Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignar, þar sem sannað þótti að fasteignin hefði við afhendingu verið haldin galla og skilyrði skuldajöfnunar uppfyllt.
Stefndi hafði keypt fasteign af stefnanda og hélt eftir lokagreiðslu umsamins kaupverðs vegna galla sem hafi komið fram eftir kaupin þar sem stefnandi hafi ekki skilað eigninni á byggingarstigi 5 í samræmi við söluyfirlit og eins og umsamið var í kaupsamningi aðila auk annarra galla á henni.. Stefnandi höfðaði mál til heimtu eftirstöðva kaupverðsins á hendur stefnda, sem krafðist sýknu þar sem hann ætti gagnkröfu til skuldajafnaðar. Í dómi héraðsdóms var vísað til þess að stefndi hefði skoðað fasteignina margsinnis fyrir kauptilboð og unnið við framkvæmdir á eigninni eftir afhendingu án þess að gera athugasemdir við frágang og skil á eigninni. Þá hafi byggingarstjóri stefnda skrifað upp á úttekt rúmum fimm mánuðum eftir afhendingu eignarinnar þess efnis að eigninni hafi verið skilað á byggingarstigi 5. Því var talið að frágangur og skil stefnanda á eigninni hafi verið í samræmi við það sem stefndi mátti vænta og gerði ráð fyrir og teldist eignin því ekki gölluð að þessu leyti í skilningi laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Þá var talið með hliðsjón af framkvæmdum stefnda á eigninni, reynslu hans og skoðunarskyldu samkvæmt 38. gr. laga um fasteignakaup hafi hann hlotið að vita af þeim göllum sem hann taldi fasteignina haldna sjö og hálfum mánuði eftir að hann fékk hana afhenta. Þar sem stefndi hafi ekki borið fyrir sig gallann innan sanngjarns frests, sbr 48. gr. laga nr. 2002 um fasteignakaup hafi hann sýnt af sér slíkt tómlæti að hann hafi glatað rétti til að bera fyrir sig galla á fasteigninni gagnvart stefnanda. Fallist var því að stefnukröfu stefnanda í málinu. Í dóminum var fundið að því að í greinargerð stefnda hafi málsástæðum ekki verið lýst á skýran hátt og tílvísun til lagaákvæða verið ruglingsleg en eftir að sú greinargerð var lögð fram tók annar lögmaður að sér að gæta hagsmuna stefnda og flytja málið.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignar sem stefndi keypti af stefnanda. Fallist var á með stefnda að honum hafi verið heimilt að halda eftir eftirstöðvum kaupverðs vegna galla sem sannað þótti að fasteignin hefði verið haldin.
Stefndi dæmdur til að greiða kaupverð hlutafjár ásamt fylgifé samkvæmt kaupsamningi.
Ágreiningur um fasteignakaup.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverðs fasteignar gegn útgáfu afsals. Eignin var ekki talin haldin galla svo stefnda var ekki rétt að halda eftir síðustu greiðslunni.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnendum eftirstöðvar kaupverðs gegn útgáfu afsals fasteignar, en ekki var fallist á að eignin hefði verið haldin göllum líkt og stefndi hélt fram.
Stefndi dæmdur til þess að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverð íbúðar gegn því að stefnandi gæfi honum út afsal fyrir eigninni.
Stefnda var gert að greiða stefnanda ógreiddar eftirstöðvar af kaupverði fasteignar.
