Dómstólaleit

Þb. M ehf. höfðaði mál á hendur S ehf., G, K og S og krafðist endurgreiðslu láns sem M ehf. hafði veitt S ehf. í tengslum við kaup félagsins á hlutum í A hf. árið 2007. S ehf. var hluthafi í M ehf. þegar lánssamningurinn var gerður. Eigandi S ehf. var G sem var jafnframt forstjóri M ehf. en hann undirritaði samninginn fyrir hönd beggja félaga. Deilt var um í málinu hvort lánið hefði verið í andstöðu við ákvæði 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Í héraðsdómi var krafa þb. M ehf. tekin til greina á hendur S ehf. einum, en undir rekstri málsins í héraði var bú S ehf. tekið til gjaldþrotaskipta. Ákvað þrotabú S ehf. að una niðurstöðu héraðsdóms og viðurkenna kröfu þb. M ehf. sem almenna kröfu í búið. Að gengnum héraðsdómi voru bú G, K og S tekin til gjaldþrotaskipta. Í dómi Hæstaréttar var talið að lánið hefði stangast á við 1. og 2. málslið 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 og að engin undaþáguákvæði þeirrar lagagreinar ættu við um það. Samkvæmt því hefði S ehf. borið að endurgreiða lánið með dráttarvöxtum samkvæmt 4. mgr. 79. gr. laganna. Ljóst væri að þb. M ehf. fengi aðeins lítinn hluta kröfu sinnar greiddan úr þrotabúi S ehf. og hefði þb. M ehf. því orðið fyrir tjóni vegna lánveitingarinnar. Talið var að krafa þb. M ehf. á hendur þb. G, þb. K og þb. S væri fallin niður að því marki sem hún væri reist á reglum um skaðabætur þar sem málið hafði ekki verið höfðað innan þeirra tímamarka sem kveðið var á um í þágildandi 110. gr. laga nr. 138/1994. Ákvæði 5. mgr. 79. gr. sömu laga, sem þb. M ehf. reisti kröfu sína meðal annars á, byggði hins vegar efni sínu samkvæmt á reglum fjármunaréttar um kröfuábyrgð en ekki reglum um skaðabætur. Hefði ábyrgðarkrafan stofnast eftir að bú S ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta og ljóst var að félagið myndi ekki geta endurgreitt lánið. Um fyrningu kröfunnar hefðu því gilt almennar reglur laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda, sbr. 2. málslið 28. gr. laganna. Krafa þb. M ehf. hefði því ekki verið fyrnd þegar málið var höfðað. Þar sem G undirritaði lánssamninginn fyrir bæði lánveitanda og lántaka var talið að hann hefði gert eða framkvæmt samninginn í skilningi 5. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994. Væri lánafyrirgreiðsla af þessum toga ekki hluti af daglegum rekstri einkahlutafélags samkvæmt 2. mgr. 44. gr. sömu laga og yrði því ekki tekin ákvörðun um hana án sérstakrar heimildar frá stjórn M ehf. Í málinu lægju engin gögn fyrir um hvernig staðið var að ákvörðuninni. Ársreikningur M ehf. fyrir árið 2007 bæri það hins vegar með sér að hafa verið samþykktur af K og S sem þáverandi stjórnarmönnum félagsins. Hefðu engin gögn verið lögð fram um að K eða S hefðu nokkru sinni gert athugasemdir við umrædda gerninga en þeir höfðu verið færðir í bókhald M ehf. Var því talið að K og S hefðu sem stjórnarmenn M ehf. með beinum eða óbeinum hætti veitt G heimild til að veita lánið. Var þb. G, þb. K og þb. S því óskipt gert að greiða þb. M ehf. umkrafða fjárhæð.

