Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Með eignarnámssátt 30. janúar 2007 gerðu Þ og K með sér sátt vegna eignarnáms K á eignarréttindum Þ á 864 hektara landsvæði úr jörðinni Vatnsenda í Kópavogi. Ágreiningur reis með aðilum um efndir K á sáttargerðinni og höfðaði Þ mál á hendur K. Undir rekstri málsins í héraði lést Þ og tók sonur hans, M, við aðild málsins. Með dómi héraðsdóms var K gert að greiða M 1.400.000.000 króna í bætur vegna vanefnda K á ákvæði 2.2 í sáttargerðinni en K var sýknaður að svo stöddu af bótakröfu M vegna vanefnda á ákvæði 2.2.2 í henni. Héraðsdómur viðurkenndi einnig skyldu K til að greiða M skaðabætur vegna tapaðra árlegra leigutekna af 300 lóðum undir sérbýli samkvæmt ákvæði 2.2 í sáttargerðinni. Loks var með héraðsdómi fallist á fimm tilgreindar viðurkenningarkröfur M um skipulagningu lóða, einkaréttar til haustbeitar fyrir sauðfé og greiðslu kostnaðar við stofnun lóðanna og þinglýsingu leigusamninga vegna þeirra. K hafði lýst því yfir fyrir héraðsdómi að hann féllist á þær kröfur og fyrir Landsrétti var því einungis til úrlausnar ágreiningur um fyrstu tvær kröfur M. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að M hefði ekki sýnt fram á að K hefði frá því að sáttargerðin var gerð í janúar 2007 dregið að efna skyldur samkvæmt henni af öðrum ástæðum en leiddi af vatnsverndarkvöðum og óvissu um það hver væri réttmætur viðtakandi eignarnámsbótanna. Lagði Landsréttur til grundvallar að réttmætur vafi hefði verið uppi um það hver væri réttur viðtakandi greiðslna samkvæmt sáttargerðinni allt til þess tíma er Hæstiréttur kvað upp dóm 23. maí 2023 í máli nr. 45/2022. Þegar óvissunni var aflétt hefði K lýst því yfir að hann væri reiðubúinn til þess að efna skyldur sínar samkvæmt ákvæði greinar 2.2 auk þess sem hann viðurkenndi skyldur sínar til að efna ákvæði 2.2.4, 2.2.5, 2.2.6, 2.2.8 og 3.1 í sáttargerðinni. Var K því ekki talin hafa vanefnt skyldur sínar samkvæmt sáttargerðinni á þann hátt að M gæti gert kröfur á hendur honum um greiðslu bóta sem næmu markaðsvirði lands á tilgreindum svæðum og árlegum leigugreiðslum á lóðum þar. Var K því sýknaður af kröfu M um greiðslu skaðabóta vegna vanefnda á skyldu til að skipuleggja að minnsta kosti 300 lóðir á tilgreindum svæðum í samræmi við ákvæði 2.2 í sáttargerðinni og kröfu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu K vegna tapaðra árlegra leigutekna af framangreindum lóðum. Þar sem K hafði ekki mótmælt kröfum M um staðfestingu á viðurkenningu hins áfrýjaða dóms á skyldu K til að skipuleggja byggingareit fyrir fjögur einbýlishús, skemmu og hesthús í heimalandi Vatnsendabýlis, tvær lóðir að Vatnsendabletti 134 og fjórar lóðir að Vatnsendabletti 241a, á einkaafnotarétti M til haustbeitar á nánar tilgreindu svæði og skyldu K til að greiða allan kostnað við stofnun lóða í heimalandi Vatnsendabýlis, á Vatnsendabletti 134 og á Vatnsendabletti 241a og þinglýsingu leigusamninga vegna sömu lóða, var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um þær kröfur.
