Stefndi, seljandi fasteignar í fjöleignarhúsi, var sýknaður af kröfu stefnanda, kaupanda sömu fasteignar, um skaðabætur vegna galla á fasteigninni. Talið var að stefndi hefði nægilega sinnt upplýsingaskyldu sinni samkvæmt fasteignakaupalögum en að stefnandi hefði ekki nægilega sinnt aðgæsluskyldu sinni samkvæmt sömu lögum. Að öðru leyti var krafa stefnanda ekki talin fullnægja gallaþröskuldi 2. málsliðar 18. gr. sömu laga til þess að um galla gæti talist að ræða.
Fallist var á kröfu stefnenda um viðurkenningu á umferðarrétti þeirra, þ.m.t. á vélknúnum ökutækjum, um veg sem liggur um land stefnda. Litið var til þess að fasteign stefnenda hefði upphaflega verið skipt út þeirri jörð sem vegurinn liggur um og að ekki hefði verið sýnt fram á að raunhæft væri að ætlast til þess að stefnendur notuðu aðra samgönguleið til að komast til og frá landareign sinni.
Í málinu var deilt um hvort V hf. bæri bótaábyrgð gagnvart M á meintu vatnstjóni sem orðið hefði á fasteign hennar í kjölfar þess að inntakslögn sprakk sem M taldi mega rekja til mistaka starfsmanns H hf. við skipti á rennslismæli í hitaveitugrind í fasteigninni en M krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu H hf. hjá V hf. Með hinum áfrýjaða dómi var ekki talið sannað að ætlað tjón á fasteign M hefði orsakast af saknæmri háttsemi af hálfu H hf. og var V hf. sýknað af kröfum M. Landsréttur staðfesti dóminn með vísan til forsendna hans og að því gættu að sérstaklega hefði verið byggt á því að beita bæri ströngu sakarmati við úrlausn málsins vegna sérfræðiábyrgðar sem hvíldi á H hf. í ljósi starfsemi þess.
Ágreiningur málsaðila varðaði kröfu G og S um greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignar að Þjórsárgötu 6, og gagnkröfu A og F vegna meintra galla á fasteigninni. Í dómi Landsréttar var talið að aldur og ástand fasteignarinnar hefði gefið G og S ríkulegt tilefni til að skoða eignina vel. Landsréttur staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að G og S hefðu ekki veitt rangar eða ófullnægjandi upplýsingar um endurnýjun glugga, en á hinn bóginn hefði staða drenlagna ekki verið í samræmi við upplýsingar í söluyfirliti, og fasteignin því gölluð að því leyti. Öndvert við niðurstöðu héraðsdóms taldi Landsréttur að G skyldi ekki bera skaðabótaábyrgð vegna annmarka á burðarvirki hússins í ljósi þess hversu langur tími leið frá framkvæmdum sem G stóð fyrir í kjallara fasteignarinnar og þar til hún var seld, án þess að ágallar á burðarvirkinu hefðu komið í ljós eða valdið sjáanlegu tjóni. Því væri ekki unnt að slá föstu að G hefði haft eða mátt hafa vitneskju um að styrking á burðarvirkinu hefði verið ófullnægjandi þegar sala fasteignarinnar fór fram. Að því er varðaði þann hluta kröfu A og F sem varðaði ætlaðan músagang taldi Landsréttur ósannað að í fasteigninni hefði verið músagangur sem G og S hefði verið skylt að upplýsa um. Þá var ekki talið að G og S hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi og því yrði ekki fallist á kröfu A og F um bætur vegna tapaðra leigutekna. Samkvæmt þessu voru A og F talin eiga rétt á skuldajöfnuði gagnvart kröfu G og S, vegna tjóns tengds drenlögnum, og þeim gert að greiða G og S eftirstöðvar kaupverðsins að teknu tilliti til þess.
Ása Björk Sigurðardóttir Ottesen (
Einar Hugi Bjarnason lögmaður)
gegn
Efstadalskoti ehf Gunnhildi Sigurðardóttur, til réttargæslu Jórunni Sigurðardóttur og Snæbirni Sigurðssyni
Í málinu var deilt um hvort forkaupsréttur stefnanda hafði orðið virkur í kjölfar kaupsamnings stefndu um fjórðungs eignarhlut í tilteknum lóðum, sumarhúsi og landsvæði og því sem þeim fasteignum fylgdi. Stefnanda hafði verið boðið að neyta forkaupsréttar að hinu selda í samræmi við 7. gr. d jarðarlaga nr. 81/2004 og ákvað með vísan til þess ákvæðis að nýta forkaupsrétt sinn og ganga inn í kaupin. Til álita kom einkum hvort til forkaupsréttar hafi stofnast samkvæmt jarðalögum eða á grundvelli löggernings. Byggt var á því af hálfu stefndu að forkaupsréttur stefnanda yrði ekki leiddur af 7. gr. d jarðarlaga, enda hafi ekki verið um að ræða jarðir í skilningi 2. gr. sömu laga. Engu að síður var fallist á með stefnanda að til löggernings hafi stofnast um nýtingu forkaupsréttarins, enda hafi forkaupsréttur verið boðinn stefnanda sem hafi ákveðið að ganga inn í kaupin á grundvelli þess boðs. Þá reyndi einnig á hvort stefndu hafi verið óheimilt að ráðstafa eignum þeim sem kaupsamningurinn tók til vegna vanheimildar. Ekki var fallist á þær málsástæður stefndu. Voru kröfur stefnanda því teknar til greina.
K og Í höfðuðu mál á hendur B og P og kröfðust skaðabóta eða afsláttar vegna galla sem þau töldu vera á fasteign er þau keyptu af B og P með milligöngu M og S ehf. B og P stefndu M og S ehf. til réttargæslu. Hæstiréttur lagði til grundvallar að ekki hefði verið hnekkt matsgerð dómkvadds manns um ástands hússins. Fasteignin var talin gölluð vegna þess að ástand hennar var ekki í samræmi við upplýsingar sem K og Í fengu við kaupin auk þess sem fallist var á kröfu um greiðslu kostnaðar við flutning búslóðar á framkvæmdatíma. Ekki þóttu efni til að lækka skaðabætur til K og Í vegna endurbóta á þaki eignarinnar af þeim sökum að nýtt hefði komið í stað notaðs. Þá var B og P gert að endurgreiða K og Í dráttarvexti sem þau höfðu greitt til að fá útgefið afsal fyrir eigninni. Vextir af skaðabótum voru reiknaður frá dagsetningu matsgerðar en dráttarvextir frá því mánuði eftir að K og Í lögðu fram upplýsingar sem þörf var á til að meta tjónsatvik. Einnig var við ákvörðun vaxta tekið mið af því að K og Í héldu aftur lokagreiðslu hluta þessa tíma.
