H, sem starfað hafði sem flugumferðarstjóri hjá I ehf., nú A ehf., krafðist þess að viðurkennt yrði að A ehf. hefði verið óheimilt að binda enda á störf H hjá A ehf. á grundvelli tilgreinds ákvæðis í kjarasamningi Félags íslenskra flugumferðarstjóra við Samtök atvinnulífsins. Ágreiningslaust var að starfslok H komu til af því einu að hann varð 63 ára og jafnframt að starfslok H hefðu verið reist á nánar tilgreindu kjarasamningsákvæði. Í dómi Landsréttar var rakið að eftir að lögum og stjórnvaldsfyrirmælunum var breytt á árunum 2017 og 2018 voru starfsréttindi flugumferðarstjóra ekki lengur háð neinum aldurstakmörkunum. Taldi Landsréttur kjarasamningsákvæðið því ekki veita stoð fyrir því að binda enda á störf H hjá A ehf. þegar hann náði 63 ára aldri. Einnig taldi rétturinn að beiting A ehf. á ákvæðinu gagnvart H hefði brotið í bága við 7. og 8. gr. laga nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði, enda skilyrðum til frávika samkvæmt 12. gr. laganna ekki fullnægt. Var viðurkenningarkrafa H því tekin til greina.
Ágreiningur var um lögmæti riftunar á ráðningarsamningi vegna brota á samkeppnisákvæði. Fallist var á að riftun hefði verið lögmæt en að tímamark hennar miðaðist við þegar riftunaryfirlýsingin barst til aðalstefnanda. Fallist var á kröfur aðalstefnanda um laun til þess dags ásamt orlofi, auk leiðréttingar á orlofsgreiðslum, desemberuppbót og vangreiddir orlofsuppbót. Hins vegar var miskabótakröfu hafnað. Fallist var á kröfu gagnstefnanda um févíti að álitum en ákvæðum ráðningarsamningsins um févíti var vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 sem þóttu ósanngjörn og úr hófi. Litið var á að gagnstefnandi hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá staðfesta riftun eftir að búið var að leysa úr því í aðalsök að riftunin væri lögmæt og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Hins vegar var ekki fallist á að dráttarvaxtakrafa væri of óskýr þrátt fyrir að láðst hefði að tiltaka að hún tæki til greiðsludags, enda var upphafsdagur hennar skýr. Loks var fallist á skuldajafnaðarkröfur og nam mismunurinn 150.691 kr. sem aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um að hann skyldi endurgreiða greiðslu sem hann fékk á grundvelli sáttar sem málsaðilar gerðu með sér í kjöflar starfsloka stefnda hjá stefnanda.
A og I ehf. greindi á um hvort A hefði verið mismunað með ólögmætum hætti við starfslok hjá I ehf. Starfslok A áttu rætur að rekja til þess að starfslokaaldur var færður í 67 ár með reglum Isavia samstæðunnar en áður hafði verið miðað við að almennir starfsmenn létu af störfum við 70 ára aldur. Fram kom í dómi Landsréttar að ákvörðun um starfslok A hefði eingöngu byggst á aldri hans og var lagt til grundvallar að um hefði verið að ræða beina mismunun á grundvelli aldurs sem teldist óheimil, sbr. 1. mgr. 7. gr. og 1. mgr. 8. gr. laga nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði, en að virtum lögskýringargögnum bæri við túlkun laganna að líta til dóma Evrópudómstólsins sem lytu að skýringu á tilskipun 2000/78/EB. Við mat á því hvort sú mismunun teldist réttlætanleg samkvæmt 12. gr. laganna taldi Landsréttur að ekki yrði annað ráðið af framlögðum gögnum en að ákvörðun stjórnar I ohf. um lækkun starfslokaaldurs yrði rakin til þeirra neikvæðu fjárhagslegu áhrifa sem leiddu af Covid-19 faraldrinum. Eins og málið lá fyrir taldi Landsréttur ekki unnt að fallast á að félagsleg stefnumótun hefði legið til grundvallar ákvörðuninni. Þá var ekki talið að I ehf. hefði lagt fullnægjandi mat á þá ólíku hagsmuni sem vógust á eða kannað hvort unnt væri að beita vægari úrræðum. Með vísan til framangreinds var I ehf. ekki talið hafa sýnt fram á að ákvörðun um starfslok A hefði verið réttlætanleg á grundvelli 12. gr. laganna. Var I ehf. talið bera skaðabótaábyrgð gagnvart A og voru bætur vegna fjárhagslegs tjóns metnar að álitum og I ehf. jafnframt gert að greiða honum miskabætur.
