Dómstólaleit

S var sakfelldur í héraði fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa í fyrsta lagi staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2016 til og með 2019 vegna tekjuáranna 2015 til og með 2018 með því að vanframtelja annars vegar rekstrartekjur sínar og hins vegar leigutekjur sínar. Í öðru lagi fyrir að hafa staðið skil á efnislega röngum virðisaukaskattskýrslum fyrir sjálfstæðan rekstur sinn uppgjörstímabilin janúar/ febrúar rekstrarárið 2015 til og með nóvember/desember rekstrarárið 2018 og í þriðja lagi látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald vegna sjálfstæðrar starfsemi sinnar í samræmi við kröfur laga nr. 145/1994 um bókhald. Landsréttur féllst á það með S að tekjur hans á árinu 2015 hefðu verið tvítaldar í ákæru sem næmi tiltekinni fjárhæð og að frádráttarbær kostnaður í rekstri hans hafi verið hærri en gert væri ráð fyrir í málinu. Niðurstaða Landsréttar var sú að undanskot S frá greiðslu opinberra gjalda og virðisaukaskatts næmu samtals 14.507.731 krónu og taldi rétturinn að brot hans samkvæmt 1. og 2. tölulið ákæru væru stórfelld í skilningi 1. mgr. 262. gr. almenna hegningarlaga. Sakargiftum um bókhaldsbrot samkvæmt 3. tölulið ákæru var vísað frá dómi þar sem háttsemislýsing ákæruliðarins uppfyllti ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Refsing S var ákveðin sem hegningarauki við eldri dóm. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og einnig til þess að dráttur hafði orðið á meðferð málsins. Var refsing S ákveðin fangelsi í 10 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Einnig var S gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 29 milljónir króna en sæta ella fangelsi í 330 daga.

Með hinum áfrýjaða dómi var Í sýknað af kröfu A um að felldir yrðu úr gildi úrskurðir ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar þar sem opinber gjöld A fyrir gjaldárið 2015 voru endurákvörðuð. Laut ágreiningur aðila að skattalegri meðferð á yfirfærslu fasteignar úr einkahlutafélaginu E, sem var í eigu A og þáverandi eiginkonu hennar, til þeirra beggja og að 27 milljóna krónu greiðslu til A samkvæmt samkomulagi um skilnað og skilnaðaruppgjör. Töldu skattyfirvöld að um ólögmæta og endurgjaldslausa úthlutun verðmæta úr félaginu hefði verið að ræða sem bæri að skattleggja sem tekjur hjá A. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt orðum sínum fól kaupsamningur um framangreinda fasteign ekki í sér endurgjald en A byggði á því að kaupverð hefði verið greitt með yfirtöku á skuldum E ehf. vegna fasteignarinnar og að fyrrverandi eiginkona A hefði tekið þær yfir við skilnað þeirra. Taldi Landsréttur engin samtímagögn sýna fram á þá skuldskeytingu og lægi meðal annars fyrir að fyrrverandi eiginkona A teldi skuldina ekki fram á skattaframtölum sínum auk þess sem fyrir lægi innheimtubréf sem beint væri að E ehf. en ekki henni. Þá vísaði Landsréttur til þess varðandi greiðslu til A samkvæmt samkomulagi um skilnað og skilnaðaruppgjör að málatilbúnaður A byggðist á því að þeir samningar sem á reyndi í málinu þýddu annað en það sem þeir mæltu berum orðum fyrir um. Í ljósi þess og þeirrar rannsóknar og gagna sem fyrir lægju væri óhjákvæmilegt, í því máli sem hér væri rekið, að A bæri að nokkru leyti sönnunarbyrði fyrir staðhæfingum sínum. Að þessum athugasemdum gættum staðfesti Landsréttur hinn áfrýjaða dóm um sýknu Í af kröfum A með vísan til forsendna.

H var sakfelldur í héraði fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum vegna tekjuáranna 2016, 2017 og 2018 á þann hátt að láta undir höfuð leggjast að telja fram tekjur frá einkahlutafélaginu A að fjárhæð 161.715.277 krónur og þannig komist hjá því að greiða tekjuskatt og útsvar að fjárhæð samtals 71.212.813 krónur. Taldi héraðsdómur að um laun H hafi verið að ræða sem honum hafi borið að gera grein fyrir í skattframtölum sínum. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu H. Við ákvörðun refsingar H var litið til þess að brot hans varðaði háum fjárhæðum, stóð yfir í um þrjú ár og var framið af einbeittum ásetningi en einnig til þess að óhæfilegur dráttur hafi orðið á rekstri málsins. Var refsing H ákveðin fangelsi í 15 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Einnig var H gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 142.500.000 krónur en sæta ella fangelsi í 12 mánuði.

Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en S tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árin 2014 og 2016 í gegnum einkahlutafélagið B. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf S hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A- liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum S.

Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en S tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árin 2014 og 2016 í gegnum einkahlutafélagið N sem var í eigu sambýliskonu S. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf S hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A- liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum S.

Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en R tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árið 2016 í gegnum einkahlutafélagið H. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf R hjá dótturfélagi K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum R.

Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en M tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árið 2016 í gegnum einkahlutafélagið H. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf M hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum M.

Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en M tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árið 2016 í gegnum einkahlutafélagið Ú. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf M hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum M.

Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags hans árin 2014 og 2016. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf lykilstjórnendanna hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu þeirra í skilningi 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum K hf.

Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en B tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árin 2014 og 2016 í gegnum einkahlutafélagið B, síðar Þ. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf B hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A- liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum B.

Í málinu var deilt um rétta skattlagningu söluhagnaðar hlutabréfa sem gefin voru út á grundvelli áskriftarréttinda sem K hf. veitti einkahlutafélögum í beinni og óbeinni eigu nokkurra lykilstjórnenda K hf. og dótturfélags bankans, en Á tók þátt í útgáfu áskriftarréttinda K hf. árin 2014 og 2016 í gegnum einkahlutafélagið B. Deildu málsaðilar um hvort skattleggja bæri söluhagnaðinn sem fjármagns- eða launatekjur og hvort starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til töku ákvörðunar í málinu vegna viðbótarlaunakerfis sem var við lýði á tímamarki hinnar umdeildu endurákvörðunar. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að leggja yrði til grundvallar að 9. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri almenn regla um skattlagningu tekna sem eigi rætur að rekja til starfstengdra kaupréttarsamninga. Féllst Landsréttur á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að hin umdeildu áskriftarréttindi hefðu haft mun ríkari einkenni starfstengds og afkastahvetjandi kaupauka en hefðbundinna viðskipta með hlutabréf á markaði. Taldi Landsréttur að líta yrði svo á að útgáfa réttindanna hefði verið liður í því að umbuna lykilstjórnendum með árangurstengdum kaupauka sem þeir gátu hagnast á ef vel gengi í rekstri bankans. Þar sem umbunin stæði í svo nánum tengslum við starf Á hjá K hf. yrði að líta á hana sem endurgjald fyrir vinnu hans í skilningi 1. töluliðar A- liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 9. gr. laganna. Loks hafnaði Landsréttur því að starfsmenn ríkisskattstjóra hefðu verið vanhæfir til meðferðar málsins og töku ákvörðunar í því. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum Á.

V og Í deildu um lögmæti þeirrar ákvörðunar ríkisskattstjóra að telja V hafa verið með skattalega heimilisfesti og skattskyldu á Íslandi á nánar tilgreindu tímabili. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að af dómaframkvæmd megi ráða að ríkisskattstjóri sé við ákvörðun um heimilisfesti ekki bundinn af skráningu lögheimilis í þjóðskrá ef talið er að aðili hafi haft fasta búsetu á öðrum stað en þar er skráð. Eins bendi dómaframkvæmd til þess að það hvíli á þeim sem borið hefur fulla og ótakmarkaða skattskyldu hér á landi að færa fram gögn til stuðnings breyttri heimilisfesti. Fyrir Landsrétti hafi V hafi meðal annars lagt áherslu á að leggja bæri til grundvallar vottorð breskra skattyfirvalda um að hann hafi haft skattalega heimilisfesti í Bretlandi frá 24. maí 2012. Taldi Landsréttur að þótt framlögð vottorð hefðu sönnunargildi í skilningi 71. gr. laga um meðferð einkamála gæfu þau ekki tilefni til ályktana um skattalega heimilisfesti umfram efni þeirra. Þegar atvik málsins væru metin heildstætt yrði staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að ekki yrði talið að áfrýjandi hafi fellt niður heimilisfesti hér á landi með tilkynningu sinni til þjóðskrár 24. maí 2012. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms að öðru leyti var hann staðfestur.

Með hinum áfrýjaða dómi var P sakfelldur fyrir meiri háttar skattalagabrot með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2017 til og með 2019, vegna tekjuáranna 2016 til og með 2018, með því að vanframtelja skattskyldar tekjur sínar frá N ehf. og þannig koma sér hjá því að greiða tekjuskatt og útsvar. Fyrir Landsrétti reisti P varnir sínar á því að hinar vanframtöldu tekjur, sem ákæra málsins tók til, hefðu ekki verið tekjur heldur endurgreiðslur N ehf. á fjármunum sem P hefði átt inni hjá félaginu. Í dómi Landsréttar var rakið að ekkert væri að finna í þeim nýju gögnum sem P hefði lagt fyrir Landsrétt eða framburði ákærða og vitnis fyrir Landsrétti sem væri til þess fallið að skjóta stoðum undir málsvörn hans. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Þá var niðurstaða héraðsdóms um refsingu P einnig staðfest.

