Dómstólaleit

Kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar varðandi skattskil stefnanda fyrir rekstrarárin 2017 og 2018 var hafnað.

Kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar varðandi skattskil stefnanda fyrir rekstrarárin 2014, 2015 og 2016 var hafnað.

Við endurákvörðun opinberra gjalda stefnanda var honum færður til skattskyldra tekna í skattframtali 2018 söluhagnaður vegna lóðarréttinda, að viðbættu 25% álagi. Stefnandi krafðist þess í málinu að felldir yrðu úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra þar að lútandi og úrskurður yfirskattanefndar, sem staðfest hafði þann úrskurð. Vísað var frá dómi þeirri kröfu stefnanda sem sneri að úrskurði ríkisskattstjóra en stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda að öðru leyti.

Ákærði var fundinn sekur um meiri háttar brot gegn skattalögum og lögum um bókhald og honum gert að sæta fangelsi í sextán mánuði, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið. Þá var ákærða gert sekt og honum jafnframt gert að sæta atvinnurekstrarbanni í tvö ár.

Stefnendur fengu arðgreiðslur frá félagi sem skráð var með skattalega heimilisfesti í Danmörku og greiddu fjármagnstekjuskatt af þeim að hluta til danska ríkisins. Í kjölfar þess að ríkisskattstjóri úrskurðaði félagið heimilisfast á Íslandi aftur í tímann fékkst skatturinn endurgreiddur frá dönskum skattyfirvöldum. Í málinu var deilt um það hvort stefnda, íslenska ríkinu, hefði verið rétt að bæta 2,5% álagi skv. 122. gr. tekjuskattslaga við greiðslurnar og m.a. gerð krafa um ógildingu úrskurðar yfirskattanefndar þar að lútandi. Dómurinn leit til þess að orðið hefði mismunur á álögðum tekjuskatti stefnenda og staðgreiðslu þeirra og taldi ekki efni til að fallast á málsástæður þeirra um viðtökudrátt, ómöguleika eða réttmætar væntingar. Þá voru mistök við lagasetningu í tíð eldri laga ekki talin hafa þýðingu í málinu auk þess sem málsmeðferðarreglur stjórnsýsluréttarins hefðu ýmist ekki verið brotnar eða leiddu ekki til ógildingar úrskurðarins. Var stefndi sýknaður af kröfum stefnenda.

Tvær ákærðu voru sakfelldar fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum. Var annarri gert að sæta fangelsi í tíu mánuði, skilorðsbundið til tveggja ára, jafnframt greiðslu 42.000.000 kr. sektar, en hinni fangelsi í sex mánuði, skilorðsbundið til tveggja ára, jafnframt greiðslu 22.000.000 kr. sektar. Þriðja ákærða var sýknuð af kröfum ákæruvaldsins, þar sem ekki þótti hafið yfir skynsamlegan vafa að fjármunir þeir sem málið varðaði hafi verið gjöf, líkt og málatilbúnaður ákæruvaldisns byggði á, en ekki lán líkt og ákærða hélt fram allt frá upphafi og lagði fram gögn um.

Ákærði var fundinn sekur um meiri háttar brot gegn skattalögum,í rekstri einkahlutafélags, meðal annars með því að hafa staðið skil á efnislegra rangri virðisaukaskattskýrslu og vanframtalið virðisaukaskatt sem og eigið staðið skil á staðgreiðslu opinberra gjalda. Var ákærða gert að sæta fangelsi í átta mánuði, skilorðsbundið í tvö ár, jafnframt 85.000.000 króna sekt í ríkissjóð. Þá var ákærði og dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar.

Ákærði var fundinn sekur um meiri háttar brot gegn skattalögum, sem framkvæmdastjóri einkahlutafélags, og var honum gert að sæta fangelsi í 16 mánuði, skilorðsbundið til tveggja ára janframt fésekt er nam rúmum 42 milljónum króna. Þá var ákærði sýknaður af kröfu ákæruvaldsins um atvinnurekstrarbann.

