Dómstólaleit

B höfðaði mál gegn A og krafðist meðal annars viðurkenningar á skaðabótaábyrgð A vegna vanefnda á lóðarleigusamningi um lóð undir iðnaðarhúsnæði. Byggði málsókn B á því að í kjölfar skipulagsbreytinga hafi honum orðið ókleift að stunda ákveðinn hluta starfsemi sinnar á lóðinni. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að í lóðarleigusamningnum hafi ekki verið kveðið á um takmarkanir á nýtingarrétti B á lóðinni. Á hinn bóginn hafi sá réttur lotið almennum takmörkunum sem leiða mætti af lögum, almennum stjórnvaldsfyrirmælum og óskráðum meginreglum nábýlisréttar. B hafi ekki getað vænst þess að lóðarleigusamningurinn, sem átti að gilda til langs tíma, hafi veitt honum meiri rétt eða legði ríkari skyldur á A fram yfir þær almennu takmarkanir sem giltu á hverjum tíma. Leggja yrði til grundvallar að dregið gæti úr nýtingarmöguleikum lóðarinnar með breytingum á slíkum takmörkunum, án þess að það raskaði þeim meginskyldum og -réttindum sem stofnað hefði verið til með lóðarleigusamningnum. Ganga yrði út frá því að það hafi gerst þegar íbúðarbyggð hafi risið á lóð rétt við athafnasvæði B, í skjóli lögmætra skipulagsáætlana A, með þeim afleiðingum að strangari reglur um hávaðamörk áttu við. Þótt það hafi sett rekstri B slíkar skorður, að hann hafi ekki séð sér fært að halda honum áfram á umræddri lóð, yrði ekki á það fallist að með því hafi A vanefnt samningsskyldu sína við B samkvæmt lóðarleigusamningnum, enda hafi B áfram átt afnotarétt að hinni leigðu lóð undir iðnaðarhúsnæði. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu A.

S slf. keypti lóð sem staðsett var í SÁ. Eftir útgáfu byggingarleyfis hófst S slf. handa við byggingu einbýlishúss á lóðinni og óskaði eftir útsetningu fyrir sökkli í júní 2017, sem aðilar á vegum SÁ gerðu. Í nóvember sama ár lét S slf. athuga hæð mannvirkisins og kom þá í ljós að gólfkóti þess mældist of hár. Í framhaldinu áttu aðilar í viðræðum um mögulegar lausnir varðandi hæð hússins. Að lokum færði S slf. það sem búið var að steypa og lækkaði malarpúðann undir húsinu. S slf. höfðaði mál til heimtu skaðabóta úr hendi SÁ vegna þeirrar framkvæmdar. Taldi hann að mistök hefðu verið gerð við hæðarútsetningu við byggingu fasteignar hans sem rekja mætti til saknæmrar háttsemi aðila á vegum SÁ. Landsréttur féllst ekki á að SÁ bæri skaðabótaábyrgð á ætluðu tjóni S slf. af þeirri ástæðu. S slf. byggði einnig á því að „stjórnsýsla“ SÁ hefði verið ólögmæt eftir að í ljós kom að húsgrunnurinn stóð of hátt. Féllst Landsréttur ekki á að SÁ hefði brotið gegn meðalhófsreglu, jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, ákvæði 7. gr. sömu laga um leiðbeiningarskyldu eða 9. gr. um málshraða, í tengslum við afgreiðslu á umsókn S slf. um byggingarframkvæmdir að Hraunhellu 19. Þá hefði S slf. ekki fært fram neinar aðrar haldbærar málsástæður fyrir því að SÁ hefði bakað honum bótaskylt tjón. Var SÁ sýknaður af kröfum S slf.

