Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lykilorð: Rekstrarleyfi
S synjaði umsókn RD ehf. um leyfi til reksturs íbúðargistingar í íbúð í eigu félagsins á grundvelli neikvæðrar umsagnar Reykjavíkurborgar þar sem starfsemin var ekki talin samræmast aðalskipulagi borgarinnar 2010-2030 eins og því var breytt árið 2017. RD ehf. höfðaði mál á hendur S til ógildingar á þeirri ákvörðun og byggði einkum á því að hún væri haldin verulegum galla að efni til þar sem nefnd breyting á aðalskipulagi væri haldin ógildingarannmörkum. Með hinum áfrýjaða dómi var S sýknaður af kröfum RD ehf. Var niðurstaða dómsins einkum á því reist að ekki lægi annað fyrir en að málsmeðferð S hefði samræmst lögum og vönduðum stjórnsýsluháttum og að umsögn Reykjavíkurborgar hefði tekið mið af gildandi skipulagsákvæðum á þeim tíma er umsögnin var veitt. Í dómi Landsréttar kom fram að S hefði borið sem leyfisveitanda að leita umsagnar Reykjavíkurborgar samkvæmt lögum nr. 85/2007 um veitingastaði, gististaði og skemmtanahald. Í neikvæðri umsögn borgarinnar hefði verið bent á að beiðni RD ehf. samræmdist hvorki gildandi aðalskipulagi né deiliskipulagi. Við slíkar aðstæður hefði S verið óheimilt að gefa út umbeðið rekstrarleyfi, sbr. 4. mgr. 10. gr. laga nr. 85/2007. Með dómi Landsréttar í máli nr. 312/2020, sem kveðinn væri upp samhliða dómi í máli þessu, hefði því verið slegið föstu að ákvæði í aðalskipulagi sem umsögn Reykjavíkurborgar grundvallaðist á hefði verið gilt. Að framangreindu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
RD ehf. höfðaði mál á hendur R til ógildingar nánar tilgreinds sérákvæðis um gistiþjónustu í aðalskipulagi Reykjavíkur 2010-2030 sem tók gildi með breytingu á aðalskipulaginu árið 2017 og fól í sér hömlur á gististarfsemi í miðborginni. Umsókn RD ehf. um leyfi til reksturs íbúðargistingar í íbúð í eigu félagsins var synjað á grundvelli neikvæðrar umsagnar R þar sem starfsemin var ekki talin samræmast aðalskipulagi svo breyttu. Ágreiningur aðila laut að gildi nefndrar aðalskipulagsbreytingar. Með hinum áfrýjaða dómi var R sýknað af kröfum RD ehf. Var niðurstaða dómsins á því reist að setning nefnds sérákvæðis hefði ekki farið í bága við skipulagslög nr. 123/2010 þótt gististarfsemi væru settar hömlur í aðalskipulagi í stað deiliskipulags. Þá hefði við málsmeðferð og gerð nefndrar aðalskipulagsbreytingar ekki skort svo verulega á að viðhlítandi rannsóknarskyldu R væri sinnt eða meðalhófs og jafnræðis gætt að um annmarka yrði talið að ræða sem gætu varðað ógildi ákvæðis skipulagsbreytingarinnar. Í dómi Landsréttar var vísað til hlutverks sveitarstjórna vegna framkvæmdar skipulagsmála samkvæmt 3. mgr. 3. gr. laga nr. 123/2010 og að valdheimildir þeirra á sviði skipulagsmála markist af lögum. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
Sýknað var af kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar sýslumanns um synjun rekstrarleyfis á grundvelli laga nr. 85/2007. Stefnandi hafði óskað leyfis til sölu gistingar í flokki II, gististaður án veitinga, í íbúð sinni í miðborg Reykjavíkur. Synjunin byggðist á því að lögbundinn umsagnaraðili, Reykjavíkurborg, hefði lagst gegn veitingu leyfisins af skipulagsástæðum. Stefnandi byggði einkum á því að ákvörðun sýslumanns væru haldin verulegum annmarka að efni til þar sem aðalskipulagsbreyting frá 2017, sem vísað var til í umsögn Reykjavíkurborgar, væri haldin ógildingarannmörkum. Lá fyrir að stefnandi hefði höfðað annað mál á hendur Reykjavíkurborg til ógildingar á aðalskipulagsbreytingunni, en því máli var enn ólokið. Stefnandi óskaði í stefnu eftir sameiningu málanna, en dómari hafnaði þeirri beiðni þar sem ekki voru talin uppfyllt skilyrði 30. gr. laga nr. 91/1991 til sameiningar málanna gegn mótmælum stefnda. Í dóminum var tekið fram að ekki yrði séð að sameining málanna hefði neinu breytt varðandi niðurstöðu um þá dómkröfu sem stefnandi hafði uppi í málinu. Ekki lægi annað fyrir en að málsmeðferð stefnda hefði samræmst lögum og vönduðum stjórnsýsluháttum. Stefndi hefði t.d. borið athugasemdir stefnanda undir umsagnaraðilann áður en umþrætt ákvörðun var tekin, en þær athugasemdir höfðu ekki leitt til þess að umsagnaraðilinn breytti umsögn sinni. Ekki yrði séð að áfátt væri þeirri ályktun stefnda að ekkert væri komið fram í málinu sem hróflaði við skyldubundnu mati hins lögbundna umsagnaraðila. Umsögnin hefði tekið mið af gildandi skipulagsákvæðum á þeim tíma er umsögnin var veitt. Dómurinn taldi því ósannað að ákvörðun stefnda væri haldin slíkum annmörkum að varðaði ógildi hennar. Nýrri málsástæðu stefnanda, sem fyrst kom fram við aðalmeðferð, um að umsögn Reykjavíkurborgar væri haldin ógildingarannmarka var hafnað sem of seint fram kominni, en jafnframt efnislega. Í samræmi við málsúrslit var stefnda dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda.
Ákæruvaldið (Einar Tryggvason saksóknari) gegn
Birni Jónssyni (sjálfur)
B var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 8. gr., sbr. 1. mgr. 26. gr., laga nr. 73/2005 um skipan ferðamála með því að hafa starfrækt ferðaskrifstofu án þess að hafa til þess leyfi Ferðamálastofu. Var ekki talið að refsiákvæði 1. mgr. 26. gr. laganna væri þess efnis að það takmarkaði frelsi þeirra sem rækju leyfisskylda þjónustustarfsemi á borð við þá sem B starfrækti með þeim hætti sem rakið væri í 5. tölulið 1. gr. tilskipunar 2006/123/EB um þjónustu á innri markaðnum sem innleidd var í íslenskan rétt með lögum nr. 76/2011 um þjónustuviðskipti á innri markaði Evrópska Efnahagssvæðisins. Þá var hvorki fallist á með B að áskilnaður um leyfisskyldu samkvæmt lögum nr. 73/2005 bryti í bága við 75. gr. stjórnarskrárinnar um atvinnufrelsi né 72. gr. hennar um friðhelgi eignarréttar. Var refsing B ákveðin sekt að fjárhæð 500.000 krónur að viðlagðri vararefsingu.