Málið átti rætur að rekja til ágreinings um hvort komist hefði á samningur 1. október 2018 um kaup R hf. á þjónustu F ehf. F ehf. krafði R hf. um greiðslu sem samsvaraði mánaðarlegu áskriftargjaldi samkvæmt samningnum í þrjú ár, auk sex mánaða uppsagnarfrests svo sem byggt var á að samið hefði verið um, en til vara „vangildisbóta“ sem tóku mið af vinnustundum F ehf. í þágu R hf. á nánar tilgreindu tímabili. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að gögn málsins og framburður vitna fyrir héraðsdómi renndu ekki stoðum undir þann málatilbúnað F ehf. að komist hefði á samkomulag í samræmi við þau samningsdrög sem hann sendi 1. október 2018. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu R hf. af aðalkröfu F ehf. Var R hf. einnig sýknað af varakröfu F ehf. enda lá ekkert fyrir sem studdi að R hf. hefði valdið F ehf. fjártjóni með saknæmri og ólögmætri háttsemi. Ekki gæti komið til álita, eins og málatilbúnaði væri háttað í stefnu, að líta á varakröfu F ehf. sem kröfu um ógreidda vinnu og að R hf. yrði á grundvelli hennar, mörgum árum eftir að samningssambandi aðila lauk, gert að greiða fyrir vinnu samkvæmt tímagjaldi sem hann hefði aldrei samþykkt. Var R hf. sýknað af öllum kröfum F ehf.
A hafði uppi endurgjaldskröfur á hendur B með vísan til 2. mgr. 106 gr. laga um skipti á dánarbúum o.fl. nr. 20/1991 og 2. mgr. 107. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Reisti A kröfur sínar á því að B hefði í heimildarleysi tekið fjármuni í hans eigu og lagt þá inn á bankareikning sinn. Með úrskurði héraðsdóms var fallist á kröfu B um frávísun endurgjaldskrafnanna með þeim rökum að ekki yrði séð að þær ættu sér stoð í framangreindum lagaákvæðum. A kærði úrskurð héraðdóms til Landsréttar. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að ljóst væri af málatilbúnaði A að grundvöllur krafna hans væri sá að B hefði í heimildarleysi tekið fjármuni í hans eigu og lagt þá inn á bankareikning sinn. Einnig var til þess vísað að A gerði kröfu um greiðslu allrar þeirrar fjárhæðar sem B hefði þannig tileinkað sér. Að þessu áréttuðu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.
Jóhanna Árnadóttir og Benedikt Steinþórsson Kroknes (
Ólafur Kjartansson lögmaður)
gegn
Halldóri Björgvinssyni og Jónu Guðrúnu Elísdóttur (
Björn Jóhannesson lögmaður, Feldís Lilja Óskarsdóttir lögmaður, 2. prófmál) og
Guðmundi B. Aðalsteinssyni og Arnari Frey Björnssyni og Helgu Söru Henrysdóttur og Jóni Rafni Sigurðssyni og Ingvari Hjaltalín Jóhannessyni og Sigrúnu Lillie Magnúsdóttur og húsfélaginu Miðvangi 87-97 (
Auður Björg Jónsdóttir lögmaður) og
Guðmundur B. Aðalsteinsson og Arnar Freyr Björnsson og Helga Sara Henrysdóttir og Jón Rafn Sigurðsson og Ingvar Hjaltalín Jóhannesson og Sigrún Lillie Magnúsdóttir og húsfélagið Miðvangi 87-97 (
Auður Björg Jónsdóttir lögmaður) gegn
Jóhönnu Árnadóttur og Benedikt Steinþórssyni Kroknes (
Ólafur Kjartansson lögmaður)
J og B höfðuðu mál til heimtu skaðabóta vegna ætlaðrar vanrækslu húsfélags fjöleignarhússins að M á að ráðast í nauðsynlegt viðhald á sameign hússins en J og B töldu viðvarandi leka í séreignarhluta sínum stafa frá sameigninni. J og B beindu aðalkröfu sinni að eigendum séreignarhluta í fjöleignarhúsinu persónulega og fyrir hönd húsfélagsins að M. Varakröfu sinni beindu J og B eingöngu að H og J á þeim grundvelli að þau hefðu vanrækt að sinna viðhaldi á séreign sinni og/eða eftir atvikum á tilteknum hluta sameignar sem þau hefðu borið sérstaka ábyrgð á að viðhalda. Í dómi Landsréttar kom fram að eigendum séreignarhluta í fjöleignarhúsinu hefði ekki verið heimilt að semja sig frá reglum laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús um kostnaðarskiptingu með þeim hætti sem gert var. Aftur á móti yrði ekki litið fram hjá tilvist samkomulags aðila við mat á ætlaðri sök húsfélagsins. Þá yrði heldur ekki horft fram hjá þeirri staðreynd að J og B beindu fyrst kvörtun að húsfélaginu 8. apríl 2018 sem við var brugðist fjórum dögum síðar á húsfundi þar sem skorað var á H og J að ráðast í viðhaldsframkvæmdir, sem þau síðan og gerðu. Að því gættu var með vísan til forsendna staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu húsfélagsins og annarra eigenda af aðalkröfu J og B. Þá taldi Landsréttur að J og B hefðu í greinargerð sinni til Landsréttar freistað þess að breyta málsgrundvelli sínum hvað varakröfuna varðaði sem þeim hefði ekki verið heimilt undir áfrýjun málsins gegn mótmælum stefndu. Þegar af þeirri ástæðu kæmi ekki til álita að fallast á varakröfu aðaláfrýjenda á hinum nýja grunni. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu stefndu af varakröfu aðaláfrýjenda.
Seljandi báts sýknaður að svo stöddu af kröfu kaupanda bátsins um útgáfu afsals, gegn tiltekinni greiðslu.
S höfðaði málið og krafðist greiðslu miskabóta og að viðurkennd yrði skaðabótaskylda R gagnvart henni vegna tjóns sem leiddi af því að henni hefði verið gert að láta af störfum sem kennari við Breiðholtsskóla eftir að hún varð 70 ára. Með vísan til forsendna héraðsdóms staðfesti Landsréttur þá niðurstöðu að með vísan til 1. mgr. 57. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 138/2011 yrði að telja að ákvæði kjarasamnings Sambands íslenskra sveitarfélaga og Kennarasambands Íslands vegna Félags grunnskólakennara fæli í sér fullnægjandi lagastoð fyrir þeirri reglu sem starfslok S byggðust á og jafnframt að starfslokin hefðu ekki farið gegn 65., 72. og 75. gr. stjórnarskrárinnar eða stjórnskipulegri meðalhófsreglu. Á hinn bóginn hefði S ekki reist dómkröfur sínar fyrir héraðsdómi á lögum nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði. Gat niðurstaða um lögmæti starfslokanna því ekki ráðist af ákvæðum þeirra laga. Samkvæmt því var R sýknuð af kröfum S í málinu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A ehf. á hendur D var vísað frá dómi. Dómkröfur A ehf. voru annars vegar um skaðabætur að tilgreindri fjárhæð vegna beins tjóns sökum ætlaðrar ólögmætrar riftunar og saknæmrar framgöngu D í tengslum við samningsgerð um kaup A ehf. á nánar tilgreindum fasteignum sem D átti að hluta. Hins vegar krafðist A ehf. greiðslu skaðabóta án fjárhæðar vegna hagnaðarmissis en kröfufjárhæð yrði sett fram um leið og matsgerð dómkvaddra matsmanna lægi fyrir. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að kröfur A ehf. væru um skaðabætur vegna tiltekinnar háttsemi D en ekki um efnislegar efndir á þeim kaupsamningi sem A ehf. teldi að komist hefði á um fasteignir og lyti kröfugerðin því ekki að óskiptri skyldu eigenda þeirra fasteigna. Eins og sakarefni málsins væri hagað ættu kröfur 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þess vegna ekki við og yrði málinu því ekki vísað frá dómi með skírskotun til 2. mgr. þeirrar greinar. Þá hafnaði rétturinn einnig þeim málatilbúnaði D að aðild þess að málinu væri vanreifuð og að málsgrundvöllur A ehf. væri því sama marki brenndur og óskýr. Að sama skapi hafnaði rétturinn frávísun á fyrri hluta kröfugerðar A ehf. á þeim grunni að kröfurnar væru ekki sundurliðaðar í stefnu, vanreifaðar og óskýrar. Á hinn bóginn taldi Landsréttur ekki ljóst af því sem fyrir lægi í málinu hvers vegna A ehf. hefði talið nauðsynlegt að haga síðari hluta kröfugerðar og málatilbúnaði sínum þar að lútandi með þeim hætti sem gert hefði verið. Án tillits til þess hvort unnt væri að styðjast við undantekningarheimild d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, um að setja fram kröfu um bætur fyrir tiltekið skaðaverk án fjárhæðar ef enn væri óvíst um hana, yrði að gera sömu kröfu og endranær til þess að í stefnu væri gerð grein fyrir því með hvaða rökum tilkall til skaðabóta væri gert, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Því væri síðari kröfuliður stefnunnar hvað sem öðru liði svo vanreifaður að ekki yrði hjá því komist að vísa honum frá dómi. Var því lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar um fyrri kröfulið A ehf. en kröfu A ehf. um skaðabætur án fjárhæðar var vísað frá héraðsdómi.