J, M og S keyptu jörðina Hróðnýjarstaði í Dalabyggð af D og E. Í tengslum við kaupin var meðal annars samið um að J, M og S myndu greiða tiltekin útgjöld vegna heyskapar sumarið 2017. Í tengslum við uppgjör vegna afsals óskuðu J, M og S eftir tilteknum upplýsingum um útgjöld vegna heyskapar og í svari D og E kom meðal annars fram að tún Múlagrundar í Saurbæ hefðu gefið 480 heyrúllur. Reikningur vegna útgjalda við heyskap var greiddur samhliða uppgjöri vegna afsalsgerðar 19. október 2019. Í kjölfar greiðslu kom í ljós að 150 heyrúllur af þeim 480 sem tún Múlagrundar í Saurbæ hefðu gefið væru enn þar og neituðu D og E að verða við kröfu J, M og S um flutning þeirra til Hróðnýjarstaða. J, M og S kröfðust skaðabóta sem námu fjárhæð áætlaðs endurgjalds fyrir sambærilegar heyrúllur sem og flutningskostnaðar og studdu þá kröfu við mat dómkvadds matsmanns. Í málinu deildu aðilar um hvort D og E hafi borið skylda til að afhenda umræddar 150 heyrúllur að Hróðnýjarstöðum eða hvort þeim hafi verið heimilt að skilja þær eftir á túni Múlagrundar í Saurbæ J, M og S til ráðstöfunar. Óumdeilt var að samningur komst á um kaup á umræddum 150 heyrúllum en J, M og S höfðu hvorki rift kaupunum né krafist ógildingar á þeim. Í matsgerð kom fram að við skoðun matsmanns hafi allar heyrúllurnar verið til staðar að Múlagrund í Saurbæ og við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti kom jafnframt fram að þær væru þar enn J, M og S til ráðstöfunar. Þá voru engin gögn lögð fram um að heyrúllurnar lægju undir skemmdum eða hefðu orðið fyrir tjóni. Af því leiddi að J, M og S höfðu ekki fært sönnur á tjón sem næmi verðmæti heyrúllanna og voru D og E þegar af þeirri ástæðu sýknuð af þeim hluta kröfugerðar J, M og S. Krafa J, M og S um skaðabætur fyrir flutningskostnað heyrúllanna var byggð á því að samkvæmt fyrri málslið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup hefði afhendingarstaður heyrúllanna átt að vera að Hróðnýjarstöðum sem óumdeilt væri að hefði verið atvinnustöð eða heimili D og E er kaupin áttu sér stað. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar D og E upplýstu J, M og S um afrakstur heyskapar sumarsins 2017 hafi komið skýrt fram að tún annarrar jarðar í þeirra eigu, Múlagrundar í Saurbæ, hefðu gefið 480 heyrúllur. Var lagt til grundvallar að J, M og S hafi vitað að hey sem kynni að koma af túnum annarra jarða en Hróðnýjarstaða væri þar að finna en ekki að Hróðnýjarstöðum. Afhendingarstaður umræddra 150 heyrúlla var því talinn hafa verið að Múlagrund í Saurbæ en ekki að Hróðnýjarstöðum, sbr. síðari málslið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 50/2000. Voru J, M og S látnir bera hallann af sönnunarskorti um að samið hefði verið um að D og E ættu á sinn kostnað að annast flutning heyrúllanna að Hróðnýjarstöðum. Voru D og E því sýknuð af kröfum J, M og S.
Kaupendur fasteignar höfðuðu mál til þess að fá eignina afhenta úr hendi seljanda svo og afsals fyrir henni en kröfðust jafnframt skaðabóta eða afsláttar vegna galla á eigninni. Í gagnsök krafðist seljandinn þess að staðfest yrði riftun hennar á kaupsamningi um eignina vegna vanefnda kaupendanna. Hún krafðist jafnframt skaðabóta úr hendi þeirra. Riftun seljandans á kaupsamningnum var staðfest og seljandinn dæmdur til að endurgreiða kaupendunum kaupverðið.
Stefndu voru dæmd til að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverðs fasteignar. Ekki var fallist á kröfu þeirra um skaðabætur eða afslátt af kaupverðinu vegna ætlaðra galla á eigninni.
Máli vísað frá dómi vegna vanreifunar
A og M keyptu fasteign af L og K með kaupsamningi 6. febrúar 2015. Eignina skyldi afhenda 1. mars sama ár og næsta dag gefa út afsal og létta af henni veðskuldum. Stærstan hluta kaupverðsins skyldu A og M greiða með útgáfu tveggja veðskuldabréfa við undirritun kaupsamnings og afhendingu eignarinnar og skyldi greiðsla berast, gegn skilyrtum veðleyfum þegar veðskjölum hefði verið þinglýst og þau lögð inn til viðkomandi lánastofnunar. Tafir urðu á því af hálfu L og K að létta veðböndum af eigninni og höfðu veðbandslausnir og veðleyfi ekki borist til þinglýsingar þegar verkfall lögfræðinga hjá sýslumönnum hófst 7. apríl 2015. Veðskuldabréfunum tveimur var þinglýst á eignina 12. ágúst 2018 að verkfallinu yfirstöðnu og í kjölfar þinglýsingar skilyrtra veðleyfa og veðbandslausna. Lánsfjárhæð bréfanna var greidd til L og K 18. sama mánaðar og gáfu þau út fyrirvaralaust afsal næsta dag. Ágreiningur aðila laut að því hvort A og M væri skylt að greiða L og K dráttarvexti vegna tafa á útgreiðslu andvirðis bréfanna. Landsréttur lagði til grundvallar að tafir á fyrrnefndum veðflutningi og aflýsingu lána af fasteigninni hefðu ekki verið á ábyrgð A og M heldur hefðu þær orsakast af því að L og K uppfylltu ekki í tæka tíð þá samningsskyldu að aflétta fyrrnefndum veðskuldum sínum af fasteigninni. A og M hefði í ljósi atvika verið heimilt að halda eftir greiðslu samkvæmt heimild í d-lið 1. mgr. 49. gr. nr. 40/2002 laga um fasteignakaup og ættu L og K með hliðsjón af 7. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu ekki rétt til dráttarvaxta úr hendi A og M vegna greiðsludráttarins. Kröfu L og K um greiðslu dráttarvaxta var því hafnað.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda ógreidda reikninga vegna efnissölu á stáli sem stefndi lét reisa fyrir þriðja aðila.