A og I ehf. greindi á um hvort A hefði verið mismunað með ólögmætum hætti við starfslok hjá I ehf. Starfslok A áttu rætur að rekja til þess að starfslokaaldur var færður í 67 ár með reglum Isavia samstæðunnar en áður hafði verið miðað við að almennir starfsmenn létu af störfum við 70 ára aldur. Fram kom í dómi Landsréttar að ákvörðun um starfslok A hefði eingöngu byggst á aldri hans og var lagt til grundvallar að um hefði verið að ræða beina mismunun á grundvelli aldurs sem teldist óheimil, sbr. 1. mgr. 7. gr. og 1. mgr. 8. gr. laga nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði, en að virtum lögskýringargögnum bæri við túlkun laganna að líta til dóma Evrópudómstólsins sem lytu að skýringu á tilskipun 2000/78/EB. Við mat á því hvort sú mismunun teldist réttlætanleg samkvæmt 12. gr. laganna taldi Landsréttur að ekki yrði annað ráðið af framlögðum gögnum en að ákvörðun stjórnar I ohf. um lækkun starfslokaaldurs yrði rakin til þeirra neikvæðu fjárhagslegu áhrifa sem leiddu af Covid-19 faraldrinum. Eins og málið lá fyrir taldi Landsréttur ekki unnt að fallast á að félagsleg stefnumótun hefði legið til grundvallar ákvörðuninni. Þá var ekki talið að I ehf. hefði lagt fullnægjandi mat á þá ólíku hagsmuni sem vógust á eða kannað hvort unnt væri að beita vægari úrræðum. Með vísan til framangreinds var I ehf. ekki talið hafa sýnt fram á að ákvörðun um starfslok A hefði verið réttlætanleg á grundvelli 12. gr. laganna. Var I ehf. talið bera skaðabótaábyrgð gagnvart A og voru bætur vegna fjárhagslegs tjóns metnar að álitum og I ehf. jafnframt gert að greiða honum miskabætur.
A höfðaði mál gegn B ehf. og krafðist greiðslu fjárhæðar sem samsvarar launum í þriggja mánaða uppsagnarfresti í kjölfar riftunar B ehf. á ráðningarsamningi aðila en A taldi ritun B ehf. ólögmæta. B ehf. byggði riftunina á ráðningarsamningi aðila á því að A hefði brotið svo verulega af sér í starfi að heimilt hefði verið að segja honum upp störfum án fyrirvara. Í riftunaryfirlýsingu vísaði B ehf. til þess A hefði ekki staðist væntingar í starfi, hann hefði ekki útbúið rekstraráætlun þrátt fyrir beiðni stjórnar þar um. Þá hefði A skuldbundið félagið með langtímasamningum sem væru ekki í samræmi við hagsmuni félagsins og ekki skilað inn umbeðnum gögnum um úttektir sínar á veitingastað B ehf. Eftir að A lét af störfum hefðu síðan komið í ljós frekari brotalamir á störfum hans, meðal annars hefði hann nýtt 12 tölvur B ehf. til rafmyntargraftrar í eigin þágu. Landsréttur féllst á með B ehf. að A hefði brotið gegn samningsskyldum sínum er hann gerði ekki rekstraráætlun með fullnægjandi hætti, með samningi um leigu á bifreið fyrir utanaðkomandi aðila og misbresti á að skila inn upplýsingum um úttektir á veitingastað félagsins. Eins lá fyrir að A ehf. hefði brotið alvarlega gegn trúnaðar¬skyldu sinni gagnvart B ehf. með því að nýta tölvur félagsins til að afla sér ávinnings í formi rafmyntar. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest og B ehf. sýknað af kröfum A.