A höfðaði mál á hendur Í og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra 24. janúar 2019 um endurákvörðun opinberra gjalda gjaldárin 2011 til 2015, sem og úrskurðir yfirskattanefndar frá 11. desember 2019, 1. apríl 2020 og 1. febrúar 2023, að því marki sem hafnað var kröfum um ógildingu fyrrnefnds úrskurðar ríkisskattstjóra. Loks krafðist A þess að Í yrði gert að greiða honum tilgreinda fjárhæð með dráttarvöxtum. Til vara krafðist A þess að 25% álag samkvæmt úrskurði ríkisskattstjóra yrði fellt niður. Deildu aðilar um það hvort A gæti fengið vinnu, sem hann innti af hendi fyrir tvö tilgreind dönsk félög, greidda þannig að launin rynnu til félagsins J ehf., sem skuldaði A verulegar fjárhæðir, og J ehf. notað þær þóknanatekjur sem það fékk vegna vinnu A til að greiða niður skuldir sínar við A, án þess að það leiddi til skattgreiðslna. Einnig var deilt um það hvaða áhrif niðurstaða úr sakamáli, þar sem A var sýknaður af ákæru, ætti að hafa á niðurstöður skattyfirvalda, hvort söluverð bifreiðar og ýmsar endurgreiðslur til A hefðu að öllu leyti skilað sér til lækkunar á skattstofni og að lokum hvort endurákvörðunin hefði brotið gegn stjórnsýslulegri meðferð. Með dómi héraðsdóms var felld úr gildi endurákvörðun opinberra gjalda A samkvæmt áðurnefndum úrskurði ríkisskattstjóra vegna gjaldársins 2011 en Í sýknað af öðrum kröfum A. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að í 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri mælt fyrir um að ef skattaðilar semdu um skipti sín í fjármálum á hátt sem væri verulega frábrugðinn því sem almennt gerðist í slíkum viðskiptum skyldu verðmæti, sem án slíkra samninga hefðu runnið til annars skattaðilans en gerðu það ekki vegna samningsins, teljast honum til tekna. Ákvæðið veitti skattyfirvöldum heimildir til að líta fram hjá formi gerninga og ákveða raunverulegt efni þeirra í skattalegu tilliti en sönnunarbyrði fyrir því að skilyrði væru til að beita reglunni hvíldi á skattyfirvöldum. Meginmarkmiðið með setningu reglunnar væri að gefa skattyfirvöldum heimild til að líta fram hjá ráðstöfunum skattaðila sem hefðu það eitt að markmiði að komast hjá skattlagningu. Einnig væri það skilyrði fyrir beitingu reglunnar að einhver hagsmunatengsl væru milli þeirra aðila sem ættu í lögskiptunum. Taldi Landsréttur að rík og náin hagsmunatengsl væru milli dönsku félaganna, J ehf. og A og að A hefði notið þeirra tekna sem hin erlendu félög greiddu vegna starfa hans fyrir félögin. Féllu þær greiðslur því undir tekjuhugtak 1. mgr. 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003. Þá var A ekki talinn hafa sýnt fram á að greiðslur frá erlendu félögunum hefðu að hluta verið endurgreiðslur vegna útlagðs kostnaðar. Var talið að Í hefði sýnt fram á að skilyrði 57. gr. laga nr. 90/2003 hefðu verið uppfyllt til að endurákvarða tekjur A vegna gjaldáranna 2012 til 2015. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

R var sakfelldur fyrir meiri háttar skattalagabrot með því að hafa sem raunverulegur framkvæmdastjóri A ehf. staðið að efnislega röngum skattframtölum fyrir félagið á tilgreindu tímabili með því að færa til gjalda í skattskilum félagsins kostnað á grundvelli tilhæfulausra reikninga frá firmanu B að tiltekinni fjárhæð. Auk þess að hafa staðið að efnislega röngum virðisaukaskattskýrslum fyrir sama tímabil með því að offramtelja innskatt á grundvelli hinna tilhæfulausu sölureikninga í nafni B og þar með vanframtelja virðisaukaskatt sem standa bar skil á. Þá var hann sakfelldur fyrir bókhaldsbrot með því að hafa rangfært bókhald félagsins A ehf. með því að færa til gjalda hina tilhæfulausu sölureikninga og með því offramtelja rekstrargjöld og innskatt í bókhaldi félagsins að tiltekinni fjárhæð. Jafnframt var R sakfelldur fyrir samsvarandi háttsemi gagnvart félaginu C. Loks var R sakfelldur fyrir meiri háttar skattalagabrot með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum og látið undir höfuð leggjast að telja fram tekjur sem runnu til hans sjálfs frá A ehf. og C ehf. og þannig komist undan að greiða tekjuskatt og útsvar að fjárhæð 16.823.383 krónur. Við ákvörðun refsingar R var það virt honum til refsiþyngingar að brot hans þóttu stórfelld og sýna einbeittan brotavilja, sbr. 6. tölulið 1. mgr. 10. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Jafnframt var höfð hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing R ákveðin fangelsi í 16 mánuði. Í ljósi þess mikla dráttar sem orðið hefði á málinu var fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Loks var honum gert að greiða 97.480.000 krónur í sekt til ríkissjóðs en sæta ella fangelsi í eitt ár.

G var ákærður fyrir meiriháttar skattalagabrot með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2010 til og með 2014, vegna tekjuáranna 2009 til og með 2013, með því að láta undir höfuð leggjast að gera grein fyrir eignarhaldi sínu á félaginu GM Ltd. og með því að láta undir höfuð leggjast að telja fram á skattframtölum sínum vegna sömu ára tekjur sem stöfuðu af hlutareign G á félaginu og rekstrarhagnað félagsins og hafa þannig komist undan greiðslu tekjuskatts, útsvars og fjármagnstekjuskatts. Byggði Á á því að allar greiðslur sem runnu inn á bankareikning GM Ltd. hjá banka í Lúxemborg teldust tekjur hjá félaginu og að rekstrarhagnaður þess hafi numið þeirri fjárhæð að frádregnum minni háttar útgjöldum vegna gjaldeyrisviðskipta og bankakostnaðar. Fyrir Landsrétti krafðist G frávísunar málsins frá héraðsdómi þar sem ákæra hafi efnislega verið byggð á skýrslu skattyfirvalda en ekki á sjálfstæðri rannsókn lögreglu. Landsréttur hafnaði kröfunni með vísan til þess að þegar ófullnægjandi rannsókn leiddi til þess að ákæruliðir teldust ekki sannaðir varðaði það ekki frávísun heldur sýknu. Landsréttur féllst á það með héraðsdómi að G hefði á tekjuárinu 2009 haft 66.354.336 krónur í tekjur af hlutafjáreign sinni í GM Ltd. G hefði komið sér undan greiðslu fjármagnstekjuskatts að fjárhæð 8.097.394 krónur, auk þess sem hann hefði ekki gert grein fyrir eignarhaldi sínu á félaginu á skattframtali. Undir rekstri málsins fyrir Landsrétti féllst Á á að tiltekin útgjöld teldust rekstrarkostnaður GM Ltd. Þá féllst rétturinn á að önnur tilgreind útgjöld teldust rekstrarkostnaður félagsins. Lagði rétturinn til grundvallar að rekstrarhagnaður GM Ltd. á tekjuárunum 2010 til 2013 hefði numið 180.798.436 krónum og næmi vangreiddur tekjuskattur og útsvar G samtals 81.298.415 krónum og vangreiddur fjármagnstekjuskattur 8.097.934 krónum. Var háttsemi G talin varða við 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. einnig 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og 2. mgr. 22. gr. laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga. Var refsing G ákveðin fangelsi í 18 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var honum gert að greiða 268.189.046 krónur í sekt til ríkissjóðs en sæta ella fangelsi í 360 daga.

