Riftun kaupsamnings um bifreið og endurgreiðsla kaupverðs.
Fallist var á að Landsréttur hefði með dómi staðfest eignarrétt stefnanda að 50% hlut í húsi sem látin móðir stefndu hafði átt á Spáni. Stefndu, sem höfðu selt allt húsið, voru dæmd til þess að greiða honum hlutdeild hans í því endurgjaldi sem þau fengu fyrir húsið. Þau voru jafnframt dæmd til þess að endurgreiða honum kostnað sem hann hafði lagt út fyrir stefndu á Spáni vegna samskipta við opinber yfirvöld þar og skjalagerðar.
Stefnandi krafðist þess að stefnda greiddi honum sem kaupverð fasteignar þeirra þá fjárhæð sem tilgreind var í afsali sem hann hafði gefið út sem lið í uppgjöri á milli aðila í tilefni af slitum sambúðar. Stefnda var sýknuð þar sem fyrirliggjandi skriflegar yfirlýsingar stefnanda voru í andstöðu við málatilbúnað hans og báru með sér að hann hygðist ekki krefja stefndu um hlutdeild í virði fasteignarinnar. Undirritun stefndu á afsal sem afsalshafi fól ekki í sér yfirlýsingu um greiðsluskyldu fjárskuldbindingar.
Seljandi báts sýknaður að svo stöddu af kröfu kaupanda bátsins um útgáfu afsals, gegn tiltekinni greiðslu.
Skipting á söluverði jarðar í óskiptri sameign milli eigenda, miðuð við ætlað raunverulegt verðmæti eignarhluta í stað fasteignamats.
Suðurgafl ehf, Sigríður Vilhjálmsdóttir, Þórir Sigurðsson ehf, Hrönn Greipsdóttir, Sigurður Haukur Greipsson, Minningarsjóður Ársæls Jónssonar, Svava Loftsdóttir, Marta Loftsdóttir, Pétur Guðfinnsson, Margrét Sigríður Pálsdóttir og Inga Ingibjörg Guðmundsdóttir (
Hjörleifur Kvaran lögmaður)
gegn
íslenska ríkinu (
Ívar Pálsson lögmaður)
Seljendur og kaupandi fasteignar fólu matsmönnum að meta sanngjarnt kaupverð eignarinnar. Með undirmati og yfirmati tók matsferlið rúm tvö og hálft ár. Í yfirmati var mælt fyrir um að kaupverðið skyldi bera vexti frá því að kaupsamningur var undirritaður og þar til kaupverðið var innt af hendi. Kaupandi taldi sig ekki bundinn af þeirri niðurstöðu matsmanna að mæla fyrir um vexti á kaupverðið. Seljendur höfðuðu málið til þess að fá vextina greidda.Að mati dómsins stóðu hvorki lög né venja til þess að greiða skyldi vexti af kaupverði fasteignar þótt það frestaðist að inna það af hendi. Málsaðilar höfðu ekki heldur samið um það. Það var mat dómsins að yfirmatsmenn hefðu farið út fyrir matsspurninguna með því að mæla fyrir um vexti af kaupverðinu. Kaupandinn var því sýknaður af kröfu seljendanna um vexti af kaupverðinu.
Eik fasteignafélag hf (Þórir Júlíusson) gegn
Andra Má Ingólfssyni (
Ólafur Haraldsson)
Stefndi keypti fasteign á Seltjarnarnesi af stefnendum. Eftir að hann hafði fengið eignina afhenta en áður en hann hafði greitt lokagreiðslu og fengið afsal gefið út komst hann að því að lóðin var ekki jafnstór og tilgreint var í kaupsamningi. Hann taldi sig eiga rétt til skaðabóta eða afsláttar af kaupverði sem næmi lokagreiðslu. Stefnendur höfðuðu mál til þess að knýja stefnda til þess að inna lokagreiðslu kaupverðsins af hendi. Talið var að lóðin væri 20,27% minni en kom fram í söluyfirliti. Dómurinn mat þann mun verulegan í skilningi 21. gr. laga nr. 40/2002. Með vísan til 27. gr. sömu laga var talið að seljendur bæru ábyrgð á því að kaupandi fékk ekki réttar upplýsingar áður en hann keypti. Dómurinn taldi kaupandann ekki eiga rétt á skaðabótum þar eð sök seljenda hefði ekki verið sönnuð. Hins vegar taldi dómurinn að kaupandinn ætti rétt á afslætti af kaupverði sem næmi þessum mun á stærð lóðarinnar samkvæmt kaupsamningi og mældri stærð hennar.
