Dómstólaleit

Ágreiningur kom upp á milli bræðra sem ráku einkahlutafélag saman. Taldi annar hinn hafa dregið sér fé úr sjóðum félagsins og jafnframt hafa ráðstafað verðmætu umboði félagsins til síns eigin félags. Höfðaði hann mál í nafni einkahlutafélags þeirra bræða og krafðist skaðabóta og/eða endurgreiðslu fjárins úr hendi hins, sem kvað greiðslurnar hafa verið réttmætar greiðslur fyrir störf sín í þágu félagsins. Var talið ósannað að um óréttmætar greiðslur hefði verið að ræða. Þá var ekki talið sýnt fram á að stefndi hefði sölsað undir sig umboð félagsins og valdið því að það hefði runnið því úr greipum, þó hann hefði gert tilraun til þess. Var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda, en hvor aðila látinn bera sinn hluta málskostnaðar með hliðsjón af aðdraganda og atvikum máls.

Ágreiningur kom upp á milli bræðra sem ráku einkahlutafélag saman. Taldi annar hinn hafa greitt sér fé úr sjóðum félagsins án heimildar og krafðist endurgreiðslu í nafni félagsins. Bar stefndi fyrir sig að um hafi verið að ræða endurgreiðslu útlagðs kostnaðar í þágu félagsins, auk þess sem hann hefði millifært fé frá félaginu til annars félags í eigu þeirra bræðra, til greiðslu verklauna stefnda á þágu síðarnefnda félagsins. Þessi millifærsla hefði verið endurgreidd að mestu. Þá bar stefndi fyrir sig fyrningu. Fallist var á að hluti krafna stefnanda væri fyrndur, en stefndi dæmdur til greiðslu um einnar milljónar króna sem var umfram þann hluta sem síðarnefnda félagið hafði endurgreitt. Var hvor aðila látinn bera sinn hluta málskostnaðar með hliðsjón af aðdraganda og atvikum máls.

Stefndu voru sýknaðir af kröfum stefnanda, en stefnandi taldi sig hafa orðið fyrir tjóni vegna saknæmarar og ólögmætrar háttsemi endurskoðenda í tengslum við tíu hlutafjárhækkanir.

Ágreiningur um ákvarðanir hluthafafunda stefnda.

Stefnandi krafðist þess að úrskurður yfirskattanefndar frá 2017 og úrskurður ríkisskattstjóra frá febrúar 2016, um endurákvörðun opinberra gjalda stefnanda gjaldárin 2013 og 2014, yrði felldir úr gildi og stefnda gert að endurgreiða stefnanda oftekna skatta og gjöld ásamt vöxtum. Fallist var á kröfu stefnanda.

Aðila greindi á um hvort stefnandi væri með réttu eigandi að 7,5% hlut í félaginu B hf. Talið var að málsatvik og fyrirliggjandi gögn bæru ótvírætt með sér að faðir stefnanda hefði selt hlut sinn í félaginu haustið 1991 og að hluturinn hafi því ekki fallið til stefnanda eftir andlát hans. Voru stefndu því sýknaðir af kröfum stefnanda.

Ákvörðun hluthafafundar um sölu lóðarréttinda var talin ótilhlýðileg og andstæð 95 gr. hlutafélagalaga nr. 2/1995. Hvorki var fallist á aðildarskort fyrrverandi stjórnarmanns né að vísa ætti málinu frá ex officio.

Stefnandi krafði hið stefnda hlutafélag um greiðslu samkvæmt reikningum útgefnum í maí 2016 fyrir þjónustu á árunum 2014-2015, en hið stefnda hlutafélag var ekki stofnað fyrr en um mitt ár 2015. Stefnandi var meðal frumkvöðla að stofnun stefnda. Ósannað var talið að samið hefði verið um greiðslu gagngjalds fyrir veitta þjónustu og að stefndi hefði tekist á hendur greiðsluskyldu gagnvart stefnanda við eða eftir stofnun hlutafélagsins, sbr. 2. mgr. 15. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög. Var því fallist á það með stefnda að stefnandi hefði sem frumkvöðull lagt fram vinnuframlag sitt áður en hlutafélagið var fullfjármagnað og borið áhættu af því hvort fjárfestar fengjust til að taka þátt í þeim kostnaði.