A og B kröfðust þess að fellt yrði úr gildi afsal til C og D fyrir þriðjungshlut í fasteigninni E og að eignin gengi til dánarbús A. Ekki var um það deilt að ekkert peningalegt endurgjald hefði komið frá C og D til F fyrir umræddan eignarhluta. Var vísað til þess að málið hefði verið höfðað þegar meira en þrjú ár voru liðin frá því að afsalið sem um var deilt hefði verið gert og því ekki hægt að byggja ógildingu afsalsins á 2. mgr. 15. gr. erfðalaga nr. 8/1962. Þá reistu A og B kröfu sína um ógildingu afsalsins á 30. 31. 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var talið að ekki hefði verið leiddar að því líkur að umrædd ráðstöfun hefði verið gerð án þess að til grundvallar hennar hefði legið frjáls vilji F til þess að afhenda C og D eignarhlutinn án peningalegs endurgjalds né að sýnt hefði verið fram á að þau hefðu beitt svikum eða nýtt sér aðstæður móður sinnar F. Voru C og D því sýknuð af kröfum A og B.

U ehf. krafðist þess að UMI ehf. yrði gert að fella úr firmaheiti sínu orðið „URSUS“ og að það yrði afmáð úr hlutafélagaskrá að viðlögðum dagsektum. Þá krafðist U ehf. þess að viðurkennt yrði að UMI ehf. væri óheimilt að nota heitið í atvinnustarfsemi sinni. Var deilt um það hvort U ehf. hefði höfðað mál þetta innan málshöfðunarfrests 6. mgr. 124. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar bæri öllum réttur til að fá úrlausn um réttindi sín fyrir dómstóli. Í ljósi þeirrar meginreglu bæri að skýra fremur þröngt en rúmt lagaákvæði sem fæli í sér undantekningu frá henni svo sem ákvæðið um sex mánaða málshöfðunarfrest í 6. mgr. 124. gr. laga nr. 138/1994. Þegar horft væri til skyldleika þeirrar starfsemi sem aðilar sinntu var talið að hætt væri við að þeim eða starfsemi þeirra yrði ruglað saman eða þeir tengdir saman. Með vísan til 1. mgr. 4. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki voru kröfur U ehf. teknar til greina.

S krafði Á ehf. og L um fullar bætur úr starfstryggingu sem S tók árið 2001. Samkvæmt mati læknis var S 100% óvinnufær til starfa sinna sem húsasmiður vegna slitgigtar en 50% sem framkvæmdastjóri. L hélt því fram að tryggingin hefði miðað við stjórnunarstörf en ekki smíðar og greiddi S einungis helming bóta á grundvelli matsins. Í málinu deildu aðilar einkum um það hvort S hefði verið tryggður sem húsasmiður eða eingöngu sem framkvæmdastjóri. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í upphaflegri umsókn S um starfstryggingu hefði hann tilgreint atvinnu sína með þeim hætti að hann væri framkvæmdastjóri, húsasmiður og verkstjóri. Þá hefði S endurnýjað trygginguna reglulega en samkvæmt umsókn hans um endurnýjun árið 2011 hefði atvinna hans verið skráð sem húsasmiður, auk þess sem vátryggingaskírteini sama ár, sem undirritað var af hálfu Á ehf., hefði tilgreint starf hans sem húsasmið. Samkvæmt þessu og þar sem óumdeilt var að S var algerlega óvinnufær sem húsasmiður var talið að S ætti rétt á fullum bótum úr tryggingunni. Var fjárkrafa S því tekin til greina.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna tvær kröfur sem A hafði lýst við slit S hf. Hvað varðaði aðra kröfuna, sem var til komin vegna þeirrar ráðstöfunar S hf. að leysa til sín innstæðu á handveðsettum innlánsreikningi A vegna uppgjörs aðilanna á samningum um afleiðuviðskipti, var talið að kröfulýsing A hefði verið svo óljós að henni bæri að hafna. Um hina kröfuna, sem reist var á því að S hf. hefði valdið A tjóni með óréttmætri löggeymslu í fasteign hans eftir að héraðsdómi í máli þeirra hefði verið áfrýjað til Hæstaréttar, sagði hins vegar að samkvæmt 2. mgr. 43. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. mætti höfða sjálfstætt mál til heimtu skaðabóta samkvæmt 42. gr. laganna innan þriggja mánaða frá því þeim, sem bóta krefðist, hefði orðið kunnugt um niðurfellingu gerðar. Eðli máls samkvæmt yrði þessu ákvæði beitt með lögjöfnun þegar bú þess, sem fengið hefði fjármuni tryggða með gerð á borð við löggeymslu, væri tekið til gjaldþrotaskipta, enda væri aðstaða kröfuhafa í báðum tilvikum sambærileg. Þar sem A hefði ekki lýst kröfu um skaðabætur vegna löggeymslunnar innan þriggja mánaða frá uppkvaðningu dóms Hæstaréttar bæri einnig að hafna þeirri kröfu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Fallist var á kröfu L um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi til 27. nóvember 2015 á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli þb. I á hendur M var vísað frá dómi á þeim grundvelli að málið hefði verið höfðað að liðnum málshöfðunarfresti 148. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við lok kröfulýsingarfrests hefði þb. I ekki haft nægilegt handbært fé til að standa að málsókn á hendur M. Ekki hefði verið tilefni til þess að taka afstöðu til málshöfðunar gegn M fyrr en á fyrsta skiptafundi í þrotabúinu 22. maí 2014, enda hefði málsóknin verið háð því að lánardrottnar, einn eða fleiri, tækju að sér að standa straum af henni. Undir þessum kringumstæðum var talið að fyrsti skiptafundur hefði markað upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt 148. gr. laga nr. 21/1991. Af þeim sökum var frestur til að höfða málið ekki liðinn þegar stefna birtist í Lögbirtingablaði 21. nóvember 2014. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Í málinu krafðist G ehf. viðurkenningar á skaðabótaskyldu G vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna háttsemi hans að knýja fram nauðungarsölu á eign þess með ólögmætum hætti. Héraðsdómur vísaði málinu frá dómi þar sem málshöfðunarfrestur XV. kafla laga 90/1991 um nauðungarsölu var liðinn. Í dómi Hæstaréttar kom fram að framangreindur frestur ætti ekki við ef einkamál vegna nauðungarsölu væri rekið á öðrum grundvelli en þar væri kveðið á um. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Ó o.fl. á hendur VÁ var vísað frá dómi. á þeim grundvelli að málshöfðunarfrestur 7. mgr. 39. gr. laga nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði hefði verið liðinn er málið var höfðað. Var talið að ákvæðið tæki jafnt til stofnunar veiðifélags og deildar innan þess.

L hf. krafðist endurgreiðslu á gjaldi sem F gerði honum að greiða vegna skipunar tveggja sérfræðinga til að hafa sértækt eftirlit með rekstri hans. Héraðsdómur vísaði málinu frá dómi á þeim grundvelli að frestir til málshöfðunar samkvæmt 1. mgr. 18. gr. laga nr. 87/1998 um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi og 8. gr. laga nr. 99/1999 um greiðslu kostnaðar við opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi hefðu verið útrunnir er málið var höfðað. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom fram að málshöfðun L hf. væri á því reist að ákvarðanir F um gjaldtökuna hefðu verið ólögmætar. Þar sem mál til ógildingar á ákvörðununum hefði ekki verið höfðað innan hins lögmælta málshöfðunarfrests 8. gr. laga nr. 99/1999 gæti L hf. ekki í málinu krafist endurgreiðslu úr hendi F á þeim grundvelli að ákvarðanir hans hefðu verið ólögmætar þannig að unnt hefði verið að fella þær úr gildi, sbr. dóm Hæstaréttar í málinu nr. 156/2002. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli þrotabús DF ehf. gegn D var vísað frá dómi þar sem málshöfðunarfrestur samkvæmt 1. mgr. 148. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. var liðinn er málið var höfðað.