B höfðaði mál á hendur S og M og krafðist riftunar á kaupsamningi um fasteign sem hann hafði selt þeim og afhendingar hennar til sín gegn tilteknu endurgjaldi. Samkvæmt kaupsamningnum áttu S og M að inna kaupverðið af hendi með fjórum nánar tilgreindum greiðslum. Krafðist B riftunar vegna vanefnda á tveimur þeirra. Verkfall hjá lögfræðingum við embætti sýslumannsins stóð yfir þegar kaupsamningurinn var undirritaður. Gjalddagi greiðslnanna var tengdur afleiðingum verkfallsins meðal annars á þann hátt að í samningnum var tekið fram að verkfallið hefði það í för með sér að hvorki væri hægt að þinglýsa kaupsamningnum né lánsskjölum og af því leiddi að útborgun lána myndi dragast þar til verkfallinu lyki og þinglýsing hefði farið fram. Í dómi Hæstaréttar kom fram að eftir að verkfallinu lauk hefði verið hægt að ganga frá veðleyfum og þinglýsa en hversu langan tíma slíkt hefði skemmst þurft að taka í því ástandi sem ríkti við verkfallslok væri erfitt að fullyrða og þar með hver hefði verið gjalddagi greiðslnanna. B gaf S og M með bréfi viku frest til efnda, sbr. 1. mgr. 51. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Þar sem B hefði ekki verið búinn að veita skilyrta veðheimild til flutnings á veðbréfum þegar hann gaf S og M frest til efnda var ekki talið þau hefðu átt raunhæfan möguleika á að greiða innan frestsins og gæti hann því ekki talist sanngjarn í skilningi 3. mgr. 51. gr. sömu laga. Þá hefði það verið fyrst og fremst atvik er vörðuðu B sem urðu til þess að efndir drógust á langinn eftir að frestur var veittur. Voru S og M því sýknuð af kröfum B.
Gagnstefnandi var í aðalsök dæmdur til að greiða aðalstefnanda eftirstöðvar kaupverðs fasteignar. Í gagnsök málsins var aðalstefnandi sýknaður af skaðabótakröfu gagnstefnanda vegna ætlaðra galla á eigninni.
Stefndu dæmd til að greiða stefnendum eftirstöðvar kaupverðs sem þau höfðu haldi þar sem þau töldu stefnendur bera ábyrgð á því að ekki hafi verið upplýst um framkvæmdir sem ræddar höfðu verið á húsfundum ekki ekki var búið að taka ákvörðun um af fara í. Fjárhæð kröfu órökstudd.
Stefndu sýknuð af kröfum stefnenda um greiðslu vaxta á kaupsamningsgreiðslur sem dróst að þinglýsa í verkfalli löglærðra fulltrúa hjá sýslumanni. Var talið að sá dráttur sem varð á að koma veðskuldabréfum í þinglýsingu ekki stefndu að kenna.
Stefnda var dæmd til að greiða eftirstöðvar kaupverðs fasteignar. Ekki var fallist á að stefnda ætti rétt á afslætti eða skaðabótum vegna leyndra galla.
Fallist var á kröfu seljanda fasteignar um að kaupandi greiddi eftirstöðvar kaupverðs. Eignin, sem var seld án þess að lokaúttekt byggingarfulltrúa hefði farið fram, var ekki talin gölluð þannig að kaupandi gæti haldið eftir hluta kaupverðs eða að hann ætti rétt á skaðabótum eða afslætti af kaupverði.