FD ehf. stefndi FF ehf. til greiðslu skuldar. Byggði FD ehf. á því að FF ehf. hefði keypt kröfu félagsins á hendur Pressunni ehf. að fjárhæð 45.000.000 króna og væri fyrsta greiðsla fyrir kröfukaupin, að fjárhæð 15.000.000 króna, gjaldfallin. FF ehf. bar fyrir sig að FD ehf. hefði ekki átt neina kröfu á hendur Pressunni ehf. til að selja en hefði aftur á móti greitt fyrir hluti í félaginu. Þá hefði FD ehf. nýtt tiltekin tryggingarbréf, sem samið hefði verið um að ætti að eyða, og tímaþröng vegna yfirvofandi gjaldþrots Pressunnar ehf., til að þvinga fram kröfukaupin og væri samningurinn því kominn til vegna svika eða óheiðarlegt væri að bera hann fyrir sig, sbr. 30. og 33. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, auk þess sem víkja bæri samningnum til hliðar þar sem ósanngjarnt væri og andstætt góðri viðskiptavenju að bera hann fyrir sig, sbr. 36. gr. sömu laga. Jafnframt hefði FD ehf. vanefnt samninginn með því að afhenda ekki skilríki sem sönnuðu tilvist kröfunnar. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að krafan, sem seld var FF ehf., hefði verið til komin á þann hátt að FD ehf. hefði greitt 100.000.000 króna upp í hlutafjárloforð sitt til Pressunnar ehf. og hafi sú fjárhæð verið nýtt til að greiða ýmsar skuldir fyrir Pressuna ehf. og tengd félög. Þá hefði FF ehf. ekki sýnt fram á að fyrirhuguð hlutafjáraukning hefði gengið eftir og var því hafnað þeirri málsástæðu félagsins að FD ehf. hefði ekki átt kröfu á hendur Pressunni ehf. til að selja. Þá var talið ósannað að samið hefði verið um að eyða ætti tryggingarbréfunum auk þess sem aðilum hefði báðum verið kunnugt um slæma fjárhagsstöðu Pressunnar ehf. er samningurinn var gerður. Var því hvorki fallist á það með FF ehf. að FD ehf. hefði nýtt sér tryggingarbréfin á sviksamlegan eða óheiðarlegan hátt til að þvinga FF ehf. til samningsgerðarinnar, né að staða aðila eða atvik væru með þeim hætti að sérstaklega hafi hallað á stefnda. Loks var því hafnað að skilríki skorti um tilvist kröfunnar enda hefði samningurinn verið undirritaður af þar til bærum aðilum fyrir hönd skuldara sem viðurkenndu þannig tilvist hennar. Með hliðsjón af framangreindu var FF ehf. gert að greiða FD ehf. 15.000.000 króna með dráttarvöxtum.