T og V deildu um greiðslu verklauna fyrir lagningu T á yfirborðslagi og slípun á yfirborði iðnaðargólfs í atvinnuhúsnæði í eigu V í samræmi við verksamning aðila. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að í matsgerð sem aflað var í héraði, hefðu verið færðar viðhlítandi sönnur á að gólfið væri gallað, þar sem yfirborð þess væri víða með of grófri áferð. Lagt var til grundvallar að nægar líkur hefðu verið leiddar að því að gallann mætti rekja til mistaka við lagningu yfirborðslagsins, sem T bæri ábyrgð á samkvæmt 2. gr. verksamningsins, og að slípun gólfsins samkvæmt 3. gr. hans hefði ekki skilað viðhlítandi árangri á þeim stöðum þar sem yfirborð gólfsins væri of gróft. Vegna vanefnda á verkum samkvæmt 2. og 3. gr. í verksamningi aðila ætti V rétt til efndabóta úr hendi T sem heimilt væri að skuldajafna á móti kröfum T um verklaun, en ekki var fallist á með T að V hefði fyrirgert rétti sínum til að bera fyrir sig gallann. Þá kom fram að gagnkrafa V vegna beins tjóns sem hlotist hafði af vanefndum T væri hærri en það sem eftir stæði af fjárkröfu T vegna verklauna. Bæri því að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu V af kröfum T.
Stefndi leigði skrifstofuhúsnæði af stefnanda, en í því var mygla staðreynd í kjölfar einkenna starfsfólks. Stefnandi féllst á kröfur stefnda um að gerðar yrðu tilteknar úrbætur á húsnæðinu sem verkfræðistofa lagði til og tók stefnandi að sér að annast þær sjálfur. Stefndi rifti húsaleigusamningnum þegar liðnir voru fimm mánuðir án þess að komist yrði fyrir mygluna og ljóst var að stefnandi ætlaði ekki að svo stöddu að fara að öllu leyti eftir tillögum verkfræðistofunnar. Stefnandi taldi riftunina ólögmæta og krafðist í þessu máli efndabóta úr hendi stefnda fyrir tjón sem hann hefði orðið fyrir vegna riftunarinnar. Riftun stefnda var eins og á stóð talin lögmæt og var stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda.
Í dómi Hæstaréttar 23. maí 2023 í máli 45/2022 var komist að þeirri niðurstöðu að fjárgildi beins eignarréttar að jörðinni Vatnsenda væri ekkert en að óbeinu eignarréttindin sem ábúandi færi með á hverjum tíma samkvæmt ákvæðum erfðaskrárinnar frá 1938, fælu í sér að hann fari einn með umráða-, hagnýtingar- og ráðstöfunarrétt yfir Vatnsenda samkvæmt erfðaskránni, með þeim takmörkunum sem hún setur. Ábúanda beri einnig allar bætur fyrir landspjöll sem kunni að verða á jörðinni samkvæmt erfðaskránni sem einnig hafi mælt fyrir um rétt hans til að leita til handhafa opinbers valds til verndar eigninni, hvort heldur vegna eiginlegra landspjalla eða eignarnáms. Var sá dómur talinn vera bindandi í þessu tiltekna máli, sbr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Var því lagt til grundvallar í málinu að núverandi stefnandi og ábúandi á jörðinni Vatnsenda, sem tók við aðild málsins að mestu leyti ásamt dánarbúi upphaflegs stefnanda, sem lést í desember 2018, ætti rétt á bótum samkvæmt sáttargerðinni. Á grundvelli heimildar umhverfisráðherra 10. janúar 2007 tók stefndi 23. sama mánaðar eignarnámi 864 ha af landi jarðarinnar Vatnsenda. Þann 30. janúar 2007 undirrituð málsaðilar sáttargerð vegna eignarnámsins. Þar var samið um að stefndi greiddi vegna eignarnámsins peningagreiðslu að fjárhæð rúmlega 2,2 milljarðar króna auk þess að taka að sér að skipuleggja að lágmarki 300 