Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli F á hendur Í og A var vísað frá dómi. Málið höfðaði F til ógildingar á ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um útgáfu meistarabréfs í pípulögnum til handa A. Í hinum kærða úrskurði, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, var komist að þeirri niðurstöðu að F hefði borið að beina dómkröfum sínum að sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu sem tekið hefði umrædda ákvörðun en ákvörðunin hefði ekki sætt endurskoðun á æðra stjórnsýslustigi. Krefðist Í frávísunar málsins á þessum grunni og yrði að fallast á hana af framangreindum sökum en stjórnvaldsákvörðuninni yrði ekki hnekkt fyrir dómi nema viðeigandi stjórnvald hefði aðild að úrlausn dómsmálsins. Þá var ekki fallist á með F að það hefði lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn dómkröfunnar. Var kröfum F því vísað frá dómi.
Stefnandi höfðaði mál til viðurkenningar bótaskyldu vegna tjóns á fasteign af völdum þess að samskeyti inntakslagnar fyrir heitt vatn fóru í sundur. Fallist var á með stefndu að stefnandi hefði ekki afmarkað með nægilega skýrum hætti í stefnu í hverju tjónið fólst eða gert fullnægjandi grein fyrir sönnunargögnum um það. Málinu var því vísað frá dómi.
Málinu var vísað frá þar sem málatilbúnaður stefnanda var vanreifaður og fallinn til þess að takmarka möguleika stefndu til að halda uppi vörnum.
Félag pípulagningameistara höfðaði mál gegn íslenska ríkinu og A og krafðist ógildingar á ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um útgáfu meistarabréfs í pípulögnum til handa A. Stefndu kröfðust frávísunar málsins. Í úrskurði héraðsdóms var annars vegar talið að stefnanda hefði borið að beina kröfum sínum að sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu, sem tók hina umdeildu stjórnvaldsákvörðun. Hins vegar hefði Félag pípulagningameistara ekki þá lögvörðu hagsmuni sem áskildir væru til að krefjast ógildingar atvinnuréttinda annars manns fyrir dómi. Var málin því vísað frá dómi.
Máli Samkeppniseftirlitsins gegn fjórum fyrirtækjum var vísað frá dómi. Í niðurstöðu héraðsdóms kom meðal annars fram að lýsing stefnanda á málsástæðum hans fæli heilt á litið í sér óhóflegan skriflegan málflutning í brýnni andstöðu við bæði meginreglu einkamálaréttarfars um munnlega málsmeðferð og ákvæði e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.
Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms, en með því var kröfum S um að ógiltar yrðu nánar tilgreindar ákvarðanir R vísað frá dómi, enda væru ákvarðanirnar orðnar hluti af úrskurðum úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála þar sem þær sættu endurskoðun. Með úrskurðunum nefndarinnar var kröfu S um ógildingu ákvarðananna hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að efnislega hefði falist í úrskurðunum staðfesting á ákvörðunum R með því að kröfum S um ógildingu hefði verið hafnað. Lægi því fyrir endanleg úrlausn æðra stjórnvalds um umrædd álitamál. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var niðurstaða hans um frávísun á kröfum S staðfest.
Deilt um umfang og endurgjald fyrir málningarvinnu í húsi stefnda. Greinargerð stefnda um efnisvarnir komst ekki að gegn mótmælum stefnanda þar sem greinargerð stefnda sem var einungis um formhlið málsins kom of seint fram. Kröfu um frávísun málsins var hafnað á fyrri stigum en talið eftir dómtöku að málið væri vanreifað og var því vísað frá dómi.
Í málinu deildu aðilar um hvort skiptastjóra stefnanda, sem var þrotabú hótels, hafi verið heimilt að endurupptaka skipti á þrotabúinu á grundvelli 164. gr. laga nr. 21/1991 í því skyni að veita lögmanni ónafngreinds kröfuhafa heimild til að reka riftunarmál í nafni búsins. Fallist var á að eftir skiptalok gæti skiptastjóri ekki endurupptekið skipti á búinu í framangreindum tilgangi og var málinu því vísað frá dómi.