B höfðaði mál gegn A ehf. og krafðist greiðslu launa út september 2022 og á þriggja mánaða uppsagnarfresti auk uppgjörs vegna orlofs og desemberuppbótar við starfslok í kjölfar fyrirvaralausrar uppsagnar A ehf. sem B taldi ólögmæta. A ehf. byggði riftun sína á ráðningarsamningi aðila á því að B hefði dregið sér fé með nánar tilgreindum hætti auk þess sem B hefði gert tilraun til þess að hafa af A ehf. fjárverðmæti í tengslum við sölu á efni. Í dómi Landsréttar kom fram að í tveimur tilvikum hefði vara verið pöntuð, framleidd og afhent án þess að viðskiptin væru færð til bókar í bókhaldskerfi A ehf. og án þess að greiðslur fyrir vörurnar bærust A ehf. Meðal annars með hliðsjón af skýrum vitnisburði um að B hefði tekið við greiðslu fyrir efni í reiðufé, að B hefði látið viðskiptamönnum í té pro forma reikning sem allt benti til að átt hefði verið við, svo og með vísan til þess að framburði B og vitnanna E og G, sem tengdir eru B fjölskylduböndum, bæri ekki saman við framburð annarra vitna þótti A ehf. hafa axlað sönnunarbyrði um að B hefði brotið með svo alvarlegum hætti gegn starfs- og trúnaðarskyldum sínum gagnvart A ehf. að réttlætt hefði fyrirvaralausa riftun á ráðningarsamningi hans við A ehf. Var A ehf. því sýknað af kröfum B.
Stefnandi krafði stefnda um skaðabætur og miskabætur á þeim grundvelli að í starfslokum hennar hjá stefnda, í kjölfar þess að hún náði 67 ára aldri, hefði falist ólögmæt mismunun vegna aldurs. Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda m.a. þar sem uppsögnin var talin samrýmast undantekningarreglu laga um jafna meðferð á vinnumarkaði.
H, sem starfað hafði sem flugumferðarstjóri hjá I ehf., krafðist þess að viðurkennt yrði að I ehf. hefði verið óheimilt að binda enda á störf H hjá I ehf. á grundvelli nánar tiltekins ákvæðis í kjarasamningi Félags íslenskra flugumferðarstjóra við Samtök atvinnulífsins. Ágreiningslaust var að starfslok H komu til af því einu að hann varð 63 ára og jafnframt að starfslok H hefðu verið reist á nánar tilgreindu kjarasamningsákvæði. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki væri unnt að leggja þá merkingu í umþrætt kjarasamningsákvæði að starfslok skyldu verða við tiltekinn aldur. Þvert á móti mælti það fyrir um að starfslok verði við réttindamissi flugumferðarstjóra. Ekki væri fjallað um réttindi til að starfa sem flugumferðarstjóri í kjarasamningnum en reglur um þau réttindi og takmörk þeirra hefðu aftur á móti verið í lögum nr. 60/1998 og stjórnvaldsfyrirmælum sem sett höfðu verið á grundvelli þeirra. Eftir að lögum og stjórnvaldsfyrirmælunum var breytt 2017 og 2018 voru starfsréttindi flugumferðarstjóra ekki háð neinum aldurstakmörkunum. Taldi Landsréttur kjarasamningsákvæðið því ekki veita stoð fyrir því að binda enda á störf H hjá I ehf. þegar hann náði 63 ára aldri. Var viðurkenningarkrafa H því tekin til greina.
A höfðaði mál á hendur Í til heimtu bóta vegna ólögmætra starfsloka hennar sem nefndarmanns sjálfstæðrar úrskurðarnefndar. Í viðurkenndi bótaskyldu í málinu en ágreiningur var um fjárhæð skaða- og miskabóta og vexti. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms staðfesti Landsréttur niðurstöðu hans um að hafna kröfu A um greiðslu vegna lögfræðikostnaðar á stjórnsýslustigi og kvörtunar til umboðsmanns Alþingis. Í samræmi við dómaframkvæmd var A talin eiga rétt á bótum fyrir fjártjón og miska að álitum og niðurstaða héraðsdóms um fjárhæð bóta staðfest. Þá var Í gert að greiða A dráttarvexti frá höfðun málsins.
Stefnandi krafði stefnda um skaðabætur og miskabætur á þeim grundvelli að í starfslokum hans hjá stefnda, í kjölfar þess að hann náði 67 ára aldri, hefði falist ólögmæt mismunun vegna aldurs. Stefndi var sýknaður, enda voru starfslokin í samræmi við þágildandi reglur stefnda, sem stefnanda voru sérstaklega kynntar áður en hann náði þeim aldri, auk þess sem stefnandi, sem þá var í veikindaleyfi, fékk greidd laun í þá sex mánuði sem jafngiltu uppsagnarfresti hans.
Stefnandi krafði stefnda um skaðabætur og miskabætur á þeim grundvelli að í starfslokum hans hjá stefnda, í kjölfar þess að hann náði 67 ára aldri, hefði falist ólögmæt mismunun vegna aldurs. Stefndi var sýknaður, enda voru starfslokin í samræmi við þágildandi reglur stefnda sem vísað var til í ráðningarsamningi, auk þess sem stefnanda var ekki gert að láta af störfum fyrr en sex mánuðum síðar, sem jafngilti uppsagnarfresti hans.