G höfðaði mál gegn VF ehf. og krafðist þess aðallega að VF ehf. yrði gert, að viðlögðum dagsektum, að fjarlægja hús sem hann hafði reist á lóðinni Bakkabraut 18 í Vík í Mýrdal, á grundvelli byggingarleyfis sem réttargæslustefndi M gaf út til VF ehf. Til vara krafðist G þess að byggingarleyfið yrði dæmt ógilt. Í dómi Landsréttar var rakið að þar sem ekki lá fyrir deiliskipulag af svæðinu hefði þurft að efna til grenndarkynningar. Þar sem slík grenndarkynning fór ekki fram var annmarki á útgáfu byggingarleyfis til VF ehf. og meðferð málsins þar með ekki í samræmi við lög. Um aðalkröfu G var í dómi Landsréttar tekið fram að samkvæmt dómaframkvæmd hefði það afgerandi þýðingu þegar leyst er úr kröfu um að bygging verði fjarlægð sökum þess að byggingarleyfi hafi verið gefið út í andstöðu við lög, hvort leyfishafi hafi verið grandlaus eða grandsamur um annmarka á því. Þá skipti jafnframt miklu máli við úrlausn um þetta hvort sá sem teldi brotið gegn hagsmunum sínum með útgáfu byggingarleyfis brygðist við án tafar en ella ætti hann hættu að glata rétti sínum sakir tómlætis. Var í dómi Landsréttar komist að þeirri niðurstöðu að fyrirsvarsmaður VF ehf. hefði verið í góðri trú um gildi leyfisins allt þar til smíði hússins var nánast lokið auk þess sem ljóst væri að veruleg verðmæti færu forgörðum yrði fallist á kröfu G. Þá voru ekki talin efni til þess að fallast á varakröfu G um ógildingu byggingarleyfisins. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu VF ehf. af kröfum G.

S synjaði umsókn RD ehf. um leyfi til reksturs íbúðargistingar í íbúð í eigu félagsins á grundvelli neikvæðrar umsagnar Reykjavíkurborgar þar sem starfsemin var ekki talin samræmast aðalskipulagi borgarinnar 2010-2030 eins og því var breytt árið 2017. RD ehf. höfðaði mál á hendur S til ógildingar á þeirri ákvörðun og byggði einkum á því að hún væri haldin verulegum galla að efni til þar sem nefnd breyting á aðalskipulagi væri haldin ógildingarannmörkum. Með hinum áfrýjaða dómi var S sýknaður af kröfum RD ehf. Var niðurstaða dómsins einkum á því reist að ekki lægi annað fyrir en að málsmeðferð S hefði samræmst lögum og vönduðum stjórnsýsluháttum og að umsögn Reykjavíkurborgar hefði tekið mið af gildandi skipulagsákvæðum á þeim tíma er umsögnin var veitt. Í dómi Landsréttar kom fram að S hefði borið sem leyfisveitanda að leita umsagnar Reykjavíkurborgar samkvæmt lögum nr. 85/2007 um veitingastaði, gististaði og skemmtanahald. Í neikvæðri umsögn borgarinnar hefði verið bent á að beiðni RD ehf. samræmdist hvorki gildandi aðalskipulagi né deiliskipulagi. Við slíkar aðstæður hefði S verið óheimilt að gefa út umbeðið rekstrarleyfi, sbr. 4. mgr. 10. gr. laga nr. 85/2007. Með dómi Landsréttar í máli nr. 312/2020, sem kveðinn væri upp samhliða dómi í máli þessu, hefði því verið slegið föstu að ákvæði í aðalskipulagi sem umsögn Reykjavíkurborgar grundvallaðist á hefði verið gilt. Að framangreindu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