Gagnstefndu voru dæmd til að greiða gagnstefnendum eftirstöðvar kaupverðs gegn útgáfu afsals fyrir fasteign. Frá greiðslunni var dregið, vegna skuldajafnaðar, fjárhæð sem talin var samsvara kostnaði við að bæta úr göllum á fasteigninni.
Fallist á fjárkröfu kröfuhafa þar sem ágreiningur var um söluverð.
Fallist var á kröfugerð stefnanda að hluta um greiðslu fyrir vinnu við innleiðingu og gangsetningu á tölvubúnaði í þágu stefnda.
Stefndu gert að greiða eftirstöðvar kaupverðs fasteignar. Gagnkrafa stefndu, skaðabótakrafa vegna galla á hinni seldu fasteign, var talin vera svo vanreifuð að hún væri ótækt til skuldajafnaðar gegn kröfu stefnenda. Málskostnaður var felldur niður milli aðila.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda andvirði bifreiðar að frádregnum innborgunum.
Stefndi var talinn hafa keypt bifreiða af stefnanda. Stefndi hafði aftur á móti ekki komið greiðslu fyrir hana til stefnanda og var því gert að greiða honum umkrafða fjárhæð, enda ekkert komið fram um að hún gæti ekki talist sanngjarnt verð fyrir umrædda bifreið.
Fasteignakaup
Deilt um eftirstöðvar kaupverðs vegna kaupa gagnstefnenda á íbúð.
Stefnda gert að greiða fyrir kaup á þjónustu.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda fjárhæð reiknings vegna viðgerða á köfunarbúningum. Ekki hafði verið samið fyrirfram um endurgjald fyrir þjónustuna. Ekki var fallist á með stefnda að reikningsfjárhæðin væri hærri en næmi gangverði fyrir sambærilega þjónustu eða telja mætti hana ósanngjarna.
Annar stefndu gert að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverðs á fellihýsi. Einn stefndu sýknaður þar sem ekki lá fyrir að hann hafi ætlað að vera kaupandi.
Stefnda var dæmd til að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverðs samkvæmt kaupsamningi um fasteign. Kröfu stefndu um riftun kaupa var vísað sjálfkrafa frá dómi.
E krafðist þess að kaupsamningi hans við B og R um jörð yrði breytt þannig að kaupverð hennar yrði ákveðið annað og hærra, sbr. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Ekki var talið að slíkur munur hafi verið á stöðu hans og B og R við samningsgerðina að máli gæti skipt samkvæmt því lagaákvæði. Þrátt fyrir að íbúðarhúss á jörðinni hafi ekki verið getið í kauptilboði, heldur einungis kaupsamningi, var húsið hluti af fasteigninni og hvergi hafi verið mælt fyrir um að það væri þar undanskilið. Hafi íbúðarhúsið því fylgt með í kaupunum á jörðinni og hafi því í reynd ekki verið ósamræmi á milli tilboðs og kaupsamnings að þessu leyti. Misræmi vegna greiðslu á síðasta hluta kaupverðs var talið hafa engin áhrif haft í reynd og var því hafnað að það gæti skipt máli við úrlausn um kröfu E. Talið var að sýnt hafi verið fram á með matsgerð að markaðsverð jarðarinnar hafi verið talsvert hærra en kaupverðið þegar kaupsamningur var gerður. Hins vegar var litið svo á að fleiri atriði en hugmyndir um markaðsverð jarðarinnar hafi, að því er E varðaði, orkað á ákvörðun um kaupverð í samningsgerð við B og R. Eftir gerð samningsins hafi atvik þróast á þann veg að ýmsar forsendur sem E hafi gefið sér um ófjárhagsleg atriði hafi brugðist. Svo sem ráðið yrði af matsgerðum sem aflað hafi verið undir rekstri málsins hafi sú breyting orðið að markaðsverð jarðarinnar hafi lækkað verulega. Talið var að samkvæmt niðurlagsorðum 2. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936 yrði ekki horft framhjá þessari lækkun á markaðsverði hins selda. Var talið óvíst að kaupverðið yrði annað en það sem upphaflega var ákveðið ef við núverandi markaðsaðstæður yrði samið á sömu forsendum og áður um kaupin með fullri vitneskju um verðmæti þess sem þau tækju til. Að þessu virtu var talið að ekki yrði brugðist við forsendubresti gagnvart E með því að neyta heimildar samkvæmt 1. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936 til að breyta ákvæði kaupsamnings hans við B og R um fjárhæð kaupverðs. Voru B og R því sýknuð af kröfu E.