B höfðaði mál gegn Í og krafðist þess aðallega að felldir yrðu úr gildi úrskurðir yfirskattanefndar 23. desember 2020 og ríkisskattstjóra 12. febrúar 2020 um fulla og ótakmarkaða skattskyldu hans á Íslandi samkvæmt lögum nr. 90/2003 um tekjuskatt á tímabilinu 1. janúar 2014 til 19. apríl 2017. Til vara krafðist B þess að úrskurðir yfirskattanefndar 23. júní 2023 og ríkisskattstjóra 27. ágúst 2020 yrðu felldir úr gildi að hluta og þeim breytt þannig að fellt yrði niður álagt útsvar á hann vegna tekjuáranna 2014, 2015, 2016 og 2017, frádráttur yrði heimilaður á móti tekjum vegna fullra dagpeninga samkvæmt reglum um skattmat fyrir hvert tekjuár 2014,2015, 2016 og 2017 að álag yrði fellt niður fyrir tekjuárin 2014, 2015, 2016 og 2017. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að B hafi ekki fellt niður heimilisfesti sína heldur verið heimilisfastur hér á landi á umræddu tímabili, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/2003, og borið fulla og ótakmarkaða skattskyldu. Þá var varakröfum hans hafnað. Var Í því sýknað af öllum kröfum B og honum gert að greiða málskostnað. Með dómi Landsréttar var héraðsdómur staðfestur um annað en málskostnað sem felldur var niður á báðum dómstigum.

Með dómi Landsréttar 15. júní 2018 var X sakfelldur fyrir stórfelld skattalaga- og bókhaldsbrot ásamt peningaþvætti. Ákæru á hendur X fyrir að skila efnislega röngum skattframtölum og láta undir höfuð leggjast að skila tekjuskatti og útsvari var hins vegar vísað frá héraðsdómi þar sem skattyfirvöld höfðu áður gert honum að greiða álag á vantalinn skattstofn vegna sömu brota en hin tvíþætta málsmeðferð var talin fara í bága við 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu. Með úrskurði endurupptökudóms 23. janúar 2023 var fallist á beiðni X um endurupptöku málsins fyrir Landsrétti. Við hina endurteknu málsmeðferð komst Landsréttur að sömu niðurstöðu og í hinum upphaflega dómi um að sakfella bæri X fyrir að hafa skilað efnislega röngum virðisaukaskattskýrslum og ekki staðið skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í starfsemi A ehf. og B ehf. Jafnframt fyrir að hafa ekki staðið skil á virðisaukaskattskýrslum í starfsemi A ehf. Þá var X sakfelldur fyrir að láta undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald beggja félaga á nánar tilgreindum rekstrartímabilum. Loks var X sakfelldur fyrir peningaþvætti með því leggja fjármuni, sem voru hluti ávinnings af þeim brotum, inn á tilgreinda bankareikninga, geyma þá og ráðstafa þeim svo til persónulega útgjalda og fasteignakaupa. Þá var jafnframt komist að sömu niðurstöðu er varðaði frávísun ákæru að hluta frá héraðsdómi. Var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði, en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í 3 ár. Þá var honum gert að greiða 258.000.000 króna í sekt.

X og Z voru ákærðir fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa sem fyrirsvarsmenn A ehf. eigi staðið skil á skattframtali félagsins gjaldárið 2014 vegna rekstrarársins 2013 og vanrækt að gera grein fyrir söluhagnaði vegna sölu á aflaheimildum til félagsins B hf. að tilgreindri fjárhæð og þannig komið félaginu undan því að greiða tekjuskatt. Í dómi Landsréttar kom fram að í samræmi við meginregluna um að allan vafa beri að meta sakborningi í vil yrði ekki talið að ákæruvaldinu hefði tekist að sýna fram á, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að hagnaður hefði orðið af sölu aflaheimilda A ehf. til B hf. á árinu 2013. Af þeirri niðurstöðu leiddi að ósannað væri að X og Z hefðu gerst sekir um þá háttsemi að telja ekki fram tilgreindan söluhagnað félagsins sem tekjur og koma félaginu þar með undan greiðslu tekjuskatts. Voru þeir því sýknaðir af þeirri háttsemi og broti gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 2. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Á hinn bóginn lægi fyrir að X og Z hefðu vanrækt sem fyrirsvarsmenn A ehf. að standa skil á skattframtali félagsins gjaldárið 2014 vegna rekstrarársins 2013 sem yrði að virða þeim til stórkostlegs hirðuleysis, sbr. 6. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003. Að virtu broti X og Z væri ljóst að refsing sú sem þeim yrði ákveðin færi ekki fram úr sektum, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga. X og Z voru fyrst yfirheyrðir sem sakborningar hjá skattrannsóknarstjóra í ágúst og september 2018 vegna ætlaðra brota. Var tveggja ára fyrningarfrestur brotsins þá liðinn og brotið því fyrnt. X og Z voru því sýknaðir af öllum kröfum ákæruvalds í málinu.