Stefndu talið heimilt að halda eftir greiðslu vegna galla á fasteign.
Kaupandi var skuldbundinn kaupsamningi sem hann hafði undirritað f.h. einkahlutafélags þrátt fyrir að meiri hluti stjórnar hafði ekki ritað firmað.
A og B höfðuðu mál á hendur C til greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignar. C hafði uppi gagnkröfu vegna galla sem hann taldi vera á eigninni og vísaði þar um til matsgerðar sem hann hafði aflað þegar málið var þingfest. Fallist var á gagnkröfuna að hluta og henni að því leyti skuldajafnað við kröfu A og B samkvæmt kaupsamningi.
Verktakafyrirtæki gert að greiða efnissala vegna ógreiddra reikninga.
Aðilar deildu um uppgjör verksamnings þar sem GG ehf. tók að sér tiltekin verk við smíði fjölbýlishúss A. Með matsgerð taldist sannað að verk GG væri haldið tilteknum göllum og nokkrum verkliðum væri ólokið og fallist á skuldajafnaðarkröfu A á móti ógreiddum reikningum GG ehf. Sömu leiðis var fallist á að GG bæri að greiða A tafabætur að álitum. Stærsta kröfulið A vegna galla var vísað frá dómi með vísan til e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá var fallist á hluta af reikningi GG fyrir viðbótarverk en öðru hafnað sem ósönnuðu, sem og kröfu GG vegna magnaukningar. Byggingarstjóri og vátryggjanda hans voru sýknaðir af bótakröfu.
Ágreiningur var um hvort fasteign sem var seld hafi verið haldin galla við sölu. Hélt kaupandi eftir hluta lokagreiðslu. Var seljandi eignarinnar sýknaður af kröfum kaupanda og kaupandi dæmdur til að greiða eftirstöðvar kaupverðsins.
Seljendur fasteignar höfðuðu mál á hendur kaupendum sem beittu stöðvunarrétti og héldu því fram að eignin væri haldin göllum. Byggði kaupendur á því að þau ættu rétt á því að skuldajafna skaðabótakröfu sinni á móti kröfu seljenda um eftirstöðvar kaupverðs. Var fallist á það og voru kaupendur sýknaðir.
Sigurður Olsen og Ruth Guðnadóttir (
Ágúst Ólafsson hdl)
gegn
Sigurvin Lárusi Jónssyni Jóni Lárusi Sigurðssyni og Sif Sigurvinsdóttur (
Smári Hilmarsson hdl)
Fallist var á með kaupendum fasteignar að hún hefði verið haldin göllum við afhendingu hennar og að þau ættu rétt á því að skuldajafna skaðabótakröfu sinni af því tilefni við kröfu seljenda um eftirstöðvar kaupverðs.
Skuldamál. Fallist á kröfu stefnanda um að stefndu bæri að greiða eftirstöðvar kaupverðs fasteignar, en dráttarvextir reiknast frá síðara tímamarki samkvæmt varakröfu stefndu.
Aðild. Frávísun.
Kaupendur fasteignar höfðuðu mál á hendur seljendum og kröfðust skaðabóta vegna galla á eigninni. beindu seljendur kröfum sínum einnig að fasteignasölu þeirri sem hafði milligöngu um söluna. Fasteignasalan var sýknuð af kröfum kaupenda, en talið að seljendur hefðu vanrækt upplýsingaskyldu sína og bakað sér með því skaðabótaábyrgð á vegna galla á eigninni. Tjónið var sannað með matsgerð dómkvadds matsmanns, en hluti af ætluðum ágöllum voru taldir sýnilegir við skoðun og var ekki tekið tillit til þeirra.
Fasteignakaup
Lausafjárkaup
Stefndu dæmd til að greiða stefnanda lokagreiðslu skv. kaupsamningi.
Ingibjörg T. Sigurjónsdóttir, Jónína Þóra Sigurjónsdóttir, Katrín Sigurjónsdóttir og Vigdís Lillý Sigurjónsdóttir (
Steinn S. Finnbogason hdl)
gegn
Agnieszka Genowefa Piernicka
Stefnda dæmd til greiðslu eftirstöðva fasteignakaupverðs.