Hafnað var kröfu um að úrskurður ríkisskattstjóra um endurákvörðun opinberra gjalda yrði felldur niður af þeirri ástæðu að stefnandi hefði verið sýknaður í sakamáli vegna umræddra krafna. Þá var ekki fallist á að þeir ágallar væru á stjórnsýslulegri meðferð málsins sem ættu að leiða til þess að ógilda endurákvörðun skattyfirvalda og talið að stefnandi gæti ekki komist hjá skattgreiðslum með því að semja á þann hátt að launagreiðslur fyrir persónulegt vinnuframlag í þágu erlendrar samstæðu, sem ella hefðu runnið til stefnanda, sbr. 1. mgr. 1. tölul. A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003, greiddust sem þóknanatekjur til einkahlutafélags í eigu stefnanda og eiginkonu hans og kæmu til lækkunar á skuldum þess félags gagnvart stefnanda. Þá voru ekki talin liggja fyrir gögn um að stefnandi hefði persónulega greitt kostnað vegna útgjalda erlendu félaganna að öðru leyti en því að fallist var á að endurákvörðun vegna gjaldaársins 2011 yrði felld niður.

Ákærðu voru bæði fundinn sek um meiri háttar skattalagabrot í rekstri einkahlutafélags. Var hvoru um sig gert að sæta fangelsi í tíu mánuði, en fullnustu refsingu beggja frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Þá var hvoru um sig gert að greiða sekt að fjárhæð 53.000.000 kr.

Ákærði var sakfelldur fyrir meiri háttar skattalagabrot í rekstri einkahlutafélags árin 2017-2019 og dæmdur í sex mánaða fangelsi, skilorðsbundið tvö ár, auk ríflega 38.000.000 króna fésektar. Ákærði játaði háttsemi samkvæmt verknaðarlýsingu ákæru en tekist var á um hvort vanskil á ríflega 19.000.000 króna sköttum og opinberum gjöldum teldust meiri háttar í skilningi 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga eftir lagabreytingar á árinu 2021 og útgáfu fyrirmæla ríkissaksóknara um hvaða skattalagabrot skuli sæta ákærumeðferð. Með hliðsjón af nýlegum dómi Hæstaréttar og seinni dómum Landsréttar var fallist á sjónarmið ákæruvaldsins.

Stefnandi sem er erlend ferðaskrifstofa krafðist ógildingar á úrskurði ríkisskattstjóra vegna synjunar á endurgreiðslu virðisaukaskatts fyrir tímabilið frá 2016 til 2018. Stefnandi hafi keypt ýmsa þjónustuþætti hér á landi og sett saman í ,,ferðapakka" sem seldir voru til erlendra viðskiptavina búsettir utan Íslands. Ekkert starfsfólk stefnanda fylgdi viðskiptavinum til Íslands. Í lögskýringargögnum og leiðbeiningum skattyfirvalda höfðu ítrekað verið dregnar upp sviðsmyndir þar sem erlendar ferðaskrifstofur sem endurselja ferðapakka væru ekki skráningar- eða skattskyldar hérlendis nema um sé að ræða einhver tengsl (t.d útibú, starfsmann, umboðsmann osfrv.) við Ísland. Enginn greinarmunur var gerður á milligöngu og endursölu að þessu leyti í þessum gögnum. Var fallist á ógildingu ákvörðunar ríkisskattstjóra með vísan til þess að ekki yrði séð að ákvörðun ríkisskattstjóra tæki mið af því að ákvæði 4. mgr. 11. gr. laga nr 124/2014 hafi bæði náð til milligöngu og endursölu, auk þess sem talið var eðlilegt að skattyfirvöld rökstyddu hvers vegna þau teldu sig ekki bundin af fyrr túlkun sem kom fram í lögskýringagögnum, skýrslu starfshóps og á heimasíðu skattyfirvalda og þá um leið hvernig slík ákvörðun samræmist meginreglum stjórnsýsluréttar um lögmæti, meðalhóf, fyrirsjáanleika, jafnræði og vandaða stjórnsýsluhætti. Þá var talið að ákvörðunin hefði ekki byggst á skýrum lagaákvæðum a.m.k. eins og þau höfðu verið túlkuð af skattyfirvöldum og útskýrð í lögskýringargögnum og leiðbeiningum til framteljanda. Var lagt til grundvallar að eðlilegast hefði verið að gera þessar breytingar með lögum eins og raunar var gert með gildistöku laga nr. 143/2018 þann 1. janúar 2019. Var jafnframt talið að í ljósi fyrri framkvæmdar hafi stefnandi mátt út frá lögmætis- og jafnræðisreglu ganga út frá að umsókn hans um endurgreiðslu á virðisaukaskatti yrði afgreidd með sambærilegum hætti og gert hafði verið í fjölda umsókna sem áður höfðu verið afgreiddar. Var ákvörðun ríkisskatstjóra ógild og stefnda gert að greiðal stefnanda málskostnað.