lóðir undir sérbýli á landsvæði við Elliðavatn sem ekki var tekið eignarnámi og var því í umráðum stefnanda. Hið eignarnumda landsvæði var ekki verðmetið en í úrskurði matsnefndar eignarnámsbóta um málskostnað vegna sáttarinnar kom fram að verðmæti sáttargerðarinnar væri á bilinu 6,5 – 8 milljarðar króna. Hið eignarnumda landsvæði og landsvæðið sem til stóð að skipuleggja var innan vatnsverndarmarka á þessum tíma og því óheimilt að byggja þar. Stefndi gaf fyrirvaralaust loforð um að afhenda stefnanda svæðinu fullbúnu eigi síðar en í júní 2008. Vatnsverndarmörk fengust ekki færð fyrr en árið 2015 og þá aðeins á 2/3 hins umsamda landsvæðis en 1/3 var áfram innan vatnsverndar og því óheimilt að reisa þar mannvirki. Stefndi byggði á því að stefnandi hefði tekið á sig ábyrgð á því að fá vatnsverndarmörkum breytt og að ómöguleiki sem stefnandi bæri ábyrgð á hefði valdið því að ekki var unnt að efna sáttina með vísan til greinar 2.2.1. Þá hefði málshöfðun stefnanda sem fer með mjög víðtæk óbein eignarréttindi í krafti erfðaskrár frá 1938 og hluta erfingja í dánarbúi Sigurðar Kristjáns Lárussonar Hjaltested, sem fer með beinan eignarrétt að jörðinni Vatnsenda, einnig komið í veg fyrir efndir á grundvelli ómöguleika því báðir aðilar hafi talið sig eiga tilkall til eignarnámsbótanna samkvæmt sáttargerðinni 30. janúar 2007. Var talið að grein 2.2.1 hafi aðeins getað falið í sér að stefnandi bæri kostnað og ábyrgð vegna einkaréttarlegra kvaða sem tengdust framkvæmd skipulagsins svo sem t.d. lóðarleigusamningum. Stefndi var talinn hafa borið ábyrgð á því að fá vatnsverndarmörkum breytt og ábyrgst það með fyrirvaralausu loforði um afhendingu í síðasta lagi í júní 2008. Stefndi hafi því borið ábyrgð á því að ekki var unnt að efna sáttina en eftirfarandi dómsmál hefðu engu breytt um það. Var talið unnt að leggja matsgerð þar sem markaðsvirði fullbúinna byggingarlóða eftir skipulag var metið, til grundvallar fjárhæð bóta vegna 1/3 hluta landsvæðisins sem ekki má byggja á sökum vatnsverndar. Hins vegar bæri stefnanda aðeins bætur sem næmu kostnaði vegna skyldu stefnda til að skipuleggja byggingarlóðir vegna 2/3 hluta landsvæðisins utan vatnsverndarmarka, en í matsgerð væri ekki fjallað um það og ekki væri lagaheimild til að meta bætur að því leyti að álitum. Var stefndi því sýknaður að svo stöddu að því leyti. Einnig var fallist á viðurkenningarkröfu stefnanda um skaðabótaskyldu stefnda vegna missis leigutekna af 300 byggingarlóðum. Fallist var á að stefnda bæri að greiða vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 9. janúar 2013 þar sem hann hafi rofið fyrningu með birtingu stefnu í meðalgöngusök þann 9. janúar 2017. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um frávísun meðalgöngusakar þann 7. desember 2017 og höfðaði stefnandi mál þetta með birtingu stefnu þann 28. maí 2018, sem að mati dómsins varðaði sama sakarefni og í meðalgöngusök. Dómsmáli því sem erfingjar í dánarbúi Sigurðar Kristjáns Lárussonar Hjaltested höfðuðu á árinu 2014 á hendur stefnda þar sem gerð var krafa um að eignarnámsbætur samkvæmt sáttargerð frá 30. janúar 2007 tilheyrðu dánarbúinu, lauk ekki fyrr en með fyrrgreindum dómi Hæstaréttar 23. maí 2023. Var því talið að 1. málsliður 7. gr. laga nr. 38/2001 ætti við í málinu og því dæmdir dráttarvextir frá dómsuppsögudegi.
