Deilt um áhrif niðurstöðu þýsks dómstóls á réttarsamband málsaðila og skyldu stefnda til að greiða stefnanda skuld vegna ógreiddra reikninga vegna þjónustu sem stefnandi veitti stefnda á nánar greindu tímabili. Fallist var á það með stefnda að viðurkenna yrði niðurstöðu úrskurðar dómstóls í Köln í Þýskalandi fyrir réttarsamband málsaðila án þess að nokkurar sérstakrar málsmeðferðar væri þörf samkvæmt ákvæðum Lúganósamningsins. Þá var einnig fallist á það með stefnda að honum hafi verið heimilt að grípa til þeirra úrræða að halda eftir greiðslu til stefnanda til að tryggja hagsmuni sína þar sem stefndi væri bundinn af niðurstöðu hins þýska dómstóls og gæti því ekki farið í bága við fyrirmæli hans án þess að eiga í hættu á að baka sér bótaábyrgð og eftir atvikum refsiábyrgð. Var stefndi sýknaður að svo stöddu af kröfu stefnanda.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að máli um viðurkenningu kröfu BIIVCF við slit á félaginu BIIÍ hf. yrði frestað þar til meðferð máls sömu aðila fyrir héraðsdómi í Lúxemborg yrði lokið. BIIÍ hf. var undir slitum samkvæmt XIII. kafla laga nr. 2/1995 um hlutafélög og hafði BIIVCF lýst kröfu við slitin sem krafist var að yrði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Lá fyrir að mál varðandi sömu fjárkröfu var rekið milli málsaðila fyrir héraðsdómi í Lúxemborg en í kaupsamningi sem fjárkrafa BIIVCF átti rót sína í, var kveðið um að mál sem risu á grundvelli samningsins skyldu rekin fyrir hinum erlenda dómstóli. BIIÍ hf. byggði á því að ákvæði Lúganósamningsins leiddu til þess að ágreiningsmál aðila ættu eingöngu undir íslenska dómstóla. Þannig væri héraðsdómstóli í Lúxemborg óheimilt að taka mál aðila til meðferðar og bæri að vísa málinu sem hefði verið höfðað fyrir honum frá dómi. Af þeim sökum væru ekki efni til að fresta máli aðila hér á landi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þar sem mál aðila varðaði ekki slit sóknaraðila heldur tilvist kröfu sem lýst var af því tilefni yrði ekki fallist á að af 2. tölulið 22. gr. Lúganósamningsins leiddi að hafna bæri kröfu BIIVCF um frestun málsins. Þá kæmi fram í 1. mgr. 23. gr. samningsins að ef aðilar hafi samið um að dómstóll í ríki, sem bundið er af samningnum, skuli hafa dómsvald um ágreining sem þegar er risinn eða kann að rísa í tengslum við lögskipti þeirra, skuli sá dómstóll hafa dómsvald. Þar sem í kaupsamningi aðila væri slíkt ákvæði um að mál skyldu rekin fyrir héraðsdómi í Lúxemborg var ekki talið að annað lægi fyrir en málið þar hefði verið réttilega höfðað fyrir þeim dómstóli. Taldi Landsréttur að niðurstaða hins erlenda dómstóls gæti varðað úrslit máls aðila sem rekið var hér á landi og að meginreglan um hraða málsmeðferð stæði því ekki í vegi að málinu yrði frestað að kröfu BIIVCF. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L og G gegn D sf. og D ehf. var vísað frá dómi á þeim forsendum að málið ætti undir enska dómstóla, auk þess sem stefna hefði þurft breska sameignarfélaginu NWE LLP til varnar, sbr. 