Kærður var úrskurður þar sem máli, sem K hf. beindi aðallega að BI en til vara að BP, var vísað frá dómi að því er BP varðaði. K hf. höfðaði málið upphaflega á hendur BI, sem K hf. taldi eiganda að tilgreindum hlutum í skuldabréfum útgefnum af K hf., til riftunar á greiðslum vegna kaupa K hf. á hlutdeildinni í skuldabréfunum og endurheimtu á fjárhæð greiðslnanna ásamt dráttarvöxtum. BI hélt því fram að þær fjárfestingar sem málið varðaði hefðu verið gerðar í þágu BP og að BI hefði einungis komið þar fram til milligöngu. K hf. kvaðst fyrst hafa fengið vitneskju um þetta í greinargerð BI í héraði og höfðaði við svo búið sakaukasök á hendur BP, þar sem sömu kröfum og beint hafði verið að BI var nú beint að BP til vara að baki kröfum í frumsök. Í héraði hafði frávísunarkröfu BI verið hafnað, en með hinum kærða úrskurði var samhljóða krafa BP tekin til greina. Hæstiréttur hafnaði því að skilyrði væru fyrir hendi til að verða við kröfu BP um frávísun málsins frá héraðsdómi að því er hann varðaði, meðal annars með skírskotun til þess að málshöfðunarfrestur hefði ekki verið liðinn þegar sakaukasök var höfðuð, að skilyrði til sakaraukningar í málinu væru uppfyllt og að ekki væru þeir annmarkar á málatilbúnaði K hf. sem valdið gætu frávísun málsins frá héraðsdómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar að því er varðaði BP.

Kærður var úrskurður þar sem máli, sem K hf. beindi aðallega að B, til vara að KSE, en að þeim frágengnum að KSC o.fl., var vísað frá dómi að því er KSC o.fl. varðaði. K hf. höfðaði málið upphaflega á hendur B, sem K hf. taldi eiganda að tilgreindum hlutum í skuldabréfum útgefnum af K hf., til riftunar á greiðslum vegna kaupa K hf. á hlutdeildinni í skuldabréfunum og endurheimtu á fjárhæð greiðslnanna ásamt dráttarvöxtum. Eftir að stefna hafði verið birt B hélt félagið því fram að þær fjárfestingar sem málið varðaði hefðu verið gerðar í þágu KSE og að B hefði einungis komið þar fram til milligöngu. Gerði K hf. í kjölfarið nýja stefnu þar sem kröfum var aðallega beint að B en til vara KSE. Í kjölfarið hélt KSE því fram að það félag hefði ekki verið viðsemjandi B í viðskiptunum, sem málið varðaði, heldur KSC o.fl. Höfðaði K hf. við svo búið sakaukasök á hendur KSC o.fl., þar sem sömu kröfum og beint hafði verið að B og KSE var nú beint að KSC o.fl. til vara að baki kröfum á hendur B og KSE í frumsök. Í héraði hafði frávísunarkröfu B og KSE verið hafnað, en með hinum kærða úrskurði var samhljóða krafa KSC o.fl. tekin til greina. Hæstiréttur hafnaði því að skilyrði væru fyrir hendi til að verða við kröfu KSC o.fl. um frávísun málsins frá héraðsdómi að því er þau félög varðaði, meðal annars með skírskotun til þess að málshöfðunarfrestur hefði ekki verið liðinn þegar sakaukasök var höfðuð og að skilyrði til sakaraukningar í málinu væru uppfyllt. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar að því er varðaði KSC o.fl.