RD ehf. höfðaði mál á hendur R til ógildingar nánar tilgreinds sérákvæðis um gistiþjónustu í aðalskipulagi Reykjavíkur 2010-2030 sem tók gildi með breytingu á aðalskipulaginu árið 2017 og fól í sér hömlur á gististarfsemi í miðborginni. Umsókn RD ehf. um leyfi til reksturs íbúðargistingar í íbúð í eigu félagsins var synjað á grundvelli neikvæðrar umsagnar R þar sem starfsemin var ekki talin samræmast aðalskipulagi svo breyttu. Ágreiningur aðila laut að gildi nefndrar aðalskipulagsbreytingar. Með hinum áfrýjaða dómi var R sýknað af kröfum RD ehf. Var niðurstaða dómsins á því reist að setning nefnds sérákvæðis hefði ekki farið í bága við skipulagslög nr. 123/2010 þótt gististarfsemi væru settar hömlur í aðalskipulagi í stað deiliskipulags. Þá hefði við málsmeðferð og gerð nefndrar aðalskipulagsbreytingar ekki skort svo verulega á að viðhlítandi rannsóknarskyldu R væri sinnt eða meðalhófs og jafnræðis gætt að um annmarka yrði talið að ræða sem gætu varðað ógildi ákvæðis skipulagsbreytingarinnar. Í dómi Landsréttar var vísað til hlutverks sveitarstjórna vegna framkvæmdar skipulagsmála samkvæmt 3. mgr. 3. gr. laga nr. 123/2010 og að valdheimildir þeirra á sviði skipulagsmála markist af lögum. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

F ehf. höfðaði mál gegn þrotabúi i ehf. og L hf. og krafðist þess að ógilt yrði með dómi nánar tilgreint byggingarleyfi sem var gefið út af byggingarfulltrúanum í Reykjavík. Þá krafðist F ehf. þess að felld yrði úr gildi samþykkt byggingarfulltrúans fyrir veitingu leyfisins sem og staðfesting umhverfis- og skipulagsráðs og borgarráðs á þeirri samþykkt. Í dómi Landsréttar var þeim málatilbúnaði F ehf. hafnað að beita ætti reglum laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús og 1. mgr. 10. gr. laga nr. 160/2010 um mannvirki um álitaefnið þannig að skylt hefði verið að afla samþykkis F ehf. fyrir þeim framkvæmdum sem heimilaðar voru og að sama skylda hefði verið fyrir hendi samkvæmt almennum reglum um sérstaka sameign. Því var jafnframt hafnað að byggingarleyfið styddist ekki við lögmætt deiliskipulag, að það færi í bága við skilyrði sem uppfylla þyrfti samkvæmt því og að heimild Reykjavíkurborgar fyrir framkvæmdunum hefði verið bundin því skilyrði samkvæmt deiliskipulagi eða atvikum í aðdraganda þess að það hefði öðlast gildi að F ehf. veitti samþykki sitt fyrir þeim. Þrotabú i ehf. og L hf. voru því sýknaðir af kröfum F ehf.

F ehf. höfðaði mál gegn G ehf. og krafðist þess að ógilt yrði með dómi nánar tilgreint byggingarleyfi sem var gefið út af byggingarfulltrúanum í Reykjavík. Þá krafðist F ehf. þess að felld yrði úr gildi samþykkt byggingarfulltrúans fyrir veitingu leyfisins sem og staðfesting umhverfis- og skipulagsráðs og borgarráðs á þeirri samþykkt. Í dómi Landsréttar var þeim málatilbúnaði F ehf. hafnað að beita ætti reglum laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús og 1. mgr. 10. gr. laga nr. 160/2010 um mannvirki um álitaefnið þannig að skylt hefði verið að afla samþykkis F ehf. fyrir þeim framkvæmdum sem heimilaðar voru og að sama skylda hefði verið fyrir hendi samkvæmt almennum reglum um sérstaka sameign. Því var jafnframt hafnað að byggingarleyfið styddist ekki við lögmætt deiliskipulag, að það færi í bága við skilyrði sem uppfylla þyrfti samkvæmt því og að heimild Reykjavíkurborgar fyrir framkvæmdunum hefði verið bundin því skilyrði samkvæmt deiliskipulagi eða atvikum í aðdraganda þess að það hefði öðlast gildi að F ehf. veitti samþykki sitt fyrir þeim. G ehf. var því sýknaður af kröfum F ehf.