Hvað sem leið skyldu T, sem starfaði sem framkvæmdastjóri S ehf., til að upplýsa stjórn félagsins um kaup sín á hlut í V ehf., stuttu áður en hann lét af starfi, var ekki talið að S ehf. hefði sýnt fram á að samningsgerð T, fyrir hönd einkahlutafélags síns, hefði valdið S ehf. tjóni. Var T og einkahlutafélag hans því sýknað af skaðabótakröfu S ehf.

Kröfum stefnanda vísað frá dómi vegna skorts á lögvörðum hagsmunum.

Eignarréttur M að hlutabréfum í RB var viðurkenndur þar sem ekki var fallist á að S hefði orðið eigandi að bréfunum á grundvelli forkaupsréttar.

Kröfu stefnenda um afslátt af kaupverði hlutabréfa í hlutafélagi sem stefndi seldi þeim hafnað. Ekki var fallist á þá málsástæðu stefnenda að hið selda hefði verið haldið galla sem veitti þeim rétt til afsláttar né heldur að þeim hefði tekist sönnur þess að stefndi hefði búið yfir upplýsingum sem hann leyndi þeim við kaupin og skiptu máli fyrir verðmæti hins selda. Þá var talið að stefnendur hefðu vanrækt skoðunarskyldu sína við kaupin og gætu því ekki borið fyrir sig atriði sem þeim hafi mátt vera kunnugt um.

Þb. Sáttar ehf. dæmt til endurgreiðslu láns er félagið fékk í júní 2007. Aðrir stefndu sýknaðir af skaðabótakröfu stefnanda vegna fyrningar.

Skattamál. Tvísköttunarsamningur. Hlutafélög.

Skaðabótamál. Reglur hlutafélagalaga um kaup á eigin hlutum, bótaábyrgð trúnaðarmanna hlutafélaga o.fl

Leyst var úr ágreiningi um túlkun og stjórnskipunarlegt gildi lagabreytingar sem girti fyrir heimild hlutafélags í slitameðferð til þess að vera samskattað með dótturfélögum.

Skuldamál

Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um skaðabætur í tilefni af uppsögn úr starfi.

Stefndi var sýknaður af miskabótakröfu stefnanda.

Kröfum hlutafélagsins A um ógildingu ýmissa löggerninga vegna viðskipta við F, sem þá var viðskiptabanki félagsins, á grundvelli ákvæða hlutafélagalaga, hegningarlaga og ógildingarreglna samningaréttar, var hafnað.

Annar ákærðu dæmdur til greiðslu sektar en fangelsisrefsingu sem vararefsingu fyrir brot gegn hlutafélagalögum. Meðákærði sýknaður af broti gegn sömu lögum.

Hafnað var kröfu stefnenda þess efnis að ómerktar yrðu tilteknar ákvarðanir hluthafafundar sem vörðuðu samruna Ufsabergs-útgerðar ehf. við Vinnslustöðina hf.

Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda skuld á grundvelli bankaábyrgðar.

Ágreiningur um heimildir framkvæmdastjóra félags til að skuldbinda félag og viðurkenningu á kröfu dótturfélags í bú varnaraðila, sem byggðist á heimild framkvæmdastjórans. Talið að framkvæmdastjóri hafi farið út fyrir heimild sína til að skuldbinda varnaraðila og kröfu sóknaraðila hafnað.

Ágreiningur um heimildir framkvæmdastjóra félags til að skuldbinda félag og viðurkenningu á kröfu dótturfélags í bú varnaraðila, sem byggðist á heimild framkvæmdastjórans. Talið að framkvæmdastjóri hafi farið út fyrir heimild sína til að skuldbinda varnaraðila og kröfu sóknaraðila hafnað.