Stefnandi er lífeyrissjóður sem krafðist þess að stefndi, sem vinnuveitandi, greiddi iðgjald f.h sjóðfélaga af uppsöfnuðum orlofslaunum við starfslok starfsmannsins. Stefnandi starfaði á grundvelli heimildar í 54. gr. laga nr. 129/1997 sem heimilar lífeyrissjóðum að starfa áfram á óbreyttum iðgjalda- og réttindagrundvelli í kjölfar setningar laganna. Gæti slíkt leitt til lakari eða betri réttinda sjóðfélaga. Um iðgjaldagrundvöll sjóða sem starfa áfram með heimild 54.gr. laganna gilti annars konar orðalag en skv. 3.gr. laganna sem gildi um lífeyrissjóði sem starfi á almennum markaði á grundvelli laganna. 3.gr. krefst greiðslu iðgjalda á breiðari grunni en útreikningsgrundvöllur sjóðfélaga í stefnanda. Þá var litið til þess að skv. grein 3.2 í samþykktum stefnanda hafi þeir einir rétt til að greiða áfram til sjóðsins sem voru sjóðfélagar í júní 1998, þ.e. við gildistöku laga 129/1997, hafi átt aðild að sjóðnum óslitið frá þeim tíma, eru í eigi minna en hálfu starfi og taki kjör samkvæmt nánar tilgreindum kjarasamningum. Þar sem endanleg starfslok starfsmannsins og lok réttindaávinnslu hans, töldust vera 2021 var ekki fallist á að framangreint ákvæði gæfi starfsmanninum rétt til að greiða áfram til sjóðsins til réttindaávinnslu að þeim tíma liðnum. Var ekki fallist á að um mismunun á starfsmönnum í lífeyrisréttarlegu tilliti væri að ræða eftir því hvort orlofslaun væri greidd í orlofi eða uppsöfnuð við starfslok. Var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda um greiðslu iðgjalda af uppsöfnuðum orlofsgreiðslum við starfslok.
Fallist var á að ákvörðun heilbrigðisráðherra um að auglýsa embætti forstjóra Heilbrigðisstofnunar B laust til umsóknar hafi verið tekin á grundvelli skýrrar lagaheimildar og byggð á málefnalegum sjónarmiðum að undangenginni fullnægjandi rannsókn.
Stefnda var talið óheimilt að fella 30 daga orlof stefnanda, sem var framhaldsskólakennari, inn í uppsagnarfrest hennar án þess að hún samþykkti það eftir uppsögninga. Taldi dómurinn sérsjónarmið um eðli framhaldsskóla og þess ramma sem slíkum skólum er búinn ekki eiga að leiða til annarrar niðurstöðu. Var stefnda því gert að gera orlofið upp við stefnanda.
Stefnanda voru dæmdar bætur að álitum vegna ólögmætrar uppsagnar og mismununar við starfslok, en lagðir voru til grundvallar úrskurður kærunefndar jafnréttismála og úrskurður sveitarstjórnar- og samgönguráðuneytisins þess efnis þar sem stefndi hafði ekki leitað eftir ógildingu þeirra eða hlutast til um aðild úrskurðaraðilanna að málinu. Skilyrði voru talin fyrir hendi til að dæma stefnda til greiðslu bæði skaðabóta og miskabóta, enda bar hann ábyrgð á því hvernig staðið var að starfslokum stefnanda.
Stefnanda var sagt upp störfum sem matsveinn á skipi um miðjan ágúst 2020 en óskað eftir því að hann myndi sinna vinnuskyldu sinni í uppsagnarfresti. Í málinu var óumdeilt að hann hefði verið óvinnufær frá miðjum júlí 2020 og farið m.a. í hjartaþræðingu en ekki fengið bót meina sinna. Ágreiningur var um hvort stefnandi hefði verið óvinnufær til að starfa sem matsveinn í uppsagnarfresti. Í málinu var lagt til grundvallar að stefnandi hefði ekki fengið neina bót meina sinna sem höfðu gert það að verkum að hann varð óvinnufær um miðjan júlí 2020. Veikindin voru til þess fallin að há honum í starfi matsveins. Stefndi gat ekki nýtt sér starfsendurhæfingu hjá Virk síðar á árinu og var metinn óvinnufær í byrjun janúar 2021 af trúnaðarlækni Gildis við örorkumat. Talið var að stefnandi hefði sýnt fram á að hann hefði verið óvinnufær og voru kröfur hans teknar til greina. Upphaf veikindatímabilsins var miðað við þegar hann skyldi hefja störf að nýju en stefnandi starfaði eftir svokölluðu skiptimannakerfi.