Ákæruvaldið (
Anna Guðbjörg Hólm Bjarnadóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
X (
Sverrir Halldórsson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að Á yrði gert skylt að afla frekari gagna um rannsóknir Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði á blóðsýnum sem tekin voru úr X. Fram kom í úrskurði Landsréttar að krafa X yrði ekki skilin svo að hún vísaði til tiltekins gagns sem þegar væri til. Lyti krafan að meginstefnu til að því að Á aflaði tiltekinna upplýsinga í þágu meðferðar sakamálsins sem höfðað hafi verið gegn X. Úrskurður þess efnis sætti ekki kæru samkvæmt 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var kæru X því vísað frá Landsrétti.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu lyfsala um viðurkenningu á skaðabótaskyldu vegna ákvörðunar Lyfjastofnunar frá 24. febrúar 2023 um smásöluálagningu ávísunarskyldra lyfja árið 2023. Kröfum á hendur Lyfjastofnun vísað frá dómi.
Mál gegn erlendum lögaðila höfðað á fasteignavarnarþingi. Það var ekki talið heimilt og málinu því vísað frá dómi að kröfu stefnda.
Málsaðilar deildu um það hvort stefnandi ætti kröfu um frekari greiðslur úr hendi stefnda í tengslum við samning frá 15. febrúar 2018 um kaup á stálgrindarhúsi, samlokuklæðningum ásamt uppsetningu hússins og klæðningarinnar á lóð stefnda í Reykjavík. Dómurinn féllst á að vissar eftirstöðvar skuldarinnar stæðu eftir og gerði stefnda að greiða þær með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Hluta af kröfum stefnanda var aftur á móti vísað frá dómi án kröfu vegna vanreifunar.
A höfðaði mál gegn S vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í skurðaðgerð sem A gekkst undir í júní 2016. A krafðist aðallega viðurkenningar á skaðabótaskyldu S en til vara að felld yrði úr gildi ákvörðun S frá 8. maí 2020, þar sem S komst að þeirri niðurstöðu að ekki lægi fyrir bótaskylt tjón sem að öllum líkindum mætti rekja til þátta sem féllu undir gildissvið sjúklingatryggingar samkvæmt 2. gr. laga um sjúklingatryggingar nr. 111/2000. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, þar sem fram kom að A hefði ekki sýnt fram á að um bótaskylt tjón hefði verið að ræða sem fallið gæti undir gildissvið 2. gr. laga nr. 111/200, staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sýknu S af aðalkröfu A. Þá taldi Landsréttur, að fenginni niðurstöðu um sýknu S af aðalkröfu A, hagsmuni A ekki standa til þess að fá ákvörðun S fellda úr gildi, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var varakröfu A því vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli VB og VH á hendur Í, A ehf. og L var vísað frá dómi. Málið höfðuðu VB og VH á hendur Í, A ehf. og L til ógildingar á nánar tilgreindum úrskurði úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála og þeirri ákvörðun Matvælastofnunar að endurnýja rekstrarleyfi A ehf. fyrir sjókvíaeldi á laxi í Patreksfirði og Tálknafirði með nánar tilgreindum skilyrðum. Landsréttur féllst ekki á það með héraðsdómi að VB og VH hefðu ekki lögvarða hagsmuni af málinu. Með úrskurði Landsréttar var kröfu VB og VH á hendur Í vísað frá þar sem röngum aðila hefði verið stefnt til fyrirsvars fyrir það. Þar með væri enginn til varnar í málinu sem ábyrgð bæri á hinni umdeildu ákvörðun er VB og VH krefðust ógildingar á. Af því leiddi að staðfesta bæri hinn kærða úrskurð.
Lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra (
Eyþór Þorbergsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Hreiðar Eiríksson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Fram kom í úrskurði Landsréttar að í kærunni væri þess ekki getið hvaða dómkröfur væru gerðar fyrir Landsrétti um breytingar á hinum kærða úrskurði og úr því hefði ekki verið bætt með greinargerð innan kærufrests. Málinu var því vísað frá Landsrétti þar sem kæran fullnægði ekki skilyrðum 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tilgreindum kafla ákæru var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að lagt yrði til grundvallar að ætluð brot X hefðu verið framin á stað sem refsivald annars ríkis nái til að þjóðarétti. Samkvæmt 11. gr. almennra hegningarlaga skuli beita ákvæðum 4. til 6. gr. laganna með þeim takmörkunum sem leiðir af reglum þjóðaréttarins. Hvorki Ísrael né Palestína eigi aðild að þeim Evrópuráðssamningum sem vísað sé til í 22. og 23. tölulið 6. gr. almennra hegningarlaga. Við skýringu á 6. gr. og fyrrgreindum töluliðum þurfi að líta til meginreglu sömu laga um að refsing verði ekki dæmd nema heimild hafi verið til þess í lögum þar sem brotið var framið eða samkvæmt lögum þess ríkis sem telst vera heimaríki sakbornings, hvort heldur miðað er við ríkisfang eða búsetu á verknaðarstundu. Þá lægi fyrir að X hafi ekki verið búsettur hér á landi þegar ætluð háttsemi væri talin hafa átt sér stað. Yrði refsilögsaga íslenska ríkisins því ekki reist á 22. eða 23. tölulið 6. gr. almennra hegningarlaga. Þá sé það skilyrði þess að unnt sé að refsa manni sem búsettur er á Íslandi samkvæmt íslenskum refsilögum fyrir brot sem framið hefur verið á erlendri grundu að það sé jafnframt refsivert samkvæmt lögum heimaríkis sakbornings eða í því ríki þar sem brotið var framið. Með því að fullnægjandi upplýsingar þar að lútandi lægju ekki fyrir í málinu yrði refsilögsaga íslenska ríkisins hvorki reist á 1. né 2. tölulið 1. mgr. 5. gr. almennra hegningarlaga. Þar sem lagt hefði verið til grundvallar að ætluð brot X hefðu verið framin á stað sem refsivald annars ríkis nær til að þjóðarétti yrði refsilögsaga í málinu því heldur ekki reist á 3. tölulið 6. gr. sömu laga. Að því gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L og Ó á hendur Ö ehf., H, V hf., H ehf. og S hf. var vísað frá dómi.
Kröfu stefnanda um staðfestingu kyrrsetningargerðar vísað frá dómi þar sem stefna barst dóminum of seint.
Máli vísað frá dómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn R og Í var vísað frá dómi. A byggði á því að R og Í hefðu með samverkandi hætti valdið tenglsarofi milli hennar og barna hennar og með því valdið henni líkamstjóni í skilningi 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. R og Í bæru óskipta ábyrgð á tjóni hennar og væri tjónið að rekja til sömu atvika og aðstöðu í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þau atvik sem A reisti kröfur sínar á voru ekki nálægt í tíma og hvorki þáttur í sömu stjórnvaldsákvörðun eða reist á sama lagagrundvelli. Því geti kröfur A ekki verið að rekja til sömu atvika í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991. Jafnframt var talið að þótt á því væri byggt að hálfu A að ætluð skaðabótaskyld háttsemi R og Í hafi komið á ólögmætu ástandi, sem leitt hafi til tjóns hennar, þá hafi kröfur hennar verið reistar á mismunandi athöfnum eða athafnaleysi, þar sem ætlaður tjónvaldur er ýmist sagður R eða Í og í einhverjum tilvikum mögulega bæði R og Í, þá geti það ekki leitt til þeirrar niðurstöðu að kröfur hennar séu reistar á sömu aðstöðu í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991. Gat A því ekki með réttu stefnt varnaraðilum báðum í málinu til að þola dóm um kröfur sínar og var því málinu vísað frá og hinn kærði úrskurður staðfestur
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn R og Í var vísað frá dómi. A byggði á því að R og Í hefðu með samverkandi hætti valdið tenglsarofi milli hans og sonar hans og með því valdið honum líkamstjóni í skilningi 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. R og Í bæru óskipta ábyrgð á tjóni hans og væri tjónið að rekja til sömu atvika og aðstöðu í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þau atvik sem A reisti kröfur sínar á voru ekki nálægt í tíma og hvorki þáttur í sömu stjórnvaldsákvörðun eða reist á sama lagagrundvelli. Því geti kröfur A ekki verið að rekja til sömu atvika í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991. Jafnframt var talið að þótt á því væri byggt að hálfu A að ætluð skaðabótaskyld háttsemi R og Í hafi komið á ólögmætu ástandi, sem leitt hafi til tjóns hans, þá hafi kröfur hans verið reistar á mismunandi athöfnum eða athafnaleysi, þar sem ætlaður tjónvaldur er ýmist sagður R eða Í og í einhverjum tilvikum mögulega bæði R og Í, þá geti það ekki leitt til þeirrar niðurstöðu að kröfur hans séu reistar á sömu aðstöðu í skilningi 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991. Gat A því ekki með réttu stefnt varnaraðilum báðum í málinu til að þola dóm um kröfur sínar og var því málinu vísað frá og hinn kærði úrskurður staðfestur.
Sakfellt fyrir húsbrot og eignaspjöll. Sýknað af kröfu um miskabætur en öðrum bótakröfum vísað frá dómi vegna vanreifunar. 45 daga skilorðsbundið fangelsi,
Staðfestur var dómur Landsréttar um að vísa máli A gegn Í frá Landsrétti þar sem dómi héraðsdóms hafði ekki verið áfrýjað innan áfrýjunarfrests og dráttur ekki nægilega réttlættur, sbr. 2. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991.
Málinu var vísað frá dómi vegna vanreifunar o.fl.
Stefnandi höfðaði mál til ógildingar á tveimur úrskurðum kærunefndar útlendingamála þar sem synjað var um endurupptöku á máli hans. Í ljós kom undir rekstri málsins að kærunefndin hafði þegar tekið mál hans til skoðunar að nýju þegar málið var höfðað. Var stefnandi því ekki talinn eiga lögvarða hagsmuni af úrlausn dómkrafna sinna og var málinu vísað frá dómi.
Stefnandi höfðaði mál á hendur tveimur aðalstefndu og að auki tveimur öðrum einnig sem varastefndu til viðurkenningar á bótaskyldu vegna líkamstjóns sem hann telur sig hafa orðið fyrir vegna lyfjameðferðar. Í þrautavarasök sem stefnandi höfðaði á hendur SÍ krafðist stefnandi þess að úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála, þar sem synjun SÍ á umsókn stefnanda um bætur var staðfest. Að mati dómsins hafði stefnandi ekki lagt slíkan grunn að málssókn sinni að kröfur 1. mgr. 19. gr. og e- og d- liðar 80. gr. laga um meðferð einkamála væru uppfylltar og var málinu því vísað frá dómi.
Markús Sigurðsson, Ragnar Sigurðsson, Styrmir Sigurðsson, Fjöl ehf, Gréta Elín Sörensen, Sína Þorleif Þórðardóttir, Leifur Sörensen, Birgir Sörensen og Straumsbúið sf (
Alexander Hafþórsson lögmaður)
gegn
Vegagerðinni (
Einar Farestveit lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að visa frá þinglýsingu eignayfirlýsingu V um landspildu í landi Ó og lagt fyrir hann að þinglýsa skjalinu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að eftir að hinn kærði úrskurður var kveðinn upp hafi eignayfirlýsing V verið send sýslumanni aftur til þinglýsingar og hún dagbókarfærð í þinglýsingabók og þinglýst tilgreindan dag. Væri V því skráður eigandi landspildunnar í þinglýsingabók. Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 þurfi sá sem kærir úrskurð hérðasdómara í þinglýsingarmáli að hafa lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins. Sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu hefði tekið nýja ákvörðun um að þinglýsa eignayfirlýsingu V og af þeim sökum hafi sóknaraðilar ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um gildi fyrri ákvörðunar sýslumanns, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.
A höfðaði mál á hendur B og krafðist viðurkenningar á því að B væri skylt að endurgreiða honum að fullu þann kostnað sem hann hafði borið af fæði starfsmanna B við veitingu B á stoðþjónustu til A á grundvelli 8. gr. laga nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir. B taldi sig á hinn bóginn lengst af hafa innt af hendi greiðslur til A vegna umrædds kostnaðar á grundvelli viðmiða í reglugerð nr. 1054/2010 um þjónustu við fatlað fólk á heimili sínu, en síðar samkvæmt samþykktum velferðar- og mannréttindaráðs sveitarfélagsins. Með því hefði B fullnægt þeirri skyldu sem ágreiningur aðila tæki til. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála gæti aðili, sem hefði lögvarða hagsmuni af því að skorið væri úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands, leitað viðurkenningardóms um kröfu sína. Samkvæmt d-lið 1. mgr. 80. gr. laganna yrði kröfugerð í slíkri málsókn að taka til viðurkenningar á tilteknum réttindum og þar með að dómsniðurstaða um hana fæli í sér að með henni væri ráðið til lykta ágreiningi um þau. Þótt krafa A yrði tekin til greina fæli sú niðurstaða ekki í sér að ráðið yrði til lykta ágreiningi um þau réttindi sem hann teldi sig njóta enda myndu aðilar eftir sem áður deila um inntak og afmörkun greiðsluskyldu B. Fullnægði málatilbúnaður A því ekki áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um ákveðna kröfugerð og var staðfest niðurstaða héraðsdóms um frávísun málsins.
Málinu var vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Kröfu um viðurkenningu á skyldu stefnda til að endurgreiða stefnanda kostnað vegna fæðis starfsmanna stefnda við veitingu stoðþjónustu á grundvelli laga nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir, vísað frá dómi vegna vanreifunar og óskýrleika.
Krafist var viðurkenningar á því að stefnandi ætti 1,5 hektara lóðarspildu í óskiptu landi stefndu á grundvelli löggernings frá 1944. Dómurinn taldi ósamræmi á milli upphaflegrar kröfugerðar og málatilbúnaðar stefnanda að öðru leyti. Úr því varð ekki bætt með síðbúinni breytingu á kröfugerð. Frávísun að kröfu stefndu.
Hýsir ehf (Jakob A. Traustason fyrirsvarsmaður) gegn
íslenska ríkinu (
Björn Jóhannesson lögmaður)
Staðfest var niðurstaða Landsréttar um að vísa kröfum frá Landsrétti og héraðsdómi.
Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem vísað var frá réttinum máli vegna ágalla á gerð kærumálsgagna. Hæstiréttur taldi að ekki yrði véfengt það mat Landsréttar að málatilbúnaður sóknaraðila hefði verið svo ófullkominn að vísa hefði mátt málinu frá samkvæmt 2. mgr. 149. gr. laga nr. 91/1991.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun um að A skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf. Þvinguð lyfjagjöf hafði farið fram og hafði því A ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr kröfum sínum. Var málinu því vísað frá Landsrétti án kröfu.
Stefnandi krafðist ógildingar á úrskurði heilbrigðisráðuneytisins sem staðfesti synjanir Lyfjastofnunar á beiðni stefnanda um heimild til þess að ávísa óskráða lyfinu Ivermectin í 3 mg töfluformi, annars vegar gegn SARS-CoV-2 og hins vegar sem skordýrafælu. Að mati dómsins hafði ógilding úrskurðarins ekki raunhæfa þýðingu að lögum fyrir stefnanda eftir að lyfið Ivermectin Medical Valley, í sama formi, með sama styrkleika og með sama virka efni og stefnandi beiddist heimildar til að ávísa, fékk markaðsleyfi, en til ávísunar lyfja með markaðsleyfi þyrfti ekki heimild Lyfjastofnunar. Var málinu vísað frá dómi af þeim sökum, en stefnandi hafði ekki vísað til neinna þeirra hagsmuna stefnanda sem hægt væri að telja lögvarða, s.s. um tjón í einhverju formi.
Máli var vísað frá dómi vegna vanreifunar og óljósrar kröfugerðar.
Máli stefnanda, sem var þrotabú flugfélags, var vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Guðrún María Valgeirsdóttir, Sigurður Jónas Þorbergsson, Finnur Sigfús, Illugason, R3 ehf., Bryndís Jónsdóttir, Sigurður Baldursson, Sólveig Ólöf og Illugadóttir, Kristín Þ Sverrisdóttir (
Guðmundur Pétursson lögmaður)
gegn
Skútustaðahreppur (
Jón Jónsson lögmaður)
Máli landeigenda gegn Skútustaðahreppi, þar sem krafist var viðurkenningar á beinum eignarrétti stefnenda að Varmaskiptastöð í Bjarnarflagi í Skútustaðahreppi, var vísað frá dómi.
Stefnandi leitaði viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda sem fór fram á frávísun málsins. Var fallist á þá kröfu þar sem kröfugerð stefnanda var talin svo almenn og víðtæk að niðurstaða byggð á henni væri ekki til þess fallin að leysa úr ágreiningi aðila. Þá þótti stefnandi ekki hafa lagt þann grundvöll að kröfu sinni að hægt væri að ætlast til þess að stefndi svaraði því í greinargerð hvort sá grundvöllur væri til staðar og axlaði eftir atvikum sönnunarbyrði þar um.
Ákæruvaldið (
Katrín Hilmarsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Bjarni Hauksson lögmaður)
Sýkna af ákæru um meinta nauðgun.
Valdmörk dómstóla og löggjafarvalds. Sýknað af kröfu um viðurkenningu skaðabótaskyldu. Frávísun krafna vegna vanreifunar.
Máli vísað frá dómi vegna skorts á lögvörðum hagsmunum og óskýrleika í málatilbúnaði og þar sem skilyrði samlagsaðildar voru ekki uppfyllt auk þess sem á þótti skorta að aðild hvers stefnda að meintri ólögmætri háttsemi væri nægilega reifuð af hálfu stefnanda.