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt hluthafasamkomulagi fyrir D ehf. heyrðu ágreiningsefni í tengslum við samkomulagið undir úrlausn Gerðardóms Viðskiptaráðs Íslands. L og G fólu Gerðardómi Viðskiptaráðs Íslands meðferð málsins í samræmi við fyrrgreint samkomulag en málinu var vísað frá gerðardómi þar sem D sf. og D ehf. neituðu að hlíta lögsögu hans. Taldi Landsréttur að með því að hafna því að meðferð málsins ætti undir gerðardóminn gætu D sf. og D ehf. ekki borið fyrir sig að vísa bæri málinu frá héraðsdómi á þeim grundvelli. Landsréttur taldi jafnframt að ítrekaðar tilvísanir hluthafasamkomulagsins til annars samnings sem mælti fyrir um að réttindi og skyldur aðila hans færu að enskum lögum fælu ekki í sér að aðilar hefðu undirgengist lögsögu enskra dómstóla um úrlausn krafna sinna á hendur D sf. og D ehf., auk þess sem atbeini breska sameignarfélagsins NWE LLP væri ekki nauðsynlegur til að fullnægja kröfum L og G. Þá voru ekki þeir annmarkar taldir vera á kröfugerð L og G sem varðað gætu frávísun málsins frá héraðsdómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Sakfellt fyrir tilraun til stórfellds innflutnings á fíkniefnum.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu F um að L, sem ekki á aðild að ágreiningsmáli F og B, sem nú er rekið fyrir héraðsdómi, yrði gert skylt að afhenda tiltekin skjöl. L er í skiptameðferð í Lúxemborg og fyrirsvar þess í höndum þarlends skiptastjóra. Taldi Landsréttur lögsögu íslenskra dómstóla til þess að leysa úr umræddum kröfum á hendur L hvorki verða leidda af 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 né öðrum heimildum sem F vísaði til. Með vísan til þess var kröfum F á hendur L vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V um að L, sem ekki á aðild að ágreiningsmáli V og B, sem nú er rekið fyrir héraðsdómi, yrði gert skylt að afhenda tiltekin skjöl. L er í skiptameðferð í Lúxemborg og fyrirsvar þess í höndum þarlends skiptastjóra. Taldi Landsréttur lögsögu íslenskra dómstóla til þess að leysa úr umræddum kröfum á hendur L hvorki verða leidda af 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 né öðrum heimildum sem V vísaði til. Með vísan til þess var kröfum V á hendur L vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að L, sem ekki á aðild að ágreiningsmáli M og B, sem nú er rekið fyrir héraðsdómi, yrði gert skylt að afhenda tiltekin skjöl. L er í skiptameðferð í Lúxemborg og fyrirsvar þess í höndum þarlends skiptastjóra. Taldi Landsréttur lögsögu íslenskra dómstóla til þess að leysa úr umræddum kröfum á hendur L hvorki verða leidda af 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 né öðrum heimildum sem M vísaði til. Með vísan til þess var kröfum M á hendur L vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að L, sem ekki á aðild að ágreiningsmáli M og B, sem nú er rekið fyrir héraðsdómi, yrði gert skylt að afhenda tiltekin skjöl. L er í skiptameðferð í Lúxemborg og fyrirsvar þess í höndum þarlends skiptastjóra. Taldi Landsréttur lögsögu íslenskra dómstóla til þess að leysa úr umræddum kröfum á hendur L hvorki verða leidda af 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 né öðrum heimildum sem M vísaði til. Með vísan til þess var kröfum M á hendur L vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að L, sem ekki á aðild að ágreiningsmáli M og B, sem nú er rekið fyrir héraðsdómi, yrði gert skylt að afhenda tiltekin skjöl. L er í skiptameðferð í Lúxemborg og fyrirsvar þess í höndum þarlends skiptastjóra. Taldi Landsréttur lögsögu íslenskra dómstóla til þess að leysa úr umræddum kröfum á hendur L hvorki verða leidda af 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 né öðrum heimildum sem M vísaði til. Með vísan til þess var kröfum M á hendur L vísað frá héraðsdómi.
Vísað var frá dómi máli íþróttafélags um viðurkenningu á félagsaðild þess að hinum stefndu íþróttasamböndum, en efnisleg og endanleg niðurstaða viðeigandi úrlausnaraðila á vettvangi íþróttahreyfingarinnar um aðildina lá ekki fyrir.
Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu L um að R yrði gert að greiða honum 50.000 evrur. L reisti kröfu sína á samningi R við G, fyrirsvarsmann L, um tiltekna ráðgjöf og þjónustu. Talið var að aðilar samningsins hefðu samið um að ágreiningur vegna samningsins heyrði undir lögsögu enskra dómstóla. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Leigulistinn ehf (
Árni Freyr Árnason hdl)
gegn
Regus Group Services Ltd Sigvaldi Fannar Jónsson
Vísað var frá dómi kröfu stefnanda um þóknun fyrir ráðgjafaþjónustu sem byggði á samningi sem aðilar hans höfðu samið um að félli undir ensk lög og lögsögu enskra dómstóla. Stefndi var sýknaður af kröfu um þóknun fyrir leigumiðlun stefnanda, sem ekki leiddi til þess að leigusamningur kæmist á, svo sem talið var áskilið í samkomulagi aðila um þóknun.
Þ krafðist þess að A yrði dæmdur til að greiða honum vangreidd laun vegna starfa sinna sem slökkviliðsstjóri. Málinu var vísað frá héraðsdómi með vísan til þess að samkvæmt kjarasamningi aðilanna skyldi ágreiningi skotið til sérstakrar samstarfsnefndar og því væri sakarefni málsins undanskilið lögsögu dómstóla. Í dómi Hæstaréttar kom hins vegar fram að í umræddum samningi væri annars vegar rætt um skyldu til að vísa ágreiningi til samstarfsnefndarinnar og hins vegar um heimild aðila þar að lútandi. Ákvæðin væru misvísandi og því ekki afdráttarlaus um að samið hefði verið með skýrum og ótvíræðum hætti um að sakarefni málsins yrði skilið undan lögsögu dómstóla. Var því hafnað að vísa málinu frá héraðsdómi á þeim forsendum. Þá var því hafnað að samningur aðila við starfslok Þ, þar sem fram hefði komið að hann gerði ekki frekari kröfu um launaleiðréttingar, leiddu til þess að vísa bæri málinu frá og í því sambandi tekið fram að teldist samkomulagið fela í sér skuldbindingu af þeim toga myndi það varða niðurstöðu um efni máls en ekki valda frávísun þess. Loks var ekki talið að vísa bæri málinu frá vegna vanreifunar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
M1 kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans á hendur M2 var vísað frá dómi á þeirri forsendu að málið heyrði ekki undir lögsögu íslenskra dómstóla. M1 hafði höfðað mál gegn M2 og krafist þess að honum yrði veittur lögskilnaður frá M2. Málsaðilar voru báðir erlendir ríkisborgarar sem höfðu gengið í hjónaband á Íslandi árið 2011 en voru hins vegar ekki búsettir hér á landi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að M1 og M2 féllu ekki undir neitt það tilvik sem gerð væri grein fyrir í 114. gr. laga nr. 31/1993 um lögsögu íslenskra dómstóla í hjúskaparmálum. Þá yrði af þeirra hálfu ekki byggt á lögsögu hér á landi á grundvelli undantekningarreglu 4. mgr. 141. gr. sömu laga, enda tæki sú regla samkvæmt efni sínu aðeins til staðfestrar samvistar. Þar sem málsaðilar lytu hvorugur lögsögu íslenskra dómstóla yrði mál til hjónaskilnaðar þeirra í milli ekki höfðað hér á landi. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður þar sem máli, sem K hf. beindi aðallega að B, til vara að KSE, en að þeim frágengnum að KSC o.fl., var vísað frá dómi að því er KSC o.fl. varðaði. K hf. höfðaði málið upphaflega á hendur B, sem K hf. taldi eiganda að tilgreindum hlutum í skuldabréfum útgefnum af K hf., til riftunar á greiðslum vegna kaupa K hf. á hlutdeildinni í skuldabréfunum og endurheimtu á fjárhæð greiðslnanna ásamt dráttarvöxtum. Eftir að stefna hafði verið birt B hélt félagið því fram að þær fjárfestingar sem málið varðaði hefðu verið gerðar í þágu KSE og að B hefði einungis komið þar fram til milligöngu. Gerði K hf. í kjölfarið nýja stefnu þar sem kröfum var aðallega beint að B en til vara KSE. Í kjölfarið hélt KSE því fram að það félag hefði ekki verið viðsemjandi B í viðskiptunum, sem málið varðaði, heldur KSC o.fl. Höfðaði K hf. við svo búið sakaukasök á hendur KSC o.fl., þar sem sömu kröfum og beint hafði verið að B og KSE var nú beint að KSC o.fl. til vara að baki kröfum á hendur B og KSE í frumsök. Í héraði hafði frávísunarkröfu B og KSE verið hafnað, en með hinum kærða úrskurði var samhljóða krafa KSC o.fl. tekin til greina. Hæstiréttur hafnaði því að skilyrði væru fyrir hendi til að verða við kröfu KSC o.fl. um frávísun málsins frá héraðsdómi að því er þau félög varðaði, meðal annars með skírskotun til þess að málshöfðunarfrestur hefði ekki verið liðinn þegar sakaukasök var höfðuð og að skilyrði til sakaraukningar í málinu væru uppfyllt. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar að því er varðaði KSC o.fl.
Kaupþing hf (
Grímur Sigurðsson hrl)
gegn
CS, Fixed, Income, SICAV, -SIF fyrir hönd, CS, Fixed, Income, SICAV, -SIF, Global, Credit og Opportunities (
Einar Baldvin Axelsson hrl)
Kærður var úrskurður þar sem máli, sem K hf. beindi aðallega að CS en til vara að CO, var vísað frá dómi að því er CO varðaði. K hf. höfðaði málið upphaflega á hendur CS, sem K hf. taldi eiganda að tilgreindum hlutum í skuldabréfum útgefnum af K hf., til riftunar á greiðslum vegna kaupa K hf. á hlutdeildinni í skuldabréfunum og endurheimtu á fjárhæð greiðslnanna ásamt dráttarvöxtum. CS hélt því fram að þær fjárfestingar sem málið varðaði hefðu verið gerðar í þágu CO og að CS hefði einungis komið þar fram til milligöngu. K hf. kvaðst fyrst hafa fengið vitneskju um þetta í greinargerð CS í héraði og höfðaði við svo búið sakaukasök á hendur CO, þar sem sömu kröfum og beint hafði verið að CS var nú beint að CO til vara að baki kröfum í frumsök. Í héraði hafði frávísunarkröfu CS verið hafnað, en með hinum kærða úrskurði var samhljóða krafa CO tekin til greina. Hæstiréttur hafnaði því að skilyrði væru fyrir hendi til að verða við kröfu CO um frávísun málsins frá héraðsdómi að því er hann varðaði, meðal annars með skírskotun til þess að málshöfðunarfrestur hefði ekki verið liðinn þegar sakaukasök var höfðuð og að skilyrði til sakaraukningar í málinu væru uppfyllt. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar að því er varðaði CO.
M höfðaði mál gegn K og krafðist þess að sér yrði falin forsjá dóttur þeirra. Með úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, var málinu vísað frá héraðsdómi á þeirri forsendu að M hefði ekki sýnt fram á að uppfyllt væru skilyrði a-liðar 1. mgr. 36. gr. barnalaga nr. 76/2003 um að K hefði verið búsett hér á landi þegar málið var höfðað.
