Við endurákvörðun opinberra gjalda stefnanda var honum færður til skattskyldra tekna í skattframtali 2018 söluhagnaður vegna lóðarréttinda, að viðbættu 25% álagi. Stefnandi krafðist þess í málinu að felldir yrðu úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra þar að lútandi og úrskurður yfirskattanefndar, sem staðfest hafði þann úrskurð. Vísað var frá dómi þeirri kröfu stefnanda sem sneri að úrskurði ríkisskattstjóra en stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda að öðru leyti.
S, sem annaðist innflutning á vindlum í þeim tilgangi að selja beint í smásölu í eigin netverslun, krafðist endurgreiðslu frá Í á gjaldi sem S innti af hendi til ÁTVR í formi heildsöluálagningar á tóbak, sbr. ákvæði laga nr. 86/2011 um verslun með áfengi og tóbak. Taldi S að ÁTVR væri óheimilt að skylda S til að greiða heildsöluálagningu sem skilyrði fyrir því að fá tóbak sitt afhent, þar sem félagið stundaði ekki heildsölu. Ekki var um það deilt að heildsöluálagning á tóbak væri skattur, en S taldi á hinn bóginn að ekki væri fyrir hendi skýr lagastoð fyrir álagningunni, en hvergi í lögum nr. 86/2011 var skilgreint hvað fælist í „heildsölu“ eða „heildsöluálagningu“. Í niðurstöðu Landsréttar var bent á að samkvæmt 1. málslið 2. mgr. 7. gr. laga nr. 86/2011 hefði ÁTVR einkaleyfi til að selja tóbak innanlands í heildsölu. Í því einkaleyfi fælist að allt tóbak sem flutt væri til landsins og selt á Íslandi þyrfti fyrst að afhenda ÁTVR og kaupa síðan af stofnuninni í heildsölu. Þá væri í 3. mgr. 9. gr. laganna mælt fyrir um að heildsöluálagning á tóbak skyldi vera 18%. Samkvæmt því væri í lögum nr. 86/2011 mælt fyrir um meginatriði þeirrar skattlagningar sem um ræddi og álagningin sem deilt var um byggð á beinum fyrirmælum löggjafans í samræmi við ákvæði stjórnarskrárinnar og markmið þeirra. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest og Í sýknað af kröfum S.
Stefnandi sem er erlend ferðaskrifstofa krafðist ógildingar á úrskurði ríkisskattstjóra vegna synjunar á endurgreiðslu virðisaukaskatts fyrir tímabilið frá 2016 til 2018. Stefnandi hafi keypt ýmsa þjónustuþætti hér á landi og sett saman í ,,ferðapakka" sem seldir voru til erlendra viðskiptavina búsettir utan Íslands. Ekkert starfsfólk stefnanda fylgdi viðskiptavinum til Íslands. Í lögskýringargögnum og leiðbeiningum skattyfirvalda höfðu ítrekað verið dregnar upp sviðsmyndir þar sem erlendar ferðaskrifstofur sem endurselja ferðapakka væru ekki skráningar- eða skattskyldar hérlendis nema um sé að ræða einhver tengsl (t.d útibú, starfsmann, umboðsmann osfrv.) við Ísland. Enginn greinarmunur var gerður á milligöngu og endursölu að þessu leyti í þessum gögnum. Var fallist á ógildingu ákvörðunar ríkisskattstjóra með vísan til þess að ekki yrði séð að ákvörðun ríkisskattstjóra tæki mið af því að ákvæði 4. mgr. 11. gr. laga nr 124/2014 hafi bæði náð til milligöngu og endursölu, auk þess sem talið var eðlilegt að skattyfirvöld rökstyddu hvers vegna þau teldu sig ekki bundin af fyrr túlkun sem kom fram í lögskýringagögnum, skýrslu starfshóps og á heimasíðu skattyfirvalda og þá um leið hvernig slík ákvörðun samræmist meginreglum stjórnsýsluréttar um lögmæti, meðalhóf, fyrirsjáanleika, jafnræði og vandaða stjórnsýsluhætti. Þá var talið að ákvörðunin hefði ekki byggst á skýrum lagaákvæðum a.m.k. eins og þau höfðu verið túlkuð af skattyfirvöldum og útskýrð í lögskýringargögnum og leiðbeiningum til framteljanda. Var lagt til grundvallar að eðlilegast hefði verið að gera þessar breytingar með lögum eins og raunar var gert með gildistöku laga nr. 143/2018 þann 1. janúar 2019. Var jafnframt talið að í ljósi fyrri framkvæmdar hafi stefnandi mátt út frá lögmætis- og jafnræðisreglu ganga út frá að umsókn hans um endurgreiðslu á virðisaukaskatti yrði afgreidd með sambærilegum hætti og gert hafði verið í fjölda umsókna sem áður höfðu verið afgreiddar. Var ákvörðun ríkisskatstjóra ógild og stefnda gert að greiðal stefnanda málskostnað.