A höfðaði mál gegn Í og krafðist þess að felldir yrðu úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra frá 2018 og úrskurður yfirskattanefndar frá 2019 um heimilisfesti og skattskyldu A skv. 1. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Voru báðir úrskurðir felldir úr gildi í héraði. Í dómi Landsréttar var rakið að A hefði tilgreindan dag í maí 2012 tilkynnt Þjóðskrá um flutning lögheimilis til Bretlands, flogið þangað og undirritað samning um bráðabirgðahúsnæði í B þar í landi. Við meðferð málsins hjá ríkisskattstjóra hefði A lagt fram mikinn fjölda gagna til sönnunar því að um raunverulegan flutning hafi verið að ræða, þar á meðal staðfestingu breskra skattyfirvalda á skattalegri heimilisfesti og staðfestingu breskra yfirvalda á skráningu lögheimilis A þar í landi. Þrátt fyrir þau gögn hefðu skattyfirvöld úrskurðað að A hefði ekki fellt niður skattalega heimilisfesti á Íslandi tilgreindan dag í maí 2012, enda gæti dvöl í bráðabirgðahúsnæði í B ekki talist til fastrar búsetu í skilningi 1. mgr. 1. gr. þágildandi laga nr. 21/1990 um lögheimili. Fram kom að í lögunum væru ekki gerðar neinar sérstakar formkröfur til lögheimilis utan þess sem greinir í 2. mgr. 1. gr. laganna eða gerð krafa um að leiga komi fyrir afnot af húsnæði. Við mat á því hvort bráðabirgðahúsnæði gæti talist lögheimili hans í skilningi laganna skipti mestu máli hvort A hafði aðgang að húsnæði hér á landi eftir maí 2012. Í úrskurði yfirskattanefndar væri staðhæft að A hefði áfram haldið heimili hér á landi eftir þann tíma en sú niðurstaða styddist ekki við gögn málsins. Væru því verulegir annmarkar á þeirri niðurstöðu skattyfirvalda að form og efni samnings A um bráðabirgðahúsnæði í B væri með þeim hætti að ekki gæti talist hafa verið lögheimili hans. Ekki væri lagður nægilega traustur grundvöllur að þeirri niðurstöðu að A hefði ekki flutt skattalega heimilisfesti til Bretlands fyrr en í júlí 2012 en auk þess hefðu skattyfirvöld látið hjá líða að rökstyðja af hverju líta skyldi fram hjá staðfestingu breskra skattyfirvalda á skattalegri heimilisfesti A. Var kröfu Í um ómerkingu hins áfrýjaða dóms hafnað og dómkröfu A um ómerkingu úrskurðar ríkisskattstjóra vísað frá héraðsdómi án kröfu þar sem ekki væri þörf á ógildingu hans, enda fólst í úrskurði yfirskattanefndar staðfesting á honum. Var hinn áfrýjaði dómur að öðru leyti óraskaður um annað en málskostnað.

A höfðaði mál gegn Í og krafðist þess að úrskurður yfirskattanefndar um endurákvörðun opinberra gjalda hans nánar tilgreind tekjuár vegna greiðslna frá félaginu B yrði felldur úr gildi. Vara- og þrautavarakrafa A sneru að því að úrskurðinum yrði breytt með nánar tilteknum hætti. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki væru efni til að víkja frá þeirri meginreglu að ekki sé á færi dómstóla að breyta ákvörðunum stjórnvalda eins og A krafðist. Var vara- og þrautavarakröfu hans því vísað frá héraðsdómi án kröfu. A byggði á því að fyrrgreind endurákvörðun opinberra gjalda hans væri röng. Hann hefði lagt félaginu B til fé en þar hafi verið um að ræða kaup á hlutafé og lán til félagsins. Þessa fjármuni hafi hann fengið endurgreidda með þeim greiðslum sem málið tæki til en engar tekjur haft af fjárfestingu sinni aðrar en nánar tiltekinn gengishagnað. Þá bæri að skattleggja tekjur sem hann kynni að hafa haft sem fjármagnstekjur. Í dómi Landsréttar sagði að málið einkenndu takmarkaðar upplýsingar um félagið B og greiðslur milli þess og A. A hefði ekki gert grein fyrir greiðslunum, félaginu eða eign sinni í því í skattframtölum sínum. Engin haldbær gögn væru fyrir hendi til stuðnings því að A hefði veitt félaginu lán og gögn málsins bæru með sér að það hefði ekki verið A sem innti af hendi þá fjármuni sem hann kvaðst hafa lagt félaginu til. Þá væri engum áreiðanlegum gögnum til að dreifa um eðli, uppruna og forsendur þeirra greiðslna sem A fékk frá félaginu. A hefði haft næg tækifæri til að koma á framfæri frekari upplýsingum, átt að vera það auðvelt og yrði að bera hallann af því að hafa ekki gert það. Ógagnsæi sem kynni að leiða af staðsetningu félagsins B á Seychelles-eyjum yrði ekki túlkað A í hag, enda hafi hann kosið að stofna til viðskiptanna þar og þiggja greiðslur frá félaginu, án þess að gera grein fyrir því á skattframtölum fyrr en eftir að rannsókn á skattskilum hans hófst. Eins og málið lægi fyrir hafi annað ekki verið fært en að færa A greiðslurnar til tekna, fella þær undir 9. tölulið C-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og endurákvarða opinber gjöld A með þeim hætti sem gert var. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu Í af aðalkröfu A því staðfest, sem og niðurstaðan um kröfu A um niðurfellingu álags.