S höfðaði málið og krafðist greiðslu miskabóta og að viðurkennd yrði skaðabótaskylda R gagnvart henni vegna tjóns sem leiddi af því að henni hefði verið gert að láta af störfum sem kennari við Breiðholtsskóla eftir að hún varð 70 ára. Með vísan til forsendna héraðsdóms staðfesti Landsréttur þá niðurstöðu að með vísan til 1. mgr. 57. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 138/2011 yrði að telja að ákvæði kjarasamnings Sambands íslenskra sveitarfélaga og Kennarasambands Íslands vegna Félags grunnskólakennara fæli í sér fullnægjandi lagastoð fyrir þeirri reglu sem starfslok S byggðust á og jafnframt að starfslokin hefðu ekki farið gegn 65., 72. og 75. gr. stjórnarskrárinnar eða stjórnskipulegri meðalhófsreglu. Á hinn bóginn hefði S ekki reist dómkröfur sínar fyrir héraðsdómi á lögum nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði. Gat niðurstaða um lögmæti starfslokanna því ekki ráðist af ákvæðum þeirra laga. Samkvæmt því var R sýknuð af kröfum S í málinu.
K höfðaði mál gegn V ehf. og krafðist greiðslu vangreiddra launa og launauppbóta fyrir tímabilið frá 15. janúar til 8. febrúar 2019. V ehf., sem var starfsmannaleiga, taldi að K ætti enga slíka launakröfu á hendur fyrirtækinu þar sem K hefði ekki starfað fyrir V ehf. á umræddu tímabili. Fyrir lá afrit af vottorði V ehf. til Vinnumálastofnunar um staðfestingu á starfstímabili K hjá V ehf. þar sem fram kom að starfstímabil K hjá V ehf. hefði staðið frá 22. maí 2017 til 8. febrúar 2019. K byggði á því að vottorðið staðfesti að ráðningarsamband hans við V ehf. hefði staðið til 8. febrúar 2019. V ehf. byggði aftur á móti á því að dagsetningin 8. febrúar 2019 hefði ratað inn í vottorðið fyrir mistök. Í dómi Landsréttar kom fram að af fyrirliggjandi tölvupóstsamskiptum milli K og þáverandi starfsmannastjóra V ehf. yrði ekki annað ráðið en að K hefði slitið ráðningarsambandi sínu við V ehf. 7. desember 2019. Ekkert lægi fyrir um að til nýs ráðningarsambands hefði stofnast síðar. Í ljósi skýringa V ehf. á efni fyrrgreinds vottorðs til Vinnumálastofnunar, sem átti sér stoð í launaseðlum og tímaskýrslum K, yrði ekki á því byggt um önnur starfslok K. Sú niðurstaða fékk stoð í framburði fyrrum starfsmannastjóra V ehf. sem bar að K hefði í þrígang neitað starfi sem honum hefði boðist eftir 15. janúar 2019. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu V ehf. af kröfum K.