C var í óvígðri sambúð með B frá 2005 sem lauk í mars 2016. Saman áttu þau tvö börn en C átti einnig soninn A. Meðan á sambúðinni stóð keypti C svokallaða ,,Risiko Leben“ líftryggingu og tilnefndi B sem rétthafa dánarbóta. Í desember 2016 lést C og í framhaldinu höfðaði A mál á hendur AÍ hf. og B og krafðist þess að fá greidda 1/3 af vátryggingarfjárhæðinni. Málatilbúnaður A á hendur AÍ hf. fyrir Landsrétti þótti svo breyttur frá því að grundvöllur málsins var lagður fyrir héraðsdómi að óhjákvæmilegt var að vísa málinu sjálfkrafa frá dómi hvað hann varðaði. Ekki var fallist á með A að það væri bersýnilega ósanngjarnt gagnvart honum í skilningi 1. mgr. 105. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga að vátryggingarfjárhæðin rynni til B sem tilnefnds rétthafa. Þá var talið að í ákvæði 1. mgr. 105. gr. laga nr. 30/2004 fælist sérregla og kæmi 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga þegar af þessari ástæðu ekki til álita við úrlausn málsins. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu B af kröfum A.
FV hf. höfðaði mál á hendur B og krafðist skaðabóta vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á hlutabréfum í Landsbanka Íslands hf. 19. desember 2007 fyrir samtals 237.709.297 krónur. Reisti FV hf. kröfu sína á því að B hefði valdið sér tjóni með því að hafa með saknæmum hætti leynt upplýsingum um að félag í hans eigu færi í reynd með yfirráð í Landsbanka Íslands hf. Byggði FV hf. á því að félagið hefði ekki átt hlutabréf í bankanum á því tímamarki er þau urðu verðlaus 7. október 2008 hefði hið ólögmæta og saknæma athæfi B ekki komið til. Með ákvörðun héraðsdómara í þinghaldi 30. nóvember 2017 var sakarefni málsins skipt þannig að fyrst yrði leyst úr því hvort ætluð krafa FV hf. væri fyrnd. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að svo væri og sýknaði B af kröfum FV hf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að eins og málið lægi fyrir réttinum væri ekki unnt að taka afstöðu til fyrningar ætlaðrar skaðabótakröfu FV hf. nema fyrst væri leyst úr því hvort hún hefði orðið til, á hvaða grunni það hafi gerst og hvenær. Að öðrum kosti fæli niðurstaða málsins í sér getsakir, eftir atvikum valkvæðar, um hvort kröfuréttindi, sem ekki hafi verið staðreynt hvort orðið hafi til, hafi fallið niður fyrir fyrningu. Talið var ljóst að skilyrði hefði brostið með öllu til að skipta sakarefni í málinu á grundvelli 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Væri því óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm sem og héraðsdóm í málinu og vísa því heim í hérað til löglegrar meðferðar.
V hf. höfðaði mál á hendur B og krafðist skaðabóta vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á hlutabréfum í Landsbanka Íslands hf. 16. febrúar 2006 og 19. desember 2007 fyrir samtals 368.805.018 krónur. Reisti V hf. kröfu sína á því að B hefði valdið sér tjóni með því að hafa með saknæmum hætti leynt upplýsingum um að félag í hans eigu færi í reynd með yfirráð í Landsbanka Íslands hf. Byggði V hf. á því að félagið hefði ekki átt hlutabréf í bankanum á því tímamarki er þau urðu verðlaus 7. október 2008 hefði hið ólögmæta og saknæma athæfi B ekki komið til. Með ákvörðun héraðsdómara í þinghaldi 30. nóvember 2017 var sakarefni málsins skipt þannig að fyrst yrði leyst úr því hvort ætluð krafa V hf. væri fyrnd. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að svo væri og sýknaði B af kröfum V hf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að eins og málið lægi fyrir réttinum væri ekki unnt að taka afstöðu til fyrningar ætlaðrar skaðabótakröfu V hf. nema fyrst væri leyst úr því hvort hún hefði orðið til, á hvaða grunni það hafi gerst og hvenær. Að öðrum kosti fæli niðurstaða málsins í sér getsakir, eftir atvikum valkvæðar, um hvort kröfuréttindi, sem ekki hafi verið staðreynt hvort orðið hafi til, hafi fallið niður fyrir fyrningu. Talið var ljóst að skilyrði hefði brostið með öllu til að skipta sakarefni í málinu á grundvelli 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Væri því óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm sem og héraðsdóm í málinu og vísa því heim í hérað til löglegrar meðferðar.
