýknað af kröfu um orlofslaun vegna 6.407 orlofsstunda sem hafi safnast upp á fjögurra ára tímabili. Talið að krafan ætti sér ekki stoð í ráðningarsamningi, kjarasamningi eða lögum. Stefndi dæmdur til að greiða hluta af lögfræðikostnaði stefnanda í samræmi við yfirlýsingu stefnda þar að lútandi og til að greiða stefnanda laun vegna 40 yfirvinnustunda en stefnandi hafði krafist greiðslu launa vegna 1.014,5 yfirvinnustunda sem hefðu fallið til á átta mánuða tímabili.
Launamál.
Stefnandi gerði kröfu um skaða- og miskabætur þar sem samstarfskonu hans hefðu verið greidd hærri laun. Talið var að málefnalegar ástæður hefðu verið fyrir launamuninum og var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnda var gert að greiða stefnanda orlof sem hann hafði áunnið sér en ekki náð að nýta með frítöku á viðeigandi orlofsári fyrir starfslok. Fallist var á kröfu um dráttarvexti frá umsömdum gjalddaga orlofsuppgjörs, en hafnað kröfu um beitingu févítis samkvæmt ákvæði í samkomulagi sem aðilar áttu meðal annarra aðild að og tengdist starfslokum stefnanda hjá stefnda.
Fallist á kröfu stefnanda um greiðslu launa í uppsagnarfresti þar sem ósannað var að hann hefði haft aðrar tekjur á sama tíma. Jafnframt var fallist á að orlofsgreiðslur til stefnanda ættu að miða við 28 daga orlofsrétt. Vísbendingar lágu fyrir um að þannig hefði verið samið. Stefndi, sem ekki hafði gert skriflegan ráðningarsamning við stefnanda, bar halla af skorti á sönnun um að sá samningur hefði ekki komist á.
B krafði Þ hf. um vangoldin laun í uppsagnarfresti o.fl eftir að B hafði fyrirvaralaust verið sagt upp störfum vegna trúnaðarbrests við Þ hf. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var því slegið föstu að sannað væri að B hefði lagt á ráðin í slagtogi með öðrum starfsmönnum Þ hf. að koma á fót atvinnurekstri í samkeppni við Þ hf. og haft uppi markvissar aðgerðir í því skyni á sama tíma og í gildi var ráðningarsamningur milli aðila. Var B þannig talinn hafa fyrirgert rétti sínum til allra launagreiðsla sem og rétti til orlofsgreiðslna frá og með riftun ráðningarsamningsins.
Stefnandi dæmdur til að greiða stefnda laun
Stefnandi dæmdur til að greiða stefnda laun
Stefnandi gerði kröfu um að við uppgjör á hlutum hans við útgöngu úr sameignafélagi yrði farið eftir ákvæðum laga nr. 50/2007 um sameignafélög. Var því hafnað og talið að stefnandi væri bundinn af samningi sem hann hafði gert ásamt öðrum A-félagsmönnum sín í milli. Var sameignafélagið sýknað af kröfum stefnanda þar sem uppgjör af hálfu stefnda samkvæmt samningnum hafði farið fram. Stefnandi gerði jafnframt kröfu um greiðslu orlofs vegna launa sem greidd voru í formi bílastyrks. Var sú krafa tekin til greina.
Stefndi dæmdur til greiðslu orlofslauna starfsmann við starfslok. Hafnað kröfu um skuldajöfnuð.
Stefndi dæmdur til greiðslu orlofslauna Hafnað kröfu um skuldjöfnuð.
P sagði upp störfum hjá 365 hf. í lok mars 2016. Gagnkvæmur uppsagnarfrestur aðila var sex mánuðir og greiddi 365 hf. henni laun út september það ár. P lét af störfum 13. maí sama ár í kjölfar þess að 365 hf. tilkynnti um að ekki væri óskað frekara vinnuframlags af hennar hálfu. Við uppsögnina hafði P áunnið sér 30 daga orlofsrétt vegna orlofsársins 2015-2016 sem hún gat nýtt á orlofsárinu 2016-2017. P og 365 hf. greindi eftirleiðis á um hvort P ætti rétt til greiðslu orlofsins en 365 hf. töldu hana hafa tekið orlofið út í uppsagnarfrestinum sumarið 2016. Í dómi Landsréttar var meðal annars vísað til þess að þegar 365 hf. hefði slitið ráðningarsambandinu við P hefði orlofsrétti hennar ekki verið ráðstafað en samkvæmt 5. gr. laga nr. 30/1987 um orlof skyldi það gert í samráði við P. Við þær aðstæður yrði litið svo á að 365 hf. hefði ekki verið heimilt án samþykkis P að ráðstafa áunnum 30 daga orlofsrétti hennar á þann hátt að hann félli innan uppsagnarfrests hennar. Því var héraðsdómur staðfestur um greiðsluskyldu 365 hf.
Stefnandi krafðist vangoldinna launa í veikindum. Fallist var á kröfu stefnanda að frádregnu orlofi sem greitt hafði verið til stefnanda og skuld við stefnda vegna bílaviðskipta sem talað var sannað að stefnandi hefði samþykkt að dregið yrði af launum hans frá stefnda.
Fallist var á kröfu stefnanda sem launþega gagnvart stefnda sem vinnuveitanda um vangoldið orlof þar sem ekki þótti sýnt að stefnandi hefði fallist á tilmæli stefnda um að taka út orlofsdaga yfirstandandi árs á þriggja mánaða uppsagnarfresti auk þess sem að fyrirliggjandi dómframkvæmd gæfi til kynna að stefnda væri ekki stætt á því að gera einhliða kröfu um slíka orlofstöku.
Stefndi sýknaður af eftirstandandi dómkröfum stefnanda í vinnulaunamáli. Sannað þótti að komist hefði í upphafi á skriflegt samkomulag málsaðila um föst laun stefnanda hjá stefnda þótt það hefði ekki verið undirritað og átti stefnandi því ekki rétt á að fá yfirvinnu greidda. Kröfur stefnanda þóttu að öðru leyti ósannaðar í málinu, það er varðandi meintar bakvaktir, frítökurétt og þá um orlof.
Ágreiningur aðila laut að því hvort V hefði með lögmætum hætti sagt B upp störfum sem hafnarverði. Landsréttur staðfesti þá niðurstöðu héraðsdóms að með því að hafa vikið B fyrirvaralaust úr starfi hefði V brotið gegn ákvæðum kjarasamnings og ákvæðum 10., 13. og 12. gr. stjórnsýslulaga. Hefði V því bakað sér skaðabótaskyldu gagnvart B. Framganga V í garð B yrði þó ekki talin hafa falið í sér ólögmæta meingerð og var því ekki talið að B ætti rétt á miskabótum samkvæmt b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Með hliðsjón af aldri, menntun, launatekjum, atvinnumöguleikum og atvikum að öðru leyti voru skaðabætur til B hæfilega ákveðnar 4.000.000 króna. Þá var fallist á kröfu B um greiðslu orlofsfjár á yfirvinnu í samræmi við skýrt ákvæði gildandi kjarasamnings þess efnis.
Launakrafa sóknaraðila á þrotabú varnaraðila tekin til greina að hluta.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um vangreitt uppsafnað orlof.
Stefnda gert að greiða stefnanda laun á uppsagnarfresti ásamt áunnu orlofi.
Fallist var á kröfu launþega um greiðslu áunninna orlofslauna við uppgjör launa í lok samningsbundins sex mánaða uppsagnarfrests, en vinnuveitandinn sem afþakkaði vinnuframlag á hluta uppsagnarfrestsins taldi orlofið falla innan hans.
Fallist var á kröfu S gegn R um ógreidd laun og orlof.
Þ höfðaði mál á hendur S hf. til heimtu launa og orlofs sem hann taldi sig eiga rétt á samkvæmt ráðningarsamningi eftir að hafa látið fyrirvaralaust af störfum hjá félaginu. Héraðsdómur taldi ósannað að Þ hefði verið heimilt að hætta fyrirvaralaust störfum hjá S hf. og halda samt rétti til launa í uppsagnarfresti og sýknaði S hf. af kröfum hans. Hæstiréttur féllst á það sem héraðsdómur lagði til grundvallar að þessu leyti en taldi hins vegar að S hf. hefði engin haldbær rök fært fram fyrir því að félaginu bæri ekki að greiða Þ það orlof sem hann hefði unnið til fyrir starfslok sín auk desemberuppbótar. Var S hf. því dæmt til að greiða Þ áunnið orlof og desemberuppbót en ekki var ágreiningur um fjárhæð þeirrar kröfu.
Stefndi sýknaður vegna tómlætis stefnanda af kröfu um ógreitt orlof.
Fallist var á að stefnandi hefði átt rétt á orlofslaunum vegna starfa sinna í þjónustu stefnda, en talið að hluti krafna hans væru fallin niður.
Ágreiningur aðila laut að uppgjöri vegna starfsloka A hjá B ehf. Að virtum atvikum málsins var fallist á með A að hún ætti kröfu á hendur B ehf. fyrir ótekið orlof og vangoldin laun. Þá var hafnað gagnkröfu B ehf. um bætur vegna ólögmæts brotthvarfs A úr starfi og um endurgreiðslu ofgreidds launaauka. Var B ehf. gert að greiða A ógreiddar eftirstöðvar orlofsfjár að frádregnum hluta af kröfu B ehf. vegna ofgreidds launauka.