Ágreiningur um heimildir framkvæmdastjóra félags til að skuldbinda félag og viðurkenningu á kröfu dótturfélags í bú varnaraðila, sem byggðist á heimild framkvæmdastjórans. Talið að framkvæmdastjóri hafi farið út fyrir heimild sína til að skuldbinda varnaraðila og kröfu sóknaraðila hafnað

Ágreiningur var um heimild fyrrverandi framkvæmdastjóra og fyrrverandi fjármálastjóra hlutafélags til að skuldbinda félag á grundvelli prókúruumboðs og stöðuumboðs framkvæmdastjóra við gerð afleiðusamninga.

Stefndi var sýknaður af fjárkröfu stefnanda sem varðaði ágreining um hagnað af sölu hlutar í einkahlutafélagi.

Við slitameðferð Kaupþings banka hf. lýsti dótturfélag bankans, Kaupthing Singer & Friedlander Isle of Man, kröfu á grundvelli ábyrgðaryfirlýsingar sem forstjóri bankans hér á landi hafði gefið út í september 2007, án samþykkis stjórnar. Taldi dómurinn að forstjórinn hefði ekki haft heimild til að gefa út yfirlýsinguna, enda væri hún bæði óvenjuleg og mikils háttar. Var kröfunni hafnað.

Í málinu reyndi á ákvæði 3. mgr. 133. gr. hlutafélagalaga, en þar segir að fái kröfuhafi í félagi, sem tekið hefur þátt í skiptingu, ekki fullnustu, beri hvert hinna þátttökufélaga óskipta ábyrgð á skuldbindingum sem stofnast höfðu þegar upplýsingar um skiptaáætlunina voru birtar. Talið var að krafa stefnanda sem laut að úthlutun aflahlutdeildar til báts hafi notið verndar ákvæðisins en stefndi var sýknaður sökum tómlætis stefnanda.

Stefndi sýknaður af launakröfu stefnanda.

Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um að ógilt yrði tiltekið ákvæði í eignaskiptayfirlýsingu um fasteignina Tryggvabraut 5, Akureyri.

Stefndu gert að greiða stefnanda bætur in solidum, þar sem stefndu mismunuðu hluthöfum Glitnis hf. með því að kaupa hlutabréf Bjarna Ármannssonar á yfirverði.

Ógild var ákvörðun stjórnar hlutafélags um að veita framkvæmdarstjóra umboð til að skuldbinda félagið og var umboðið fellt úr gildi.

Fyrrverandi framkvæmdastjóri og stjórnarformaður hlutafélags voru sýknaðir af skaðabótakröfu stefnanda. Deilt var um það í málinu hvort forráðamönnum hlutafélagsins hafi verið orðið skylt að gefa félagið upp til gjaldþrotaskipta þegar vöruúttetktir hjá stefnanda áttu sér stað.

Kaupendur hlutabréfa krafðir um skaðabætur sökum þess að þeir höfðu eigi farið eftir yfirtökureglum þágildandi laga um verðbréfaviðskipti. Sýkna.

Stefndu sýknaðir af kröfu stefnanda vegna aðildarskorts, en forsvarsmaður stefnanda hafði gert kaupsamning f.h. hlutafélags, en stofnaði síðan einkahlutafélag.

Ekki þóttu vera fyrir hendi slík tengsl milli tiltekinna eigenda hlutafjár í hlutafélagi að jafna mætti til þeirra tengsla sem leiða til yfirtökuskyldu samkvæmt 37. gr. laga nr. 33/2003 um verðbréfaviðskipti. Þá þóttu lög um verðbréfaviðskipti ekki fela í sér ákvæði er legði bann við því að hluthafi gripi til þess ráðs að selja sig niður fyrir yfirtökumörk þannig að yfirtökuskylda falli niður.

Deilt um hvort framlag stefnanda hafi verið styrkur eða greiðsla á hlutafé í stefnda. Framlagið talið greiðsla á hlutafé. Stefndi dæmdur til að endurgreiða greitt hlutafé þar sem hann sinnti ekki lögboðinni tilkynningarskyldu til hlutafélagaskrár samkvæmt 28. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög.

Minni hluti í hlutafélagi höfðaði skaðabótamál á hendur stjórnarmönnum. Bótaskylda viðurkennd.