F ehf. höfðaði mál gegn G ehf. o.fl. og krafðist þess að ógilt yrði með dómi nánar tilgreint byggingarleyfi sem var gefið út af byggingarfulltrúanum í Reykjavík. Þá krafðist F ehf. þess að felld yrði úr gildi samþykkt byggingarfulltrúans fyrir veitingu leyfisins sem og staðfesting umhverfis- og skipulagsráðs og borgarráðs á þeirri samþykkt. Í dómi Landsréttar var þeim málatilbúnaði F ehf. hafnað að beita ætti reglum laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús og 1. mgr. 10. gr. laga nr. 160/2010 um mannvirki um álitaefnið þannig að skylt hefði verið að afla samþykkis F ehf. fyrir þeim framkvæmdum sem heimilaðar voru og að sama skylda hefði verið fyrir hendi samkvæmt almennum reglum um sérstaka sameign. Því var jafnframt hafnað að byggingarleyfið styddist ekki við lögmætt deiliskipulag, að það færi í bága við skilyrði sem uppfylla þyrfti samkvæmt því og að heimild Reykjavíkurborgar fyrir framkvæmdunum hefði verið bundin því skilyrði samkvæmt deiliskipulagi eða atvikum í aðdraganda þess að það hefði öðlast gildi að F ehf. veitti samþykki sitt fyrir þeim. G ehf. o.fl. voru því sýknaðir af kröfum F ehf.

Í málinu var deilt um skaðabótaábyrgð S á tjóni sem B ehf. kvaðst hafa orðið fyrir vegna ósamræmis milli aðalskipulags og deiliskipulags Kotabyggðar. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að B ehf. hefði eignast leigulóðarréttindi að fjórum tilgreindum lóðum í Kotabyggð með afsölum 28. júní 2010. Óumdeilt væri að vegna ósamræmis sem um tíma gilti milli aðalskipulags og deiliskipulags hafi B ehf. ekki getað fengið útgefið byggingarleyfi á lóðunum. B ehf. hefði eignast umrædd lóðarréttindi á þeim tíma sem ósamræmið var til staðar. Ekki væri annað fram komið en að skilmálar aðalskipulags og deiliskipulags hefðu verið B ehf. aðgengilegir og honum því skylt að kynna sér þær fyrir kaupin. Þá hafi B ehf. ekki getað gengið út frá því að nýtt deiliskipulag lægi fyrir á ákveðnum tíma eða að hann gæti nýtt lóðir sínar undir frístundabyggð í trássi við gildandi aðalskipulag. Var S sýknaður af kröfum B ehf. í málinu.

J og B höfðuðu mál á hendur M o.fl. og kröfðust þess að felldar yrðu úr gildi samþykktir byggingarfulltrúa Reykjavíkur þar sem veitt var byggingarleyfi fyrir viðbyggingu við hús M o.fl. auk þess sem þau kröfðust ógildingar byggingarleyfis sem gefið var út á grundvelli samþykktanna. Héraðsdómur féllst á kröfur J og B þar sem talið var að byggingarleyfið hefði verið í andstöðu við gildandi deiliskipulag sem kvæði á um að óheimilt væri að hafa fleiri en eina íbúð í hverju húsi. Því hefði verið óheimilt að víkja frá deiliskipulaginu nema að undangenginni grenndarkynningu. Í dómi Landsréttar var tekið fram að lagnakerfi hússins væri sameiginlegt og endanlegar teikningar gerðu ráð fyrir að opið væri á milli húshluta í gegnum tengibyggingu auk þess sem húsið væri skilgreint sem ein eining með eitt fastanúmer í fasteignaskrá. Þá lægi ekkert fyrir um að eigendur hefðu áform um að skipta húsinu í tvo afmarkaða séreignarhluta. Í ljósi þess að eigandi húsnæðis hefði í grunninn ákvörðunarvald um skipulag og hönnun þess að innan var lagt til grundvallar að það hefði þurft að liggja fyrir með eignaskiptayfirlýsingu eða öðrum hætti að ætlunin væri að skipta húsinu upp í fleiri en eina afmarkaða einingu til þess að unnt væri að skilgreina húsnæðið sem tvær íbúðir í skilningi deiliskipulagsins. Var því hafnað þeirri málsástæðu J og B að í húsinu væru tvær íbúðir sem bryti í bága við deiliskipulag og réttindi þeirra. Þá var hafnað þeirri málsástæðu J og B að það fyrirkomulag að þrjár kynslóðir byggju í húsi M o.fl. teldist skerðing á eignarréttindum J og B vegna mögulegs aukins umgangs. Loks var ekki talið að skrautveggur á mörkum lóðar M o.fl. og gluggar á vesturhlið viðbyggingar við hús þeirra skertu hagsmuni J og B þannig að þörf hefði verið á sérstakri grenndarkynningu samkvæmt 3. mgr. 43. gr. skipulagslaga. Var kröfum J og B því hafnað.