Kærður var úrskurður þar sem máli, sem K hf. beindi aðallega að CS en til vara að CO, var vísað frá dómi að því er CO varðaði. K hf. höfðaði málið upphaflega á hendur CS, sem K hf. taldi eiganda að tilgreindum hlutum í skuldabréfum útgefnum af K hf., til riftunar á greiðslum vegna kaupa K hf. á hlutdeildinni í skuldabréfunum og endurheimtu á fjárhæð greiðslnanna ásamt dráttarvöxtum. CS hélt því fram að þær fjárfestingar sem málið varðaði hefðu verið gerðar í þágu CO og að CS hefði einungis komið þar fram til milligöngu. K hf. kvaðst fyrst hafa fengið vitneskju um þetta í greinargerð CS í héraði og höfðaði við svo búið sakaukasök á hendur CO, þar sem sömu kröfum og beint hafði verið að CS var nú beint að CO til vara að baki kröfum í frumsök. Í héraði hafði frávísunarkröfu CS verið hafnað, en með hinum kærða úrskurði var samhljóða krafa CO tekin til greina. Hæstiréttur hafnaði því að skilyrði væru fyrir hendi til að verða við kröfu CO um frávísun málsins frá héraðsdómi að því er hann varðaði, meðal annars með skírskotun til þess að málshöfðunarfrestur hefði ekki verið liðinn þegar sakaukasök var höfðuð og að skilyrði til sakaraukningar í málinu væru uppfyllt. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar að því er varðaði CO.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L hf. á hendur F var vísað frá dómi þar sem málið hafði ekki verið höfðað innan lögbundins málshöfðunarfrests.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli B vegna nauðungarsölu var vísað frá dómi með vísan til þess að sá tímafrestur sem fram kæmi í 80. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, til að leita úrlausnar héraðsdómara um gildi nauðungarsölu, hefði verið liðinn.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem riftunarmáli þrotabús H ehf. gegn IC ehf. var vísað frá dómi. Taldi héraðsdómur málshöfðunarfrest samkvæmt 148. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. hafa verið liðinn er málið var höfðað. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki yrði annað ráðið af gögnum málsins en að við lok kröfulýsingarfrests 26. nóvember 2012 hafi þrotabúið ekki haft handbært fé til að standa að málsókn á hendur IC ehf. Slík málsókn hafi þannig verið háð því að lánardrottnar, einn eða fleiri, tækju að sér að standa straum af kostnaði af henni. Ekki hafi verið efni til að taka afstöðu til þess atriðis fyrr en á fyrsta skiptafundi í þrotabúinu. Sá fundur hafi verið haldinn 6. desember 2012, skömmu eftir lok kröfulýsingarfrests. Taldi Hæstiréttur að undir þessum kringumstæðum yrði sá fundur að marka upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt 148. gr. laga nr. 21/1991 og vísaði þar um til tveggja dóma réttarins í málum nr. 256/2003 og 463/1996. Frestur til að höfða málið hafi því ekki verið liðinn er stefna var birt IC ehf. 3. júní 2013. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