A höfðaði mál gegn Í og krafðist þess að úrskurður ríkisskattsstjóra um endurákvörðun opinberra gjalda hennar nánar tilgreind tekjuár yrði felldur úr gildi að hluta þannig að greiðslur að fjárhæð 16.183.378 krónur frá félaginu B yrðu ekki færðar henni til tekna. Til vara krafðist A þess að greiðslurnar yrðu skattlagðar sem fjármagnstekjur í stað almennra tekna og skattálag fellt niður. Í dómi Landsréttar var rakið að varakröfu A hafi verið vísað frá héraðsdómi og til að koma fram endurskoðun á þeirri niðurstöðu hefði A þurft að kæra til Landsréttar ákvæði héraðsdóms um frávísun. A hefði lagt fram kæru en ekki skilað kærumálsgögnum og því ekki orðið frekar af málinu, sbr. 4. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt þessu og þar sem ekki lá fyrir efnisdómur um varakröfuna var henni vísað frá Landsrétti. A byggði á því að hún hefði lagt félaginu B til fé á árinu 2006 en þar hafi verið um að ræða kaup á hlutafé og lán til félagsins. Þessa fjármuni hafi hún fengið endurgreidda með þeim greiðslum sem málið tæki til og því engar tekjur haft af fjárfestingu sinni, aðrar en 5.283 evrur. Í dómi Landsréttar sagði að það einkenndi málið að takmarkaðar upplýsingar lægju fyrir um félagið B og greiðslur á milli þess og A. A hefði ekki gert grein fyrir greiðslunum, félaginu eða eign sinni í því í skattframtölum sínum. Engin haldbær gögn væru fyrir hendi til stuðnings því að A hefði veitt félaginu lán og gögn málsins bæru með sér að það hefði ekki verið A sem innti af hendi þá fjármuni sem hún kvaðst hafa lagt félaginu til. Þá væri engum áreiðanlegum gögnum til að dreifa um eðli, uppruna og forsendur þeirra greiðslna sem A fékk frá félaginu. A hefði haft næg tækifæri til að koma á framfæri frekari upplýsingum, hefði verið það í lófa lagið og yrði að bera hallann af því að hafa ekki gert það. Ógagnsæi sem kynni að leiða af staðsetningu félagsins B á Seychelles-eyjum yrði ekki túlkað A í hag, enda hafi hún kosið að stofna til viðskiptanna þar og þiggja greiðslur frá félaginu, án þess að gera grein fyrir því á skattframtölum fyrr en eftir að rannsókn á skattskilum hennar hófst. Eins og málið lægi fyrir hafi annað ekki verið fært en að færa A greiðslurnar til tekna samkvæmt 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu Í af aðalkröfu A því staðfest.

M var gefið að sök meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2017 til 2018, vegna tekjuáranna 2016 og 2017, þar sem ekki hefðu verið taldar fram tekjur hans að fjárhæð 57.700.000 krónur vegna greiðslna frá A ehf., þar sem M var eini stjórnarmaðurinn, framkvæmdastjóri og eigandi alls hlutafjár. Fyrir Landsrétti krafðist M frávísunar frá héraðsdómi þar sem að með saksókn á hendur honum hefði verið brotið gegn 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmála Evrópu. Í dómi Landsréttar kom fram að M teldist ekki áður hafa verið sýknaður af því broti sem honum væri gefið að sök í málinu og því ekki um endurtekna málsmeðferð að ræða samkvæmt fyrrnefndum samningsviðauka. M hefði ekki á annan hátt sýnt fram á að saksóknin færi í bága við samningsviðaukann og var kröfu hans um frávísun málsins frá héraðsdómi því hafnað. Með dómi Landsréttar var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest að sannað teldist að M hefði staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2017 og 2018 með því að vantelja þar tekjur sínar. Þá var sannað að vilji hans hefði staðið til þess að skila skattframtölunum með framangreindum hætti. Með þessu hefði M komið sér undan greiðslu skatts og breytti engu um refsinæmi háttseminnar þótt hann hefði síðar, eftir að rannsókn skattrannsóknarstjóra hófst, greitt skatt af hinum vantöldu tekjum, enda brotið þá löngu fullframið. Varðandi fjárhæð hinna vantöldu tekna vísaði Landsréttur til þess að ljóst væri að fjárhæðum í ákæru og úrskurði ríkisskattstjóra bæri ekki fyllilega saman. M hefði kosið að una úrskurðinum og hefði staðið skil á greiðslu samkvæmt honum. Yrði að meta þessar aðstæður og þetta misræmi honum í hag þannig að ósannað teldist að vantaldar tekjur hans hefðu farið umfram það sem ríkisskattstjóri lagði til grundvallar. Samtals námu vantaldar tekjur M vegna tekjuáranna því 52.500.000 krónum. Þá taldi Landsréttur ekki unnt að leggja til grundvallar að um hefði verið að ræða úthlutun arðs í samræmi við fyrirmæli laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, er sætti fjármagnstekjuskatti, heldur taldist sannað að M hefði borið að greiða tekjuskatt og útsvar af fjárhæðunum. Loks vísaði Landsréttur til þess að ekki færi á milli mála að fjárhæðir vantaldra tekna og þess tekjuskatts og útsvars sem M kom sér undan greiðslu á, teldust í ljósi dómaframkvæmdar verulegar, svo að brotið teldist réttilega heimfært undir 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing M var ákvörðuð fangelsi í sex mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða 47.775.000 krónur í sekt til ríkissjóðs en sæta ella fangelsi í 360 daga.