M seldi J hf. allt hlutafé í Í ehf. Skyldi kaupverð m.a. greitt miðað við rekstrarafkomu. Var rekstur Í ehf. síðar seldur öðru félagi og Í ehf. rann inn í J hf. M krafðist greiðslu eftirstöðva kaupverðs samkvæmt kaupsamningnum við J hf. þar sem engin atvik hafi orðið í samskiptum aðila sem fellt hafi þá skuldbindingu niður. Talið var að skuldbinding J hf. til að greiða M það sem eftir hafi staðið af kaupsamningsverði hafi verið miðuð við að unnt yrði að snúa taprekstri Í ehf. í rekstur með hagnaði á þeim tíma sem í hönd hafi farið. Þetta hafi ekki tekist og hafi staða félagsins verið orðin slík að skylt hafi verið að gefa bú þess upp til gjaldþrotaskipta. J hf. hafi valið að selja varanlega rekstrarfjármuni Í ehf. og yfirtaka félagið síðan með samruna. Þetta hafi m.a. falið í sér skuldbindingu af hans hálfu til að greiða kröfur lánardrottna félagsins. Var ekki fallist á með M að ákvörðun um þetta hafi haft þau áhrif að skuldbinding J hf. við hann samkvæmt samningnum hafi orðið virk, jafnvel þó að þessar aðgerðir hafi leitt til þess að ekki reyndi á árangur af rekstri félagsins á næsta ári. Ekki var heldur talið að M gæti byggt á því að honum hafi ekki sérstaklega verið gefinn kostur á að gæta hagsmuna sinna þegar þessar ákvarðanir hafi verið teknar, enda var ekki talið að hann hefði að réttu lagi getað hindrað þær eða sett það skilyrði að skuldbindingin við hann yrði efnd. Var J hf. því sýknað af kröfu M.
Stefndu dæmdir til að greiða hluta af eftirstöðvum kaupverðs samkvæmt kaupsamningi.
F og N gerðu með sér leigusamning um fasteignina Barónsstíg 2-4, Reykjavík ásamt lausafé, en um var að ræða hótel í rekstri. Kaupréttarákvæði var í leigusamningnum þar sem mælt var fyrir um að leigutaki mætti neyta kaupréttar á tilteknu tímabili fyrir verð, sem einnig var ákvarðað í ákvæðinu. Lögmaður leigutaka, F, tilkynnti leigusala, N, með bréfi 10. apríl 2006, að F hefði ákveðið að nýta kauprétt sinn að fasteigninni og öllu sem henni fylgdi. Nokkur samskipti lögmanna aðila áttu sér stað í framhaldinu en í bréfi lögmanns N 19. júlí 2006 var því hafnaði að F ætti kauprétt og því jafnframt lýst að kaupréttarákvæðið hefði ekki tekið til lóðar að Skúlagötu 36, sem nýtt hafði verið sem bílastæði við rekstur hótelsins. Í bréfinu var afstaðan rökstudd svo að kaupréttarákvæðið væri ósanngjarnt m.a. vegna verðbreytinga á fasteignamarkaði andstætt góðri viðskiptavenju að bera það fyrir sig og því einnig haldið fram að forsendur þess væru brostnar. Í bréfi lögmanns F, 20. júlí 2006, sagði að F hefði tryggt fjármagn til kaupa á fasteigninni frá tilgreindum banka. Fullyrt var að kaupverðið yrði greitt í samræmi við ákvæði í leigusamningi um leið og kaupsamningurinn yrði undirritaður og skilyrt veðleyfi fengist í fasteigninni fyrir láni til greiðslu á kaupverðinu. Því var einnig lýst yfir að greiðslur sem jafngiltu húsaleigu, yrðu inntar af hendi áfram en þær ætti að skoða sem innborgun á kaupverðið. F höfðaði mál og krafðist viðurkenningar á því að kaupsamningur milli málsaðila hefði komist á um hið leigða. N hélt því hins vegar fram að enginn kaupsamningur hefði komist á milli aðila og að F hefði aldrei boðið fram greiðslu kaupverðsins. Þá hefði F ekkert greitt og ekki samið við veðhafa um yfirtöku áhvílandi