Stefnandi gaf út skuldabréf sem selt var til móðurfélags stefnanda í Noregi í tengslum við svokallaða fjárfestingarleið Seðlabanka Íslands. Ágreiningur reis um hvort stefnandi gæti dregið vaxtakostnaðinn af láninu frá tekjuskattsstofni, en með úrskurði 9. júlí 2020 ákvað ríkisskattstjóri að hafna frádrætti vaxtanna. Ekki var fallist á að brotið hefði verið gegn rannsóknarreglu og meðalhófsreglu við rannsókn málsins, enda laut ágreiningurinn fyrst og fremst að túlkun á ákvæðum tekjuskattslaga, einkum 31. gr., 1. mgr. 57. gr. og ákvæði 57. gr. b. Með vísan til þess að félög í atvinnurekstri hefðu almennt forræði á því hvernig þau kjósa að haga fjármagnsskipan sinni, þar með talið hvort fjármagna beri reksturinn með eigin fé eða lánsfé, var hvorki fallist á að sýnt hefði verið fram á að beita ætti 1. mgr. 57. gr. laganna vegna útgáfu skuldabréfsins né að frádráttur vaxtanna hefði ekki átt að falla undir 31. gr. laganna, enda lagt til grundvallar að lánsfjárhæðin hefði skilað sér í rekstrartengd verkefni stefnanda. Var því fallist á kröfu stefnanda um að fella úr gildi úrskurð ríkisskattstjóra frá 9. júlí 2020.
Stefnandi krafðist þess að úrskurður yfirskattanefndar frá 2017 og úrskurður ríkisskattstjóra frá febrúar 2016, um endurákvörðun opinberra gjalda stefnanda gjaldárin 2013 og 2014, yrði felldir úr gildi og stefnda gert að endurgreiða stefnanda oftekna skatta og gjöld ásamt vöxtum. Fallist var á kröfu stefnanda.
Talið var að álagning útboðsgjalds fyrir tollkvóta hefði verið andstæð ákvæðum 40. og 1. mgr. 77. gr. stjórnarskrárinnar. Var íslenska ríkinu gert að endugreiða þær fjárhæðir sem það hafði innheimt af stefnanda fyrir úthlutun tollkvóta.
Talið var að álagning útboðsgjalds fyrir tollkvóta hefði verið andstæð ákvæðum 40. og 1. mgr. 77. gr. stjórnarskrárinnar. Var íslenska ríkinu gert að endugreiða þær fjárhæðir sem það hafði innheimt af stefnanda fyrir úthlutun tollkvóta.
Talið var að álagning útboðsgjalds fyrir tollkvóta hefði verið andstæð ákvæðum 40. og 1. mgr. 77. gr. stjórnarskrárinnar. Var íslenska ríkinu gert að endugreiða þær fjárhæðir sem það hafði innheimt af stefnanda fyrir úthlutun tollkvóta.
Fallst var á að stefnanda væri heimilt að draga sölutap frá söluhagnaði hlutabréfa á árinu 2007 vegna sölu bréfanna til félags sem alfarið var í eigu stefnanda. Aðalkröfu stefnanda var hafnað þar sem verðlagning hlutanna var ekki í samræmi við verðmæti þeirra, en fallist á varakröfu sem tók mið af raunverulegu virði þeirra samkvæmt mati.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu stefnanda um ógildingu á úrskurði yfirskattanefndar að hluta.
Hafnað var kröfu stefnenda um endurgreiðslu sérstaks veiðigjalds sem lagt var á úthafsrækjuafla skipa þeirra fiskveiðiárið 2012/2013, samkvæmt a. lið bráðabirgðaákvæði I í lögum nr. 74/2012, um veiðigjöld. Ekki var fallist á þá málsástæðu að skattheimtan væri ólögmæt, í andstöðu við nánar greind ákvæði stjórnarskrár eða að um ólögmætt framsal skattlagningarvalds væri að ræða.
Skattalagabrot
Breyting á skipulagi og álagning gatnagerðargjalda talin lögmæt
Álögð veiðigjöld.
Skattamál.
Skattamál.
Skattamál
Skattamál
Viðurkennd var krafa um greiðslu gjalds sem FME hafði lagt á SPB hf. á grundvelli laga nr. 99/1999 og krafan talin búskrafa. Ekki var fallist á að álagning gjaldsins færi gegn stjórnarskrá.