L ehf. höfðaði mál gegn Í og laut ágreiningur aðila að endurákvörðun ríkisskattstjóra á opinberum gjöldum L ehf. gjaldárin 2008-2012. Endurákvörðunin hafði komið til vegna ákvarðana ríkisskattstjóra í málum dótturfélaga L ehf., B ehf. og J ehf., að fella niður í skattskilum félaganna umrædd ár, gjald- og skuldfærðar verðbætur og afföll i tilviki B ehf. og gjald- og skuldfærð afföll í tilviki J ehf. Vegna samsköttunar leiddu ákvarðanirnar til gjaldbreytinga hjá L ehf. vegna hækkunar á sameiginlegum tekjuskattstofni gjaldárin 2008 og 2012 en gjaldárin 2009, 2010 og 2011 til lækkunar á yfirfæranlegu rekstrartapi. Krafðist L ehf. þess aðallega að felldir yrðu úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra 20. desember 2013, um endurákvörðun opinberra gjalda L ehf., og úrskurður yfirskattanefndar nr. 280/2015, þar sem hafnað var kröfum L ehf. um ógildingu fyrrgreinds úrskurðar. Með dómum Landsréttar nr. 463/2021 og 464/2021 sem kveðnir voru upp sama dag er því slegið föstu að ekki hefðu verið skilyrði til að draga hin ætluðu afföll í tilviki J ehf. og afföll og verðbætur í tilviki B ehf. frá skattskyldum tekjum þeirra. Var Í því sýknað af kröfum félaganna B ehf. og J ehf. Með vísan til þess var hinn áfrýjaði dómur staðfestur og Í sýknað af aðalkröfu L ehf. Þá var vara og þrautavarakröfum L ehf. var vísað frá héraðsdómi án kröfu.

J ehf. höfðaði mál gegn Í og gerði þá kröfu að ógiltir yrðu úrskurður ríkisskattstjóra og úrskurður yfirskattanefndar. Laut ágreiningur aðila að því hvort J ehf. hefði verið heimilt í skattframtölum fyrir árin 2008-2012 að draga afföll af sölu skuldabréfa til K S.A., gefin út á árinu 2005, frá tekjum sínum þessi ár, sbr. 1. mgr. 1. töluliðar 31. gr., sbr. 2. tölulið 1. mgr. 49. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Byggði J ehf. á því að skilyrði ákvæðisins, sem sneri að því að kaupandi væri nafngreindur, hefði verið fullnægt þar sem fram hefði komið í samningi um kaup á bréfunum hver kaupandinn var, það er K S.A. Í málinu lá fyrir að M ehf. eignaðist öll skuldabréfin á árinu 2020 en félagið var samkvæmt gögnum málsins í eigu þriggja aðila sem jafnframt voru hluthafar í J ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að J ehf. yrði látinn bera hallann af sönnunarskorti fyrir því að kaupandi skuldabréfanna, eða eftir atvikum sá sem bar endanlega áhættu af kaupum þeirra, hafi í reynd ekki verið aðili tengdur þeim. J ehf. hafi verið í lófa lagið að kalla eftir upplýsingum um framangreint, með því að kalla eftir staðfestingu á því að skuldabréfin hafi ekki verið keypt fyrir áhættu tengds aðila eða framseld slíkum aðila. Lagt var til grundvallar að um hafi verið að ræða aðila sem var tengdur J ehf. í skilningi 57. gr. laga nr. 90/2003 og að enginn vafi væri á því að ráðstafanir og viðskipti með skuldabréfin hafi verið verulega frábrugðin því sem almennt gerist í slíkum viðskiptum milli ótengdra aðila, sbr. 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003. Tilgangurinn með viðskiptunum hafi fyrst og fremst verið skattalegur ávinningur og ekki skilyrði til að draga hin ætluðu afföll frá skattskyldum tekjum J ehf. Var Í því sýknað af kröfu J ehf. en varakröfu og þrautavarakröfu félagsins vísað frá héraðsdómi.