Hafnað var kröfu um ógildingu ákvarðana skattyfirvalda um heimilisfesti stefnanda og fulla og ótakmarkaða skattskyldu hans hér á landi auk endurákvörðunar opinberra gjalda.

Ákærði sakfelldur fyrir skattalagabrot en ekki var fallist á kröfu um atvinnurekstrarbann.

Stefnandi gaf út skuldabréf sem selt var til móðurfélags stefnanda í Noregi í tengslum við svokallaða fjárfestingarleið Seðlabanka Íslands. Ágreiningur reis um hvort stefnandi gæti dregið vaxtakostnaðinn af láninu frá tekjuskattsstofni, en með úrskurði 9. júlí 2020 ákvað ríkisskattstjóri að hafna frádrætti vaxtanna. Ekki var fallist á að brotið hefði verið gegn rannsóknarreglu og meðalhófsreglu við rannsókn málsins, enda laut ágreiningurinn fyrst og fremst að túlkun á ákvæðum tekjuskattslaga, einkum 31. gr., 1. mgr. 57. gr. og ákvæði 57. gr. b. Með vísan til þess að félög í atvinnurekstri hefðu almennt forræði á því hvernig þau kjósa að haga fjármagnsskipan sinni, þar með talið hvort fjármagna beri reksturinn með eigin fé eða lánsfé, var hvorki fallist á að sýnt hefði verið fram á að beita ætti 1. mgr. 57. gr. laganna vegna útgáfu skuldabréfsins né að frádráttur vaxtanna hefði ekki átt að falla undir 31. gr. laganna, enda lagt til grundvallar að lánsfjárhæðin hefði skilað sér í rekstrartengd verkefni stefnanda. Var því fallist á kröfu stefnanda um að fella úr gildi úrskurð ríkisskattstjóra frá 9. júlí 2020.

Stefnandi krafðist þess að felld yrði úr gildi endurákvörðun ríkisskattstjóra um skattstofna stefnanda til tekjuskatts og útsvars á tilteknu árabili vegna greiðslna frá aflandsfélagi sem stefnandi átti hlut í og ekki höfðu verið taldar fram til skatts hér á landi. Stefndi íslenska ríkið var sýknað af þeirri kröfu og varakröfu stefnanda um að greiðslurnar yrðu skattlagðar sem fjármagnstekjur var vísað frá dómi.

Ákærði var fundinn sekur um meiriháttar brot gegn skattalögum sem og fyrir peningaþvætti í rekstri einkahlutafélags. Var honum gert að sæta fangeli í sex mánuði, en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið. Ákærði var jafnframt dæmdur til greiðslu sektar.

Ákærðu sakfelldir fyrir meiriháttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum og peningaþvætti

Máli vísað frá dómi vegna ósamræmis milli kröfugerðar og málsástæðna.

Stefnandi krafðist þess að úrskurður yfirskattanefndar frá 2017 og úrskurður ríkisskattstjóra frá febrúar 2016, um endurákvörðun opinberra gjalda stefnanda gjaldárin 2013 og 2014, yrði felldir úr gildi og stefnda gert að endurgreiða stefnanda oftekna skatta og gjöld ásamt vöxtum. Fallist var á kröfu stefnanda.

Ekki var fallist á kröfu stefnanda um að fella úr gildi úrskurð Ríkisskattstjóra og endurgreiða honum umkrafða fjárhæð. Byggði niðurstaðan einkum á því að ekki væru skilyrði til slíkrar endurkröfu samkvæmt 9. tl. 1. mgr. 31. gr. laga nr. 90/2003 þar sem að arðgreiðsla sú sem um var deilt í málinu gæti ekki talist samrýmast áskilnaði 73., sbr. og 74. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög.

Fallst var á að stefnanda væri heimilt að draga sölutap frá söluhagnaði hlutabréfa á árinu 2007 vegna sölu bréfanna til félags sem alfarið var í eigu stefnanda. Aðalkröfu stefnanda var hafnað þar sem verðlagning hlutanna var ekki í samræmi við verðmæti þeirra, en fallist á varakröfu sem tók mið af raunverulegu virði þeirra samkvæmt mati.