veðskulda. Þá hélt N því fram að ekkert hefði legið fyrir um að F gæti greitt kaupverðið í samræmi við ákvæði leigusamningsins og benti á að F hefði getað fullnægt greiðsluskyldu sinni með því að geymslugreiða kaupverðið samkvæmt ákvæðum laga nr. 9/1978. N taldi að F hefði ekki getað ákveðið einhliða að kaupsamningur hefði komist á, ekki hefði verið búið að semja um afhendingartíma innan þess tímabils sem kaupréttar mátti neyta og taldi N því að samkvæmt 11. gr. laga nr. 40/2002 hefði honum ekki verið skylt að afhenda nema gegn greiðslu kaupverðsins. N hafnaði því jafnframt að 27 bílastæði á lóðinni Skúlagötu 36 féllu undir kaupréttinn, lóðin væri hvergi nefnd í leigusamningi aðila. Í dómi Hæstaréttar var talið að komist hefði á kaupsamningur með tilkynningu lögmanns F til N, 10. apríl og 20. júlí 2006, um að F neytti kaupréttar að hinum leigði eignum, sem fullnægði skilyrðum 1. mgr. 7. gr. laga nr. 40/2002. Tekið var fram að N stundaði atvinnurekstur, fyrirsvarsmenn þess hefðu verið sáttir við leiguverð og báðir aðilar hefðu notið lögmannsaðstoðar í aðdraganda samningsgerðar. Í því ljósi var ekki talið að svo verulegar breytingar hefðu orðið á markaðsverði umræddra fasteigna að það væri ósanngjarnt eða andstætt góðum viðskiptaháttum að F skyldi neyta kaupréttar síns. F bauð fram greiðslu kaupverðs í bréfi 20. júlí 2006 en þá hafði N þegar hafnað að F gæti neytt kaupréttarins. Var því ekki talið að horfa ætti F til réttarspjalla að tilboð hans um greiðslu kaupverðsins í téðu bréfi væri undir áskilnaði um skilyrt veðleyfi, sem ekki átti sér stoð í kaupréttarákvæðinu. Þá var ekki talið að atvik væru með þeim hætti að F hefði borið skylda til að greiða kaupverðið inn á geymslureikning samkvæmt lögum nr. 9/1978. Var því fallist á kröfu F um viðurkenningu á því að kaupsamningur hefði stofnast um þá eignarhluta er kauprétturinn tók til. Sýknað var að svo stöddu af kröfu F um skyldu N til útgáfu afsals þar sem ekki hefði legið fyrir hve mikinn hluta kaupverðsins F hefði greitt að teknu tilliti til þess að lögskilauppgjör átti eftir að fara fram. Ekki var fallist á mótmæli N við útreikningi F á fjárhæð kaupverðsins. Fallist var á kröfu F um að tímamark kaupa skyldi vera 31. júlí 2006 og að lögskil kaupanda og seljanda skyldu miðuð við þann dag, enda bæri F skyldur húseiganda frá því tímamarki. Jafnframt var fallist á kröfu hans um að greiðslur hans eftir 1. ágúst, sem svöruðu til húsaleigu, mætti draga frá kaupverði þegar gengið yrði frá kaupsamningi. Hafnað var kröfu F um að viðurkennt yrði að draga mætti frá framangreindu kaupverði uppgreiðslugjöld vegna áhvílandi lána við Landsbanka Íslands hf., þar sem þessi krafa F var talin í andstöðu við 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991. Loks var ekki talið að lóðin Skúlagata 36, væri í þeim tengslum við hið leigða, eins og því var lýst í leigusamningi, að telja bæri að sérstakur réttur eins og kaupréttur tæki einnig til hennar eða afnotaréttar yfir hennar og var N því sýknaður af kröfu F sem tók til Skúlagötu 36.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á að kaupsamningur hefði komist á milli aðila og hvers efnis hann væri. Var ekki talið að stefnandi hefði sýnt fram á að kaupsamningur hefði komist á og var stefndi því sýknaður.