Auðlegðarskattur. Stefndi, íslenska ríkið var sýknað af öllum kröfum stefnanda.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda þess efnis að úrskurður ríkisskattstjóra um endurákvörðun opinberra gjalda stefnanda gjaldárin 2006 - 2010 yrði felldur úr gildi. Einnig var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um endugreiðslu á þeim hluta af álögðum gjöldum sem stefnandi hafði greitt.
Stefndi, íslenska ríkið, var sýknað af þeirri kröfu stefnanda, Stoða hf., að skattkrafa samkvæmt úrskurði ríkisskattstjóra og síðar yfirskattanefndar félli undir nauðasamning félagsins. Þá var fallist á að stefnda hefði verið heimilt að skuldajafna umræddri skattakröfu á móti inneign vegna ofgreidds fjármagnstekjuskatts og stefndi því sýknaður af endurgreiðslukröfu stefnanda.
Stefndi dæmdur til að endurgreiða stefnanda gjald til umboðsmanns skuldara.
Stefnandi bjó í Danmörku í nokkur ár en fékk bætur frá Íslandi sem voru skattlagðar hér á landi án þess að stefnandi gæti nýtt skattkort eiginkonu sinnar. Ákvörðun ríkisskattstjóra um það var felld úr gildi og íslenska ríkinu gert að endurgreiða stefnanda skatt sem ofgreiddur var.
Ekki var fallist á kröfu stefnenda, einkahlutafélags og eiganda félagsins, sem jafnframt var starfsmaður þess, um ógildingu ákvarðana skattstjóra og úrskurða yfirskattanefndar er lutu að endurákvörðun opinberra gjalda stefnenda gjaldárið 2006. Voru ákvarðanir skattyfirvalda m.a. á því reistar að færsla kaupverðs bifreiðar, sem einkahlutafélagið seldi eiganda þess og starfsmanni, á viðskiptamannareikning þess síðarnefnda hefði falið í sér óheimilt lán í skilningi 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög og því bæri að líta á færsluna sem laun við álagningu opinberra gjalda, sbr. 3. mgr. 1. tölul. A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Ekki var fallist á að efnislegir annmarkar hefðu verið á þessari niðurstöðu skattyfirvalda.
Úrskurður skattstjóra þess efnis að ekki væri unnt að draga kaupverð aflamarks frá tekjum stefnanda, sbr. 1. mgr. og 2. málsl. 3. mgr. 48. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, var felldur úr gildi.
E hafði um árabil á hendi atvinnurekstur í eigin nafni við útleigu fasteigna, en í júní 2000 seldi hún síðustu fasteignina og að hennar ósk féllst skattstjóri á að fresta um tvenn áramót skattlagningu söluhagnaðar af eigninni. Samkvæmt rekstrarreikningum sem fylgdu tveimur næstu skattframtölum E varð ekki séð að hún hafi staðið upp frá því í atvinnurekstri. 30. apríl 2002 stofnuðu E og eiginmaður hennar einkahlutafélagið P ehf. Með stoð í 57. gr. c. þágildandi laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt, sbr. 27. gr. laga nr. 133/2001, voru eignir og skuldir, sem fram komu efnahagsreikningi E í árslok 2001, færðar í stofnefnahagsreikning P ehf. Samkvæmt rekstrarreikningi P ehf. fyrir 2002 og 2003 hafði félagið engar tekjur og gjöld þess voru óveruleg, en í skattframtali þess 2003 var færður til tekna söluhagnaður sem myndast hafði hjá E við sölu fasteignarinnar á árinu 2000, ásamt lögmæltu álagi. Með úrskurði skattstjóra var álagning á E og P ehf. fyrir gjaldárið 2003 tekin upp og gjöld þeirra ákveðin á ný á þeim grunni að fyrrgreindur söluhagnaður var talinn E til skatttekna, en felldur niður hjá P ehf. Yfirskattanefnd staðfesti þessa niðurstöðu og í málinu leituðust þau E og P við að fá úrskurði hennar hrundið. Talið var að frá miðju ári 2000 til loka árs 2001 hafi E engan rekstur haft með höndum og það sama ætti við um P ehf. á árunum í framhaldi af því. Þegar af þeirri ástæðu væri ekki fullnægt frumskilyrði 1. mgr. 57. gr. c. laga nr. 75/1981 til þess að skattleggja söluhagnað af sölu fasteignarinnar sem tekjur P ehf., heldur bæri með réttu að fara með hann sem tekjur E. Var kröfum þeirra því hafnað.
Stefnandi krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar varðandi skattlagningu á vátryggingafé úr sjúkdómatryggingu. Sýknað.
