Ágreiningur þessa máls varðaði verksamning vegna framkvæmda við vöruhúsa- og skrifstofubyggingu að Korngörðum 3 í Reykjavík. Óumdeilt var að verkið hefði tafist vegna seinkunar á afhendingu hönnunargagna en ágreiningur var um hvort hún skýrði þær tafir sem urðu á verkframkvæmdinni. Aðalstefnandi sem var einn af undirverktökum byggði á því að kostnaður hans hefði aukist verulega vegna stórfelldra vanefnda á afhendingu hönnunargagna, verkstaðar og af völdum annarra verktaka. Gagnstefnandi sem jafnframt var aðalverktaki fasteignarinnar, byggði á því að hann ætti rétt á afslætti og bótum vegna afnotamissis og galla á verkframkvæmdinni. Ágreiningurinn laut að mörgum verkþáttum, svo sem framleiðslu á stáli og uppsetningu stálvirkis í eigninni, samlokueiningum vegna utanhússklæðningar, samlokueiningum í frysti, samningi um viðbótarstál og samningi um afhendingu á trapízuplötum í skrifstofuhluta. Þá var deilt um hvort gallar hefðu verið á verkinu, svo sem málningu stálvirkis, herslumælingar, litamismun í klæðningu, leka, þykkt samlokueininga í frysti og frágangi. Ágreiningur var um fullnægjandi upplýsingagjöf, afhendingu vinnusvæðis, starfsmannafjölda, tafabætur, tapaðar leigutekjur, gengismun, afhendingu verkstaðar, verkábyrgð, sönnun, þ.m.t sönnunargildi matsgerða, verkstjórn, vaxtakröfu, gengismun, stöðuúttektir, skuldajöfnuð, dráttarvaxtakröfu og verðbætur. Niðurstaða dómsins var sú að gagnstefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á reisningu stálvirksins, ekki aðeins vegna tafa á hönnunargögnum og afhendingu verksvæðis, heldur fyrst og fremst vegna tafa á vinnu uppsteypuverktaka sem gagnstefnandi bar ábyrgð á. Að mati dómsins var það forsenda þess að unnt færi að ljúka stálreisningunni að uppsteypu væri lokið. Að því er varðaði utanhússklæðningu á svokölluðum MW samlokueiningum var talið að sú staðreynd að verkið fluttist yfir á tímabil þar sem veðurfar var miklu óhagstæðara hefði aðalstefnandi átt rétt á framlengingu verktímans. Allt að einu var talið að aðalstefnandi yrði að bera ábyrgð á töfum vegna skorts á efni vegna skemmdra og gallaðra samlokueininga, sem mátti rekja til skemmda í flutningi, geymslu efnis og gallaðra pantana. Þá var jafnframt fallist á tafabætur vegna riftunar á samningi um skrifstofuhluta. Fallist var á að aðalstefnandi hefði upplýst gagnstefnda um tafir og jafnframt að hann ætti kröfu um viðbótarkostnað vegna seinkunar á afhendingu verkstaðarins, aukins kostnaðar við yfirstjórn, viðbótarkostnaðar við uppsetningu á stálvirkinu, en hafnað var greiðslu vegna viðbótarverka og stáli sem ekki nýttist. Þá var fallist á að gagnstefnandi hefði verið heimilt að ganga að verkábyrgð, auk þess sem ekki var talið að aðalstefnandi ætti rétt á vöxtum vegna uppgjörs reikninga, en fallist var á gengismun vegna fjögurra reikninga og fyrirframgreiðslu. Þá var jafnframt fallist á tafabætur ýmsar gallakröfur gagnstefnanda, en krafa um tapaðar leigutekjur var talinn tilhæfulaus enda tafabætur umsamdar. Var gagnstefnanda gert að greiða málskostnað vegna þessa þáttar málsins en að öðru leyti féll málskostnaður niður. Loks var hafnað kröfum um aukinn kostnað vegna eftirlits, viðbótarstáls, verðbóta, þykktar samlokueininga, og tafabóta sem gagnstefnandi greiddi til undirverktaka sem annaðist framleiðslu og uppsetningu á hillukerfi svo á gámaleigu vegna búnaðar þessa undirverktaka.
Fallist var á skaðabótakröfu stefnanda hvað varðar vissan hluta eins kostnaðarliðar af þremur í tengslum við mistök hjá stefnda við gerð útboðsgagna sem leiddi síðan til tjóns fyrir stefnanda. Ekki var fallist á að umrædd eftirstandandi krafa stefnanda teldist vera fallin niður fyrir fyrningu.