A krafðist miskabóta úr hendi R og Í. Var krafa hennar reist á því að R og Í hefðu ekki veitt henni þann lágmarksrétt til aðstoðar vegna fötlunar hennar, sem henni hefði borið samkvæmt ákvæðum stjórnarskrár. B og C höfðu einnig uppi fjárkröfur á hendur R og Í þar sem þau hefðu veitt A þá þjónustu sem R og Í hefði borið að veita henni eftir að hún varð 18 ára. Í niðurstöðu sinni vísaði Landsréttur til þess að í stefnu væri hvorki skýrt í hverju ætlaður miski A fælist, né heldur væri þar gerð grein fyrir því hvernig R og Í hefðu valdið honum. Þá væri ekki gerð grein fyrir því hvernig fjárhæð miskabótakröfu væri fundin og engin gögn lægju fyrir um ætlað miskatjón. Þá vísaði Landsréttur til þess að ekki yrði ráðið af málatilbúnaði B og C á hvaða grundvelli fjárkröfur þeirra væru hafðar uppi og að fjárhæð krafna þeirra væri órökstudd. Voru dómkröfur A, B og C taldar óljósar og óskýrar og slíkir annmarkar á málatilbúnaði þeirra að hann fullnægði ekki kröfum d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Þegar af þeirri ástæðu var málinu vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn B, C og D var vísað frá dómi á þeim grundvelli að málatilbúnaður A samræmdist ekki e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í málinu krafði A B, C og D óskipt um tiltekna peningagreiðslu og kvað kröfuna vera „skuldakröfu“ en ekki skaðabótakröfu. Í dómi Hæstaréttar kom m.a. fram að krafa A væri um peningagreiðslu vegna vanrækslu á að veita þjónustu sem skylt hefði verið að veita lögum samkvæmt. Krafan væri ekki um efndir á samningi, enda hefði þjónustusamningur frá árinu 2012 verið efndur samkvæmt efni sínu allt þar til nýr samningur öðlaðist gildi. Krafa A væri því ekki „skuldakrafa“ heldur skaðabótakrafa, en A hefði ekki hagað grundvelli málsins til samræmis við það eðli kröfunnar. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.
S höfðaði mál gegn L hf. til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem hún taldi sig hafa orðið fyrir þegar stofnfé, sem hún keypti í Sparisjóði Vestmannaeyja árið 2007 en var breytt í hlut í L hf. árið 2015, reyndist verðminna en hún hefði mátt gera ráð fyrir. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þær hömlur sem hefðu verið á viðskiptum með stofnfjárhluti í sparisjóðnum samkvæmt samþykktum hans leiddu til þess að umrædd kaup hefðu ekki verið viðskipti með fjármálagerning, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 2. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti, og ekki fallið undir gildissvið laganna eins og því væri lýst í 1. gr. þeirra. Sparisjóðurinn hefði starfað á grundvelli laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki og hefðu ákvæði þeirra meðal annars gilt um skyldur hans, sbr. einkum 19. gr., en af henni leiddi að sjóðnum hefði borið við kynningu á stofnfjáraukningunni og sölu stofnfjárins að fara að í samræmi við eðlilega og heilbrigða viðskiptahætti og venjur á fjármálamarkaði. Með hliðsjón af tilkynningum Sparisjóðs Vestmannaeyja til S í aðdraganda kaupanna og atvikum málsins að öðru leyti var talið að S hefði ekki fært sönnur að því að tjón hennar yrði rakið til þess að stofnfjárhluturinn hefði við kaupin ekki svarað til þeirra kosta sem hún hefði mátt gera ráð fyrir, sbr. 21. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, eða að önnur atvik sem L hf. bæri ábyrgð á hefðu orsakað tjón hennar. Var L hf. því sýknað af kröfum S.
M og K deildu um forsjá dóttur þeirra. Í héraðsdómi var K dæmd forsjá barnsins en kveðið nánar á um reglulega umgengni stúlkunnar við M. Við málflutning fyrir Hæstarétti var upplýst að K hefði flutt til Bandaríkjanna með stúlkuna. Vísaði Hæstiréttur til þess að niðurstaða dómsins um forsjá K með barninu og fyrirkomulag umgengni hefði m.a. verið reist á forsendum um áframhaldandi búsetu K hér á landi þar sem unnt væri að koma við reglulegri umgengni barnsins við föður sinn. Var talið að þessar forsendur hefðu breyst svo mjög að grundvelli málsins hefði verið raskað með þeim hætti að ekki yrði komist hjá því að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.