Á og fleiri kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem máli þeirra á hendur ÁH og V ehf. var vísað frá dómi. Í málinu kröfðust Á og fleiri þess að ógilt yrði með dómi deiliskipulag ÁH og framkvæmdaleyfi V ehf. vegna vegagerðar og efnistöku. Á og fleiri voru meðal eigenda jarðarinnar Drangavíkur og byggðu á því aðallega að umþrætt deiliskipulag og framkvæmdaleyfi tækju til lands sem tilheyrði jörðinni en til vara að þau ættu lögvarða hagsmuni af úrlausn um kröfur sínar á grundvelli réttarreglna um nábýlis- og grenndarrétt. Í úrskurði Landsréttar kom fram að umrædd jörð væri í óskiptri sameign 16 eigenda og væru Á og fleiri tíu þeirra. Gæti hver þeirra um sig átt sjálfstæðra hagsmuna að gæta af kröfu sinni um ógildingu stjórnvaldsákvarðana sem áhrif hefðu á landareign þeirra. Yrði máli þessu því ekki vísað frá héraðsdómi af þeirri ástæðu að ekki væri fullnægt skilyrðum 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur tók fram að ágreiningur væri uppi um mörk eignarlands Drangavíkur. Á og fleiri hefðu ekki fyrr gert reka að því að fá skorið úr ágreiningi um landamerki Drangavíkur og aðliggjandi jarða og yrði ekki leyst úr slíkum ágreiningi í máli þessu án aðildar eigenda síðargreindu jarðanna. Þá taldi rétturinn ekki að Á og fleiri hefðu í ljósi fjarlægðar Drangavíkur frá framkvæmdum sýnt fram á slíka röskun á hagsmunum jarðarinnar að eignarréttindi þeirra sem nytu verndar meginreglna nábýlis- og grenndarréttar yrðu skert. Loks taldi rétturinn ekki að Á og fleiri hefðu verið aðilar að stjórnsýslumáli þannig að réttur þeirra til að krefjast ógildingar umræddra stjórnvaldsákvarðana samkvæmt 60. gr. stjórnarskrárinnar yrði virkur. Taldi Landsréttur Á og fleiri ekki hafa sýnt nægilega fram á að þeir hefðu þá lögvörðu hagsmuni sem gætu leitt til þess að efnisdómur gengi um kröfur þeirra. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