Ágreiningur laut að því hvort fasteign sem stefnendur keyptu af stefndu teldist gölluð í skilningi laga nr. 40/2002 um fasteignakaup og hvort stefnda sem einnig var byggingaraðili eignarinnar hefði með samkomulagi um viðgerðir á eigninni fyrir afhendingu á grundvelli söluskoðunar tekist á hendur að afhenda eignina gallalausa. Þá laut ágreiningur einnig að því hvort byggingarstjóri og hönnuður auk tryggingafélags þeirra væru skaðabótaskyldir á grundvelli þess að framkvæmdir hefðu ekki verið í samræmi við samþykkta uppdrætti, byggingarreglugerð og faglega fullnægjandi. Fallist var á að fasteignin hafi verið haldin leyndum göllum og metinn kostnaður við úrbætur sem nam 9,2% af söluverðmæti væri slíkur að ágallinn teldist rýra verðmæti hennar svo nokkru varði í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002, en eignin var mjög nýleg. Einnig var fallist á samkomulag um viðgerðir fæli í sér að gera við bæði orsök og afleiðingar raka og leka. Þá var fallist á skaðabótaábyrgð byggingarstjóra gagnvart stefnendum þar sem ekki var farið eftir samþykktum teikningum og frágangi var stórlega ábótavant og tryggingarfélag hans dæmt til að greiða stefnendum í samræmi við starfsábyrgðartryggingu. Hönnuður var sýknaður af kröfum stefnenda.
Fallist á bótaskyldu stefnda vegna starfsábyrgðartryggingar hönnuðar vegna galla í hönnun grjóthleðsluveggjar á lóðamörkum lóðar stefnanda sem hrundi en allt að einu sýknað þar sem talið var að stefnandi væri búinn að fá tjón sitt bætt úr ábyrgðartryggingu byggingarstjóra sem viðurkennt hafði verið af stefnda að bæri einnig ábyrgð á tjóninu.
Hönnuður krafðist skaðabóta vegna þess sem hann taldi óheimila notkun húsbyggjenda á teikningum sem hann hafði hannað og ætti höfundarrétt að. Dómurinn taldi vanreifað hvort stefnandi ætti þann höfundarrétt í málinu sem réttlætt gæti kröfugerð hans. Málinu því vísað frá dómi vegna vanreifunar en ekki þóttu efni til að sýkna vegna aðildarskorts.
Stefnandi krafðist bóta úr hendi stefndu vegna ætlaðra galla á hönnun einbýlishúss sem hann keypti í byggingu. Með vísan til matsgerða dómkvadds matsmanns voru í dómi héraðsdóms teknar til greina að hluta kröfur hans á hendur stefnda S hf. á grundvelli starfsábyrgðartryggingar K en talið að krafa á hendur K væri niður fallin fyrir fyrningu. Þá var ekki talið að hönnun J væri ábótavant þannig að bótaskyldu varðaði og var hann því sýknaður. Stefndi G var einnig sýknaður.
Dæmt að stefndi beri skaðabótaskyldu vegna sérfræðiábyrgðar á hönnun aðaluppdráttar fasteignar stefnda.
Stefnandi krafðist skaðabóta úr hendi stefndu, verkfræðistofu og tryggingafélags þess, in solidum vegna galla á hönnun mannvirkis. Sakarefni málsins var skipt þannig að til umfjöllunar var hvort um skaðabótaskyldu væri að ræða og hvort krafan væri þá fallin niður fyrir fyrningu, tómlæti eða vegna samningsákvæða. Með vísan til matsgerðar dómkvadds matsmanns, sem ekki hafði verið hnekkt, var fallist á að um skaðabótaskyldu væri að ræða, en stefndu voru sýknaðir þar sem krafan var talin fyrnd.
Fellt var úr gildi lögbann sem lagt var við því að stefndi léti fara fram opinbera hönnunarsamkeppni um hönnun hjúkrunaríbúða og hafnað kröfu stefnenda um viðurkenningu á því að stefnda væri óheimilt að halda slíka samkeppni. Þá var staðfest lögbann sem á sama tíma var lagt við því að stefndi afhendi keppendum í hönnunarsamkeppni teikningar, uppdrætti og fleiri gögn sem stefnendur hafa unnið og viðurkennt með dóminum að stefnda væri óheimilt að afhenda gögnin.
Höfundarréttur.
Fallist var á hluta af kröfu húsfélags um skaðabætur vegna annmkarka á hönnun. Öðrum hluta kröfunnar var vísað frá dómi en sýknað að öðru leyti.
Stefnandi krafðist eftirstöðva af kröfu vegna hönnunar arkitekta. Deilt var einnig um aukaverk, verðbætur og dráttarvexti.
Aðilar höfðu samið um að stefnandi teiknaði og hannaði einbýlishús fyrir stefndu. Meðan á því verki stóð sendi stefnandi fjóra reikninga vegna þess. Stefndu greiddu fyrstu þrjá en eftir að hönnunarskýrsla barst þeim neituðu þau að greiða hinn fjórða. Í tillögunni var gert ráð fyrir mun stærra húsi en stefndu höfðu óskað eftir og þó að stefnandi segðist líta svo á að minnka hefði átt tillöguna í samstarfi aðila síðar, var álitið að stefnandi yrði að bera áhættuna af því verklagi sínu, en í samningi aðila var kveðið á um að hönnunin skyldi fara fram í fullu samstarfi og samráði milli þeirra. Þótti stefnandi ekki eiga lögvarinn rétt til greiðslu reikningsins og var sýknað af kröfu hans.
Vísað var frá dómi kröfu H um viðurkenningu á höfundarrétti félagsins á tilteknum beinlínukortum sem það hafði gefið út. A var að öðru leyti sýknað af kröfum H og I sem byggðust á ætluðum brotum A á hugverkarétti H og I vegna útgáfu beinlínukorta af samgöngukerfi Strætó bs.