Stefndi, sportbátafélag, var sýknaður af dómkröfu stefnanda um það að ákvörðun stjórnar stefnda um að áminna stefnanda og banna honum notkun tækja stefnda yrði felld úr gildi. Hins vegar var ákvörðun stjórnar stefnda um að vísa stefnanda úr félaginu felld úr gildi, auk þess sem að viðurkennd var bótaskylda stefnda gagnvart stefnanda vegna þess umframkostnaðar stefnanda sem stafað hefði af greiðslu hans á utanfélagsgjöldum til stefnda í stað félagsgjalda, en að öðru leyti var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu, auk þess sem að stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um miskabætur.
Í málinu þótti slíkur vafi um tilvist og efni skuldabréfs sem stefnandi krafðist ógildingardóms fyrir að ekki væru skilyrði til þess að fallast mætti á slíka kröfu hans, sbr. 4. mgr. 121. gr. laga nr. 91/1991.
Í málinu þótti slíkur vafi um tilvist og efni skuldabréfs sem stefnandi krafðist ógildingardóms fyrir að ekki væru skilyrði til þess að fallast mætti á slíka kröfu hans, sbr. 4. mgr. 121. gr. laga nr. 91/1991.
Ekki var fallist á kröfur stefnanda á hendur stefndu þar sem ekki þótt sýnt nægilega fram á af hálfu stefnanda að fullnægt væri skilyrðum 2. mgr., sbr. 1. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991, eða þá 1. mgr. 80. gr. laga nr. 138/1994, sbr. 1. mgr. 108. gr. þeirra laga um sannaða ógjaldfærni félags sem hafi þá borið að gefa upp til gjaldþrotaskipta áður en umrædd viðskipti áttu sér stað.
Eik fasteignafélag hf (Þórir Júlíusson) gegn
Andra Má Ingólfssyni (
Ólafur Haraldsson)
Gagnstefnandi var sýknaður af kröfum aðalstefnanda í aðalsök málsins þar sem að ekki þótti vera sýnt fram á það af hálfu aðalstefnanda að eiginlegt tjón hans væri sannað m.t.t. úrræða hans til að takmarka tjón sitt þótt fallist væri á það að bótagrundvöllur væri fyrir hendi. Þá var aðalstefnandi sýknaður af dómkröfum gagnstefnanda í gagnsök málsins þar sem ekki var talið að sýnt væri fram á það af gagnstefnanda að bótagrundvöllur væri yfirleitt fyrir hendi hvað þær varðaði. Varð niðurstaðan því sú að málsaðilar voru sýknaðir af kröfum hvors annars.
Talið var að skylduaðild B að Félagi fasteignasala væri andstæð 2. mgr. 74. gr. stjórnarskrárinnar.
Orkuveita Reykjavíkur gerði samning við Austurveitu um kaup á öllum eignum og viðskiptavild veitunnar í október 2004. Stefndi, sem var einn eigenda og stjórnarformaður veitunnar, hætti viðskiptum við stefnanda ári síðar og tengdi sig við aðra borholu. Stefnandi krafðist bóta úr hendi stefnda sökum þess að forsendur hefði brostið er einn stærsti viðskiptavinurinn beindi viðskiptum sínum annað. Sýknað sökum aðildarskorts.
Ákært fyrir brot á vegalögum. Óumdeilt að um einkaveg var að ræða og ákærði í umboði vegahaldara að setja hlið á veginn í þeim tilgangi að loka honum. Ósannað að um refsiverða háttsemi hafi verið að ræða. Sýkna
Dagur Group hf (
Garðar Briem hrl)
gegn
Bifreiðastillingum Nicolai og Sigurði Nicolaissyni I
Í málinu deildu aðilar um hvort vöruúttekt stefndu hjá stefnanda hefði verið tekin út í reikning eða hvort um staðgreiðsluviðskipti hefði verið að ræða. Var niðurstaðan sú að stefnandi hefði ekki sýnt fram á að stefndu hefðu ekki greitt fyrir vöruna. Var kröfu á hendur öðrum stefndu sem var einkafirma hins stefnda, vísað frá dómi þar sem slíkt firma skorti hæfi til að eiga aðild að dómsmáli en hinn stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda.