K og Í höfðuðu mál á hendur B og P og kröfðust skaðabóta eða afsláttar vegna galla sem þau töldu vera á fasteign er þau keyptu af B og P með milligöngu M og S ehf. B og P stefndu M og S ehf. til réttargæslu. Hæstiréttur lagði til grundvallar að ekki hefði verið hnekkt matsgerð dómkvadds manns um ástands hússins. Fasteignin var talin gölluð vegna þess að ástand hennar var ekki í samræmi við upplýsingar sem K og Í fengu við kaupin auk þess sem fallist var á kröfu um greiðslu kostnaðar við flutning búslóðar á framkvæmdatíma. Ekki þóttu efni til að lækka skaðabætur til K og Í vegna endurbóta á þaki eignarinnar af þeim sökum að nýtt hefði komið í stað notaðs. Þá var B og P gert að endurgreiða K og Í dráttarvexti sem þau höfðu greitt til að fá útgefið afsal fyrir eigninni. Vextir af skaðabótum voru reiknaður frá dagsetningu matsgerðar en dráttarvextir frá því mánuði eftir að K og Í lögðu fram upplýsingar sem þörf var á til að meta tjónsatvik. Einnig var við ákvörðun vaxta tekið mið af því að K og Í héldu aftur lokagreiðslu hluta þessa tíma.
Gagnstefnendur keyptu hús af aðalstefnanda. Þau töldu galla á húsinu í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002 og héldu eftir afsalsgreiðslu. Að fenginni matsgerð stefndi aðalstefnandi byggingarstjóra og framleiðanda glugganna til réttargæslu. Fallist var á að á húsinu hefðu verið örfáir gallar en þó ekki svo miklir sem gagnstefnendur byggðu á. Fjárhæð sem samsvaraði mati á kostnaði við að laga gallana var dregin frá afsalsfjárhæð og gagnstefnendur dæmd til að greiða aðalstefnanda þá fjárhæð sem eftir stóð.
K og Í höfðuðu mál á hendur B og P og kröfðust hvort fyrir sig skaðabóta eða afsláttar vegna galla sem þau töldu vera á fasteign þeirra sem þau keyptu af B og P með milligöngu M og S ehf. B og P stefndu M og S ehf. til réttargæslu. Með dómi héraðsdóms voru B og P dæmd til að greiða K og Í hvoru fyrir sig 4.786.284 krónur í skaðabætur ásamt tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum vegna galla á fasteigninni. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að K og Í gerðu kröfu um greiðslu viðbótarkostnaðar við viðgerðir á þaki og aðrar úrbætur umfram kostnað við nauðsynlegar endurbætur sem metinn var í matsgerð dómkvadds matsmanns en þeir útgefnu reikningar sem K og Í styddu þá kröfu við hefðu takmarkaðar upplýsingar að geyma. Taldi rétturinn að K og Í hefðu ekki fært viðhlítandi sönnur fyrir því að umræddur viðbótarkostnaður væri tilkominn vegna atriða sem B og P bæru ábyrgð á. Voru B og P því sýknuð að þessu leyti. Ekki var talið að B og P hefðu vanrækt upplýsingaskyldu sína samkvæmt 26. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Ekki var heldur á það fallist að þau hefðu veitt rangar upplýsingar þannig að fasteignin teldist gölluð í skilningi 27. gr. sömu laga. Þar sem B og P hefðu ekki sýnt af sér saknæma háttsemi voru þau sýknuð af kröfum K og Í um skaðabætur og um bætur fyrir óbeint tjón. Því næst leysti Landsréttur úr þeirri málsástæðu hvort ágallar á fasteigninni rýrðu verðmæti hennar svo nokkru varðaði, þannig að K og Í ættu rétt til afsláttar af kaupverð hennar. Rétturinn komst að þeirri niðurstöðu að kostnaður þeirra vegna endurbóta á fasteigninni næmi um 10,4% af kaupverði hennar og þótti sá afsláttur hæfilega ákveðinn 5.000.000 króna, að teknu tilliti til verðmætisaukningar vegna endurnýjaðs þaks. B og P var gert að endurgreiða K og Í þá fjárhæð, ásamt endurgreiðslu lokagreiðslu eftirstöðva kaupverðs og útlögðum kostnaði við að afla skýrslu húsasmíðameistara, samtals 3.151.549 krónur til hvors þeirra um sig ásamt tilgreindum dráttarvöxtum og málskostnaði.
Stefndi var sýknaður af skaðabótakröfum stefnenda þar sem að ósannað þótti að tjón eftir leka í fasteign stefnenda eftir tilurð nýbyggingar stefnda væri á ábyrgð stefnda þar sem meginorsök lekans var talin vera ófullnægjandi vatnsvarnir við fasteign stefnenda.
Ákærði var sakfelldur fyrir líkamsárás á þáverandi sambýliskonu sína og barnsmóður, sbr. 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga en sýknaður af ákæru fyrir aðra líkamsárás á hana, sem og af broti gegn barnaverndarlögum. Refsing hans var ákveðin þriggja mánaða fangelsi, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Þá var hann dæmdur til greiðslu miskabóta og málskostnaðar, auk þriðjungs sakarkostnaðar.
Ásdís Virk Sigtryggsdóttir, Guðjón Egill Ingólfsson, Gunnar Ólafur Bjarnason, Helga, Hauksdóttir, Halldór Kristján Ingólfsson, Ingunn Hinriksdóttir, Karl Sigtryggsson, Lára Valgerður Ingólfsdóttir, Ólafur Gunnarsson, Sigríður Sveinsdóttir, Þórhildur og Hrönn Ingólfsdóttir og Valfríður Möller (
Ásgeir Þór Árnason lögmaður)
gegn
Felix Von Longo-Liebenstein (
Friðbjörn Eiríkur Garðarsson lögmaður) og
Ásdís Virk Sigtryggsdóttir og Guðjón Egill Ingólfsson og Gunnar Ólafur Bjarnason og Helga og Hauksdóttir og Halldór Kristján Ingólfsson og Ingunn Hinriksdóttir og Karl Sigtryggsson og Lára Valgerður Ingólfsdóttir og Ólafur Gunnarsson og Sigríður Sveinsdóttir og Þórhildur og Hrönn Ingólfsdóttir og Valfríður Möller (
Ásgeir Þór Árnason lögmaður) gegn
Nýja húsinu Ófeigsfirði og Guðrúnu Sveinbjörnsdóttur og Gunnari Gauki Magnússyni og Halldóru Hrólfsdóttur og Hallvarði E. Aspelund og Haraldi Sveinbjörnssyni og Pétri og Guðmundssyni og Valdimar Steinþórssyni og Þóru Hrólfsdóttur og Halldóri Árna og Gunnarssyni og Sverri Geir Gunnarssyni og Þórunni Hönnu Gunnarsdóttur (
Friðbjörn Eiríkur Garðarsson lögmaður),
Sæmörk ehf. (
Arnór Halldórsson Hafstað lögmaður),
Ásdísi Gunnarsdóttur og Guðrúnu Önnu Gunnarsdóttur og Sigríði Gunnarsdóttur og Svanhildi Guðmundsdóttur (
Guðmundur Kristinn Sigurjónsson lögmaður) og
Fornaseli ehf. og og íslenska ríkinu. (
Edda Björk Andradóttir lögmaður)
Stefnendur eru eigendur að 74,5% óskiptrar jarðarinnar Drangavíkur á Ströndum og höfðuðu málið til viðurkenningar á landamerkjum jarðarinnar gegn sameigendum sínum sem eiga 25,5% jarðarinnar og á hendur eigendum þriggja jarða í sama landshluta, en til réttargæslu var stefnt eiganda fjórðu jarðarinnar og íslenska ríkinu vegna þjóðlendumála á svæðinu. Einn hinna stefndu, eigandi jarðarinnar Engjaness, höfðaði gagnsök með kröfu um viðurkenningu á öðrum landamerkjum jarðanna Drangavíkur og Engjaness en þeim sem krafist var viðurkenningar á í aðalsök og tóku stefndu, sameigendur stefnenda, undir kröfur hans í málinu. Fallist var á þær kröfur með vísan til 4. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 þar sem talið var að stefnendum í aðalsök hefði ekki tekist að sýna fram á að sýnt væri að yfirlýsing sameigenda þeirra um að landamerki jarðarinnar Drangavíkur væru í samræmi við kröfur gagnstefnanda væri röng.
Stefndi dæmdur til þess að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverð íbúðar gegn því að stefnandi gæfi honum út afsal fyrir eigninni.
C ehf. efndi til lokaðs útboðs og óskaði eftir tilboðum í framkvæmd á nánar tilgreindu verki. Frávikstilboð voru einnig heimiluð í útboðinu. Alls bárust þrjú tilboð, tvö í allt verkið og eitt frávikstilboð frá Í hf., og var boð Þ ehf. lægst tilboðanna sem bárust. C ehf. gekk til samninga við Í hf. og í kjölfarið krafðist Þ ehf. viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta úr hendi C ehf. sem næmi missi hagnaðar vegna þeirrar ákvörðunar C ehf. að hafna tilboði hans í verkið. Byggði Þ ehf. annars vegar á því að tilboð Í hf. hefði ekki verið gilt tilboð þar sem efni þess hefði ekki verið lesið upp á opnunarfundi tilboða og hins vegar á því að hann hefði átt hagstæðasta tilboðið og því hefði C ehf. borið að ganga til samninga við hann. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, kom fram að þeir annmarkar sem hefðu verið á upplýsingagjöf á opnunarfundi tilboðanna væru ekki af því tagi að þeir gætu leitt til þess að tilboð einstaks bjóðanda væri ógilt enda ekkert fram komið um að tilboð Í hf. sem slíkt hefði verið haldið annmarka. Þá var rakið að tilboðsfjárhæðir í verkið hefðu numið um það bil tveimur og hálfum milljarði króna og að munurinn á tilboðum Þ ehf. og Í hf. hefði numið átta milljónum króna. C ehf. hefði metið tilboð Í hf. hagstæðast og hefði rökstutt val sitt, sbr. 2. mgr. 14. gr. laga nr. 65/1993 um framkvæmd útboða. Hefði það fyrst og fremst verði styttri verktími sem C ehf. hefði talið að gerði tilboð Í hf. hagstæðara en tilboð Þ ehf. þar sem samkvæmt tilboði Í hf. skyldu verklok vera mánuði fyrr en tilboð Þ ehf. gerði ráð fyrir. Það væri í höndum verkkaupa að meta hvaða tilboð hann teldi hagstæðast og honum bæri að leggja útboðsskilmála til grundvallar því mati, sbr. 16. gr. laga nr. 65/1993. Hefði Þ ehf. ekki sýnt fram á að C ehf. hefði látið hjá líða að meta tilboðin á grundvelli útboðsskilmála eða að útboðsgögn hefðu með réttu gefið honum tilefni til að álykta að styttri verktími hefði ekki áhrif á mat á hagkvæmni tilboða. Þá var ekki talið, í ljósi þess hve lítill munur var á fjárhæðum tilboðs Þ ehf. og þess sem C ehf. mat hagstæðast, að matið á áhrifum styttri verktíma hefði verið ómálefnalegt eða í ósamræmi við raunverulegt hagræði af því. Var því talið ósannað að Þ ehf. hefði í reynd átt hagstæðasta tilboðið í hið umdeilda verk og var C ehf. því sýknað af kröfum hans.
A og B (
Sævar Þór Jónsson lögmaður)
gegn
C, D til vara og Ríkisútvarpinu ohf. til réttargæslu
Hafnað var kröfum stefnenda um ómerkingu ummæla og miskabætur og öðrum tengdum kröfum vegna fréttaflutnings um aðgerðir stéttarfélags í tilefni af gruni um vinnumansal.
Guðrún Daníelsdóttir (
Steingrímur Þormóðsson hrl)
gegn
Latabæ ehf, til réttargæslu, Vátryggingafélagi Íslands hf, J&L ehf, til réttargæslu og Tryggingamiðstöðinni hf
G krafðist þess aðallega að viðurkennd yrði óskipt skaðabótaskylda L ehf. og J ehf., vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir er hún starfaði fyrir J ehf. í kvikmyndaveri L ehf., er ljósastandur sem verið var að vinna við féll á hana. Til vara krafðist hún þess að viðurkenndur yrði réttur sinn til greiðslu bóta úr launþegatryggingu J ehf. hjá T hf. Í niðurstöðu Hæstaréttar var m.a. vísað til þess að G hefði haldið áfram stöfum sínum eftir slysið og hefði hún ekki orðið óvinnufær af þess völdum. Hefði slysið því ekki verið tilkynningaskylt samkvæmt 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Ekkert væri fram komið sem benti til þess að slysið mætti rekja til vanhirðu eða annarrar saknæmrar framgöngu starfsmanna L ehf. varðandi viðhald eða uppsetningu standsins eða að ástand hans hefði verið þannig að sjá hefði mátt fyrir að notkun hans fylgdi sérstök slysahætta. Með vísan til 1.mgr. 50. gr. laga nr. 91/1991 var lagt til grundvallar að ljósamaður, sem átti við ljósastandinn umrætt sinn, hefði ekki valdið slysinu með gáleysi við meðhöndlun ljóssins, en G hafði borið fyrir héraðsdómi að hún teldi að ekki hefði verið hægt að haga vinnunni við standinn með öðrum hætti. Varð krafa G á hendur J ehf. því ekki reist á reglum skaðabótaréttar um vinnuveitendaábyrgð. Voru J ehf. og L hf. því sýknaðir af aðalkröfu G. Að því er varðaði varakröfu G vísaði Hæstiréttur til þess að í héraði hefði T hf. verið stefnt til réttargæslu, en að í áfrýjunarstefnu væri varakröfunni beint að félaginu. Með vísan til 2. mgr. 21. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um að kröfur yrðu ekki gerðar á hendur þeim sem stefnt væri til réttargæslu var varakröfu G á hendur réttargæslustefnda T hf. vísað frá Hæstarétti. Þá var J ehf. sýknaður af varakröfunni á grundvelli aðildarskorts.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu A um skipun réttargæslumanns vegna rannsóknar lögreglumáls.
I, keypti af Þ tiltekinn eignarhluta í fasteign. Reis í kjölfarið ýmis ágreiningur milli þeirra, en fyrir Hæstarétti var einungis deilt um tvennt. Í fyrsta lagi um greindi aðila á um hvort I ætti rétt á bótum vegna þess að ekki hafi fylgt hinum keypta eignarhluta hlutdeild í tilteknum rýmum hússins. Með hliðsjón af þinglýsingargögnum og eignarheimildum að fasteigninni var talið að I hefði eignast hlutdeild í umræddum rýmum og ætti því ekki bótakröfu á hendur Þ af þeim sökum. Í öðru lagi þurfti að leysa úr kröfu Þ um greiðslu helmings affalla, sem orðið hefðu af húsbréfum, sem fengust í skiptum fyrir fasteignaveðbréf, sem I gaf út. Orðalag í kaupsamningi aðila, þar sem samið var um skiptingu affalla, var talið óljóst, en tekið fram að þess væri að gæta að með bréfunum var verið að inna af hendi umsamda greiðslu samkvæmt kaupsamningi og það var verðmæti bréfanna á gjalddaga þeirrar greiðslu sem skipti málið við efnd þeirrar skyldu. Frá þeim tíma var það í höndum Þ, sem seljanda, hvort eða hvenær hann seldi þau án þess að I fengi nokkuð um það ráðið. Var því fallist á kröfu Þ greiðslu hlutdeildar I í afföllunum.
A var stefnt í héraði til réttargæslu sem kaupsamningshafa eignar er M krafðist lögveðréttar í. Ekki voru gerðar sjálfstæðar kröfur á hendur A, en hann krafðist þess í greinargerð að kröfum um lögveðrétt yrði hafnað. Héraðsdómur staðfesti lögveðrétt í eignarhlutanum og A áfrýjaði dómnum til Hæstaréttar. Var málinu vísað frá Hæstarétti með þeim athugasemdum að A hefði ekki gerst meðalgöngumaður í málinu í héraði með greinargerð sinni. Hann hefði því ekki orðið aðili að því og héraðsdómur ekki hljóðað á hendur honum. Með því hefði hann ekki heimild til áfrýjunar málsins.