S, sem annaðist innflutning á vindlum í þeim tilgangi að selja beint í smásölu í eigin netverslun, krafðist endurgreiðslu frá Í á gjaldi sem S innti af hendi til ÁTVR í formi heildsöluálagningar á tóbak, sbr. ákvæði laga nr. 86/2011 um verslun með áfengi og tóbak. Taldi S að ÁTVR væri óheimilt að skylda S til að greiða heildsöluálagningu sem skilyrði fyrir því að fá tóbak sitt afhent, þar sem félagið stundaði ekki heildsölu. Ekki var um það deilt að heildsöluálagning á tóbak væri skattur, en S taldi á hinn bóginn að ekki væri fyrir hendi skýr lagastoð fyrir álagningunni, en hvergi í lögum nr. 86/2011 var skilgreint hvað fælist í „heildsölu“ eða „heildsöluálagningu“. Í niðurstöðu Landsréttar var bent á að samkvæmt 1. málslið 2. mgr. 7. gr. laga nr. 86/2011 hefði ÁTVR einkaleyfi til að selja tóbak innanlands í heildsölu. Í því einkaleyfi fælist að allt tóbak sem flutt væri til landsins og selt á Íslandi þyrfti fyrst að afhenda ÁTVR og kaupa síðan af stofnuninni í heildsölu. Þá væri í 3. mgr. 9. gr. laganna mælt fyrir um að heildsöluálagning á tóbak skyldi vera 18%. Samkvæmt því væri í lögum nr. 86/2011 mælt fyrir um meginatriði þeirrar skattlagningar sem um ræddi og álagningin sem deilt var um byggð á beinum fyrirmælum löggjafans í samræmi við ákvæði stjórnarskrárinnar og markmið þeirra. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest og Í sýknað af kröfum S.
Stefnandi gaf út skuldabréf sem selt var til móðurfélags stefnanda í Noregi í tengslum við svokallaða fjárfestingarleið Seðlabanka Íslands. Ágreiningur reis um hvort stefnandi gæti dregið vaxtakostnaðinn af láninu frá tekjuskattsstofni, en með úrskurði 9. júlí 2020 ákvað ríkisskattstjóri að hafna frádrætti vaxtanna. Ekki var fallist á að brotið hefði verið gegn rannsóknarreglu og meðalhófsreglu við rannsókn málsins, enda laut ágreiningurinn fyrst og fremst að túlkun á ákvæðum tekjuskattslaga, einkum 31. gr., 1. mgr. 57. gr. og ákvæði 57. gr. b. Með vísan til þess að félög í atvinnurekstri hefðu almennt forræði á því hvernig þau kjósa að haga fjármagnsskipan sinni, þar með talið hvort fjármagna beri reksturinn með eigin fé eða lánsfé, var hvorki fallist á að sýnt hefði verið fram á að beita ætti 1. mgr. 57. gr. laganna vegna útgáfu skuldabréfsins né að frádráttur vaxtanna hefði ekki átt að falla undir 31. gr. laganna, enda lagt til grundvallar að lánsfjárhæðin hefði skilað sér í rekstrartengd verkefni stefnanda. Var því fallist á kröfu stefnanda um að fella úr gildi úrskurð ríkisskattstjóra frá 9. júlí 2020.
E ehf. höfðaði mál gegn G og krafðist ógildingar úrskurðar yfirfasteignamatsnefndar þar sem staðfest var ákvörðun G um að eignarhluti E ehf. á tilgreindri fasteign skyldi skattleggja á grundvelli c-liðar 3. mgr. 3. gr. laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, kom fram að umrædd fasteign væri í reynd notuð sem geymsla. Í ljósi eðlis húsnæðisins og notkunar þess yrði hvorki séð að því yrði fundin stoð í upptalningu a-liðar sömu málsgreinar né að það yrði talið hafa slík tengsl við íbúðir eða íbúðarhús að því yrði jafnað til húsnæðis þeirrar gerðar. Skírskotaði Landsréttur til þess að fyrir lægi að eignarhlutur E ehf. tengdist hvorki íbúðum á efri hæð umrædds húss né íbúðarhúsnæði eigenda E ehf. Var G því sýknaður af kröfum E ehf.
Skilagjald og umsýsluþóknun á einnota drykkjarumbúðir talin lögmæt skattheimta. Þó fallist á endurgreiðslu skattsins vegna tímabils þar sem reglugerð ráðherra kvað á um hærri umsýsluþóknun heldur en lögin heimiluðu á þeim tíma.