Ó slasaðist er hann ók bifreið í eigu E utan í gangavegg Fáskrúðsfjarðarganga. Í málsatvikakafla stefnu Ó kom fram að ökutækið væri vátryggt lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá V hf. Í kaflanum um málsástæður og lagarök vísaði Ó til 1. mgr. 88. gr., 90. gr., 1. mgr. 92. gr. og 97. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og einnig að bifreiðin hefði verið vátryggð lögboðinni slysatryggingu farþega og ökumanns hjá V hf. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að glögglega yrði ráðið af forsendum héraðsdóms að bótagrundvöllur málsins hefði ekki verið talinn reistur á 1. mgr. 92. gr. umferðarlaga um slysatryggingu ökumanns, heldur lögboðinni ábyrgðartryggingu samkvæmt 88. gr. þeirra laga. Fyrir Hæstarétti kvaðst Ó reisa kröfur sínar á 1. mgr. 92. gr. umferðarlaga og féll frá kröfum á hendur stefnda E. Hæstiréttur taldi að málatilbúnaður Ó hefði verið svo á reiki að ekki yrði komist hjá að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi.
Þrotabú M ehf. krafðist riftunar á nánar tilgreindum ráðstöfunum M ehf. til K, stjórnarformanns og stærsta hluthafa M ehf. Auk þess hafði þrotabúið uppi endurgreiðslukröfu á hendur K. Í matsgerð dómkvaddra manna kom fram að eftir fall G banka hf. hefði M ehf. ekki getað staðið við skuldbindingar gagnvart lánardrottnum sínum þegar kröfur þeirra féllu í gjalddaga og ekki verið sennilegt að greiðsluerfiðleikar félagsins myndu líða hjá innan skamms. Í dómi Hæstaréttar kom fram að matsgerðinni hefði ekki verið hnekkt með yfirmati og á henni væru engir þeir annmarkar að hún yrði ekki lögð til grundvallar. Jafnvel þótt fyrir lægi samkvæmt matsgerðinni að blikur hefðu verið á lofti um greiðsluhæfi M ehf. á fyrstu mánuðum 2008 og skuldir félagsins verið orðnar hærri en markaðsverðmæti eigna undir lok fyrsta ársfjórðungs eða í byrjun annars ársfjórðungs 2008 yrði við mat á hugtakinu gjaldfærni í skilningi XX. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. lagður til grundvallar sá mælikvarði sem stuðst væri við í 64. gr. og 2. mgr. 65. gr. laganna. Tæki það mið af því að ekki skipti máli þótt andvirði eigna væri á tímabili lægra en næmi skuldum ef skuldari gæti til framtíðar litið staðið í skilum með skuldir sínar. Talið var ósannað að M ehf. hefði orðið ógjaldfært áður en Fjármálaeftirlitið tók yfir vald hluthafafundar í G banka hf. 7. október 2008 og skilanefnd var skipuð, en ekki lægi annað fyrir í málinu en að fram til þess tíma hefði M ehf. staðið í skilum við lánardrottna sína. Var riftun á ráðstöfun 30. maí 2008 hafnað þar sem ekki þótt sýnt fram á að hún hefði falið í sér gjöf í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991. Þá var ekki fallist á riftun ráðstöfunar 31. desember 2008 eftir 2. mgr. 131. gr., 136. gr. eða 141. gr. laganna þar sem í henni hefði aðeins falist lækkun á arðgreiðslu sem hefði þegar verið færð á viðskiptamannareikning K 1. september 2008 en á þeim tíma hefði félagið verið gjaldfært. Á hinn bóginn var fallist á riftun ráðstöfunar 18. febrúar 2009 á grundvelli 141. gr. laga nr. 21/1991 enda hefði hún farið fram eftir að K mátti vera ljóst að M ehf. væri ógjaldfært og yrði ekki af gögnum málsins ráðið að um væri að ræða kostnað sem M ehf. hefði að réttu lagi átt að greiða. Hefði ráðstöfunin verið ótilhlýðileg og leitt til skuldaaukningar kröfuhöfum til tjóns. Loks var talið að endurgreiðslukrafa þrotabús M ehf. væri svo vanreifuð að vísa yrði henni frá héraðsdómi, sbr. d. og e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