Ágreiningur málsins laut að kröfum B vegna innlausnar eignarhluta hans í D sf. samhliða starfslokum hans hjá Deloitte ehf. á árinu 2017 og hlutdeildar í hagnaði D sf. vegna þess reikningsárs þegar innlausn hluta hans fór fram. B byggði á því að um innlausnina skyldi fara eftir ákvæðum laga nr. 50/2007 þar sem hann væri hvorki bundinn af samkomulagi A-félagsmanna 14. nóvember 2013, sem hefði verið fellt úr gildi með nýjum samningum sem tóku gildi 1. júní 2017, né af síðastnefndum samningum enda hefði hann ekki undirritað þá fyrir sitt leyti. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sýkna D sf. af kröfum B. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ákvæði í samkomulaginu 14. nóvember 2013 yrðu ekki skýrð á þann veg að mismunandi reglur hafi átt að gilda á hverjum tíma um félagsmenn D sf. eftir því hvaða breytingar hver og einn þeirra samþykkti. Við þær breytingar á samkomulagi félagsmanna sem tóku gildi 1. júní 2017 hefði verið farið að þeim reglum sem félagsmenn höfðu áður samþykkt um hvernig því skyldi breytt. B hefði verið A-félagsmaður í D sf. og gengist með skýrum hætti undir að breytingar yrðu gerðar á samkomulagi þeirra með auknum meirihluta atkvæða. Var því fallist á með D sf. að um innlausn á eignarhluta B færi eftir þeim samningum sem tóku gildi 1. júní 2017 en í málinu lá fyrir að tvö skuldabréf hefðu verið gefin út til B í samræmi við það. Staðfest var niðurstaða hins áfrýjaða dóms að engin efni væru til að ógilda fyrrgreindar samningsskuldbindingar á grundvelli ógildingarreglna samningaréttar. Þá var D sf. jafnframt sýknað af kröfum B annars vegar vegna hlutdeildar í höfuðstól félagsins sem hefði myndast vegna eftirstæðs hagnaðar tilgreind reikningsár og hins vegar vegna hlutdeildar í tilgreindum fjárfestingarstyrk. Var D sf. því sýknað af kröfum B um frekari greiðslur vegna innlausnar á eignarhluta hans í félaginu. Loks var talið að um rétt B til hagnaðarhlutdeildar færi eftir þeim samningum sem tóku gildi 1. júní 2017 og því féllst Hæstiréttur á kröfu B um viðurkenningu á rétti til 235/3975 hlutdeildar í hagnaði D sf. reikningsárið 1. júní 2017 til 31. maí 2018 í réttu hlutfalli við þann tíma sem hann naut stöðu eiganda í D sf. frá 1. júní 2017 til 1. janúar 2018.
Fallist á kröfu aðalstefnanda um greiðslu orlofs og fl. vegna starfsloka hjá gagnstefnanda og hún sýknuð af kröfu gagnstefnanda um bætur vegna ólögmæts brotthlaups úr starfi og endurgreiðslu söluþóknunar.
Í málinu var deilt um uppgjör við starfslok B hjá D-samstæðunni 2017 við innlausn á eignarhlut hans í D sf. við starfslok. B reisti báðar aðalkröfur sínar á því að gera hefði átt upp við hann í samræmi við ákvæði laga nr. 50/2007 um sameignarfélög. Í dómi Landsréttar var hafnað þeirri kröfu B að við innlausn eignarhluta hans í D sf. yrði beitt annarri reikningsaðferð um uppgjör við útgöngu úr félaginu en þeirri sem getið væri um í samkomulagi A-félagsmanna í D sf. frá 14. nóvember 2013. Væri sú niðurstaða í samræmi við meginreglur samningaréttar um skuldbindingargildi samninga. Einnig var hafnað kröfu B um viðurkenningu á rétti hans til hlutdeildar í hagnaði D sf. vegna þess rekstrarárs þegar innlausn hluta hans átti sér stað. Þá hafnaði Landsréttur jafnframt þeim þætti kröfugerðar B sem byggðist á því að hann ætti rétt til hlutdeildar í hagnaði sem haldið hafði verið eftir í D sf. vegna rekstraráranna 2012/2013 til og með 2016/2017. Loks taldi Landsréttur að B hefði ekki sýnt fram á að D sf. hefði í málinu sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi sem D sf. bæri ábyrgð á. Stóðu því engin rök til þess að taka til greina kröfu B um viðurkenningu á rétti til bóta úr hendi D sf. Var því hafnað öllum málsástæðum B í málinu og staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sýkna D sf. af kröfum B.
Hafnað kröfu stefnanda um greiðslu biðlauna úr hendi stefnda
Hafnað kröfu stefnanda um greiðslu biðlauna úr hendi stefnda.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um bætur vegna starfsloka hennar hjá stefnda.
Á höfðaði mál gegn Í og krafðist þess í fyrsta lagi að viðurkennt yrði með dómi að skipunartími hennar sem skólameistara fjölbrautaskóla hefði framlengst til fimm ára, frá 1. janúar 2020 að telja og í öðru lagi að ákvörðun ráðherra þess efnis að embætti skólameistara yrði auglýst laust til umsóknar frá og með 1. janúar 2020 yrði felld úr gildi en til vara að viðurkennt yrði að hún hefði verið ólögmæt. Í dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að ráðherra hefði tilkynnt Á símleiðis 30. júní 2019 að auglýsa ætti embættið laust til umsóknar. Þá var einnig fallist á með héraðsdómi að um fullnægjandi tilkynningu samkvæmt 2. mgr. 23. gr. laga nr. 70/1996 hafi verið ræða og að hún hefði þannig borist Á áður en frestur samkvæmt ákvæðinu var liðinn. Jafnframt var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að ákvörðun ráðherra um að auglýsa embætti skólameistara laust til umsóknar væri ekki stjórnvaldsákvörðun og að hún hefði verið byggð á málefnalegum sjónarmiðum að undangenginni fullnægjandi rannsókn. Var Í því sýknað af öllum kröfum Á.