B ehf. höfðaði mál gegn Í og gerði þá kröfu að ógiltir yrðu úrskurður ríkisskattstjóra og úrskurður yfirskattanefndar. Laut ágreiningur aðila að því hvort B ehf. hefði verið heimilt í skattframtölum fyrir árin 2008-2012 að draga verðbætur og afföll af sölu skuldabréfa til K S.A., gefin út á árinu 2005, frá tekjum sínum þessi ár, sbr. 1. mgr. 1. töluliðar 31. gr., sbr. 2. tölulið 1. mgr. 49. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt . Byggði B ehf. á því að skilyrði ákvæðisins, sem sneri að því að kaupandi væri nafngreindur, hefði verið fullnægt þar sem fram hefði komið í samningi um kaup á bréfunum hver kaupandinn væri, það er K S.A. Í málinu lá fyrir að M ehf. eignaðist öll skuldabréfin á árinu 2019 en félagið var samkvæmt gögnum málsins í eigu þriggja aðila sem jafnframt voru hluthafar í B ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að B ehf. yrði látinn bera hallann af sönnunarskorti fyrir því að kaupandi skuldabréfanna, eða eftir atvikum sá sem bar endanlega áhættu af kaupum þeirra, hafi í reynd ekki verið aðili tengdur þeim. B ehf. hafi verið í lófa lagið að kalla eftir staðfestingu á því að skuldabréfin hafi ekki verið keypt fyrir áhættu tengds aðila eða framseld slíkum aðila. Lagt var til grundvallar að um hafi verið að ræða aðila sem var tengdur B ehf. í skilningi 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 og að enginn vafi væri á því að ráðstafanir og viðskipti með skuldabréfin hafi verið verulega frábrugðin því sem almennt gerist í slíkum viðskiptum milli ótengdra aðila, sbr. 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003. Tilgangurinn með viðskiptunum hafi fyrst og fremst verið skattalegur ávinningur og ekki skilyrði til að draga verðbætur og hin ætluðu afföll frá skattskyldum tekjum B ehf. Var Í því sýknað af aðalkröfu B ehf. en varakröfu og þrautavarakröfu félagsins vísað frá héraðsdómi.

E var sakfelldur í héraði fyrir meiri háttar brot gegn lögum nr. 90/2003 um tekjuskatt og lögum nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga, sbr. 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2012 til og með 2017 og láta undir höfuð leggjast að telja fram á skattframtölum sínum annars vegar persónulegar úttektir út af greiðslukortum sem E hafði afnot af og voru skuldfærð af bankareikningi GC ehf., hins vegar úttektir E samkvæmt viðskiptareikningi hans hjá GM ehf. Var refsing E ákveðin fangelsi í 10 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið um tvö ár. Þá var honum gert að greiða 108,9 milljónir króna í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en sæta ella fangelsi í 360 daga. Fyrir Landsrétti krafðist E þess aðallega að málinu yrði vísað frá héraðsdómi. Byggði E annars vegar á því að fjallað hefði verið um sakarefni málsins þegar ríkisskattstjóri endurákvarðaði gjöld á hann með úrskurði sínum, hins vegar að við skatteftirlit ríkisskattstjóra hefði verið brotið gegn rétti hans til réttlátrar málsmeðferðar við rekstur sakamáls þar sem honum hefði verið gert að viðlagðri refsiábyrgð að leggja fram gögn hjá ríkisskattstjóra sem síðan hefðu verið notuð við rannsókn málsins. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að ríkisskattstjóri hefði ekki lagt álag á vanframtalda tekjuskattstofna E og að við málsmeðferð hjá ríkisskattstjóra hefði ekkert verið fjallað um beitingu álags. Væri því ekki unnt að líta svo á að E hefði sætt tvöfaldri málsmeðferð vegna sömu refsiverðu háttsemi. Þá féllst rétturinn ekki á það með E að brotinn hefði verið á honum réttur til réttlátrar málsmeðferðar við rannsókn málsins. Var frávísunarkröfu E því hafnað. Landsréttur taldi sannað svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa að E hefði nýtt greiðslukort sem skuldfærð voru á bankareikning GC ehf. til eigin nota að því marki sem greint var í ákæru. Þá hefði E sem hluthafi, stjórnarmaður og framkvæmdastjóri í GM ehf. staðfest að félagið hefði lánað honum þá fjármuni sem í ákæru greindi. Samkvæmt því var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu E og refsingu.

S höfðaði mál á hendur Í og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra um endurákvörðun opinberra gjalda S gjaldárið 2012. Þá krafðist S þess að Í yrði gert að endurgreiða honum þá fjárhæð sem honum hafði verið gert að greiða í kjölfar endurákvörðunarinnar. Deildu aðilar um það hvort tilteknar ráðstafanir S hefðu falið í sér óheimila úttekt af fjármunum SG ehf. og hvort rannsókn málsins hefði verið fullnægjandi. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að ekki hefði verið sýnt fram á að ályktanir skattrannsóknarstjóra af skriflegum gögnum málsins hefðu verið óforsvaranlegar eða rangar um úttektir S á fjármunum sem tilheyrðu SG ehf. Þær ályktanir hefðu verið settar fram í frumskýrslu sem S hefði verið gefið færi á að andmæla. Bæði í skýrslu skattrannsóknarstjóra og úrskurði ríkisskattstjóra hefði verið tekin rökstudd afstaða til athugasemda S. Ekki yrði séð að þau gögn sem S hefði lagt fram með þeim athugasemdum hefðu stutt staðhæfingar hans og þær hefðu ekki heldur fengið stoð í fyrirliggjandi gögnum. Gögn málsins bæru ekki annað með sér en að ríkisskattstjóri hefði tekið sjálfstæða afstöðu til atvika, að fenginni niðurstöðu skattrannsóknarstjóra og á grundvelli gagna sem sá síðarnefndi aflaði. Var því hafnað að slíkur annmarki hefði verið á rannsókn eða niðurstöðu skattyfirvalda að efni væri til þess að ógilda úrskurð ríkisskattstjóra. Var Í því sýknað af öllum kröfum S.