Stefnandi krafði stefnda um eftirstöðvar kaupverðs innflutts byggingarefnis í stálgrindarhús en ágreiningur var um útreikning á kröfunni. Krafa stefnanda var tekin til greina.
Stefndu voru dæmd til að greiða stefnanda skaðabætur vegna vanefnda stefndu á kauptilboði aðila.
Aðilar málsins ásamt þriðja manni áttu saman jörð í sérstakri sameign. Með samkomulagi 13. júní 2005 urðu þeir sammála um að slíta sameign sinni á jörðinni. Í samræmi við ákvæði samkomulagsins gerðu eigendurnir tilboð í eignarhluta hinna í jörðinni með þeim hætti að hver um sig lagði tilboð sitt fram í lokuðu umslagi. S átti hæsta tilboðið í jörðina. Hann ákvað að falla frá tilboði sínu og í samræmi við 2. tölulið samkomulagsins varð kaupréttur þess aðila sem næsthæsta tilboðið átti í jörðina þá virkur. J taldi að túlka bæri 2. tölulið samkomulagsins svo að með tilboði sínu hefði S skuldbundið sig til að greiða sér kaupverð í samræmi við tilboð sitt og þar sem S hefði ekki staðið við þá skuldbindingu ætti J rétt á greiðslu vegna vanefnda. Með vísan til aðdraganda og orðalags samkomulagsins var talið að þar sem ekki var tilgreint hvaða úrræði væru fyrir hendi félli hæstbjóðandi frá tilboði sínu, væri ekki unnt að skilja samkomulagið á þá leið að hann yrði bótaskyldur ef hann af einhverjum ástæðum stæði ekki við tilboð sitt.
Stefndi keypti fræsara af stefnanda á árinu 2003. Kaupverðið var óumdeilt en aðila greindi á um hvernig það skyldi greitt. Fallist var á að vinna stefnda í þágu stefnanda kæmi til frádráttar kaupverðinu að svo miklu leyti sem staðfest var með matsgerð, að væri réttmæt þóknun. Hins vegar var ekki talið sannað að kaupverðið skyldi eingöngu greitt með vinnu stefnda og að stefnandi hefði þannig skuldbundið sig til að skapa vinnu fyrir stefnda svo að hann gæti uppfyllt greiðsluskyldu sína. Stefndi var því dæmdur til þess að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverðs með dráttarvöxtum frá því að mánuður var liðinn frá þingfestingu málsins.
G, sem keypt hafði íbúð af R á grundvelli laga nr. 86/1988 um Húsnæðisstofnun ríkisins, voru dæmdar skaðabætur úr hendi R, þar sem sýnt þótti að við ákvörðun söluverðs íbúðarinnar hafi ekki verið farið réttilega að samkvæmt ákvæðum laganna. Við ákvörðun bótafjárhæðar var byggt á ítarlegu yfirmati dómkvaddra manna, enda hafði því ekki verið hnekkt.
B og S, sem báðir stunduðu hrossabúskap, áttu saman stóðhest. Ákváðu þeir að slíta sameigninni og varð að ráði að hvor þeirra ritaði á miða mat sitt á verði fyrir hestinn, en sá sem mæti hann hærra keypti á því verði. S mat hestinn á fjórar milljónir króna. Af þessu tilefni gaf B út reikning á hendur S fyrir tveimur milljónum króna auk virðisaukaskatts. S var óskylt að greiða meira en tvær milljónir króna fyrir hestinn, enda bar að líta svo á að virðisaukaskattur væri innifalinn í verðinu þar sem annað var ekki sérstaklega tekið fram eða mátti leiða af atvikum við samningsgerðina.