O krafðist þess að fellt yrði úr gildi ákvæði í úrskurði óbyggðanefndar um að landsvæði á Hellisheiði sunnan Ölfusafréttar væri þjóðlenda með nánar tilgreindum merkjum og að viðurkennt yrði að norðurmörk landa O í Sveitarfélaginu Ölfusi sem skipt hafði verið úr tíu jörðum væru gagnvart þjóðlendu á Ölfusafrétti um línu, sem dregin væri með nánar tilgreindum hætti. Þá krafðist O þess að viðurkennt yrði að mörk eignarlanda sinna í Grímsnes- og Grafningshreppi, gagnvart þjóðlendu á sama afrétti væru um línu, sem dregin væri með nánar tilgreindum hætti og að úrskurður óbyggðanefndar yrði felldur úr gildi að því marki sem hann færi í bága við markalínuna. Að því er varðaði mörk landareignanna í Grímsnes- og Grafningshreppi gagnvart Ölfusafrétti deildu aðilar um það hvar væri hornmark það er í heimildum hafði verið talið eiga að vera á stað sem var nefndur rauðleitur melhnúkur. Hæstiréttur taldi að ýmsar heimildir mæltu gegn því eða girtu fyrir að rauðleiti melhnúkurinn gæti verið á þeim stað sem O miðaði við, en þær hnigu hins vegar að því að hornmarkið væri á eða að minnsta kosti mjög nærri þeim stað sem óbyggðanefnd lagði til grundvallar í úrskurði sínum. Voru Í, SÖ og G því sýknaðir af kröfu O hvað þetta varðaði. Að fenginni þessari niðurstöðu sneru ágreiningsatriði aðila um suðurmörk þjóðlendu á Hellisheiði gagnvart löndum sem skipt hafði verið úr jörðunum tíu í Sveitarfélaginu Ölfusi að því hvort þau yrðu dregin frá Reykjafelli til austurs og síðan til norðurs á þann hátt sem ákveðinn var í úrskurði óbyggðanefndar eða eftir beinni línu frá Reykjafelli norðaustur til rauðleita melhnúksins. Hæstiréttur vísaði til þess að hvergi í landamerkjabréfum fyrir jarðirnar hefði verið greint frá kennileitum til að afmarka hversu langt land þeirra næði til norðvesturs á móti afrétti. Hins vegar hefði jörðin sem lá næst fyrir vestan þessar jarðir átt land að eystra horni Reykjafells samkvæmt landamerkjabréfi og sú sem var næst fyrir austan jarðirnar átti hornmark í rauðleita melhnúknum. Hæstiréttur vísaði ennfremur til þess að eldri heimildir mæltu gegn því að mörk eignarlanda O næðu svo langt norður. Hins vegar yrði að gæta að því að Í hefði verið meðal þeirra sem gerðu kaupsamning við O um land sem áður hefði verið skipt út úr jörðunum tíu, en þar var um afmörkun landsins vísað til tiltekins uppdráttar þar sem sýnd voru mörk hins selda lands til norðurs og suðurs og þau tilgreind með hnitum. Á uppdrættinum hefði komið fram að ágreiningur væri um legu þverlínu á mörkum jarðanna til norðurs og voru í því sambandi sýndir tveir kostir, en annar þeirra dró línuna milli Reykjafells og rauðleita melhnúksins. Þá hefði einnig verið getið um ágreininginn í kaupsamningnum sjálfum. Kostirnir sem sýndir hefði verið á uppdrættinum hafi báðir verið langt norðan við þá línu sem Í gerði kröfu um sem mörk eignarlanda O og þjóðlendu á svæðinu og óbyggðanefnd tók til greina. Taldi Hæstiréttur að með þessu hefði Í ekki einungis viðurkennt að landið, sem skipt hefði verið út úr tveimur af þessum jörðum sem höfðu tilheyrt honum og var sýnt sunnan við þverlínuna milli Reykjafells og rauðleita melhnúksins á uppdrættinum, væri háð beinum eignarrétti, svo sem leiða mátti af landamerkjabréfum fyrir jarðirnar frá 1890, heldur hefði honum og mátt vera ljóst að aðrir jarðeigendur myndu leggja traust á að það sama ætti við um landareignir þeirra. Var því fellt úr gildi ákvæði í úrskurði óbyggðanefndar um að hið nánar tilgreinda landsvæði á Hellisheiði sunnan Ölfusafréttar væri þjóðlenda og viðurkennt að norðurmörk landareigna O, sem skipt var út úr landi þessara tíu jarða væru gagnvart þjóðlendu á Ölfusafrétti um línu, sem dregin væri úr eystra horni Reykjafells í rauðleitan melhnúk fyrir framan Kýrgilshnúka.