Húsfélagið M krafðist skaðabóta úr hendi B ehf. vegna ætlaðra galla á sameign fasteignar að Miðbraut 28 en kröfunni var beint að B ehf. sem eiganda hússins og seljanda íbúða í því. Skaðabótakrafa M var reist á niðurstöðum matsgerðar dómkvadds matsmanns sem taldi margvíslega annmarka á sameigninni, einkum varðandi frávik frá hönnunargögnum. Í dómi Landsréttar var litið til þess að B ehf. hefði ekki verið meðal matsþola í matsmálinu sem var undanfari dómkvaðningar matsmanns. Með því hefði B ehf. hvorki haft tækifæri til að koma að sjónarmiðum sínum við val á matsmanni né við matið sjálft, en engu var talið skipta í því tilliti að fyrirsvarsmaður félagsins hefði mætt á einn matsfund í umboði framkvæmdastjóra annars félags sem var meðstefndi í héraði. Taldi Landsréttur jafnframt að þar sem B ehf. hefði ekki átt aðild að matsmálinu hefði félagið ekki átt þess kost að leggja fram gögn í því og ekki átt þess kost að beiðast yfirmatsgerðar er matsgerð hins dómkvadda matsmanns lá fyrir. Af þeim sökum yrði matsgerðin ekki lögð til grundvallar niðurstöðu málsins gagnvart B ehf. Þar sem M hafði ekki reist skaðabótakröfu sína á öðrum haldbærum sönnunargögnum þótti húsfélagið ekki hafa fært sönnur á að það ætti skaðabótakröfu á hendur B ehf. Var B ehf. því sýknað af kröfum M.
A krafðist þess aðallega að staðfest yrði ógildi lóðarleigusamnings B og C yfir lóðinni D en til vara að samningurinn yrði ógiltur og sýslumanni gert að afmá samninginn úr þinglýsingarbók. Þá krafðist hann þess að viðurkennt yrði að hann væri réttur handhafi lóðarleiguréttinda yfir lóðinni D. Kröfur sínar reisti A á því að hann hefði fengið afsal fyrir lóðinni í kjölfar nauðungaruppboðs og að samningur B og C hefði komist á í trássi við betri rétt hans. Í dómi héraðsdóms kom fram að lóðarleigusamningurinn, sem A reisti kröfur sínar á, hefði runnið út á árinu 2017. Voru B og C því sýknaðir af kröfu A um viðurkenningu á því að hann væri réttur handhafi lóðarleiguréttindanna. Af þeirri niðurstöðu var talið leiða að A hefði ekki hagsmuni af úrlausn kröfu um ógildi eða ógildingu lóðarleigusamnings B og C. Var kröfum þar að lútandi vísað frá dómi.
Harpa Harðardóttir, Hallfríður Ragúelsdóttir, Gígja Harðardóttir, Guðríður H Benediktsdóttir, Gunnlaugur Kristinn Hreiðarsson, Jónína Sturludóttir, Soffía Hrönn Gunnarsdóttir, Ívan Jökull Pallé, Jóna Ragnhildur Ragúelsdóttir, Vigdís Unnur Gunnarsdóttir, Rannveig Ragúelsdóttir, Þórir Bergmundsson, Helgi Már Hreiðarsson, Stígur Arnórsson, Írena Hlín Júlíusdóttir, Frímann A Sturluson, Ásthildur Gunnarsdóttir, Davíð Arnar Stefánsson, Stefán Hagalín Ragúelsson, Bergþóra Bergmundsdóttir, Freyja Haraldsdóttir, Jóna Benediktsdóttir, Svanfríður Arnórsdóttir, Hrafnhildur Ragnarsdóttir, Hjalti Allan Sverrisson, Stefán Jökull Stefánsson, Björk Sverrisdóttir, Guðný Jórunn Gunnarsdóttir, Stígur Haraldur Sturluson, Elfa Dís Arnórsdóttir, Elfa Björk Benediktsdóttir, Hrefna Rósinbergsdóttir, Andrea Sigrún Harðardóttir, Stígur Stígsson, Guðmundur Bjartur Júlíusson, Birna Guðrún Sverrisdóttir, Jóhann Valdimarsson, Iðunn Haraldsdóttir, Halldór Gunnarsson, Halldís Gunnarsdóttir og Frímann Benediktsson (
Ólafur Björnsson lögmaður)
gegn
íslenska ríkinu (
Sigurgeir Valsson lögmaður)
Deilt var um eignarréttarlega stöðu Hornbjargs en með úrskurði óbyggðanefndar var komist að þeirri niðurstöðu að svæðið væri þjóðlenda. Dómurinn tók til skoðunar hvort nefndin hefði dregið forsvaranlegar ályktanir af fyrirliggjandi gögnum um bjargið og komst að þeirri niðurstöðu að það tilheyrði jörðinni Horni. Fallist var á kröfu stefnenda um ógildingu úrskurðar óbyggðanefndar að hluta og um viðurkenningu á beinum eignarrétti að hinu umþrætta landsvæði.
Guðfinna Sigurjónsdóttir, Sigurjón Kristinn Sigurjónsson, Bjarki Bjarnason, Guðbjörg Nordal Þorsteinsdóttir, Hilmar Hjartarson, Hjördís Hjartardóttir, Sigurður Bjarni Hjartarson, Sigríður J. Sigurjónsdóttir, Hallgrímur Magnús Sigurjónsson og Viðar Hjartarson (
Ólafur Björnsson lögmaður)
gegn
íslenska ríkinu (
Sigurgeir Valsson lögmaður)
Deilt var um eignarréttarlega stöðu landsvæðisins Bjarnarness á Ströndum en með úrskurði óbyggðanefndar hafði verið komist að þeirri niðurstöðu að um þjóðlendu væri að ræða. Dómurinn tók til skoðunar hvort nefndin hefði dregið forsvaranlegar ályktanir af fyrirliggjandi heimildum um svæðið og komst að þeirri niðurstöðu að stefnendur hefðu ekki sýnt fram á að Bjarnarnes teldist eignarland þeirra. Þá benti ekkert til þess að til hefðbundins afnotaréttar stefnenda hefði stofnast. Var stefndi, íslenska ríkið, því sýknaður af kröfum stefnenda.
Með hinum áfrýjaða dómi voru J og G ehf., félag í eigu J, dæmd til að greiða fyrir afnot af húsnæði að Á sem V, sjóður í rekstri K hf., hafði eignast á nauðungaruppboði. Byggði J einkum á því að með honum og V hefði komist á samningur um kaup hans á húsnæðinu gegn 75% láni frá V. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt gögnum málsins yrði ekki talið að með J og V hafi komist á samningur um kaup J eða félaga á hans vegum á húsnæðinu í kjölfar nauðungarsölunnar. Þá kom fram að með dómi Landsréttar í máli nr. 857/2024 hefði því verið slegið föstu að V væri eigandi geymslueininga í húsnæðinu. J hafi verið margsaga um eignarhald og rekstur félaga sinna í geymsluhúsnæðinu og ekki orðið við áskorun um að leggja fram gögn til að upplýsa um rekstur og starfsemi félaga í því. Með vísan til meginreglu 1. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 yrði aðgerðarleysi J að þessu leyti skýrt á þann hátt sem væri K hagfelldastur. Yrði litið svo á að J hafi, sem eigandi og stjórnandi félaganna, persónulega notið ávinnings af starfseminni. Að því gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
Stefnda gert að greiða stefnanda 574.992 krónur í vangreidda leigu lausafjármuna.
Máli vegna endurbóta á húsi var vísað frá dómi vegna óskýrs málatilbúnaðar stefnenda.
Ágreiningur málsins varðaði það hvort íbúð sem S og HE keyptu af K hefði verið haldin göllum. Við meðferð málsins í héraði lágu fyrir matsgerðir tveggja matsmanna. Annars vegar matsgerð D löggilts fasteignasala og hins vegar matsgerð H byggingartæknifræðings og húsasmíðameistara. Ekki var ágreiningur um matsgerð H en aðila greindi á um hvort S og HE hefðu orðið fyrir frekara tjóni vegna ágallanna og hvort miða ætti tjón þeirra við kostnaðinn af því að bæta úr þeim eða ætlaða rýrnun á verðmæti fasteignarinnar vegna ágalla. Í hinum áfrýjaða dómi féllst meirihluti dómsins á málatilbúnað S og HE um að tjón þeirra næmi verðmætisrýrnun sem greindi í matsgerð D. Í dómi Landsréttar kom fram að skilyrði fyrir því að ágallar rýri verðmæti fasteignar svo nokkru varði hafi verið skýrt þannig í dómaframkvæmd að ágallarnir eða öllu heldur kostnaður við úrbætur eða verðmætarýrnun fasteignar af þeirra völdum yrðu að lágmarki að nema tilteknu hlutfalli af verðmæti hennar. Að virtri dómaframkvæmd taldi Landsréttur að ágallarnir sem lýst var í matsgerð H rýrðu ekki verðmæti hennar svo nokkru varðaði í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Taldi Landsréttur að S og HE hefðu ekki með matsgerð D fært fullnægjandi sönnur á að þau hafi orðið fyrir tjóni vegna galla á fasteigninni umfram þann kostnað af úrbótum sem lýst væri í matsgerð H. Var K því sýknuð af kröfum S og HE.
S höfðaði málið til heimtu eftirstöðva kaupsamnings um fasteign sem S seldi D. Aðilar deildu um hvort D ætti gagnkröfu á hendur S vegna galla á fasteigninni. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að fasteignin hefði verið haldin göllum er svöruðu til meira en 9% af kaupverði hennar, sem teldist ná hinum svokallaða gallaþröskuldi, það er að ágallarnir teldust rýra verðmæti fasteignarinnar svo nokkru varðaði í skilningi 2. málsliðar 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Var D því sýknaður af kröfu S þar sem D átti gagnkröfu sem náði höfuðstól kröfu S. Fyrir Landsrétti byggði S á því að nánar tiltekin atriði, sem voru meðal þess sem héraðsdómur taldi til galla, gerðu það ekki. Að teknu tilliti til þess næmi kostnaður við úrbætur aðeins 7,5% af kaupverði, sem væri undir gallaþröskuldi. Í dómi Landsréttar kom fram að við úrlausn málsins yrði að líta til fyrirliggjandi matsgerðar dómkvadds manns sem ekki hefði verið hnekkt og hefði því ríkt sönnunargildi. Niðurstaða Landsréttar var sú að leggja ætti til grundvallar kostnaðaráætlun hins dómkvadda matsmanns að frátöldum kostnaði við úrbætur á loftun rýma en fjárhæðin svo reiknuð svaraði til 8,21% af kaupverðinu. Við mat á því hvort sú fjárhæð næði gallaþröskuldi vísaði Landsréttur meðal annars til þess að um tiltölulega nýlega fasteign hafi verið að ræða, sem leggja yrði til grundvallar að hafi litið vel út við skoðun og að D hafi að því marki sem út af bar mátt ganga út frá því að eignin yrði án þess fráviks og að öðru leyti í lagi. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á eignarétti sínum að bifreið af gerðinni Jeep Willys, árgerð 1946, og að stefndi yrði dæmdur til að afhenda stefnanda bifreiðina að viðlögðum dagsektum. Stefnandi vísaði m.a. til þess að hann væri skráður eigandi bifreiðarinnar í bifreiðaskrá Creditinfo en fyrir dóminum var leitt í ljós að sú skráning endurspeglaði ökutækjaskrá Samgöngustofu. Dómurinn vísaði til þess að fyrir lægi að annar maður hefði haft umráð bifreiðarinnar árin 1983-1985 og komið fram sem eigandi hennar gagnvart stjórnvöldum og vátryggjanda. Samtímagögn styddu því fullyrðingar stefnda um að hann hefði verið í góðri trú um að þriðji maður væri eigandi bifreiðarinnar þegar hún komst í vörslur hans í árslok 1985. Þá taldi dómurinn gögn málsins ekki styðja fullyrðingar stefnanda um að stefndi hefði náð umráðum yfir bifreiðinni með óráðvandlegu atferli, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga um hefð, eða að stefndi hafi einungis haft bifreiðina að láni frá stefnanda eða til geymslu, sbr. 3. mgr. 2. gr. sömu laga. Þá var litið til þess að bifreiðin hefði verið afskráð í ökutækjaskrá frá árinu 1989. Hefði stefndi því, hvað sem liði óvissu um samskipti stefnanda og þriðja mannsins, unnið hefð á bifreiðinni þar sem stefnandi hefði ekki hafist handa við að sækja rétt sinn á hendur stefnda fyrr en í fyrsta lagi við höfðun héraðsdómsmáls nr. A-3/2011, sem þó var höfðað af öðrum aðila.
Óli Knöttur Ásgeirsson, Ásgeir Sæmundsson, Guðmundur Elías Sæmundsson, Arna Björk Sæmundsdóttir, Guðbrandur Guðmundsson, Sigurrós Erlingsdóttir, Þröstur Guðmundsson, Sigríður Ólafsdóttir, Svanur Ingvason, Gerður Salóme Ólafsdóttir, Áslaug Helga Ólafsdóttir, Arndís Erla Ólafsdóttir, Eyjólfur Jónas Ólafsson, Lilja Björk Ólafsdóttir, Ólöf Ólafsdóttir, Bragi Hilmarsson, Arnar Hilmarsson, Guðjón Hilmarsson, Helga Hilmarsdóttir, Arndís Hilmarsdóttir, Smári Hjaltason, Kristín Guðrún Ólafsdóttir, Sævar Hjaltason, Viðar Þór Ólafsson, Erna Kristín Hjaltadóttir, Bára Hjaltadóttir, Guðmundur Sigurðsson, Arndís Jósefsdóttir, Ólafur Guðmundur Jósefsson, Arnór Guðbrandur Jósefsson, Reynir Jósefsson og Ólöf Heiða Hilmarsdóttir (
Halldór Jónsson lögmaður)
gegn
Georg Helga Magnússyni og Sigurði Gunnari Magnússyni (
Guðjón Ármannsson lögmaður)
Í málinu var deilt um umfang veiðiréttar stefndu fyrir landi jarðarinnar Lækjarskógar í Haukadalsá en áfrýjendur eiga jörðina í óskiptri sameign með stefndu. Forsaga málsins er sú að G, afi stefndu, og M, faðir stefndu, gerðu með sér afsal þar sem G seldi M helmingshlut jarðarinnar með öllum húsum, gögnum og gæðum. Tekið var fram í afsalinu að veiðiréttindi væru undanskilin kaupunum. Héraðsdómur féllst á þá kröfu stefndu að viðurkennt yrði að þeir ættu sem eigendur að 28,58% eignarhluta að fá veiðirétt fyrir landi jarðarinnar í Haukadalsá í sömu hlutföllum. Í dómi Landsréttar kom fram að við gerð afsalsins hafi orðið til hin óskipta sameign og hafi G og M því farið með öll eignarráð hennar í sameiningu sem og veiðirétt sem henni fylgdi. Í ljósi þess að veiðirétturinn var undanskilinn við kaupin yrði að líta svo á að G og M, sem sameigendum og einu eigendum jarðarinnar, sem ekki hafði verið skipt út, hafi verið heimilt að ráðstafa veiðiréttinum með þessum hætti sín á milli, þ.e. með innbyrðis hlutfallsskiptingu réttindanna sem þeir áttu í óskiptri sameign. Vegna þessa væri ekki um það að ræða, að veiðirétturinn væri skilinn frá landareign í skilningi þágildandi ákvæðis 4. mgr. 2. gr. laga nr. 53/1957 og því væri ekki um að ræða þá aðstöðu sem hið svokallaða aðskilnaðarbann laganna legði bann við. Af þeim sökum hafi G og M verið heimilt að lögum að semja með áðurnefndum hætti. Voru áfrýjendur því sýkn af kröfum stefndu.
Stefnendur keyptu fasteign af stefnda. Eignin reyndist haldin leyndum göllum, sem metnir voru í yfirmatsgerð að umfangi sem nam 15,6% af kaupverði eignarinnar. Stefnendur héldu eftir lokagreiðslu kaupverðsins og höfða málið aðallega til ógildingar eða riftunar kaupsamningsins en til vara til skaðabóta frá stefnda eða afsláttar af kaupverði vegna gallanna. Ekki var fallist á kröfur stefnenda um ógildingu eða riftun kaupanna, en stefnda var gert að greiða stefnendum þá fjárhæð sem samkvæmt yfirmati þótti hæfileg til úrbóta á göllunum ásamt dráttarvöxtum, en að frádregnum gagnkröfum stefnda um eftirstöðvar kaupverðs og kostnað sem stefndi hafði haft af eigninni eftir umsaminn afhendingardag hennar.
Stefnanda voru dæmdar skaðabætur úr hendi stefndu vegna galla á fasteign samkvæmt 27. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup, en krafan var talin ófyrnd.
Stefndu sýknuð af kröfu stefnenda um skipti á sameiginlegu landi samkvæmt matsgerð dómkvaddra matsmanna.
Stefnandi krafðist ógildingar ákvarðana stefnda um stöðvun byggingarframkvæmda annars vegar og niðurfellingu byggingarleyfis hins vegar. Þá krafðist hann ógildingar tveggja úrskurða úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála þar sem fyrrgreindar ákvarðanir voru staðfestar. Loka krafðist hann þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda stefnda vegna fyrrgreindra ákvarðana auk þess sem hann krafðist miskabóta úr hendi stefnda vegna meðferðar máls hans hjá stefnda. Í dómi héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að byggingarfulltrúa stefnda hefði verið heimilt að stöðva framkvæmdir og fella byggingarleyfi stefnanda úr gildi þar sem viðkomandi mannvirki fór yfir hámarkshæð samkvæmt deiliskipulagi og lóðarblaði fyrir svæðið. Þá var talið að dráttur á meðferð máls stefnanda hefði átt sér eðlilegar skýringar og m.a. helgast af því að stefnandi sjálfur leitaði til fyrrgreindar úrskurðarnefndar, umboðsmanns Alþingis o.fl. Þar sem stefndi var ekki talin hafa brotið gegn ákvæðum laga nr. 160/2010 um mannvirki eða stjórnsýslulaga nr. 37/1993 var kröfum um viðurkenningu á skaðabótaskyldu sömuleiðis hafnað svo og kröfu um miskabætur.
Fasteignasali og fasteignasala hans dæmd skaðabótaskyld vegna ráðstöfunar greiðslna af fjárvörslureikningi inn á reikning annars lögaðila en seljanda án þess að gera kaupendum grein fyrir að seljandi gæti ekki tekið við greiðslum inn á sinn eigin reikning, en fjármunirnir töpuðust allir.
Aðalstefnandi, sem var seljandi íbúðar í eldri fasteign, var sýknaður af gagnkröfum gagnstefnanda, sem var kaupandi, þar sem að gagnstefnanda tókst ekki að renna nægum stoðum undir þær gagnkröfur sínar um skaðabætur eða afslátt, þar sem að ósönnuð þótti sök seljanda, auk þess sem að andvirði þess sem hefði þó sannanlega verið áfátt náði ekki upp í svonefndan gallaþröskuld. Var gagnstefnanda því gert að greiða aðalstefnanda að fullu ógreiddar eftirstöðvar umsamins kaupverðs fyrir fasteignina.
H ehf. höfðaði mál á hendur B ehf. og krafðist þess að fá viðurkennt að atkvæði fylgdi ekki jörðinni Hvarfsdal í Dalabyggð í Veiðifélagi Búðardalsár. Hæstiréttur taldi að það leiddi af 1. mgr. 40. gr. laga nr. 61/2006 að atkvæði í veiðifélaginu fylgdi ekki jörðinni Hvarfsdal. Einnig taldi Hæstiréttur að það færi ekki í bága við 1. mgr. 72. gr. stjórnarskrárinnar um friðhelgi eignarréttar og 74. gr. um félagafrelsi að B ehf. nyti ekki atkvæðisréttar í veiðifélagi vegna jarðarinnar. Þannig hefði ekki verið gengið lengra með lögum nr. 61/2006 við að takmarka réttindi B ehf. en efni voru til. Samkvæmt þessu var tekin til greina viðurkenningarkrafa H ehf.
Kaupendur sitt hvorrar íbúðar í í nýbyggðu parhúsi höfðuðu mál á hendur seljanda, sem jafnframt var byggingaraðili hússins, byggingarstjóra, húsasmíðameistara, aðalhönnuði hússins og tryggingarfélagi á grundvelli ábyrgðartryggingar byggingarstjóra og hönnuðar og kröfðust greiðslu skaðabóta in solidum úr hendi stefndu vegna umfangsmikilla galla í báðum eignarhlutum hússins og í sameign. Jafnfamt var krafist að seljanda yrði gert skylt að gefa út afsal fyrir báðum eignarhlutunum á grundvelli skuldajafnaðar á eftirstöðvum kaupverðs. Fallist var á skaðabótakröfu á hendur byggingaraðila og seljanda parhússins að mestu leyti og á hendur aðalhönnuði og tryggingarfélginu vegna galla á þaki hússins. Byggingarstjóri og tryggingarfélagið vegna ábyrgðartryggingar hans og húsasmíðameistari voru sýknaðir af kröfum stefnenda. Þá var seljanda gert skylt að gefa út afsal til stefnenda fyrir báðum eignarhlutunum enda fjártjón stefnenda talsvert hærra en ógreiddar eftirstöðvar kaupverðs.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að ógilt yrði sú ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu að breyta einhliða þinglýstri eignarheimild G á þremur tilteknum fasteignum og færa hana yfir á S. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að þegar sýslumaður varð þess áskynja að byggingarleyfi frá árinu 1967 hefði verið skráð sem grundvöllur eignarheimildar fyrir þinglýsingu G og að láðst hefði að skrá viðeigandi eignarheimildir S inn á fasteignirnar, hafi honum borið að leiðrétta fasteignabókina og færa inn réttar upplýsingar, sbr. 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Samkvæmt því ákvæði væri sýslumanni skylt að leiðrétta rangar færslur og gilti það einnig um mistök sem urðu í gildistíð eldri þinglýsingalaga. Tók héraðsdómur fram að G hafi ekki getað framvísað formlegri eignarheimild, það er frumskjali eða frumheimild, sem staðfesti eignarheimild hans yfir mannvirkjunum.
Ágreiningur málsaðila átti rót sína að rekja til þess er K, sem fyrirsvarsmaður félagsins R ehf., setti átta fasteignarhluta sína að veði, í tengslum við lántöku R ehf., með útgáfu þriggja veðskuldabréfa á árunum 2016 og 2017. Eftir að vanskil urðu á greiðslu afborgana af veðskuldabréfunum voru fjórir hinna veðsettu eignarhluta seldir nauðungarsölu. Í framhaldinu krafðist F hf. greiðslu eftirstöðva skulda samkvæmt tveimur skuldabréfanna. Í málinu krafðist K þess að eftirstöðvar skuldanna yrðu felldar niður með vísan til þess að markaðsverð hinna seldu eigna hefði verið hærra en söluverð þeirra við nauðungarsölu, sbr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Í hinum áfrýjaða dómi var talið sannað með vísan til niðurstaðna matsgerðar dómkvaddra yfirmatsmanna að markaðsvirði hinna seldu eignarhluta hefði verið 37.500.000 krónum hærra en söluandvirði þeirra við nauðungarsölu, og skuld stefnda færð niður sem því nam. Í dómi Landsréttar var fallist á þessar forsendur hins áfrýjaða dóms en litið til þess að F hf. hefði fengið samtals 2.000.000 króna úthlutað til sín upp í veðkröfur samkvæmt viðbótarfrumvarpi sýslumanns, sem ekki hefði verið litið til í niðurstöðum hins áfrýjaða dóms. Var krafa K um niðurfærslu krafna því lækkuð samkvæmt því um 2.000.000, og fallist á niðurfærslu krafna um samtals 35.500.000 krónur.
H og S höfðuðu mál á hendur E og einkahlutafélagi hans, EB ehf., og kröfðust þess að viðurkennd yrði óskipt skaðabótaábyrgð þeirra á tjóni þeirra sem leiddi af því að kaupsamningur um fasteign, sem komst á með samþykktu kauptilboði, hefði ekki verði efndur. Jafnframt var krafist viðurkenningar á óskiptri skaðabótaábyrgð fasteignasalans G og fasteignasölunnar sem hún starfaði hjá, B ehf., þar sem G hefði ekki upplýst við tilboðsgerðina að seljandi eignarinnar, EB ehf., væri ekki eigandi hennar og gæti ekki ráðstafað henni. Héraðsdómur féllst á kröfur H og S en með hinum áfrýjaða dómi var niðurstaða héraðsdóms staðfest að því er varðaði E og EB ehf. en B ehf. og G sýknuð. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að EB ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóni H og S sem hlaust af vanefndum félagsins gagnvart þeim með vísan til þeirra raka sem byggju að baki 2. mgr. 46. gr. laga nr. 40/2002. Jafnframt hefði E með ráðstöfun lóðar fasteignarinnar til félagsins L ehf. sýnt af sér saknæma háttsemi sem hann bæri ábyrgð á samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttarins. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um óskipta skaðabótaskyldu E og EB ehf. því staðfest. Um skaðabótaábyrgð B ehf. og G var talið að með því að upplýsa H og S ekki með neinum hætti um heimildarskort EB ehf. við samningsgerðina hefði G brotið gegn skyldum sínum sem löggiltur fasteignasali. Taldi Hæstiréttur að hún og vinnuveitandi hennar, B ehf., bæru óskipta ábyrgð á tjóni H og S sem af því hlaust samkvæmt 27. gr. laga nr. 70/2015 svo og almennum reglum skaðabótaréttar. Var því einnig fallist á kröfu H og S gagnvart B ehf. og G.
GA höfðaði mál á hendur E og einkahlutafélagi hans, EB ehf., og krafðist þess að viðurkennd yrði óskipt skaðabótaábyrgð þeirra á tjóni hennar sem leiddi af því að kaupsamningur um fasteign, sem komst á með samþykktu kauptilboði, hefði ekki verði efndur. Jafnframt var krafist viðurkenningar á óskiptri skaðabótaábyrgð fasteignasalans G og fasteignasölunnar sem hún starfaði hjá, B ehf., þar sem G hefði ekki upplýst við tilboðsgerðina að seljandi eignarinnar, EB ehf., væri ekki eigandi hennar og gæti ekki ráðstafað henni. Héraðsdómur féllst á kröfur GA en með hinum áfrýjaða dómi var niðurstaða héraðsdóms staðfest að því er varðaði E og EB ehf. en B ehf. og G sýknuð. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að EB ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóni GA sem hlaust af vanefndum félagsins gagnvart henni með vísan til þeirra raka sem byggju að baki 2. mgr. 46. gr. laga nr. 40/2002. Jafnframt hefði E með ráðstöfun lóðar fasteignarinnar til félagsins L ehf. sýnt af sér saknæma háttsemi sem hann bæri ábyrgð á samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttarins. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um óskipta skaðabótaskyldu E og EB ehf. því staðfest. Um skaðabótaábyrgð B ehf. og G var talið að með því að upplýsa GA ekki með neinum hætti um heimildarskort EB ehf. við samningsgerðina hefði G brotið gegn skyldum sínum sem löggiltur fasteignasali. Taldi Hæstiréttur að hún og vinnuveitandi hennar, B ehf., bæru óskipta ábyrgð á tjóni GA sem af því hlaust samkvæmt 27. gr. laga nr. 70/2015 svo og almennum reglum skaðabótaréttar. Var því einnig fallist á kröfu GA gagnvart B ehf. og G.
V slf. krafðist þess að staðfest yrði riftun félagsins á kaupum á hjólagröfu sem lýst var yfir í bréfi þess til J og að J yrði gert að endurgreiða kaupverðið gegn skilum á gröfunni. Staðfest var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að í röngu raðnúmeri hjólagröfunnar hefði falist galli sem V slf. hefði ekki getað gert sér grein fyrir við venjulega skoðun fyrir kaupin. Á hinn bóginn var V slf. ekki talið geta byggt rétt sinn á ætluðum galla á skófluhaus gröfunnar. Landréttur staðfesti þá niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að notkun V slf. á gröfunni eftir að félagið lýsti yfir riftun á kaupunum hefði ekki samrýmst því að halda til streitu kröfum á grundvelli þeirrar yfirlýsingar. Var af þeim sökum ekki fallist á kröfu V slf. um staðfestingu riftunar og endurgreiðslu kaupverðs gegn skilum á gröfunni. Með matsgerð sem aflað var undir rekstri málsins í héraði og framburði matsmanns fyrir dómi var aftur á móti talið að V slf. hefði sýnt nægilega fram á að hann hefði orðið fyrir fjártjóni vegna gallans og voru honum dæmdar skaðabætur að álitum sem Landsréttur taldi hæfilega ákveðnar 5.000.000 króna.
S krafðist bóta vegna galla í loftum fasteignar sem eiginmaður S keypti af H og Þ, en hann framseldi síðar kröfu sína til S. Byggði S meðal annars á því að H og Þ hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi með því að leyna upplýsingum um ástand fast- eignarinnar við sölu hennar auk þess sem galla á fasteigninni mætti rekja til framkvæmda og breytinga á henni sem H og Þ hefðu staðið fyrir. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að ekki hefði verið leitt í ljós að H og Þ hefðu við sölu fasteignarinnar haft vitneskju um þá ágalla sem héraðsdómur taldi sannað að eignin hefði verið haldin. Yrði því ekki talið að H og Þ hefðu veitt rangar upplýsingar eða vanrækt upplýsingaskyldu sína með saknæmum hætti og bakað sér skaðabótaábyrgð gagnvart S á sakargrundvelli. Þá féllst Landsréttur hvorki á að miða ætti við hærri mörk gallaþröskulds í málinu, þar sem um sértæka galla væri að ræða sem stöfuðu af nýlegum endurbótum, né á kröfu S um bætur vegna óbeins tjóns í skilningi b-liðar 2. mgr. 59. gr. laga um fasteignakaup nr. 40/2002, en ósannað væri að orsakir ágalla væri að rekja til framkvæmda á vegum H og Þ og teldust þeir ágallar sem S reisti kröfur sínar á fyrir Landsrétti ekki rýra verðmæti fasteignarinnar svo nokkru varðaði. Meðal annars samkvæmt framansögðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu H og Þ af kröfum S.
Stefnandi var talinn eiga rétt til afsláttar á kaupverði rennahurðakerfis vegna galla
Guðjón Egill Ingólfsson, Gunnar Ólafur Bjarnason, Helga Hauksdóttir, Halldór Kristján Ingólfsson, Ingunn Hinriksdóttir, Lára Valgerður Ingólfsdóttir, Ólafur Gunnarsson, Þórhildur Hrönn Ingólfsdóttir og Valfríður Möller (
Ásgeir Þór Árnason lögmaður)
gegn
Felix von Longo-Liebenstein,
Nýja húsinu Ófeigsfirði,
Guðrúnu Sveinbjörnsdóttur,
Gunnari Gauki Magnússyni,
Halldóru Hrólfsdóttur,
Hallvarði E. Aspelund,
Haraldi Sveinbjörnssyni,
Pétri Guðmundssyni,
Valdimar Steinþórssyni,
Þóru Hrólfsdóttur,
Halldóri Árna Gunnarssyni,
Sverri Geir Gunnarssyni,
Þórunni Hönnu Gunnarsdóttur,
Sæmörk ehf,
Ásdísi Gunnarsdóttur,
Guðrúnu Önnu Gunnarsdóttur,
Sigríði Gunnarsdóttur,
Svanhildi Guðmundsdóttur,
Ásdísi Virk Sigtryggsdóttur Karli Sigtryggssyni,
Sigríði Sveinsdóttur (
Friðbjörn Eiríkur Garðarsson lögmaður),
til réttargæslu Fornaseli ehf (
Heiðar Ásberg Atlason lögmaður) og
íslenska ríkinu (
Vífill Harðarson lögmaður)
Ágreiningur aðila laut að landamerkjum jarðarinnar Drangavíkur í Árneshreppi gagnvart jörðunum Engjanesi, Ófeigsfirði og Laugalandi. Með hinum áfrýjaða dómi voru viðurkennd nánar tilgreind landamerki á milli Engjaness og Drangavíkur en ekki var talið að síðarnefnda jörðin ætti merki að jörðunum Ófeigsfirði og Laugalandi. Stefnendur í héraði voru eigendur 74,5% Drangavíkur en að áfrýjun þeirra til Landsréttar og Hæstaréttar stóðu 61% eigenda jarðarinnar og var öðrum eigendum hennar stefnt til að þola dóm af hálfu sameigenda sinna en þeir tóku undir málatilbúnað annarra stefndu í málinu. Hæstiréttur taldi að 4. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála gæti samkvæmt efni sínu ekki átt við um yfirlýsingar þeirra sem stefnt væri til að þola dóm þannig að þær væru bindandi fyrir áfrýjendur. Aðilar voru sammála um að leggja landamerkjabréf jarðanna Drangavíkur og Engjaness til grundvallar niðurstöðu í málinu. Kjarni ágreinings aðila laut að því hvernig bæri að skýra tilvísun landamerkjabréfanna til Eyvindarfjarðarár og hver hefðu verið upptök árinnar á ritunartíma þeirra. Hæstiréttur taldi bréfin afar fáorð um mörk inn til landsins og að nauðsynlegt væri að horfa til annarra heimilda en bréfanna sjálfra. Þær geymdu lýsingu sem nota mætti við mat á merkjum jarðanna, staðháttum sem og upplýsingum um notkun landsins. Þá var að teknu tilliti til staðhátta og venju á viðkomandi svæði líkt og í hinum áfrýjaða dómi miðað við að með orðunum „eptir hæstu fjallsbrún“ í landamerkjabréfi Engjaness væri átt við vatnaskil. Við úrlausn málsins var einnig lagt til grundvallar með vísan til ýmissa ritaðra heimilda um staðhætti og korta sem gerð voru nærri landamerkjabréfunum í tíma að Eyvindarfjarðará hefði á ritunartíma bréfanna komið upp í tveimur kvíslum norðarlega á Ófeigsfjarðarheiði þaðan sem hún hefði runnið í farvegi til sjávar. Jafnframt var talið að Efra- og Neðra Eyvindarfjarðarvatn hefðu ekki tekið að myndast fyrr en Drangajökull tók að hopa upp úr árinu 1914. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um landamerki jarðanna Drangavíkur og Engjaness.
Ágreiningur málsaðila átti rót sína að rekja til fasteignakaupa A, en óumdeilt var að til kaupanna hafði hún nýtt söluandvirði fasteignar sem A og B höfðu átt í sameiningu, og kvaðst B eiga kröfu á hendur A af þeim sökum. Við skýrslugjöf í héraði breytti B þeim málatilbúnaði sem hann byggði á í stefnu og féll frá málsástæðu sem hann byggði á í héraði, en fyrir Landsrétti byggði hann á málsástæðu sem taldist of seint fram komin og raska grundvelli málsins. Að svo búnu varð að sýkna A af kröfu B og synja um staðfestingu kyrrsetningargerðar sýslumanns.
Dánarbú Erlu Jónsdóttur, Sigurður Jónsson, dánarbú Hrefnu Jónsdóttur, Ómar Gaukur Jónsson, Þór Axelsson, Ásdís Axelsdóttir, Elísabet Ragnarsdóttir, Guðmundur Ragnar Ragnarsson, Guðbjörg Jóna Sævarsdóttir, Sigurður Sævarsson, Sævar Sævarsson, Hildur Bára Leifsdóttir, Ólöf Sandra Leifsdóttir og Ómar Úlfur Eyþórsson (
Sigmundur Hannesson lögmaður)
gegn
Orkuveitu Reykjavíkur (
Sigurgeir Valsson lögmaður)
Áfrýjendur kröfðust þess að staðfestur yrði eignarréttur þeirra á grundvelli hefðar að húsakosti jarðarinnar N ásamt landspildu sem húsakosturinn stæði á og afmörkuð væri í kröfugerð þeirra með nánar tilgreindum hnitum. Til vara kröfðust áfrýjendur þess að stefndi veitti þeim endurgjaldslaus afnot af húsakostinum og óuppsegjanlegan rétt til afnota af landspildunni. Í dómi Landsréttar var rakið að hugtakið óráðvandlegt atferli í 2. mgr. 2. gr. laga nr. 46/1905 um hefð hefði í dómaframkvæmd verið skýrt með þeim hætti að bein vitneskja um réttmætt eignartilkall annars manns stæði hefð í vegi. Þar sem erfingjar ábúanda jarðarinnar höfðu í kjölfar andláts hennar móttekið greiðslu á grundvelli úttekar vegna loka ábúðar hinnar látnu og staðfest að þeir gerðu ekki ágreining um útreikning fjárhæða fyrir þau vermæti sem tilgreind voru í úttektinni taldi Landsréttur að áfrýjendur hefðu verið grandsamir um rétt stefnda til þeirra eigna sem kröfur þeirra lutu að. Ákvæði 2. mgr. 2. gr. laga nr. 46/1905 var af þeim sökum talið standa því í vegi að fallist yrði á kröfur þeirra í málinu. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu stefnda.
A var gert skylt að flytja, ásamt öllu því sem honum tilheyrði, út úr íbúð að tilgreindu heimilisfangi innan eins mánaðar frá dómsuppsögu. Var niðurstaðan á því reist að sannað þætti að A hefði brotið gegn skyldum sínum gagnvart öðrum eigendum og afnotahöfum í húsinu samkvæmt lögum nr. 26/1994 um fjöleignarhús og að áskorun húsfélags hússins, um að hann tæki upp betri siði, hefði ekki borið árangur.
Mál gegn erlendum lögaðila höfðað á fasteignavarnarþingi. Það var ekki talið heimilt og málinu því vísað frá dómi að kröfu stefnda.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skuldar, þar sem sýnt þótti að meginhluti kröfu stefnanda hefði verið fallinn niður vegna fyrningar er málið var höfðað, og það sem eftir stæði næmi ekki hærri fjárhæð en innborganir er draga skyldi frá kröfu stefnanda samkvæmt kröfugerð hans sjálfs.
Allt annað ehf (
Magnús Jónsson lögmaður)
gegn
Þorsteini Magnússyni, Saskiu Freyju Schalk, Fredericus Marinus Emiel Schalk og Elínborgu Kristínu Þorláksdóttur (
Guðjón Ármann Jónsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A ehf. um að Þ, S, F og E yrðu borin út úr nánar tilgreindri fasteign ásamt öllu sem þeim tilheyrði.
Ágreiningur um heimild sveitarfélags til afturköllunar lóðarréttinda.
Gagnstefnendur keyptu hús af aðalstefnanda. Þau töldu galla á húsinu í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002 og héldu eftir afsalsgreiðslu. Að fenginni matsgerð stefndi aðalstefnandi byggingarstjóra og framleiðanda glugganna til réttargæslu. Fallist var á að á húsinu hefðu verið örfáir gallar en þó ekki svo miklir sem gagnstefnendur byggðu á. Fjárhæð sem samsvaraði mati á kostnaði við að laga gallana var dregin frá afsalsfjárhæð og gagnstefnendur dæmd til að greiða aðalstefnanda þá fjárhæð sem eftir stóð.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu um að felldur yrði úr gildi hluti af úrskurði óbyggðanefndar í máli nr. 2/2023 að því er varðaði norðurhluta Kornsártungna, svæði á milli Kornsár og Kleppukvíslar. Svæðið telst því þjóðlenda en afréttareign stefnanda.
Einkahlutafélagið IKH höfðaði mál á hendur RK, húsfélagi verslunarmiðstöðvar, til endurgreiðslu þess hluta húsgjalda sem það hafði innt af hendi á tilteknu tímabili sem þátt í kostnaði húsfélagsins vegna auglýsinga- og kynningarstarfsemi. Hæstiréttur féllst ekki á með IKH að með ákvæði í samþykktum húsfélagsins um að þessi kostnaður teldist sameiginlegur hefði það farið út fyrir heimildir sínar samkvæmt lögum nr. 26/1994 um fjöleignarhús. Að sama skapi var ekki litið svo á að jafnræðis og meðalhófs hefði ekki verið gætt gagnvart IKH við ákvörðun húsgjalda að þessu leyti þannig að í bága færi við réttindi einkahlutafélagsins samkvæmt 2. mgr. 74. gr. stjórnarskrárinnar. Að fenginni þeirri niðurstöðu kom til skoðunar hvort þinglýsing samþykkta húsfélagsins hefði verið skilyrði fyrir því að IKH yrði bundið af fyrrnefndu ákvæði þeirra. Ekki var fallist á að tilvísanir í þinglýstum eignaskiptayfirlýsingum hefðu með einhverjum hætti fullnægt kröfum laga til þinglýsingar samþykkta húsfélags. Á hinn bóginn taldi Hæstiréttur sannað að fyrirsvarsmaður IKH hefði þegar við kaup á eignarhluta félagsins vitað eða mátt vita að samþykktir húsfélagsins mæltu efnislega fyrir um að kostnaður af auglýsinga- og kynningarstarfsemi væri borinn uppi af eigendum sameiginlega og skipt samkvæmt ákveðnum hlutfallstölum. Gæti IKH því ekki borið fyrir sig að ákvæði samþykktanna á þessa leið hefðu ekki gildi gagnvart því. Var húsfélagið því sýknað af kröfum IKH um endurgreiðslu.
Hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um frávísun á þinglýsingu tryggingarbréfs og að bréfinu yrði þinglýst án eða með athugasemd.
Í júlí 2008 keypti stefnandi glugga og hurðir frá danska framleiðandanum I A/S, í verslun H 10 ehf. (áður H hf.), en stefndi H ehf. yfirtók síðar rekstur verslana H 10 ehf. og þar með viðskipasambandið við I A/S. Félagið H 10 ehf. sameinaðist stefnda HF ehf. 2022. Í hinum áfrýjaða dómi þótti sannað með vísan til matsgerðar dómkvadds matsmanns að gluggarnir hefðu ekki haft þá eiginleika sem áskildir voru við kaupin og stefnandi hefði af þeim sökum orðið fyrir tjóni. Aftur á móti var talið að krafa stefnanda gagnvart stefnda H ehf. hefði verið fyrnd þegar hann höfðaði málið í október 2023, jafnvel þótt tekið hefði verið mið af tæplega vikulöngu fyrningarrofi í maí 2022. Krafa stefnanda á hendur stefnda HF ehf. var sömuleiðis talin fyrnd, en í því tilliti var álitið að stefndi hefði ekki verið í samskiptum við félagið H 10 ehf. frá því síðast um áramótin 2011-2012, þegar stefndi H ehf. yfirtók rekstur þess félags. Var dómur héraðsdóms staðfestur með vísan til forsendna hans.
Stefndi var sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda þar sem ekki var fallist á að hann ætii rétt til skaðabóta eða afsláttar samkvæmt ákvæðum fasteignakaupalaga vegna ágalla þeirra sem á fasteigninni voru vegna ákvæða 1. mgr. 29. gr. laganna þótt þeir myndu að líkindum teljast gallar í skilningi laganna.
Ágreiningur aðila laut að landamerkjum milli jarðanna Langholts 1 og 2 í Flóahreppi. Fyrir lá að 1987 höfðu stefndi og þáverandi eigandi Langholts 2 haft makaskipti á landspildum í landi hvors um sig. Afsölum var þinglýst í maí 1987 en í þeim var vísað til þess að takmörk spildnanna væru afmörkuð með bláum og rauðum lit samkvæmt meðfylgjandi uppdrætti, sem skyldi skoðast sem hluti afsalanna. Upplýst var að í sama skjalahylki hjá sýslumanninum á Suðurlandi og samrit afsalanna voru geymd væri varðveittur uppdráttur sem sýndi tiltekna afmörkun á tveimur landspildum í landi Langholts í rauðum og bláum lit. Í málinu byggði stefndi einkum á því að umræddur uppdráttur hefði í raun ekki fylgt afsölunum í öndverðu og væri falsaður. Vísaði hann meðal annars til þess að uppdrátturinn hefði ekki verið áritaður af aðilum máls, bæri ekki með sér áritun þinglýsingardómara og að á honum væri að finna teikningar af vegi sem stefndi lagði á árinu 2008, og því gæti uppdrátturinn ekki verið frá því fyrir þann tíma. Landsréttur vísaði til þess að sú staðreynd að uppdrátturinn hefði verið í sama skjalahylki og samrit afsalanna hjá sýslumanni veitti sterkar líkur fyrir því að það væri sá uppdráttur sem afsölin vísuðu til. Einnig hefði stefndi ekki lagt fram annan uppdrátt eða haldbær sönnunargögn um hvar mörk hinna umdeildu spildna ættu að liggja væri uppdrátturinn hjá sýslumanni rangur. Meðal annars af þessum sökum var stefndi ekki talinn hafa fært sönnur á að uppdrátturinn væri ekki sá uppdráttur sem afsölin 1987 vísuðu til og að hann yrði að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Að þeirri niðurstöðu fenginni, og þar sem stefndi hefði ekki hreyft andmælum við því að kröfulína samkvæmt aðalkröfu áfrýjanda væri í samræmi við uppdráttinn hjá sýslumanni, tók Landsréttur til greina aðalkröfu áfrýjanda um nánar tilgreind landamerki milli jarðanna.
Staðfestur var úrskurður óbyggðanefndar í máli nr. 5/2021 um að þjóðlenda sé fyrir botni Ísafjarðar og að landsvæðið væri afréttur jarða í Súðavíkurhreppi, sbr. 1. gr. og b-liður 7.gr. laga nr. 58/1998. Ekki var fallist á að stefnandi ætti beinan eignarrétt að landsvæðinu.
Staðfestur var úrskurður óbyggðanefndar í máli nr. 5/2021 um að þjóðlenda sé fyrir botni Hestfjarðar í afréttareign Súðavíkurhrepps, sbr. 1.gr. og c-liður 7.gr. laga nr 58/1998. Ekki var fallist á að stefnandi ætti beinan eignarrétt að landsvæðinu.
Deilt var um mörk eignarlands og þjóðlendu á tilteknu landsvæði í Skötufirði á Vestfjörðum. Hafnað var kröfu um ógildingu hluta úrskurðar óbyggðanefndar.