Stefnendur kröfðust þess að úrskurðir yfirskattanefndar yrðu felldir úr gildi. Krafa þeirra var byggð á því að ólögmætt hefði verið að leggja til grundvallar við úrlausnina að stefnendum hefði ekki verið heimilt að yfirfæra einstaklingsrekstur til einkahlutafélags og láta félagið taka við öllum skattaréttarlegum skyldum og réttindum rekstrarins. Ekki var fallist á að úrskurðirnir væru ólögmætir og var stefndi því sýknaður af kröfum stefnenda í málinu.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu um ógildingu úrskurðar Ríkisskattstjóra sem laut að kröfu stefnanda um breytingu á reikningsári. Þá var vísað frá 2. lið kröfugerðar stefnanda.
Stefnandi krafðist þess aðallega að ákvörðun skattstjóra um álagninu skatts á arð sem stefnandi fékk greiddan yrði felld úr gildi. Til vara krafðist stefnandi skaðabóta úr höndum stefnda vegna tjóns sem stefnandi taldi sig hafa orðið fyrir vegna þess að vanrækt hefði verið að samræma íslensk lög EES-samningnum. Ekki var fallist á að skattlagningin hafi verið ólögmæt eða að til bótaábyrgðar hefði stofnast vegna vanefnda á EES-samningnum. Þar með var ekki fallist á kröfu stefnanda um að fella ákvörðun um skattlagninguna úr gildi eða dæma stefnda til að greiða skaðabætur.
Ómerktur var úrskurður yfirskattanefndar og skattstjórans í Vestfjarðaumdæmi vegna ákvörðunar um hækkun launa eiganda smábáts.Taldi dómurinn að viðmiðunarregla ríkisskattstjóra um að reiknað endurgjald og greidd laun skyldu ekki vera lægri en 40% af aflaverðmæti báts ætti ekki lagastoð og færi í bága við 1. mgr. 77. gr. stjórnarskrár.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu lífeyrisþega um að felldur yrði úr gildi úrskurður skattstjóra, þar sem því var hafnað að greiða ætti fjármagnstekjuskatt af þeim hluta lífeyris sem stefnandi taldi vera ávöxtun af innborguð iðgjaldi.
Stefnandi krafðist ógildingar á úrskurði yfirskattanefndar varðandi tekjufærslu söluhagnaðar á skattframtali vegna sölu á fyrirtæki stefnanda á Íslandi á árinu 2001. Stefnandi hafði fjárfest í eignum í Danmörku á árinu 2002 og taldi heimilt að fyrna þær á móti tekjufærslu söluhagnaðarins en því var hafnað með úrskurði yfirskattanefndar sem krafist var ógildingar á. Einnig krafðist stefnandi viðurkenningar á því að henni hafi væri heimilt að nota frestaðan söluhagnað á skattframtali 2002 til endurfjárfestingar í fyrnanlegum eignum í Danmörku. Á þessar kröfur stefnanda var ekki fallist og stefndi því sýknaður af þeim.
Deilt var um álagningu erfðafjárskatts samkvæmt ákvörðun sýslumanns. Hafði arfleifandinn látist 29. desember 2003 og erfingjarnir fengið leyfi 16. febrúar 2004 til einkaskipta á dánarbúi hans. Erfðafjárskýrsla var afhent sýslumanni 13. apríl 2004. Á þeim tíma er leyfið var veitt voru í gildi lög nr. 83/1984 um erfðafjárskatt. Hinn 26. mars 2004 voru gefin út ný lög um sama efni nr. 14/2004 og voru þau birt 31. sama mánaðar. Í 21. gr. þeirra laga var mælt fyrir um að lögin skyldu öðlast gildi 1. apríl 2004 og taka til skipta á dánarbúum eftir þá, sem létust þann dag eða síðar. Sagði enn fremur að frá sama tíma féllu lög nr. 83/1984 úr gildi. Í Hæstarétti var tekið fram að samkvæmt beinum orðum ákvæðisins hefði ekki verið í gildi 13. apríl 2004 nein löggjöf um erfðafjárskatt vegna töku arfs eftir þá, sem látnir voru fyrir 1. apríl 2004. Engu gæti breytt hvort ætlun löggjafans kynni að hafa verið önnur en þessi, enda væri í 40. gr. stjórnarskrárinnar kveðið á um að engan skatt mætti leggja á nema með lögum. Var því talið að sýslumanni hefði brostið heimild til að leggja erfðafjárskatt á erfingjana samkvæmt fyrrnefndri erfðafjárskýrslu, en á þeim tíma hafði ekki tekið gildi ákvæði til bráðabirgða við lög nr. 14/2004, sem sett var með lögum nr. 15/2004 þar sem mælt var fyrir um að ákvæði laga nr. 83/1984 skyldu gilda um skipti á dánarbúum þeirra sem önduðust fyrir 1. apríl 2004. Var ákvörðun sýslumanns því felld úr gildi og það staðfest að erfingjarnir ættu ekki að greiða neinn erfðafjárskatt af arfi úr umræddu dánarbúi.