Kærður var úrskurður þar sem vísað var frá dómi máli L hf. á hendur annars vegar tveimur fyrrum bankastjórum, fjórum fyrrum bankaráðsmönnum og fyrrverandi forstöðumanni fjárstýringar bankans L hf. og hins vegar vátryggingarfélögum vegna ábyrgðartryggingar þeirra. Var málatilbúnaður L hf. reistur á því að áðurgreindir stjórnendur bankans hefðu bakað sér bótaskyldu með því að gefa fyrirmæli um eða samþykkja, með berum orðum eða þegjandi samþykki, greiðslur sem inntar hefðu verið af hendi af L hf. dagana 6. og 7. október 2008. Bar L hf. því við að þessi háttsemi ætti að leiða til skyldu allra áðurgreindra aðila ýmist til greiðslu skaðabóta eða vátryggingabóta. Fyrir Hæstarétti höfðu þrír þeirra, K, A og Þ, uppi frávísunarkröfur á grundvelli fjölþættra röksemda. Í dómi Hæstaréttar var meðal annars vísað til þess að við þingfestingu málsins hafði L hf. lagt fram skjöl um þær greiðslur sem um ræddi í málinu auk fjölmargra skjala sem væri ætlað að sanna að þær hafi bakað honum það tjón sem hann krefðist bóta fyrir í málinu. Talið var að ekki væri unnt að gera þá kröfu til L hf. að hann brygðist þegar í stefnu við hugsanlega vörnum stefndu, enda væri því ekkert til fyrirstöðu eftir lögum nr. 91/1991 um meðferð einkamála að L hf. gerði það með öflun frekari sönnunargagna undir rekstri málsins, þ. á m. með því að neyta úrræða IX. kafla laganna um öflun matsgerða sérfróðra manna. Þá var hvorki talið að efni væru til að vísa málinu frá héraðsdómi á þeirri forsendu að ætluð bótaskylda væri ekki enn til orðin, sbr. 1. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991, né heldur að 4. mgr. 94. gr. sömu laga stæði málshöfðun í vegi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn aðallega T en til vara K að því er T varðaði. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu sem K hafði milligöngu um til T. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Málshöfðunarfrestur hafði með lagabreytingu verið framlengdur áður en skemmri málshöfðunarfrestur eftir eldri lögum var liðinn. Þótti þetta ekki stangast á við stjórnlög. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem sótt hafði verið þing af hálfu T við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni T í Þýskalandi í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Var stefnan birt fyrir fyrirsvarsmanni T í Þýskalandi. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar eins og hún var birt fyrirsvarmanni T í Þýskalandi og vottorð um birtinguna. Síðar lagði T fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði höfðað málið þegar stefna var birt fyrirsvarsmanni T í Þýskalandi, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn aðallega TDG en til vara TDB að því er TDG varðaði. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu sem TDB hafði milligöngu um til TDG. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem sótt hafði verið þing af hálfu TDG við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni TDG á Írlandi í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt TDG. Síðar lagði TDG fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði, en L hf. bréf sýslumanns um að yfirvöld á Írlandi hefðu ekki birt stefnuna þar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu TDG við þingfestingu málsins, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn B. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu til B. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem sótt hafði verið þing af hálfu B við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni B í San Marínó í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt B. Síðar lagði L hf. fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði og tölvubréf utanríkisráðuneytisins um að yfirvöld í San Marínó hefðu ekki birt stefnuna þar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu B við þingfestingu málsins, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn K. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu til K. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem K hafði sótt þing við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni K á Spáni í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt K. Síðar lagði K fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði og L hf. bréf sýslumanns um að spænsk yfirvöld hefðu ekki birt stefnuna á Spáni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu K við þingfestingu málsins en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn B. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslum til B. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem B hafði sótt þing við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni B á Spáni í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt B. Þegar málið var síðan tekið til munnlegs flutnings lagði L hf. fram gögn um birtingu stefnunnar í Lögbirtingablaði ásamt bréfi sýslumanns um að spænsk yfirvöld hefðu ekki birt stefnuna á Spáni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu B við þingfestingu málsins, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn aðallega J en til vara , að því er B varðaði. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu sem B hafði milligöngu um til J. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem B hafði sótt þing við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni B á Spáni í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt B. Þegar málið var síðan tekið til munnlegs flutnings lagði L hf. fram vottorð um að stefnan hefði verið birt fyrir fyrirsvarsmanni B á Spáni. Af þessum sökum var fallist á að tekist hefði að birta stefnuna innan þess frests sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.