Skattamál. Deilt var um tekjufærslu í tengslum við ólögmætar úthlutanir úr einkahlutafélagi. Var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.

Stefndi ísl. ríkið sýknað af kröfu stefnanda um að að ógiltur verði með dómi úrskurður ríkisskattstjóra, dags. 3. maí 2016, um skattalega heimilisfesti stefnanda og ótakmarkaða skattskyldu á Íslandi frá 2006 til og með 2010.

Dómurinn taldi að lánveiting til hluthafa hafi verið andstæð 79. gr. laga nr. 138/1994, um einkahlutafélög og fæli því í sér skattskylda gjöf, sbr. 2. mgr. 4. tölul. 7. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt.

Dómurinn taldi að stefnandi hefði ekki fellt niður heimilsfesti á Íslandi. Þá hefði hann ekki haft fasta búsetu í Máritaníu.

Hafnað var kröfu P um að felldur yrði úr gildi úrskurður R um að teldist hafa haft skattalega heimilisfesti hér á landi þrátt fyrir tilkynningu um flutning lögheimilis til erlends ríkis.

Skattamál. Tvísköttunarsamningur. Hlutafélög.

Íslenska ríkið sýknað af kröfu um ógildingu á úrskurði yfirskattanefndar og ríkisskattstjóra.

Íslenska ríkið sýknað af kröfum stefnanda.

Ógilding stjórnarathafnar

Skattamál.

Skattamál. Málinu var vísað frá dómi.

Skattar. Tekjuskattur. Einkahlutafélag. Stjórnarskrá. Friðhelgi eignarréttar. Fordæmi.

Íslenska ríkið sýknað af kröfum stefnanda.

Skattamál. Nauðasamningur.

Skattamál. Nauðasamningur.

Stefndi sýkn af kröfu stefnanda um að felldur verði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar.

Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar.

Skattamál. Kröfum stefnanda á hendur stefnda var vísað frá dómi.

Skattamál, hafnað kröfu um ógildingu stjórnvaldsákvörðunar.

Skattamál. Stefndu dæmd til að endurgreiða stefnanda gjald skv. 1. og 2. mgr. 24. gr. laga nr. 6/2001 um skráningu og mat fasteigna. Gjaldskrá ekki í samræmi við reglur sem gilda um töku þjónustugjalda.

Óvissar tekjur. Skatthlutfall fjármagnstekna. Stjórnarskrá. Stefndi, íslenska ríkið var sýknað af öllum kröfum stefnanda.

Skattamál

Auðlegðarskattur. Stefndi, íslenska ríkið var sýknað af öllum kröfum stefnanda.

Skattamál. Kröfum stefnanda vísað frá dómi.

Stefnandi krafðist þess að úrskurður ríkisskattstjóra, um að skattleggja bæri greiðslur til stefnanda frá einkahlutafélagi hans sem tekjur, yrði felldur úr gildi. Á það var ekki fallist og ekki heldur kröfur stefnanda um að úrskurðurinn yrði felldur úr gildi að hluta og honum breytt í samræmi við kröfugerð stefnanda þar um. Þá var heldur ekki fallist á kröfu stefnanda um að álag, sem ríkisskattstjóri beitt, yrði fellt niður.

Stefnandi krafðist þess að úrskurður ríkisskattstjóra, um að skattleggja bæri greiðslur til stefnanda frá einkahlutafélagi hans sem tekjur, yrði felldur úr gildi. Á það var ekki fallist og ekki heldur kröfur stefnanda um að úrskurðurinn yrði felldur úr gildi að hluta og honum breytt í samræmi við kröfugerð stefnanda þar um. Þá var heldur ekki fallist á kröfu stefnanda um að álag, sem ríkisskattstjóri beitt, yrði fellt niður.

Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda þess efnis að úrskurður ríkisskattstjóra um endurákvörðun opinberra gjalda stefnanda gjaldárin 2006 - 2010 yrði felldur úr gildi. Einnig var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um endugreiðslu á þeim hluta af álögðum gjöldum sem stefnandi hafði greitt.

Stefnandi bjó í Danmörku í nokkur ár en fékk bætur frá Íslandi sem voru skattlagðar hér á landi án þess að stefnandi gæti nýtt skattkort eiginkonu sinnar. Ákvörðun ríkisskattstjóra um það var felld úr gildi og íslenska ríkinu gert að endurgreiða stefnanda skatt sem ofgreiddur var.