Stefnandi, leigusali, höfðaði mál á hendur stefnda, leigutaka, til greiðslu efndabóta þar eð hann taldi að riftun stefnda á húsaleigusamningi við stefnanda hefði ekki verið lögmæt. Dómurinn féllst á að öll skilyrði 3. töluliðar 1. mgr. 60. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 fyrir riftun leigusamnings hefðu verið uppfyllt á riftunardegi. Stefnandi var þó talinn eiga rétt til leigugreiðslna fyrir rúman mánuð sem stefndi átti ógreiddan. Þar eð stefndi var talinn eiga hærri kröfu á stefnanda og öll skilyrði skuldajöfnunar voru uppfyllt hafði leiguskuldin verið gerð upp með yfirlýsingu stefnda um skuldajöfnun. Stefndi var því sýknaður af öllum fjárkröfum stefnanda.
L ehf. leigði veiðirétt á vatnasvæði Blöndu og Svartár frá árinu 2001 til 2019 af V. Eftir lok leigutímans reis ágreiningur annars vegar um uppgjör á skyldu L ehf. til að sleppa gönguseiðum og hins vegar um greiðslu kostnaðar vegna þrifa og viðhalds á veiðihúsum. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að samkvæmt uppgjörssamkomulagi aðila hefði L ehf. verið skylt að afhenda gönguseiði á árunum 2014 til 2016 nema samkomulag lægi fyrir um annað. L ehf. hefði lýst því yfir að hann myndi ekki sleppa þeim seiðum sem út af hefðu staðið og væri honum samkvæmt samningi aðila því skylt að bæta V þá vanefnd með því að greiða honum bætur sem næmu markaðsvirði seiðanna. Var talið sannað að L ehf. hefði átt eftir að sleppa 132.100 seiðum. Þá var V talinn hafa fært fram fullnægjandi sönnur fyrir því að markaðsverð gönguseiðis hefði á þeim tíma verið 125 krónur. Var L ehf. því dæmdur til að greiða V 20.475.500 krónur. L ehf. var á hinn bóginn sýknaður af öðrum fjárkröfum V.
Ágreiningur um verksamning vegna jarðvinnu.
Með dómi Hæstaréttar Íslands 17. nóvember 2011 í máli nr. 87/2011 var viðurkennd skaðabótaskylda B ses. á tjóni H ehf. sem leitt hefði af ólögmætri riftun á fjármögnunarsamningi forvera B ses. og H ehf. um byggingaframkvæmdir á svokölluðum Héðinsreit. Krafðist H ehf. skaðabóta úr hendi G ses. vegna meints tjóns af hinni ólögmætu riftun. Laut ágreiningur málsins að því hvort skilyrðum til greiðslu efndabóta væri fullnægt við slit G ses. Í úrskurði Landsréttar kom fram að óumdeilt væri að H ehf. hefði ekki gripið til neinna ráðstafana í kjölfar riftunarinnar sem hefðu verið til þess fallnar að koma í veg fyrir tjón hans eða draga úr því. Til þess var vísað að H ehf. hefði verið kleift að leita eftir fjármögnun til framkvæmdanna hjá öðrum fjármálafyrirtækjum allt frá hinni bótaskyldu riftun þangað til lóðin var seld nauðungarsölu 2016. Aðgerðarleysi H ehf. til tjónstakmörkunar hefði verið meðvitað og gæti ekki talist réttlætanlegt með vísan til þess langa tíma sem lóðin var í hans eigu. Vanræksla H ehf. til að takmarka tjón sitt leiddi til þess að hann gæti ekki krafist greiðslu skaðabóta fyrir tjón sem hann hefði getað komið í veg fyrir með aðgerðum sínum. Í málinu lágu fyrir tvær matsgerðir um meint tjón H ehf. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að í yfirmatsgerð hefði verið vikið verulega frá skilmálum fjármögnunarsamningsins um áætlaðan byggingartíma og að hluta um áætlað byggingamagn í fyrri verkhluta. Taldi rétturinn að þær forsendur sem yfirmatsgerðin byggði á væru of fjarlægar nefndum skilmálum og háðar of mikilli óvissu svo unnt væri að leggja þær til grundvallar niðurstöðu máls um ætlað tjón H ehf. Var því ekki fallist á að skilyrði skaðabótaskyldu um saknæmi og sennilega afleiðingu gætu náð til þeirra forsendna sem þar væri byggt á. H ehf. var því látinn bera hallann af sönnunarskorti um að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna hinnar ólögmætu riftunar. Var kröfum H ehf. því hafnað.