L höfðaði mál og krafði H, Á, Þ, J, A og G sameiginlega um greiðslu skuldar samkvæmt sjálfskuldarábyrgð á skuldbindingum í lánssamningi milli L sem lánveitanda og félagsins J sem lántaka, og viðauka við hann. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá héraðsdómi, þar sem lögsaga þess væri í Danmörku samkvæmt 13. gr. ábyrgðarsamningsins. L hélt því fram að honum sem ábyrgðarþega væri á grundvelli 3. mgr. 13. gr. samningsins heimilt að hefja málarekstur í tengslum við ábyrgðina fyrir hvaða öðrum dómstól en sjó- og viðskiptadómstólnum í Kaupmannahöfn, en ákvæði 2. mgr. 13. gr. um lögsögu danskra dómstóla ætti aðeins við um mál sem H, Á, Þ, J, A og G hygðust höfða á hendur L vegna samningsins. Hæstiréttur taldi að þegar litið væri til 3. mgr. 13. gr. og samningsákvæðisins í heild mætti ljóst vera, að væri skilningur L réttur myndi 3. mgr. 13. gr. samningsins ganga þvert gegn efni 2. mgr. hennar um að lögsagan væri einskorðuð við danska dómstóla. Í 3. mgr. væri kveðið á um að greinin í heild væri ábyrgðarþega til hagsbóta á þann hátt sem þar nánar greindi, en í því fælist að við fullnustuaðgerðir eða hliðsettar aðgerðir að gengnum dómi væri sókn ekki bundin við danska dómstóla. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.
K höfðaði mál gegn M og krafðist þess fyrir dómi að sér yrði veittur skilnaður að borði og sæng frá M og að henni yrði dæmd forsjá barna þeirra. M og K sem voru albanskir ríkisborgarar höfðu verið hælisleitendur á Íslandi síðan í júlí 2007. Með úrskurði héraðsdóms var málinu vísað frá dómi af sjálfsdáðum þar sem héraðsdómur taldi málið ekki heyra undir lögsögu íslenskra dómstóla. Hæstiréttur felldi úrskurð héraðsdóms úr gildi þar sem talið var að uppfyllt væru skilyrði 1. töluliðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 31/1993 til þess að hjúskaparmál gegn M yrði höfðað hér á landi. Þá var talið að K hefði, samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 31/1993 og 4. mgr. 36. gr. laga nr. 76/2003, sbr. 2. málslið 2. mgr. 32. gr. laga nr. 91/1991, verið heimilt að höfða málið gegn M fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur.
X, liðsmanni í her Bandaríkjanna á Keflavíkurflugvelli, var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Var ákvörðun um að láta af hendi lögsögu íslenska ríkisins yfir manni í herliði Bandaríkjanna vegna ætlaðrar refsiverðrar háttsemi hans, sem kæmi ella til rannsóknar, saksóknar og meðferðar fyrir dómi eftir íslenskum lögum, talin þáttur í meðferð ákæruvalds. Var ríkissaksóknari talinn bær til að taka slíka ákvörðun.
Sigurður R. Þórðarson, Björn Erlendsson, Vilhjálmur A. Þórðarson, Hákon Erlendsson og Jón Ársæll Þórðarson (
Páll Arnór Pálsson hrl)
gegn
Bandaríkjum Norður Ameríku (enginn)
Máli S, B, V og J gegn Bandaríkjum Norður Ameríku var vísað frá héraðsdómi á þeim grundvelli að stefndi sætti ekki lögsögu íslenskra dómstóla.
F var dæmdur til 9 ára fangelsisvistar fyrir fíkniefnalagabrot. Um var að ræða vörslu 14.292 MDMA taflna, sem fundust í fórum hans á Keflavíkurflugvelli, en F var þar staddur vegna millilendingar á leið frá Amsterdam til New York. Þótt ljóst væri að F hygði ekki á dreifingu efnanna á Íslandi heldur í Bandaríkjunum var talið að verknaðarlýsing 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 tæki til fyrirhugaðrar sölu hans eða afhendingar þar, en samkvæmt 1. tl. 4. gr. laganna nær íslensk refsilögsaga jafnframt til brota sem beinast að erlendum hagsmunum. Niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu var staðfest.