Hjálmar Magnússon Sigrún Björg Ingþórsdóttir (
Smári Hilmarsson hdl)
gegn
Sigurði Fáfni Bjarnasyni og Heiðdísi Ellen Róbertsdóttur (
Kári Ólafsson hdl)
Fasteignakaup
C höfðaði mál á hendur K og M til heimtu eftirstöðva kaupverðs fasteignar. K og M höfðu uppi gagnkröfu vegna galla. Henni var hafnað og fallist á kröfu C.
H og M kröfðu A og Á um greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignar. A og Á töldu sig eiga gagnkröfu á hendur H og M vegna galla á eigninni. Gagnkröfunni var alfarið hafnað og fallist á kröfur H og M.
Fallist var á að stefnda bæri að greiða stefnanda dráttarvexti af gjaldfallinni kröfu. Féllu dráttarvextir fyrst á kröfuna þegar mánuður var liðinn frá því að upplýsingar um hvert ætti að greiða kröfuna voru komnar til stefnda.
Aðila greindi á um uppgjör vegna dráttar V á að greiða Í hf. kaupverð lands. Með því að ekkert var fram komið í málinu sem studdi þá staðhæfingu V að hann hefði ekki átt að reiða fram hina umsömdu greiðslu í samræmi við afdráttarlaust orðalag kaupsamnings var fallist á að V bæri að greiða Í hf. dráttarvexti.
Stefndu dæmd til að greiða skuld skv. yfirdrætti á bankareikningi.
Norskt útgerðarfyrirtæki dæmt til að greiða netagerðarfyrirtæki andvirði rækjutrolls sem hvarf í hafið við flutning þess milli skipa í Barentshafi.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda eftirstöðvar reiknings.
S ehf. og H ehf. gerðu með sér samning um kaup síðarnefnda félagsins á bát í eigu S ehf. Skyldi hluti kaupverðsins greiðast við undirritun kaupsamnings en eftirstöðvarnar við afhendingu og undirritun afsals. Í málinu krafðist S ehf. þess aðallega að viðurkennd yrði riftun félagsins á kaupsamningi aðila og byggði á því að H ehf. hefði vanefnt samning þeirra verulega þar sem dráttur hefði orðið á greiðslu kaupverðsins. Hæstiréttur vísaði til þess að að S ehf. hefði ekki gert athugasemd við það að fyrri hluti kaupverðsins greiddist síðar en kveðið var á um í kaupsamningi. Gæti greiðsludráttur á þessum hluta kaupverðsins því ekki orðið grundvöllur mats á því hvort ætlaðar vanefndir H ehf. teldust verulegar. Þá hefði S ehf. ekki fullnægt þeim skyldum sem á honum hvíldu samkvæmt kaupsamningi til þess að unnt væri að afhenda bátinn. Vegna þessa hefði ekki verið um vanefnd að ræða af hálfu H ehf. þegar S ehf. lýsti yfir riftun kaupsamningsins. Var H ehf. því sýknaður af kröfum S ehf. og S ehf. gert að gefa út afsal fyrir bátnum til H ehf. gegn greiðslu kaupverðsins.
Stefndu voru dæmd til að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverðs samkvæmt kaupsamningi um fasteign. Hafnað var gagnkröfu stefndu um það að stefnandi tæki á sig kostnað vegna framkvæmda á eigninni, sem ekki hafði verið ráðist í.
Stefndu voru dæmd til að greiða stefnendum lokagreiðslu skv. kaupsamningi um fasteign. Kröfu stefndu um skaðabætur eða afslátt vegna meintra galla var hafnað.
Gagnstefnendur voru sýknaðir af kröfu aðalstefnanda, byggingaraðila fasteignar, um greiðslu eftirstöðva kaupverðs samkvæmt kaupsamningi. Aðalstefnandi og stefndi, byggingarstjóri fasteignarinnar, voru dæmdir til greiðslu skaðabóta vegna galla á fasteigninni. Þá var aðalstefnanda gert að gefa út afsal til gagnstefnenda.
Gagnstefnendur voru sýknaðir af kröfu aðalstefnanda, byggingaraðila fasteignar, um greiðslu eftirstöðva kaupverðs samkvæmt kaupsamningi. Aðalstefnandi og stefndi, byggingarstjóri fasteignarinnar, voru dæmdir til greiðslu skaðabóta vegna galla á fasteigninni. Þá var aðalstefnanda gert að gefa út afsal til gagnstefnenda.