A og B hf. gerðu starfslokasamning þegar A lét af störfum hjá B hf. að eigin ósk. Síðar krafðist A skaðabóta og miskabóta vegna atvika sem urðu á starfstíma hennar þar og hún taldi meðal annars fela í sér einelti og áreiti gagnvart sér, sem B hf. bæri húsbóndaábyrgð á. Í dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að ekki hefði verið sýnt fram á að um einelti eða ofbeldi í skilningi laga hafi verið að ræða í garð A, þótt ýmislegt hefði betur mátt fara í samskiptum yfirmanns hjá B hf. og A. Með hliðsjón af því hefðu hvorki B hf. né starfsmenn félagsins valdið A bótaskyldu tjóni á starfstíma hennar. Var B hf. því sýknað af kröfum A.
Stefnandi og stefndi gerðu starfslokasamning þegar stefnandi lét af störfum hjá stefnda að eigin ósk. Síðar krafðist stefnandi skaðabóta og miskabóta vegna atvika sem urðu á starfstíma hennar þar og hún taldi m.a. fela í sér einelti og ofbeldi gagnvart sér, sem stefndi bæri bóaábyrgð á. Ekki var fallist á að um einelti eða ofbeldi hefði verið að ræða eða að stefndi hefði sem vinnuveitandi bakað sér bótaábyrgð gagnvart stefnanda. Var stefndi sýknaður af bótakröfum stefnanda en málskostnaður felldur niður.
S ehf. krafðist þess að S yrði gert að greiða sér eftirstöðvar láns sem félagið hafði veitt S til kaupa á bifreið, en S hafði verið starfsmaður félagsins þegar lánið var veitt. S hafnaði greiðsluskyldu og byggði á því að við starfslok sín hefðu aðilar gert með sér samkomulag um að fallið yrði frá því að innheimta eftirstöðvar lánsins. Í dómi sínum rakti héraðsdómur framburð þeirra vitna sem höfðu verið viðstödd fund þar sem starfslok S voru til umræðu, en þau báru að gert hefði verið munnlegt samkomulag milli aðila um eftirgjöf á eftirstöðvum lánsins. Þá vísaði dómurinn til þess að við launauppgjör eftir fundinn hefði engu verið haldið eftir af launum S til greiðslu lánsins þrátt fyrir ótvíræða heimild til þess, auk þess sem þrjú ár hefðu liðið frá því að S hefði hafnað greiðsluskyldu og þar til S ehf. höfðaði málið. Með vísan til þessa taldi héraðsdómur að leggja bæri til grundvallar að S ehf. hefði gefið eftir kröfu sína um greiðslu eftirstöðva lánsins við starfslok S og sýknaði hana af kröfum félagsins. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóm með vísan til forsendna hans.
G sagði ráðningarsamningi sínum við E ehf. upp 2. janúar 2009 með þriggja mánaða fresti og voru starfslok ráðgerð 30. apríl sama ár. Á uppsagnarfrestinum fékk E ehf. í hendur gögn sem hann taldi sýna að G hefði, ásamt sex öðrum starfsmönnum, brotið alvarlega gegn starfsskyldum sínum. Vegna þessa var G boðaður á fund fjögurra yfirmanna E ehf. 5. febrúar 2009 og í kjölfarið var honum gert að yfirgefa vinnustaðinn. Þann 26. febrúar sama ár óskaði E ehf. eftir því við G að hann mætti til vinnu á ný og ynni út uppsagnarfrestinn, en G taldi sér það ekki skylt þar sem honum hefði verið vikið úr starfi. G höfðaði mál þetta gegn E ehf. til heimtu launa út uppsagnarfrest. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að E ehf. hefði staðið næst að tryggja sönnun fyrir því að G hefði verið gert ljóst á fundinum 5. febrúar 2009 að til þess gæti komið að hann yrði kallaður aftur til starfa á uppsagnarfresti, enda viðbúið að G gæti að öðrum kosti með réttu litið svo á að ráðningarsambandi þeirra hafi þar verið slitið. Slíka sönnun hefði E ehf. ekki tryggt sér og yrði því staðfest niðurstaða héraðsdóms um að honum bæri að greiða G laun til enda uppsagnarfrests.