Máli vísað frá dómi vegna skorts á lögvörðum hagsmunum og óskýrleika í málatilbúnaði.
Eignarréttur stefnanda að bílastæði við fjöleignarhús var viðurkenndur, en stæðið hafði fylgt íbúð hans samkvæmt þinglýstum heimildum frá upphafi og hafði það ekki verið undanskilið með síðari gerningum. Hvorki efni eignaskiptasamnings, sem tók eingöngu til skiptingar fjöleignarhússins, né tilkoma laga nr. 26/1994, um fjöleignarhús, breyttu þeirri réttarstöðu. Þá hafði stefnandi kostað endurbætur á bílastæðinu og stefndu ekki gert reka að því að fá rétt sinn viðurkenndan fyrr en við kaup stefnanda á íbúðinni þótt þær hefðu á þeim tíma átt íbúðir í fjöleignarhúsinu í yfir tug ára.
Máli þrotabús A ehf. gegn G ehf. var vísað frá dómi þar sem málshöfðunarfrestur var liðinn við þingfestingu málsins, en vegna ágalla á stefnubirtingu var talið að málið hefði þá fyrst verið höfðað.
Arna Rúnarsdóttir og Rúna Helgadóttir (
Jón Egilsson lögmaður)
gegn
stjórn Hundaræktarfélags Íslands, Arnheiði Runólfsdóttur Svanhildi Skúladóttur og Sóleyju Rögnu Ragnarsdóttur til réttargæslu (
Jónas Friðrik Jónsson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A og R gegn stjórn H var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að stjórn frjálsra félagasamtaka væri ekki persóna að lögum sem gæti átt réttindi og borið skyldur að lögum, sbr. 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Stjórnina skorti því hæfi til að geta orðið aðili að dómsmáli. Þessi galli á málatilbúnaði A og R var einn og sér talinn varða frávísun málsins frá héraðsdómi. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem leyst var úr ágreiningi A og B í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna slita óvígðrar sambúðar. Fyrir Hæstarétti afmarkaðist kröfugerð aðila af því hvort leggja skyldi til grundvallar við skiptin að B hefði á viðmiðunardegi skipta átt 500.000.000 króna á erlendum bankareikningum, líkt og A gerði kröfu um og fallist var á í dómi Landsréttar, eða hvort fallist yrði á kröfu B um að hann hefði á þeim degi átt 5.717.589 krónur á erlendum bankareikningum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að engin gögn eða töluleg útlistun hefði verið lögð fram til stuðnings kröfu A. Engu að síður hefði A leitt að því sterkum líkum að innstæðurnar hefðu verið hærri en B hefði upplýst um og því væri ekki hægt að leggja efnisdóm á kröfuna með því að hafna henni. Vegna vanreifunar kröfunnar varð á hinn bóginn ekki komist hjá því að vísa henni sjálfkrafa frá héraðsdómi. Að því er varðaði kröfu B vísaði rétturinn til þess að hún hefði fyrst komið fram við meðferð málsins fyrir Hæstarétti. Þá fyrst hefði B falið skiptastjóra umboð til að afla umbeðinna upplýsinga og í kjölfarið lagt fram yfirlit frá erlendum banka sem hann studdi kröfu sína við. Af því sem lá fyrir í málinu um tilraunir skiptastjóra til að afla fyrrnefndra upplýsinga og viðbrögð B við þeim var með engu móti talið afsakanlegt að krafa hans hefði fyrst verið höfð uppi fyrir Hæstarétti. Kröfu B var því vísað frá Hæstarétti.
Hönnuður krafðist skaðabóta vegna þess sem hann taldi óheimila notkun húsbyggjenda á teikningum sem hann hafði hannað og ætti höfundarrétt að. Dómurinn taldi vanreifað hvort stefnandi ætti þann höfundarrétt í málinu sem réttlætt gæti kröfugerð hans. Málinu því vísað frá dómi vegna vanreifunar en ekki þóttu efni til að sýkna vegna aðildarskorts.
Máli vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Þingvallaleið ehf (
Haukur Örn Birgisson lögmaður)
gegn
KÖS ehf, Bjarna Karlssyni, til vara, SPV 25 ehf og Bjarna Karlssyni
Skaðabótamáli gegn hluthöfum og stjórnarmanni vísað frá þar sem samþykkis hluthafafundar var ekki aflað áður en málið var höfðað.