A (B fyrirsvarsmaður) gegn
íslenska ríkinu
Stefnandi, félag sem hugðist flytja inn lyf, höfðaði í fjórða sinn mál á hendur íslenska ríkinu til viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta úr hendi stefnda vegna tjóns sem stefnandi taldi Ríkiskaup og kærunefnd útboðsmála hafa valdið sér með aðgerðum og aðgerðaleysi við útboð á lyfjum sem fóru fram á árunum 2002 og 2003. Viðurkenndur var réttur stefnanda til bóta sem samsvöruðu kostnaði hans af því að taka þátt í útboðunum. Stefndi var sýknaður af viðurkenningarkröfu um aðrar skaðabætur og kröfu um endurgreiðslu kostnaðar sem stefnandi hafði verið dæmdur til þess að greiða stefnda í fyrri málum. Kröfu stefnanda um viðurkenningu vaxta var vísað frá dómi.
Ingimar Vignisson, Vignir Ásmundur Sveinsson og Helga Björg Ingimarsdóttir (
Jón Þór Ólason lögmaður)
gegn
Bjarna Guðmundi Ragnarssyni og Særúnu Ægisdóttur (
Sigurður Sigurjónsson lögmaður)
Seljendur fasteignar dæmdir til að greiða kaupendum bætur vegna galla á fasteign.
Stefnandi hafði veitt stefnda tiltekna þjónustu um nokkurra mánaða skeið þegar stefndi hætti viðskiptunum. Stefnandi taldi aðila hafa samið til þriggja ára um þjónustukaupin en stefndi mótmælti því og taldi engan samning þess efnis hafa komist á. Stefnandi krafðist efndabóta vegna meintrar riftunar samnings, en þeirri kröfu var vísað frá dómi þegar af þeirri ástæðu að umfang tjóns stefnanda var vanreifað og úr þeim ágalla hafði ekki verið bætt við meðferð málsins. Þá krafðist stefnandi þess að stefndi greiddi þrjá útgefna reikninga fyrir þjónustu við stefnda og var stefnda gert að greiða stefnanda skuldina ásamt dráttarvöxtum.
Kröfum stefnanda vísað frá dómi vegna vanreifunar.
ÞG verktakar ehf Bjarki Þór Sveinsson gegn
Cambridge Plaza Hotel Company ehf Eva Bryndís Helgadóttir og Mannviti hf., til réttargæslu Sigurður S. Júlíusson
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu vegna framkvæmdar á útboði og ákvörðunar stefnda um að ganga til samninga við annan bjóðanda en stefnanda. Fallist var á það með stefnanda að annmarkar hafi verið á framkvæmd útboðsins þar sem ekki var gætt að því að geta útboðsfjárhæða og verkloka allra tilboða sem bárust í fundargerð opnunarfunda tilboða. Hins vegar var það ekki talið leiða til þess að tiltekið tilboð yrði að þessum sökum metið ógilt. Þá var talið ósannað að stefnandi hafi átt hagstæðasta tilboðið og því hafnað að stefndi hafi byggt mat sitt á tilboðunum á ómálefnalegum forsendum eða forsendum sem ekki komu fram í útboðslýsingu.