Í málinu krafðist G þess að viðurkennt yrði með dómi að honum væri heimilt að leggja fasteignaskatt á sumarbústað í eigu HK og HÞB samkvæmt c-lið 3. mgr. 3. gr. laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga vegna þess tíma sem sumarbústaðurinn var nýttur fyrir heimagistingu samkvæmt 2. málslið 1. mgr. 3. gr. laga nr. 85/2007 um veitingastaði, gististaði og skemmtanahald, sbr. lög nr. 67/2016. Var sú álagning G byggð á því að þar sem HK og HÞB hefðu nýtt sumarbústað sinn fyrir heimagistingu og þar með til útleigu í hagnaðarskyni hefðu þau haft með höndum ferðaþjónustu í skilningi 3. gr. laga nr. 4/1995. Í dómi Landsréttar kom fram að í ákvæði 5. mgr. 13. gr. laga nr. 85/2007 væri sérstaklega tekið fram að heimagisting sem uppfyllti skilyrði laganna teldist ekki fara fram í atvinnuhúsnæði í skilningi laga nr. 4/1995. Var talið að álykta mætti út frá þessu ákvæði eins og því hafði verið breytt með 10. gr. laga nr. 67/2016 að ætlun löggjafans með breytingunni hafi verið sú að það eitt að eigandi íbúðar, íbúðarhúss eða sumarbústaðar byði upp á heimagistingu þar ætti ekki að leiða til þess að vikið yrði frá þeirri reglu um álagningu fasteignaskatts af þessum eignum sem mælt væri fyrir um í a-lið 3. mgr. 3. gr. laga nr. 4/1995 og að slík starfsemi teldist þar með ekki til atvinnureksturs líkt og ferðaþjónusta annars gerði. Þá tók Landsréttur fram að samkvæmt 40. gr. stjórnarskrárinnar þyrfti skýra heimild í settum lögum til skattlagningar. Samkvæmt þessu var ekki fallist á það með G að hin umdeilda álagning fasteignaskatts hefði viðhlítandi stoð í ákvæði c-liðar 3. mgr. 3. gr. laga nr. 4/1995. Voru HK og HÞB því sýknuð af kröfu G.
Deilt var um hvort K væri heimilt að skattleggja húsnæði S og Á samkvæmt b. lið 3. mgr. 3. gr. laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga eða hvort skattleggja bæri húsnæðið samkvæmt a. lið sama ákvæðis. Fallist var á að raunveruleg notkun fasteignar ráði flokkun hennar með tilliti til fasteignaskatts og var talið sannað að umrætt húnæði hefði verið nýtt sem íbúð. Ekki var talið að sjónarmið K, sem byggðust m.a. á skipulagi sveitarfélagsins og skráningu fasteignarinnar, girtu fyrir rétt S og Á til að greiða fasteignaskatt í sama gjaldflokki og eigendur annars íbúðarhúsnæðis í sveitarfélaginu. Var því talið að skattleggja bæri húsnæði S og Á samkvæmt a. lið 3. mgr. 3. gr. laganna og K gert að endurgreiða þeim þá fjárhæð sem hafði verið ofgreidd.
Deilt var um hvort G-hreppi hefði verið heimilt að skattleggja sjö frístundahús í eigu B ehf. samkvæmt b. lið 3. mgr. 3. gr. laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga en þar er veitt heimild til að leggja skatt á mannvirki, sem eru nýtt fyrir ferðaþjónustu, er nemi 1,32% af álagningarstofni eignanna. Taldi B ehf. að rétt hefði verið að skattleggja umræddar eignir samkvæmt a. lið sömu málsgreinar en samkvæmt þeim lið skal skattur af sumarhúsum nema allt að ½ % af álagningarstofninum. Upplýst var að B ehf. hafði leigt umrædd sumarhús til stéttarfélaga til árs í senn, sem framleigðu þau til félagsmanna sinna. Með vísan til þessa atriðis og með hliðsjón af því að B ehf. yrði ekki talið veita ferðaþjónustu, eins og það hugtak væri almennt skilið, yrði að hafna því að leiga félagsins á húsunum yrði felld undir b. lið ákvæðisins. Kröfum G-hrepps um ógildingu úrskurðar yfirfasteignamatsnefndar, þar sem kveðið var á um að umræddar fasteignir ættu að skattleggjast samkvæmt a. lið ákvæðisins, var því hafnað.