Gerður var starfslokasamningur við J, þáverandi forstjóri E, 26. september 2008 og lét J af störfum samdægurs. Með vísan til ráðningarsamnings J var í samningnum kveðið á um bann við samkeppni og því að J sinnti öðrum störfum án samþykkis E fram til 31. mars 2009. Með bréfi 18. desember 2008 veitti stjórnarformaður E skilyrt leyfi til handa J þess efnis að honum væri heimilt að taka að sér tímabundið starf fyrir C. Með bréfi 12. febrúar 2009 afturkallaði E framangreint samþykki sitt með vísan til þess að J hefði brotið gegn ráðningarsamningi og samkomulagi um starfslok. J höfðaði mál þetta á hendur E til heimtu vangoldinna launa og hlunninda samkvæmt starfslokasamningi þeirra í millum. Deila aðila laut einkum að því hvort E hefði verið heimilt að afturkalla samþykki sitt. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að E hefði ekki haft skyldu til þess að verða við ósk J um að mega taka að sér störf hjá C. E hefði engu að síður orðið við því en bundið samþykki sitt skilyrðum sem lutu meðal annars að því að stefndi ynni ekki fyrir samkeppnisaðila E eða tengd félög. Heimild E til afturköllunar réðist af því hvort skilyrði fyrir samþykki E hefðu verið brotin af hálfu J. E lagði fram útprentun á tölvupóstum sem hann taldi sýna að J hefði ætlað sér að vinna fyrir félagið X sem hefði ætlað að starfa í samkeppni við E. Í málinu lægi fyrir að J hefði staðfastlega mótmælt því að framangreindir tölvupóstar stöfuðu frá sér eða hefði verið beint til sín og fyrir Hæstarétti kom fram af hálfu E að ekki væri vitað neitt um uppruna þeirra. Með vísan til þessa og gegn andmælum J yrðu tölvupóstarnir ekki lagðir til grundvallar við úrlausn málsins. Þar sem E lagði ekki fram frekari gögn málatilbúnaði sínum til stuðnings var niðurstaða Hæstaréttar sú að E hefði ekki tekist sönnun um að honum hefði verið heimilt að afturkalla samþykki sitt fyrir því að J ynni hjá C og var krafa J því tekin til greina.
A starfaði um árabil sem framkvæmdastjóri F. Þann 11. apríl 2008 gerði F starfslokasamning við A þar sem kveðið var á um að A skyldi ljúka vinnuskyldu sinni 31. maí sama ár en laun haldast til 31. október 2008. Í samningnum var kveðið á um að launin skyldu greidd, óháð því hvort A myndi sinna störfum annarsstaðar á tímabilinu. Með munnlegum samningi í maí á sama ári réði A sig til S sem starfaði á sama sviði og F og voru launagreiðslur A felldar niður vegna þessa. Í málinu krafði A, F um greiðslur samkvæmt starfslokasamningnum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ákvæði starfslokasamningsins væri skýrt um að A skyldi njóta réttar til launa til loka október 2008. Hefði F verið í lófa lagið að taka fram í samningnum ef hann vildi takmarka þennan rétt A við að hann réði sig ekki til vinnu hjá S. Hefði F í raun haft sérstakt tilefni til að gæta að þessu þar sem ágreiningslaus var að A lét af störfum hjá F vegna stuðnings við tillögu um samruna F og S. Þetta hafði F ekki gert og var ekki fallist á að óskráð forsenda fyrir samningnum sem að þessu laut hefði brostið með þeim réttaráhrifum að F yrði ekki bundið við starfslokasamninginn. Var krafa A samkvæmt þessu tekin til greina og F dæmt til að greiða A laun og aðrar greiðslur samkvæmt samningum.
H krafðist þess að viðurkennt yrði að henni hefði með ólögmætum hætti verið skipað í veikindafjarvistir frá starfi sínu sem tónlistarkennari hjá F og að F yrði dæmt til að greiða henni skaða- og miskabætur vegna þessa. Í málinu hélt F því fram að veikindi H hefðu orðið þess valdandi að hún gæti ekki sinnt starfi sínu. Þar sem H hafði ekki aflað sér sönnunar um vinnufærni sína, þrátt fyrir að það hefði staðið henni nær, yrði að leggja til grundvallar að hún hefði horfið frá vinnu vegna veikinda. Þar sem F hafði uppfyllt launagreiðsluskyldu sína gagnvart H í samræmi við rétt hennar samkvæmt gildandi kjarasamningi og lagareglum var F sýknað af kröfu H.