K ehf. höfðaði mál á hendur A ehf. og krafðist greiðslu á eftirstöðvum láns samkvæmt lánssamningi sem A ehf. hafði gengist undir til kaupa á hlutabréfum. A ehf. krafðist sýknu í málinu og vísaði til ýmissa málsástæðna sýknukröfu sinni til stuðnings. Héraðsdómur hafnaði málatilbúnaði A ehf., meðal annars með vísan til þess að þegar hefði verið skorið úr flestum málsástæðum félagsins með dómi Hæstaréttar frá 29. apríl 2016 í máli nr. 225/2016 þar sem hafnað hafði verið að viðurkenna kröfur sem A ehf. hafði lýst við slit K ehf. Var krafa K ehf. samkvæmt því tekin til greina. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með þeirri áréttingu að í málinu hefði í engu verið hnekkt af því sem hefði verið slegið föstu í fyrrgreindum dómi Hæstaréttar.
Í málinu deildu ÞE hf. og Þ hf. um uppgjör á verksamningi um endursmíði og viðgerðir á tilteknu skipi í eigu Þ hf. og aukaverkum sem þeim tengdust, svo og samningi sem þeir gerðu um skil og afhendingu á skipinu. Þ hf. hafði rift verksamningnum vegna ætlaðra vanefnda ÞE hf. á samningnum og útgáfu tilhæfulausra reikninga. Í dómi Hæstaréttar kom fram að framganga ÞE hf. við verkið hefði ekki leitt til tafa eða raskað hagsmunum Þ hf. þannig að réttlætt hefði riftun á verksamningnum. Var Þ hf. gert að greiða ÞE hf. greiðslur vegna ýmissa samningsverka og viðbótarverka og var sú niðurstaða í flestum atriðum reist á mati yfirmatsmanna en í nokkrum atriðum á mati undirmatsmanna. Þá var talið að Þ hf. hefði ofgreitt fyrir verkið að hluta og var ofgreiðslan dregin frá kröfu ÞE hf.
S hf. og H ehf. gerðu með sér húsaleigusamning til 15 ára þar sem H ehf. seldi S hf. á leigu iðnaðarhúsnæði. Í húsnæðinu rak S hf. verslun. Vegna athugasemda slökkviliðs í úttekt á eldvörnum í húsnæðinu framkvæmdi H ehf. úrbætur á flóttaleiðum þess að kröfu S hf. Eftir að seinni úttekt slökkviliðs hafði farið fram taldi S hf. að úrbætur H ehf. hefðu ekki verið nægjanlegar og að H ehf. hefði vanefnt leigusamning aðila með því að koma húsnæðinu ekki í rétt horf svo S hf. gæti starfrækt þar verslun. Lýsti S hf. yfir riftun á samningnum með bréfi á grundvelli 1. mgr. 60. gr. húsaleigulaga. H ehf. taldi leigusamning aðila enn vera í fullu gildi og höfðaði mál á hendur S hf. til heimtu gjaldfallinna leigugreiðslna en gerði jafnframt áskilnað um að auka við kröfur sínar vegna leigu sem félli í gjalddaga undir rekstri málsins eða sækja þær í nýju máli. Talið var að ekki yrði annað ráðið af gögnum málsins en að þær úrbætur sem H ehf. hafði gert á húsnæðinu hefðu fullnægt þeim kröfum sem gerðar yrðu til brunavarna í iðnaðarhúsnæði og að ekkert væri fram komið í málinu um að forsenda samningsins hefði verið sú að unnt yrði að nýta hið leigða húsnæði undir verslunarrekstur. Var því ekki fallist á með S hf. að félagið hefði öðlast rétt til þess að rifta leigusamningnum. Hins vegar var litið til þess að þótt riftun S hf. hefði verið ólögmæt þá hefði H ehf. ekki getað krafist efnda samkvæmt aðalefni samningsins eftir að síðarnefnda félagið hafði tekið við húsnæðinu, heldur kynni eftir atvikum að öðlast rétt til efndabóta úr hendi S hf. Þá hefði H ehf. borið að grípa til viðeigandi ráðstafana samkvæmt almennum reglum kröfuréttar til að draga úr tjóni sínu svo sem með því að leigja húsnæðið á ný eða ráðstafa því með öðru móti. Þar sem H ehf. átti ekki rétt á efndum eftir aðalefni samningsins var S hf. sýknað af kröfu H ehf.