H ehf. fékk útgefið byggingarleyfi 5. október 2016 á grundvelli samþykktar afgreiðslufundar byggingarfulltrúa B 3. sama mánaðar. Tók leyfið til byggingar 59 herbergja hótels og annarra mannvirkja við Borgarbraut 59 í Borgarnesi. Úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála felldi leyfið úr gildi með úrskurði 23. desember 2016, þar sem hótelbygging á lóðinni rúmaðist ekki innan skilmála deiliskipulags frá 2007 um landnotkun lóðarinnar. Á fundi sveitastjórnar B í apríl 2017 voru svo samþykktar breytingar á deiliskipulaginu og auglýsing þess efnis birt í B-deild Stjórnartíðinda. Á fundi byggingarfulltrúa 1. júní 2017 var síðan samþykkt umsókn um leyfi til að byggja 83 herbergja hótel og önnur mannvirki að Borgarbraut 57 og 59 og byggingarfulltrúa falið að gefa út byggingarleyfi að uppfylltum skilyrðum byggingarreglugerðar. Héraðsdómur sýknaði B af viðurkenningarkröfu um bótaskyldu sökum þessara atvika og vísaði frá dómi annarri kröfu um viðurkenningu á bótaskyldu vegna tengdra atvika. Undir meðferð málsins fyrir Landsrétti féll H ehf. frá áfrýjun að því er varðaði þá kröfu sem vísað var frá héraðsdómi og breytti eftirstandandi kröfu. Í dómi Landsréttar var hafnað kröfu B um frávísun málsins frá Landsrétti, en þá kröfu hafði B uppi á þeim grunni að með breyttri kröfugerð hefði H ehf. raskað grundvelli málsins og væri hin endanlega dómkrafa H ehf. því ódómhæf. Þá vísaði Landsréttur meðal annars til þess að þótt byggingarleyfi H ehf. hefði verið fellt úr gildi af æðra stjórnvaldi leiddi það ekki eitt sér til bótaskyldu B. Skilmálar aðalskipulags og deiliskipulags á grundvelli þess hefðu verið báðum aðilum aðgengilegir og mátt vera þeim kunnir. Með því að hefja framkvæmdir hefði H ehf. tekið þá áhættu að á gildi leyfisins yrði látið reyna og því ekki getað gengið út frá því að úrlausn mögulegra ágreiningsefna félli sér í hag. Þá hefði H ehf. verið unnt að vinna að byggingarframkvæmdum þann tíma sem byggingarleyfið hefði verið í gildi, sem hefði verið honum ívilnandi og ekki yrði séð að ákvörðun um veitingu leyfisins og afgreiðsla þess hjá byggingarfulltrúa hefði verið með þeim hætti að til bótaskyldu hefði stofnast á grundvelli sakarreglunnar. Því var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B af viðurkenningu á bótaskyldu gagnvart H ehf.

B höfðaði mál á hendur S og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna misræmis á milli aðal- og deiliskipulags á árunum 2008-2014. Hafði B keypt lóðir á svæði sem skilgreint var sem frístundabyggð á deiliskipulagi með það að augnamiði að byggja þar frístundahús til útleigu. Var honum synjað um byggingaleyfi á þeim grundvelli að samkvæmt aðalskipulagi var svæðið skilgreint sem íbúðarbyggð. Byggði B á því að hann hefði þannig ekki getað nýtt lóðirnar til tekjuöflunar og jafnframt orðið fyrir kostnaði vegna lóðanna, t.a.m. vegna álagningar fasteignagjalda, lóðarleigugjalda og lögmannskostnaðar. Í málinu var talið að skaðaverkið væri skilgreint með nægjanlega skýrum hætti, auk þess sem skilmerkilega væri gerð grein fyrir atvikum máls og málsástæðum, og var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

J, G, SA og SS höfðuðu mál á hendur H og G og kröfðust ógildingar á tilgreindum ákvörðunum H um breytingar á deiliskipulagi fyrir lóðirnar Hellubraut 5 og 7 og byggingarleyfi á þeim. Byggðu J, G, SA og SS meðal annars á því að ákvarðanir H hefðu ekki verið í samræmi við skilyrði sem Minjastofnun hefði sett samkvæmt lögum nr. 80/2012 og að við hinar umdeildu skipulagsbreytingar hefði ekki verið gætt ákvæða 4. mgr. 40. gr. skipulagslaga nr. 123/2010. Í dómi héraðsdóms kom fram að Minjastofnun hefði ekki haft heimild til þess að setja skilyrði um hvernig nýbyggingu á lóðunum yrði háttað. Í dómi Landsréttar var vísað til forsenda héraðsdóms. Taldi Landsréttur jafnframt að lögvarðir hagsmunir áfrýjenda af úrlausn málsins hefðu ekki fallið niður við það að hús sem áður stóð á lóðinni hefði verið rifið. Þá yrði að telja að H hefði verið heimilt samkvæmt 4. mgr. 40. gr. skipulagslaga nr. 123/2010 að falla frá kynningu á tillögu að breytingu á deiliskipulaginu. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu H og G af kröfum J, G, SA og SS því staðfest.