H gerði 12. febrúar 2004 kaupsamning við sameignarfélag E og G um kaup á fasteignum í þess eigu. Ekki varð af afhendingu 1. desember 2005 samkvæmt samkomulagi í afsali og gerðu H og sameignarfélagið í tvígang samkomulag um framlengingu á afhendingarfresti, í hið fyrra sinn til 30. júní 2006 en hið síðara til 30. júní 2007, og fébætur vegna afhendingardráttarins. H höfðaði mál á hendur E og G þar sem hann krafði þá um umsamdar fébætur, vegna tímabilsins allt fram til 30. júní 2007, og um greiðslu fjárhæðar sem svaraði til framangreindra fébóta, vegna tímabilsins frá 1. júlí 2007 til afhendingardags 25. september 2008. Í héraði var fallist á kröfu H um greiðslu á umsömdum fébótum en kröfu um skaðabætur eftir 30. júní 2007 hafnað. Fyrir Hæstarétti var upplýst að E og G hefðu innt af hendi fullnaðargreiðslu á skuld sinni gagnvart H samkvæmt dómsorði héraðsdóms 4. september 2009. Um kröfuna sem héraðsdómur hafnaði segir í dómi Hæstaréttar að málatilbúnaður H fyrir Hæstarétti hefði í veigamiklum atriðum verið frábrugðinn málatilbúnaði hans í héraði og hefði hann meðal annars aflað matsgerðar eftir að héraðsdómur gekk. Væri þetta andstætt 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 og var héraðsdómur staðfestur um þetta. Í dómi Hæstaréttar segir einnig að ekki hefði verið efni til annars en að dæma E og G til greiðslu málskostnaðar í héraði, enda hefði verið fallist á kröfu H um greiðslu umsaminna fébóta. Voru E og G því dæmdir til greiðslu málskostnaðar í héraði, með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, en H á hinn bóginn gert að greiða þeim E og G málskostnað fyrir Hæstarétti.
J krafðist viðurkenningar á bótaskyldu vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir er dómstólar með ólögmætum og saknæmum hætti í nánar tilgreindum dómsmálum synjuðu kröfu hans um málskostnað. Einnig krafðist hann viðurkenningar á rétti til miskabóta af sama tilefni, auk viðurkenningar á rétti til vaxta af umræddum kröfum. Um heimild fyrir kröfum sínum vísaði J til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði að þegar haft væri í huga að kröfur hans lytu einungis að viðurkenningu þess réttar sem um ræddi yrði talið að þessi grundvöllur fyrir honum væri fullnægjandi til þess að taka bæri hann til efnislegrar úrlausnar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóms að taka kröfur J til efnismeðferðar.
Hinn 26. maí 2003 undirrituðu S og G yfirlýsingu til handa Búnaðarbankanum um sjálfskuldarábyrgð vegna yfirdráttar reiknings Vþ hf. sem þeir voru í fyrirsvari fyrir. Í kjölfar greiðsluáskorunar 27. ágúst 2004 vegna framangreindrar sjálfskuldarábyrgðar framseldi Vþ hf., K tékka að upphæð 30.440.000 krónur. Með úrskurði uppkveðnum 7. september 2004 var bú félagsins tekið til gjaldþrotaskipta og skiptastjóri skipaðu. Með vísan til 134. gr. og 141. gr. laga nr. 21/1994 lýsti skiptastjóri yfir riftun á greiðslu Vþ hf., til K og var K krafið um endurgreiðslu á fjárhæðinni. K endurgreiddi þrotabúinu fjárhæðina og lýsti jafnframt kröfu sinni í búið, hvort tveggja með fyrirvara. Í málinu byggði K kröfu sína á því að ábyrgðarskuldbinding S og G hefði raknað við þegar greiðslunni var rift af hálfu þrotabúsins. Við flutning málsins fyrir Hæstarétti kom fram að enn hefði ekki verið leyst úr ágreiningi stefnda við þrotabúið um veðrétt hans í fjárhæðinni sem greidd var og lögmæti riftunarinnar. Var því um ósamræmi í málatilbúnaði K þar sem hann byggði kröfu sína á því að greiðslunni hefði verið rift og hann þar með farið endanlega á mis við hana, en K hélt því gagnstæða fram gagnvart þrotabúinu. Talið var að málatilbúnaður K uppfyllti ekki ákvæði e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var málinu því sjálfkrafa vísað frá héraðsdómi.