P ehf. og N ehf. gerðu með sér viljayfirlýsingu þess efnis að síðarnefnda félagið keypti af hinu fyrrgreinda plastumbúðir sem það áætlaði að framleiða. Samkvæmt efni viljayfirlýsingarinnar gilti hún í 7 ár og byrjaði að telja við fyrstu afhendingu umbúða. Engin viðskipti fóru fram á milli aðila á grundvelli viljayfirlýsingarinnar og höfðaði P ehf. því mál gegn A svf., sem keypt hafði N ehf., og krafði um efndabætur. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði m.a. að yfirlýsingin yrði ekki skilin á annan veg en þann að vilji aðila hafi staðið til að eiga viðskipti sín á milli að ótilgreindum skilyrðum uppfylltum. Samkvæmt því og að virtum samskiptum aðila í kjölfar yfirlýsingarinnar hefði P ehf. ekki tekist sönnun þess að með henni hefði komist á samningur milli aðila um þau viðskipti sem þar voru áformuð. Þá hefði heldur ekki verið sýnt fram á að A svf. hefði á saknæman og ólögmætan hátt bakað sér bótaskyldu gagnvart P ehf. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu A svf.
Á höfðaði mál á hendur B ehf. og krafðist efndabóta vegna uppsagnar B ehf. á verksamningi um söfnun auglýsinga í tímarit sem B ehf. gaf út. Hélt Á því fram að B ehf. hefði ekki virt ákvæði samningsins um uppsagnarfrest. B ehf. byggði sýknukröfu sína á því að Á hefði unnið samkvæmt munnlegum verksamningi sem verið hefði án uppsagnarfrests og að honum hefði verið heimilt að segja samningnum upp vegna trúnaðarbrota Á. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að Á hefði tekið yfir réttindi og skyldur F ehf. gagnvart B ehf. samkvæmt skriflegum samningi með tilteknum breytingum hvað varðar lægri þóknun o.fl. Var héraðsdómur staðfestur um skyldu B ehf. til að greiða Á það tjón sem hún varð fyrir vegna vanefnda B ehf. um greiðslu verklauna í uppsagnarfresti.
R krafðist efndabóta á samningum í tilefni af sölu fyrirtækisins Ö ehf., sem var í eigu R og fjölskyldu hans, til Þ. Var meðal annars um að ræða sölu á tækjum auk þekkingar R og viðskiptasambanda. Þá skuldbatt Þ sig til að stofna nýtt félag um reksturinn og afsala hlutafé í því félagi til félagsins B ehf. sem var í eigu R. Talið var að Þ hefði vanefnt skyldur sínar með því að stofna ekki nýtt félag um rekstur, sem það hafði skuldbundið sig til að gera samkvæmt samningum við R. Bar V ábyrgð á ætlunum um stofnun fyrirtækisins og starfrækslu þess. Hafði V ekki lagt neitt fram því til styrktar að ómöguleiki hefði komið í veg fyrir að félagið kæmist á legg og því ekki sýnt fram á að samningsbundinn eignarhlutur R í félaginu hafi ekki getað orðið raunhæfur. Var V því gert að greiða R efndabætur og voru þær miðaðar við þetta.