J og A kröfðust þess annars vegar að Ó ehf. ásamt Í, sem leiddi rétt sinn frá Ó ehf., og hins vegar Ó ehf., ásamt G og K, sem leiddu einnig rétt sinn frá Ó ehf., yrði gert að fjarlægja grjóthleðslu á lóðum Í, G og K með fram lóðamörkum fasteigna þeirra og fasteignar J og A, að viðlögðum dagsektum. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem grjóthleðslan hefði ekki verið reist í samráði við eða með samþykki J og A yrði fallist á með þeim að hún væri í andstöðu við skipulagsskilmála, samþykktar teikningar fyrir fasteignir þeirra og byggingarleyfi fasteignanna. Í ljósi þess að grjóthleðslan hefði vikið svo verulega frá skipulagsskilmálum og samþykktum teikningum fyrir umræddar fasteignir, sem stefndu væru bundnir af, yrði J og A ekki gert að sætta sig við grjóthleðsluna í núverandi horfi. Þrátt fyrir að því myndi fylgja mikil röskun að fjarlægja grjóthleðsluna yrði að líta til þess að Ó ehf. hefði ekki getað verið í góðri trú þegar félagið reisti umrætt mannvirki við lóðarmörkin. Var því Ó ehf., Í, G og K dæmt skylt að fjarlægja grjóthleðsluna af lóðum umræddra fasteigna að viðlögðum dagsektum.

A og M kröfðust þess að Ó ehf. ásamt S og H, sem leiddu rétt sinn frá Ó ehf., yrði gert að fjarlægja grjóthleðslu á lóð S og H með fram lóðamörkum fasteignar þeirra og fasteignar A og M að viðlögðum dagsektum. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem grjóthleðslan hefði ekki verið reist í samráði við eða með samþykki A og M yrði fallist á með þeim að hún væri í andstöðu við skipulagsskilmála, samþykktar teikningar fyrir fasteign S og H og byggingarleyfi fasteignarinnar. Í ljósi þess að grjóthleðslan hefði vikið svo verulega frá skipulagsskilmálum og samþykktum teikningum, sem stefndu væru bundnir af, yrði A og M ekki gert að sætta sig við grjóthleðsluna í núverandi horfi. Þrátt fyrir að því myndi fylgja mikil röskun að fjarlægja grjóthleðsluna yrði að líta til þess að Ó ehf. hefði ekki getað verið í góðri trú þegar félagið reisti umrætt mannvirki við lóðarmörkin. Var því Ó ehf., S og H dæmt skylt að fjarlægja grjóthleðsluna að viðlögðum dagsektum.

M ehf. höfðaði mál gegn K og krafðist þess að viðurkennt yrði að K hefði, með synjun um breytingu á deiluskipulagi lóðar í eigu M ehf., valdið félaginu tjóni sem væri bótaskylt. Byggði M ehf. m.a. á því að málsmeðferð við deiliskipulagsbreytinguna hefði ekki samrýmst ákvæðum skipulagslaga nr. 123/2010. Í dómi Landsréttar kom fram að M ehf. hefði átt frumkvæði að því að óska eftir breytingu á deiliskipulagi lóðarinnar og honum hefði mátt vera ljóst að andmæli kynnu að koma fram við tillögunni og henni hafnað algerlega óháð því hvort með málið yrði farið samkvæmt 1. eða 2. mgr. 43. gr. skipulagslaga. Þá hefði ekki verið sýnt fram á annað en að höfnun K hefði verið byggð á lögmætum og málefnalegum sjónarmiðum og verið í samræmi við gildandi aðal- og svæðisskipulag K, gildandi skipulagsreglugerð og ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993. M ehf. hefði því ekki sýnt fram á að hann hefði orðið fyrir tjóni sem rekja mætti til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi K og var K því sýknaður af kröfu M ehf.